นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย ThiNk oF yOu [Patrick melrose x OC]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

"อ่ะ! นี่ลุง ปล่อยฉันนะ!!"

"หึๆ เธอคิดจะหนีฉันงั้นเหรอ"





Patrick Melrose
"เด็กที่เก่งแต่ปากอย่างเธอแล้วไง จะสู้กับคนอย่างฉัน"

*



Lana Gunnar
"วอนหมัดซะแล้วลุง เป็นไงอร่อยมั้ย?"


********************************************

*คุยกันหน่อย*

เรื่องนี้แต่งขึ้นเพื่อความสนองนีสของตัวเองล้วนๆเลยอ่ะจร้า เนื่องจากว่าไรท์คิดพล็อตเอาไว้นานแล้วพึ่งจะเอามาลงเพราะไรท์โครตจะว่างบางทีมันก็แล้วแต่อารมณ์จะแต่งขึ้นมาตอนไหนมันก็แล้วแต่อีกเรื่อง55555(เออเฮ้อะ?//งงกันมั้ยจ้ะ55555555555555)

หวังว่าสุดท้ายนี้ทุกคนจะมีความสุขสนุกสนานพาเพลินกันถ้วนหน้านะคะ

เม้นท์ หรือ ไม่เม้นท์ ก็ได้ค่ะ ไรท์ไม่ซีอยู่แล้วส่วนมากชอบให้คนมาเข้าอ่านซะมากกว่าถ้าคอมเม้นท์สักอันก็พอกระชุ่มกระชวยหัวใจเราอย่างดีเด้อ(อ้าวอีนี่?!//รีด)5555555555555

บรั้ยยย บายยยยยยยย

See U LaTer

**********************************************

ขอบคุณธีมสวยจาก ◂ SNAP THEME ▸ スナップ ด้วยเด้อค่ะ






S
N
A
P

เนื้อเรื่อง อัปเดต 6 ม.ค. 62 / 22:14


ณ.  โกดังร้างแห่งหนึ่งนอกเขตชานเมืองกรุงลอนดอนประเทศอังกฤษ

"เผาสิ้นค้าของพวกมันให้หมดอย่าให้เหลือซาก"เสียงทุ้มใหญ่ของชายหนุ่มรูปร่างผอมสูงใบหน้าคมเข้มปานดั่งเทพนิยายกรีกโรมันรับกับจมูกโด่งเป็นสันได้รูปของเจ้าตัวพร้อมกับจรดลงมารวมไปกับริมฝีปากหนาพอดีพอเหมาะควบคู่ไปกับนัยน์ตาสีเขียวมรกตอมฟ้าครามสวยเหมือนกับผืนแห่งท้องทะเลอันกว้างใหญ่สุดล้ำลึกผู้ซึ่งเป็นหัวหน้ากลุ่มมาเฟียรายใหญ่จ้าวผู้ทรงมีอิทธิพลมากที่สุดแห่งยุคนี้ที่กำลังปรายตามองไปทางลูกน้องของตนเองคนประมาณสามสี่ห้าคนทยอยกันช่วยขนถังน้ำมันเบนซินเทราดลงไปตามราวจัดเก็บสินค้าเรียงรายเป็นแถวกันเป็นสต๊อกสต๊อกทั้งหมดพร้อมกับเริ่มจุดไฟเผาให้มันลุกโชนขึ้นสยายพรึบพรับออกมาเป็นสีแดงเพลิงก่อนจะกลายมาเป็นควันสีดำเหมือนฝุ่นขี้เถ้าค่อยๆลอยตามออกมาจากกองสินค้าพวกนั้นอยู่บนท่ามกลางกลางอากาศด้วยสายตาอันราบเรียบเฉยของชายหนุ่มที่ไม่แสดงอาการออกมาเอ่ยท้วงห้ามให้ดับแม้แต่อย่างใดกลับกันภายในใจข้างในมันกลับปลื้มปิติศรีปรีดาซะมากกว่าที่ได้ทำลายข้าวของของคู่อริที่เป็นศัตรูกับเขา

แพทริค เมลโรส มองไปยังสินค้าพวกนั้นด้วยสายตาแห่งความเปี่ยมล้นเต็มไปด้วยความสุขที่สุดเหมือนมันเป็นเรื่องรายการทีวีโทรทัศน์รายโปรดอะไรประมาณนั้นก่อนที่เขาจะสั่งการให้ลูกน้องคนสนิทมือขวาของตนไปลอบสังสารคู่อริและจัดการทำลายรังของพวกมันทั้งหมดให้สิ้นซากซะเพื่อจะได้ไม่ต้องมายืนอยู่รกหูรกตาเขาให้เสียอารมณ์น่าจะดีกว่า

