นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

55

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


55

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


5
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  14 ก.พ. 62 / 22:40 น.
นิยาย Gradence | Valentine's Day

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีทุกคนค่าา วันนี้เราจะมาปล่อยฟิคสั้นต้อนรับวันวาเลนไทน์กันหน่อยดีกว่า ฮ่าๆ สำหรับเรื่องนี้เป็นเรื่องราวของครีเดนซ์ เด็กหนุ่มที่ได้เข้ามาใช้ชีวิตอยู่ในครอบครัวใหม่ด้วยการรับการอุปการะจากคนในตระกูลเกรฟส์ และนั่นทำให้เขาได้เจอกับเพอร์ซิวาล ชายที่อายุห่างกับเขาสิบกว่าปีแต่กลับทำให้ครีเดนซ์ใจเต้นแรงทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้.. พล็อตที่คิดไว้ก็ประมาณนี้ค่ะ เรื่องราวทั้งหมดจะเกิดขึ้นในยุคปัจจุบันและเป็นแบบ no-magic นะคะ ^^ 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 14 ก.พ. 62 / 22:40


รถยนต์ Rolls-Royce คันหรูเคลื่อนที่มาจอดเทียบท่า ผ่านสายตาการมองของชายหนุ่มคนหนึ่ง เสียงเรียกจากผู้หญิงวัยกลางคนส่งสัญญานให้เขาต้องลุกออกจากม้านั่งไม้เก่าๆ ครีเดนซ์ แบร์โบน กำลังจะได้ครอบครัวใหม่ จากเดิมที่เขาเคยคิดไว้ว่าคงอยู่รับใช้บ้านหลังนี้ไปตลอดชีวิต บ้านของเด็กกำพร้า บ้านที่่เป็นเสมือนครอบครัวของเด็กทุกคนที่นี่


ครีเดนซ์รู้สึกตกใจไม่น้อยที่ได้รู้ว่าเขามีผู้อุปการะแล้ว แม้จะอ้อนวอนสักเพียงใดแต่ลึกๆก็พอเข้าใจดีว่าไม่ใช่ทุกคนที่จะได้มีพ่อแม่บุญธรรมด้วยวัยที่มากแบบเขาน้อยคนนักที่จะได้ออกจากสถานที่แห่งนี้ และในตอนนี้เงินสำรองก็มีเพียงน้อยนิด ถ้าเขายอมจากมานั่นก็คงเท่ากับว่าได้ช่วยเบาค่าใช้จ่ายลงไปได้บ้าง


หลังจากร่ำลาเสร็จ หนุ่มน้อยใบหน้าเศร้าก็จำใจต้องขึ้นรถไป บนรถคันงามมีเพียงคนขับรถและหญิงสาวที่คาดว่าคงเป็นคนดูแลเขานับจากนี้ ด้วยท่าทางที่เป็นมิตรและยิ้มแย้มทำให้ครีเดนซ์รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น เสียงรถที่เงียบกริบแทบไม่ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ ครีเดนซ์มองรอบบริเวณบ้านทางกระจกเมื่อตัวรถขับเข้าสู่อาณาเขตของรั้วใหญ่ 



บ..บ้าน หลังใหญ่จัง



ครีเดนซ์ก้าวลงจากรถพร้อมเงยหน้ามองสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าของเขา ถ้าจะเรียก คฤหาสน์ ก็คงไม่ผิด หญิงสาวคนดังกล่าวนำครีเดนซ์เข้าไปในบ้านพร้อมกับคนรับใช้ที่เข้ามาช่วยถือกระเป๋าจากเขา