"ครับ นาย"ลูกน้องคนสนิทขานรับคำสั่งเจ้านายก่อนที่ร่างของเขากับลูกน้องอีกกองกำลังอีกกลุ่มนึงจะเดินละออกจากโกดังไปทำหน้าที่ของตัวเองที่ได้รับมอบหมายหน้าที่จากนายหัวเหนือทันที

ดวงตาสีเขียวมรกตอมฟ้าของแพทริคจ้องมองจุดๆเดิมของทางเปลวเพลิงร้อนระอุที่ไหม้เกรียมเป็นตะกอนสีดำคล้ำไปอย่างรวดเร็วราวกับไฟป่าด้วยความพึงพอใจแล้วจึงหันหลังเดินกลับไปยังรถลีมูซีนคันหรูหราบ่งบอกถึงฐานะของความร่ำรวยอย่างมหาศาลดั่งดาราที่พวกเขามีมันซึ่งยังมีคนขับรถจอดรอเจ้านายของตนที่ทำกิจธุระสำคัญเสร็จสิ้นเรียบร้อยแล้วแล้วร่างของชายหนุ่มวัยกลางจะเอื้อมก้าวขายาวขึ้นรถออกจากโกดังร้างไปสถานที่ที่หนึ่งที่เขากำลังจะไปหาใครบางคนที่เขามักจะคอยนึกถึงอยู่ในใจเสมอแถบจะตลอดเวลา

"ไปแมนฮัตตัน"แพทริคเอ่ยคำสั่งออกไปแล้วจึงหันหน้าออกไปมองข้างนอกกระจกรถอย่างใจลอยเอาแต่พลางคิดถึงเด็กสาววัยรุ่นหญิงอยู่คนนึงที่มีนิสัยค่อนข้างจะแตกต่างจากพวกผู้หญิงทุกคนกันอย่างสิ้นเชิงที่เขาเคยเจอมาแถมเธอยังจะแสนดื้อรั้นไปสักหน่อย(มาก)และก็ชอบเถียงผู้ใหญ่คำไม่ตกฟาด(แบบสุดๆ)อย่างเขาเป็นถึงที่สุดอย่างโครตชอบอกชอบใจเป็นพิเศษด้วยความรู้สึกที่ชายหนุ่มน่าจะเอ็นดูเป็นบ้าเป็นบอสุดๆเลยอ่ะนะ?!

หึๆ พลางกระตุกยิ้มหัวเราะอย่างกับคนบ้าพร้อมกับทวนคิดถึงย้อนกลับไปเมื่อสามวันก่อนที่แพทริคจะเจอจะเอ๋เข้ากับใครบางคนด้วยความบังเอิญ


.

.

.


เมื่อสามวันก่อนหน้านั้น

ชั้นบรรยากาศเย็นเจี๊ยบในกรุงลอนดอนตอนเช้าตรู่ของวันใหม่มีร่างของชายหนุ่มสูงผอมผู้กุมอำนาจทุกๆอย่างอย่างหัวหน้ากลุ่มมาเฟียรายใหญ่คนหนึ่งที่กำลังเดินชมผู้คนชมวิวรอบๆกายสลับกันไปมาตามทางเดินท้องถนนอยู่บนฟุตบาทในแถวย่านแมนฮัตตันอย่างเพลิดเพลิงอารมณ์ใจพลางพร้อมกับฮัมเพลงที่ชอบไปด้วยอย่างชิวๆจนกระทั้ง

ตรุบบ!

"โอ้ยยย!"

"อ่ะ!"

ทั้งสองเสียงเอ่ยร้องดังขึ้นประสานไปพร้อมกันก่อนที่สายตาอันเฉียบคมของชายหนุ่มจะตวัดไปมองหน้าอีกฝ่ายด้วยอารมณ์ขุ่นมัวที่มีใครก็ไม่รู้ดันเกิดเดินมาชนกับเขาที่กำลังเบิกบานสำราญใจอยู่ดีๆก่อนจะเอ่ยต่อว่าออกไปด้วยความหงุดหงิดกับอีกฝ่าย

"นี่! เธอไม่มีตาม้าตาเรือหรือยังไงมาเดินชนฉันเนี่ย?"เขาว่าก่อนที่จะลองสำรวจดวงใบหน้าหวานปนคมของเด็กสาววัยรุ่นคนนึงไปด้วยน้ำเสียงทุ้มใหญ่ติดเย็น

'หึ รูปร่างหน้าตาก็สวยออกจะน่ารักดีนี่ แต่โทษทีนะยัยหนู เธอจำเป็นจะต้องพูดบอกขอโทษฉันคนนี้ซะแล้วล่ะ'

แพทริคยิ้มปริ่มอยู่ในใจอย่างคนอยู่เหนือกว่าก่อนที่จะยืนจ้องเชิดหน้ารอคนตรงข้ามพูดเอ่ยคำขอโทษที่กล้าบังอาจมาเดินชนกับเขาคนนี้

"คือว่าไงนะ?! ลุง คุณคิดว่าคุณมีสิทธิ์อะไรมาว่าฉันมิทราบ? คนที่เดินไม่ดูตาม้าตาเรือแล้วดันเดินชนคนอื่นเค้าแล้วถูกหาว่าไม่ดูตัวเองเนี่ยเป็นลุงมากกว่าอีกนะคะ?"เด็กสาวตรงหน้าเขาพูดตอกตอบย้อนกลับมาพลางจ้องหน้าชายหนุ่มอย่างเอาเรื่องที่ชายหนุ่มรุ่นคราวพ่อดันมาเดินชนตัวเธอก่อนเองนะ

ตาลุงบ้านี่! กล้าหาว่าฉันเหรอ!! ทีตัวเองเดินชนก่อนแท้ๆยังจะกล้ามาว่าคนอื่นอีก พวกคนรวยๆนี่นิสัยเสียกันหมดทุกคนเลยจริงๆ

คนที่ถูกหาว่าลุงนั้นกำลังยืนเอ๋อค้างให้กับคำพูดของเด็กสาวว่าตอกกลับมาไปอย่างเจ็บแสบจนเสียการทรงตัวไปเล็กน้อยพลางข่มคำพูดคำจาที่เสียดแทงของเด็กสาวเอาไปเก็บไว้อยู่ภายในใจแล้วมองค้อนเด็กสาวอย่างหาเรื่องแล้วตอบกลับเถียงใส่

"หึ! คำถามนั้นมันควรจะเป็นฉันมากกว่านะสาวน้อย ฉันเดินอยู่ของฉันดีๆแต่เธอเดินยังไงไม่ดูทางเองหรือเพราะมัวแต่หลับตาเดินเอากันแน่?"เขาตอกกลับเด็กสาวไปอย่างไม่ยอมเช่นกันพร้อมเหยียดยิ้มมุมปากพร้อมกับส่งสายตาดูแคลน

"ฉันก็เดินของฉันดีๆอยู่เหมือนกันจนกระทั้งลุงเองนั้นแหละที่เดินเข้ามาชนไม่ดูทางเองเพราะมัวแต่ดันใจลอยคิดถึงป้าของลุงหรือยังไงคะ? ที่นี้ไม่ใช่ห้วงแห่งความฝันหวานๆของลุงสักหน่อยนะ ตื่นค่ะตื่น ตื่นออกมาจากโลกแห่งความเป็นจริงได้แล้วนะ อายเขาค่ะ"เด็กสาวยกยิ้มมุมปากขึ้นมาอย่างสะใจกลับเช่นกันที่เห็นใบหน้าของฝ่ายตรงข้ามของเจ้าตัวถึงกลับหุบยิ้มฉับลงทันควันพร้อมกับเริ่มขมวดคิ้วมุ่นแสดงสีหน้าอย่างหงุดหงิดออกมาซะแล้ว

"เธอกล้าต่อล้อต่อเถียงคนอย่างฉันงั้นสิ? ถึงได้ไม่มีมารยาทพูดจาดีๆกับผู้ใหญ่แบบนี้ ไม่มีใครเค้าสั่งสอนเรื่องนี้บ้างหน่อยเหรอ?"แล้วทีนี้เด็กสาวถึงกลับหุบยิ้มลงไปอย่างรวดเร็วเหมือนกันพลางมองค้อนอย่างมีน้ำโหที่หาว่าเธอนั้นไม่มีมารยาท หน๊อยยยย!! แล้วใครกันที่ไม่มีมารยาทพูดใส่กับเธอก่อนล่ะ