ภายในบ้านยังคงดูอลังการไม่ต่างกัน ครีเดนซ์ทั้งเกร็งทั้งตื่นกลัว เขาพบชายวัยชรานั่งรออยู่ในห้องรับแขก จากการพูดคุยทำให้ครีเดนซ์รู้ว่าคุณปู่ตรงหน้าเป็นคนทำเรื่องขอรับเลี้ยงเขามา เพราะถูกชะตาเมื่อครั้งไปร่วมเลี้ยงอาหารกลางวันที่สถานรับเลี้ยงเด็กของครีเดนซ์เมื่อหลายปีก่อน แม้จะรู้ว่ามันดูเป็นการเอาแต่ใจไปหน่อยแต่ครีเดนซ์ก็เลือกที่จะเอื้อนเอ่ยขอใช้นามสกุลเดิม คุณปู่ใจดียอมรับฟังความคิดเห็นของชายหนุ่ม เขาพูดคุยอย่างเป็นกันเอง หลังจากนั้นก็มีพยาบาลพาขึ้นไปพักผ่อน ส่วนทางครีเดนซ์เองก็ถูกพาขึ้นไปยังห้องนอน



และอีกหนึ่งเรื่องที่คาใจคือ คำพูดที่ปู่ถามสาวรับใช้ว่า วันนี้เพอร์ซิวาลไปไหน?



ใครกันนะ? หรือจะเป็นลูกชายของคุณปู่


เขาจะเป็นคนแบบไหนกัน?


เขาจะยอมรับผมหรือเปล่า..



อาการวิตกคืบคลานเข้ามาหาครีเดนซ์อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ร่างผอมบางนอนพลิกตัวไปมาอยู่นานก็ได้ยินเสียงคล้ายๆเสียงรถยนต์จากบานหน้าต่างที่เขาแง้มเอาไว้ ครีเดนซ์ไม่รีรอที่จะวิ่งไปแอบดูอย่างตื่นเต้น ไม่สิ ออกแนวอยากรู้เสียมากกว่า ครีเดนซ์เพ่งตามองแต่เห็นเพียงร่างสูงสมส่วนกับทรงผมอันเดอร์คัต ชายคนดังกล่าวสาวเท้าไวเข้ามาในบ้านพร้อมกับคนรับใช้ที่เดินตามเข้ามา 



ครีเดนซ์ชั่งใจอยู่นานสองนานว่าจะลงไปทักทายเจ้าของบ้านเลยดีไหม แต่จะทักทายว่าอย่างไรล่ะ


"สวัสดีครับ ผมชื่อครีเดนซ์ครับ เป็นคนในครอบครัวของคุณครับ"



"สวัสดีครับ ผมชื่อครีเดนซ์ครับ เป็นคนที่คุณปู่รับมาเลี้ยงครับ"



"สวัสดีครับ ผมชื่อครีเดนซ์ครับ เป็นกาฝากในบ้านคุณครับ"



มือบางขยี้ผมจนยุ่งเหยิง ไม่ได้ จะแนะนำตัวอย่างไรดี  สีหน้าที่คิดไม่ตกของครีเดนซ์ต้องหยุดลงเพราะสาวใช้ขึ้นมาตามให้ลงไปพบเจ้าของบ้านคนสำคัญ


"คุณครีเดนซ์คะ คุณเกรฟส์ต้องต้องการพบค่ะ"


แย่แล้ว ต้องการพบผมเลยเหรอ จะคุยกับเขาอย่างไงดีนะ



ถ้าเขารังเกียจผมล่ะ.. หรือถ้าเขาไม่เต็มใจให้ผมอยู่ด้วย



ผมคิดถึงคุณแม่กับน้องๆที่บ้านจัง



อาการวิตกกังวลเริ่มทวีความรุนแรงขึ้น ครีเดนซ์รู้สึกว่าขามันก้าวยากลำบากมากกว่าทุกครั้ง ถ้าแกล้งขาอ่อนแรงตกบันไดสูงๆนี่ไปได้ก็คงจะดี ทำไมรังสีความน่าเกรงขามของคุณคนนี้มันถึงรุนแรงขนาดนี้นะ ครีเดนซ์กลืนน้ำลายเอื๊อก เหงื่อเม็ดเล็กๆผุดขึ้นเต็มหน้าผาก