"ถ้าฉันไม่มีมารยาทลุงเองก็โครตไร้จะมีมารยาทเท่ากับศูนย์มากกว่าฉันสักอีก และอีกอย่างนึงนะเรื่องมารยาทฉันถูกสั่งสอนมาดีกับคนที่ฉันควรจะพูดดีกับเค้าด้วยแต่กับเฉพาะใครบางคนไม่เห็นว่าฉันต้องมาพูดดีใส่ด้วย หรอก ต้องขอตัวก่อนนะ พอดีฉันรีบ"เด็กสาวโต้ตอบกลับอย่างหัวเสียพลางก้มลงมองนาฬิกาที่ข้อมือบางของตนพร้อมกับเบิกตากว้างเล็กน้อยพลางกรนด่าชายหนุ่มหน้าลุงนี้ไปอย่างคาดโทษที่ทำให้เธอสายมากแล้ว


ก่อนที่ร่างของเธอจะเดินสะบัดสะบิ้งเฉียดเลี่ยงร่างสูงออกไปนั้นแต่กลับต้องถูกมือหนาของอีกฝ่ายรั้งแขนของเจ้าตัวเอาไว้ไม่ให้เดินหนีหายไปไหนพลางเดินฉุดลากตัวเด็กสาวตามชายหนุ่มมาเข้าไปในตรอกซอยเปลี่ยวซอกนึงของซอยที่ไร้ผู้คนเดินเพล่งพล่านอย่างรวดเร็ว

ตึง 

"อ่ะ!! นี่ลุงพาฉันมาที่นี้ทำไมเนี่ย! ปล่อยฉันนะ!!"ก่อนที่เธอจะผลักตัวออกจากมือหนาของชายหนุ่มหนีออกไปแต่กลับถูกคว้าหัวไหล่มนเอาไว้เสียแน่นพลางมาตึงอยู่กับผนังอิฐตึกสีเทาพร้อมกับเขยิบเข้ามาเอาตัวกระชั้นแนบชิดไปกับร่างของอีกฝ่ายกันเพื่อไม่ให้หนี

"หึๆ เธอนี่ใจกล้าไม่เบาเลยนะเนี่ย ที่ว่าคนอย่างฉันได้น่ะ แถม.......เธอกับฉันยังเคลียร์กันไม่เสร็จเลยนะแล้วจะรีบหนีไปไหนกัน ฮืมมมม:)"ริมฝีปากหนายกยิ้มมุมปากอย่างมีแผนการร้ายด้วยสายตาอันเจ้าเล่ห์ระยิบแพรวพราว

หึๆ ไม่ได้รู้สึกสนุกตื่นเต้นแบบนี้มานานเท่าไรแล้วนะ สาวน้อย เธอช่างกระชุ่มกระชวยหัวใจฉันจริงๆเชียว แบบนี้สิพอจะหอมปากหอมคอหน่อย?

"คิดจะหนีฉันงั้นเหรอ?"

"ปะ ปล่อยฉันไปนะ ไม่งั้นฉันจะร้องเรียกให้คนมาช่วย"เด็กสาวกล่าวพร้อมกับเอียงหน้าหนีไปทางอื่นก่อนที่จะหลับตาของตัวเองแน่นเพราะเสียงลมหายใจร้อนระอุของอีกฝ่ายเข้ามาใกล้เป่ารดตรงดวงแก้มใสของเธอที่กำลังเริ่มแดงเทือกขึ้นมาอย่างน่าเขินอาย

"หึ ไม่เห็นจะเก่งเหมือนกับปากว่าเลยนี่นา ฮืมมมสาวน้อย ฉันทำให้เธอกลัวใช่หรือเปล่า?"ชายหนุ่มบอกเสียงกระซิบชวนสยิวกริ้วน่าขนลุกมามากสำหรับเด็กสาวที่ได้ยินและตอนนี้เธอเองก็ไม่กล้าเปิดเปลือกตางอนขึ้นมามองดูใบหน้าของอีกคนเลย เธอแค่ไม่ได้กลัวนะ! เธอก็แค่...แค่ถูกไล่ต้อนมาจนมุมต่างหาก!! อย่าพึ่งเข้าใจผิดและอย่าให้เธอหลุดพ้นออกไปได้เชียวเดี่ยวแม่จะจัดหนักอย่างสาสมให้แน่