สาวใช้หยุดยืนส่งครีเดนซ์ต้องบริเวณประตูห้องโถงใหญ่ หนุ่มผมกะลาครอบได้แต่ยิ้มแหยๆ เขามองเลยไปยังคนที่นั่งหันหลังจิบกาแฟอยู่ 


ดูโตจังเลยแฮะ 



"คุณเกรฟส์คะ คุณครีเดนซ์มาถึงแล้วค่ะ" หญิงสาวกล่าว ครีเดนซ์ยิ่งใจสั่นรัวเหมือนกำลังจะโดนผู้คุมตัดสินโทษประหารชีวิตอย่างไงอย่างงั้น 



คนที่นั่งอยู่พยักหน้าเล็กๆเป็นการรับรู้ ครีเดนซ์ค่อยๆก้าวเท้าเข้าไปใกล้ สองมือกุมไว้ข้างหน้า ก้มหัวต่ำ เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ


"ส..ส..สวัสดี ค..ครับ"



"ผ..ผมชื่อ ค...ครีเ..เดนซ์ ค..ครับ"



"ผ.. ผมเป.. เป็น ค..คน ท..ที่... คุณป.. ปู่ ร..รับ ม..มา " ยังไม่ทันจะพูดจบประโยค อีกฝ่ายก็ยกมือห้ามขึ้นมาเสียก่อน เขาพับหนังสือพิมพ์ลงวางบนโต๊ะ 



"ฉันรู้หมดแล้วล่ะ นั่งลงก่อนสิ" น้ำเสียงนุ่มเอ่ยอย่างราบเรียบ ครีเดนซ์รู้สึกว่าเป็นเสียงผู้ชายที่เซ็กซี่มากที่สุดเท่าที่เขาเคยได้ยินมาเลย



"ข..ขอบคุณครับ" ไม่ใช่แค่เสียงที่สั่น แต่มือครีเดนซ์ยังสั่นไปหมด ขาแทบจะไม่มีแรงยืน ครีเดนซ์เพิ่งเข้าใจคำว่าสั่นไปทั้งตัวมันเป็นแบบนี้นี่เอง



"ไม่ต้องกลัวนะ ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก" ชายคนโตกว่ากล่าวอย่างสุภาพพร้อมรอยยิ้มที่ผุดขึ้น ครีเดนซ์ที่รู้สึกปลอดภัยจากอาการกลัวมากขึ้นจึงช้อนสายตาขึ้นมอง



หล่อ.. หล่อมาก 



นั่นคือสิ่งแรกที่ครีเดนซ์คิดได้ องค์ประกอบต่างๆไม่ว่าจะเป็นคิ้ว ตา ปาก จมูก มันดูลงตัวเข้ารับกับใบหน้าของร่างสูงสมส่วนเป็นอย่างมาก บวกกับผมทรงอันเดอร์คัตสุดเท่ที่ดูจะเข้ากับชายหนุ่มได้เป็นอย่างดี และอีกสิ่งหนึ่งที่ครีเดนซ์คิดว่ามันเป็นสิ่งที่ช่วยเพิ่มเสน่ห์ เย้ายวน ชวนดึงดูดหัวใจและสายตาจากอีกฝ่ายนั่นก็คือ ริ้วรอยตามวัย 



คุณแม่ครับ ผมว่า.. ผมได้ขึ้นสวรรค์แล้วล่ะครับ  



ครีเดนซ์ราวกับตกอยู่ในภวังค์ เมื่อเห็นเด็กหนุ่มมองเหม่อ ริมฝีปากบางจึงคลายยิ้มอย่างเอ็นดู



"ฉันควรจะแนะนำตัวกับเธอบ้างใช่ไหม"



"เอ่อ.. " ครีเดนซ์สะดุ้งได้สติกลับคืน 



"ฉัน เพอร์ซิวาล เกรฟส์ ยินดีที่ได้รู้จัก"



"ค..ครับ ผ..ผม ครีเดนซ์ ค..ครับ ยิน..ดี ท..ที่ได้ รู้จ..จัก คุณ เกรฟส์ ค..ครับ" 



"เรียกเพอร์ซิวาลก็ได้นะ ไหนๆก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว"



"ม..ไม่ได้ ครับ ผ..ผม ไม่ กล้า ตี..ตน เสมอ ค..คุณ เกรฟส์ ห..หรอก ครับ"



"เธอเป็นหลานบุญธรรมของคุณปู่ ก็เหมือนเป็นน้องฉันน่ะแหละ แม้อายุเราจะห่างกันจนน่าจะเป็นพ่อลูกหรืออาหลานก็เถอะนะ" เพอร์ซิวาลขำเบาๆ 



"ไม่นะครับ ..คุณเกรฟส์ยังดูหนุ่มแล้วก็.. หล่อมากๆเลย" ครีเดนซ์พูดสวนทันควันอย่างลืมตัว



"ก็ไม่ได้พูดติดอ่างนี่นา"   



ครีเดนซ์เบิกตากว้าง จริงสิ เราพูดไม่ตะกุกตะกักแล้ว 


"ผม.. ตื่นเต้น.. น่ะครับ"



"ทีคุยกับคุณปู่ยังพูดปร๋อเลยไม่ใช่เหรอ"



"กับคุณเกรฟส์ไม่เหมือนกันนี่ครับ" 



ครีเดนซ์พูดเสียงอ่อยลง ทั้งๆที่เขามักจะพูดเก่งกับคนอื่นๆแต่พอมาอยู่ต่อหน้าผู้ชายคนนี้ เขากลับพูดอะไรไม่ออกเลย


"ทำไมล่ะ หรือว่าฉันน่ากลัวกว่าคุณปู่"



"ไม่ใช่นะครับ.. คือ.. ผมแค่.. พูดไม่ออกน่ะครับ"



"เธอคงยังไม่ชินกับที่นี่เท่าไหร่ ถ้าขาดเหลืออะไรก็บอกฉันได้นะ"



"ขอบคุณมากครับ" ครีเดนซ์ก้มหัวตามความเคยชิน



เพอร์ซิวาลยิ้มส่งท้ายให้ ก่อนจะลุกเดินจากไป ครีเดนซ์มองตามแผ่นหลังและไหล่กว้างของชายหนุ่ม เขาอมยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว 



คุณเกรฟส์ดูดีมากๆเลยแม้แต่ข้างหลังแบบนี้



ครีเดนซ์เลียบๆเคียงๆถามเหล่าแม่บ้านเกี่ยวกับเพอร์ซิวาล ได้ความมาว่า เพอร์ซิวาลเป็นหลานชายเพียงคนเดียวของคุณปู่หรือก็คือทายาทของตระกูลเกรฟส์ ชายหนุ่มเป็นที่หมายปองของสาวๆแต่ก็ยังไม่มีใครพิชิตใจของเพอร์ซิวาลได้เลย วันๆมักจะทำแต่งาน วันว่างก็ชอบเล่นโยคะ ไม่ก็อ่านหนังสืออยู่ในห้อง หรือไม่ก็ชอบออกไปเดินเล่น นั่งกินชีสเบอร์เกอร์ และงานอีกอย่างที่เพอร์ซิวาลมักจะทำเป็นประจำคือ งานการกุศล โดยในทุกๆเดือนเขาจะแบ่งเวลาไปเยี่ยมเด็กๆในโรงพยาบาลหรือสถานรับเลี้ยงเด็กเสมอ โดยหนึ่งในงานที่เพอร์ซิวาลร่วมช่วยเหลือดูแลอยู่ก็คือองค์กรการกุลศลเพื่อเด็กที่ป่วยเป็นโรคแอนเจลแมน หรือ Angelman syndrome



ช่วงหลังๆมานี้จึงมีโอกาสได้เห็นเพอร์ซิวาลตามงานการกุศลบ่อยขึ้นหรือการถูกเชิญไปพูดในงานต่างๆมากกว่าจะเห็นรูปเขาจากสื่อในแวดวงธุรกิจซะอีก ครีเดนซ์พยักหน้าหงึกหงัก ใบหน้าเลื่อมใสไปด้วยศรัทธาแห่งความดี