"ฉันเปล่ากลัวลุงสักหน่อย และขอล่ะปล่อยฉันไปเถอะ"เด็กสาวว่าเว้าวอนลืมตาฝืนใจดีสู้กลับอย่างมาดมั่นแต่ภายในใจเจ้ากรรมของเด็กสาวนั้นเหมือนกับมีที่ซุ้มซ้อมลงระเบิดอย่างกะออกรบตู้มๆให้แหลกเหลวตายไปข้างนึงหันกลับไปมองจ้องสบตากับอีกฝ่ายที่ตอนนี้ปลายจมูกของคนทั้งคู่อยู่ห่างกันเพียงแค่คืบนิดเดียวเท่านั้น

กะ...ใกล้เกินไปแล้ว!!!

แพทริคเผลอจ้องมองดวงใบหน้ามนที่เจ้าตัวนั้นเคยชมก่อนหน้านี้พลางสบนัยน์ตาสีเทาอมสว่างสวยงามเหมือนกับควันบุหรี่ที่ลอยเคว้งคว้างอยู่บนอากาศของเธออย่างล่องลอยไปกับมันร่วมสักหนึ่งหรือสองนาทีเห็นจะได้รวมไปถึงเลื่อนสายตาต่ำสำรวจต่อลงมาไล่สายตามามองจมูกเล็กแต่เชิดรั้งได้รูปของเด็กสาวตรงหน้าอย่างละเอียดละไมก่อนจะจบลงมามองที่ริมฝีปากบางเรียวจิ้มลิ้มเล็กน่าสัมผัสของอีกฝ่ายด้วยใจที่เต้นกระสับกระส่ายเหมือนคนเป็นโรคหัวใจ!?

อะไรกัน!? ความรู้สึกนี้ไม่ใช่ว่าฉันจะ..............?! เฮ้ยยยย! มันจะเป็นไปได้ยังไงกันเล่า!!

เขาส่ายหัวไปมาไล่ความคิดบ้าๆบอๆนี่ออกไปจากหัวสมองของเขาที่กำลังบรรเจิดบรรเจ่อให้กับความคิดเรื่องบ้าอะไรอยู่ก็ไม่รู้ เขาเนี่ยนะ............จะชอบยัยเด็กนี่เข้า?! บ้าไปแล้ว!!!

ชายหนุ่มพอจะเริ่มรู้สึกตัวเองกลับคืนมาได้บ้างพร้อมกระพริบตาถี่ๆสามสี่ครั้งแล้วเจ้าตัวจึงรีบผละร่างของตัวเองออกจากเด็กสาวออกไปพร้อมกับเว้นช่วงระยะถอยห่างไปไกลพอสมควรก่อนที่จะกระแอ่มไอขึ้นมาสองครั้งเพื่อรักษาภาพพจน์ของตัวเองแล้วจึงหันเสหน้าไปมองทางอื่นแก้เก้อรอบๆกายแทน

"อ่ะแฮ่มๆ อ่อ ไปสิ รอบนี้ฉันจะไม่เอาเรื่องเธอเมื่อกี้นี้ก็ได้แล้วอย่าเดินชนคนอื่นอีกก็แล้วกัน"เขาพูดจบและก็ไม่ลืมที่จะตักเตือนกันให้กับเด็กสาวเล็กน้อยก่อนที่จะยกแขนข้างนึงขึ้นมากำมือป่องแนบกับริมปากพลางกระแอมไออย่างไม่สนใจอีกคนที่ตอนนี้ร่างเล็กของเด็กสาวกลับยืนก้มหน้าเงียบลงผิดปกติไม่ตอบกลับพูดขึ้นอะไรเลย

จนชายหนุ่มเองรู้สึกจับผิดสังเกตได้ว่าทำไมยัยหนูนี่ถึงไม่ตอบโต้อวดเก่งพูดสวนขึ้นอะไรกับเขาสักคำเลยล่ะ ปกติเห็นจะเถียงไม่ลดละ ซึ่งมันก็ผิดปกติเกินไป ผิดปกติมาก เขาจึงต้องรีบหันกลับไปมองอย่างเป็นห่วงว่าเด็กสาวอาจจะเป็นอะไรขึ้นมากระทันหันหรือเปล่าแต่พอเขาหันกลับไปได้ไม่ถึงวินาทีเขาก็ต้องหันกลับไปทางทางเดิมตามแรงเหวี่ยงสวนกลับมาอย่างรวดเร็วแถบจะมองไม่ทัน