หล่อทั้งรูปร่างหน้าตาทั้งจิตใจเลยแฮะ คุณเกรฟส์คนใจดีของผม



ไม่ใช่สิ ไม่ใช่ของผมเสียหน่อยTT



เมื่อมีแต่เสียงบ่งบอกเป็นหนึ่งเดียวกันว่า เพอร์ซิวาลใจดีและอบอุ่นมาก ครีเดนซ์เลยมีกำลังใจที่จะพูดคุยกับอีกฝ่ายมากขึ้น อย่างน้อยเพอร์ซิวาลก็คงไม่รังเกียจเขาแล้วล่ะ



แต่การกระทำมันก็ไม่ได้ง่ายไปอย่างที่ใจคิด ครีเดนซ์ยังคงอึ้งกิมกี่อยู่เสมอเวลาอยู่ต่อหน้าเพอร์ซิวาล สองสามเดือนให้หลังมานี้ถือว่าหนุ่มร่างผอมบางยังมีพัฒนาการขึ้นมาบ้าง เพอร์ซิวาลเองก็เป็นฝ่ายเข้าหาอยู่บ่อยครั้งเพื่อช่วยละลายพฤติกรรมกระอักกระอ่วนใจออกไป



ในช่วงเทศกาล เพอร์ซิวาลจะพาครีเดนซ์ออกไปดูบรรยากาศต่างๆตามสถานที่ฮอตฮิตของคนเมือง เพราะครีเดนซ์เล่าว่าเขาไม่เคยได้สัมผัสอะไรแบบคนอื่นเท่าไหร่ ในทุกๆวันต้องช่วยคุณแม่ที่เขานับถือดูแลน้องๆ สิ่งที่ครีเดนซ์ถนัดมากที่สุดคงเป็นเรื่องการจ่ายตลาดและทำอาหาร และนั่นจึงเป็นสิ่งที่ทำให้ทั้งคุณปู่และเพอร์ซิวาต้องทึ่งในฝีมือปลายจวักของครีเดนซ์



เวลาที่ล่วงเลยไป ทำให้คฤหาสน์ตระกูลเกรฟส์ที่เคยเงียบเหงากลับมามีสีสันขึ้นอีกครั้ง ครีเดนซ์ที่เริ่มคุ้นชินกับทุกๆคนจึงค่อยๆกล้าพูดกล้าทำมากขึ้น คอยเรียกรอยยิ้มและเสียงหัวเราะให้กับคนอื่นๆเสมอ



และในคืนนี้ ครีเดนซ์ในชุดน่ารักยืนรอเพอร์ซิวาลมารับอยู่ที่หน้าประตูบ้าน..



"คุณเกรฟส์ จะพาผมไปไหนหรอครับ" ครีเดนซ์ถามขึ้นเมื่อขึ้นมาอยู่บนรถของเพอร์ซิวาล



"ไปซื้อของน่ะ"



"แล้วทำไมต้องเตรียมชุดให้ผมใส่ด้วยล่ะครับ" ครีเดนซ์มองชุดที่เขากำลังใส่อยู่ 



"ก็วันนี้มันเป็นวันพิเศษกว่าวันอื่นๆ"



"วันอะไรหรอครับ"



"นี่เธอไม่รู้จริงๆเหรอ"



ครีเดนซ์ทำท่าคิดหนักก่อนส่ายหน้า 


"เดี๋ยวเธอก็คงจะรู้" เพอร์ซิวาลยิ้มกรุ้มกริ่ม ครีเดนซ์ยังคงทำหน้างุนงงอยู่แบบนั้น ก่อนจะร้อง อ๋อ ขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นห้างร้านต่างๆจัดโปรโมชั่นทั้งดอกกุหลาบ ช็อกโกแลต คู่รักต่างควงคู่กันมามากมาย นี่มันคือเทศกาลของวันวาเลนไทน์ที่ทั้งเมืองอบอวลไปด้วยสีชมพู ครีเดนซ์คิดว่าสำหรับคนโสดคงเหงามากเป็นพิเศษในวันนี้ไปเสียหน่อยแต่ก็ไม่ยากเย็นอะไรหากจะผ่านมันไปให้ได้อีกวัน



"คุณเกรฟส์ไม่ไปเดทหรอครับ" ร่างบางถามขึ้นในขณะที่เดินอยู่ข้างๆเพอร์ซิวาล



"เดท?"