เอ๊ะ!? ทำไมเขาถึงกลับรู้สึกเจ็บแปลบแปลบขึ้นมาได้นะ

ก่อนที่เขาจะทันได้รู้สึกตัวเองนั้นตรงมุมปากกลับรู้สึกเจ็บจี๊ดๆแล้วยกมือขึ้นมาจับตรงส่วนที่เจ็บแล้วแตะตรงมุมปากของตัวเองเบาๆแล้วจึงผละออกมาดูจึงได้รู้ทันทีว่าเขาโดนคนตัวเล็กนี่ต่อยปากเขาจนแตก!!!! แถมยังมีเลือดไหลติดนิ้วมือออกมาอีกด้วยถึงจะนิดนึงก็ตามเถอะ แต่นี่!! ยัยเด็กบ้ากล้าดียังไงถึงต่อยเขา!! รู้มั้ยว่าเธอกำลังต่อยอยู่กับใครรู้บ้างมั้ยห๊าาาา!!!!

ระหว่างที่ตัวเขากำลังประมวลผลเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นโดยที่ชายหนุ่มเองไม่ได้ทันตั้งตัวสักพักแล้วกะจะหันหน้ากลับมาคว้ายัยเด็กแสบนี่มาสั่งสอนให้เข็ดหลาบจำสักหน่อยแต่พอหันกลับมาเท่านั้นแหละร่างของเด็กสาวน้อยเมื่อตะกี้นี้กลับวิ่งหนีหายไปจากตรอกซอยนี้ไปแล้ว

หน๊อยยย ยัยเด็กแสบฉันฝากไว้ก่อนเถอะ!!

แพทริคทอดมองยาวออกไปทางหน้าปากซอยมืดนี่อย่างคาดโทษแล้วมองหาเจ้าของร่างที่ใจกล้าเอามากๆที่มาต่อยปากเขาแล้ววิ่งหนีหายไปกับฝูงชนผสมกลมกลืนจนลับตาคนไปเสียแล้วด้วยสายตาคมกริบของชายหนุ่มที่หรี่ลงอย่างน่าอันตรายแต่แล้วสายตาของชายหนุ่มกลับก็ต้องแปรเปลี่ยนไปพร้อมกลับมีจุดประกายไฟอะไรบางอย่างเข้ามาแทนความร้ายของมันมาเป็นความชอบใคร่แทน?!

"แล้วเราจะได้เจอกันอีกแน่ สาวน้อย"



*************************************************

อืมมมเอาไปเพลาๆก่อนก็แล้วกันนะ ตอนเดียวจบรู้เรื่องเลยจ้าาา55555 แต่ยังไม่คิดพล้อตเรื่องตอนต่อไปหรอกค่ะ แต่เซิฟๆอ่านกันไปก่อนนะ อิอิ


ผลงานอื่นๆ ของ Luciano Dion

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. #4 SWR
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 19:03

    อ่ะเราลืมไปแต่อยากให้มาแต่งต่ออีกจังค่ะ

    #4
    1
    • 7 มกราคม 2562 / 19:06
      5555555เดี่ยวเราจะกลับไปพิจารณาดูอีกครั้งเด้อ
      #4-1
  2. #3 SWR
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 19:02

    สนุกมากเลยค่ะ

    #3
    1
    • 7 มกราคม 2562 / 19:05
      ขอบใจจ้า
      #3-1
  3. วันที่ 7 มกราคม 2562 / 18:57

    โอ้วววโอ้ยยยจริงง่ะงือออ5555ต้องซอรี่หลายๆเด้อที่จำไม่ได้นานๆทีไรท์จะเข้าอ่ะ

    ปล.ต้องขอโทษที่ไม่ได้กลับไปแต่งเชอร์ล็อคต่อเด้อค่ะเพราะว่าสมองไรท์มันตันอ่ะเอิ้กๆ5555แต่ไม่ทิ้งแน่นอนจ้าแต่รอยาวๆไป

    #2
    0
  4. วันที่ 6 มกราคม 2562 / 22:46

    ติดตามค้าาาา><
    #1
    3
    • 7 มกราคม 2562 / 14:53
      ที่จริงเราตามมาจากเชอร์ล็อคที่ไรท์แต่ง555+
      #1-2
    • #1-3 SWR
      7 มกราคม 2562 / 19:01
      ชอบอ่ะทั้งคู่นี่สกิลปากน่าจะวัดได้5555555
      #1-3