"ครับ ผมเห็นว่าคนส่วนมากมักจะเดทกันหรือไม่ก็บอกรักกันในวันนี้"



"ก็คงถือว่าเป็นวันแห่งความรักสากลแต่ฉันรู้สึกว่าเราสามารถแสดงความรักกับคนที่เรารักได้อยู่ทุกวัน แล้วอีกอย่างสำหรับฉันเองประวัติวันวาเลนไทน์ที่เป็นเรื่องเล่าต่อๆกันมามันก็เป็นเรื่องที่น่าเศร้าใจแม้จะเป็นเรื่องของรักนิรันดร์และมิตรภาพอันสวยงามก็ตาม"



ครีเดนซ์มองใบหน้าของชายหนุ่มที่กำลังเงยหน้ามองท้องฟ้าอยู่เนิ่นนาน



"แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้นะ ว่าวาเลนไทน์ปีนี้ฉันเองก็อยากจะมีใครสักคนเหมือนกัน"



"คุณเกรฟส์.. จะมอบหัวใจให้ใครหรอครับ"



ครีเดนซ์ใจเต้นถี่ เพอร์ซิวาลของเขากำลังจะไปเดทแล้วอย่างงั้นเหรอ...



"คนที่อยู่ข้างๆฉันตอนนี้ไง"


ตึกตัก



ตึกตัก



"คนที่อยู่ข้างๆฉันตอนนี้ไง"



คนที่อยู่ข้างๆคุณเกรฟส์ตอนนี้ก็คือ.. ผม ผมอย่างนั้นเหรอ?!



"เอ๋??????????"



"เธอนั่นแหละ ครีเดนซ์" เพอร์ซิวาลยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนจมูกโด่งๆของเขาทั้งคู่แทบจะชิดกัน



"ผ..ผม"



"ฉันไม่รู้ว่าเธอจะตอบรับรักของฉันหรือเปล่า แต่วันนี้ฉันจะสารภาพความในใจกับเธอ"



"เราไปเดทกันนะ" เพอร์ซิวาลกล่าวต่อ ครีเดนซ์ได้แต่ยืนนิ่งเป็นหิน ใจเต้นแรงกว่าเดิม 


อะไรมันจะดีไปกว่าคนที่เราชอบมาบอกชอบเรากันนะ 


คุณแม่ครับ ผมสมหวังที่สุดในชีวิตนี้แล้วครับ 


ผมอยากจะกรีดร้องให้สุดเสียงเลยครับ แต่ผมทำได้แค่ยืนตัวแข็งทื่อแบบนี้ 


คุณแม่ครับ ผมตื้นตันใจเหลือเกิน


"หรือเธอไม่อยากไป" เพอร์ซิวาลมองอย่างกังวล เมื่อเห็นครีเดนซ์เงียบไปสักพัก



ครีเดนซ์รีบส่ายหน้ารัวๆ "ผมอยากไปเดทกับคุณเกรฟส์ครับ"



สิ้นเสียงพูด เพอร์ซิวาลคลี่ยิ้มออกมาอีกครั้ง ก่อนจะพาครีเดนซ์ไปเล่นสเก็ตน้ำแข็งที่ Rockefeller Center นั่งรถม้าชมสวนสาธารณะ Central Park และชมพิพิธภัณฑ์ศิลปะ Metropolitan Museum of Art ปิดท้ายด้วยดินเนอร์สุดหรูยามค่ำคืน


เมื่อทั้งสองกลับมาบ้าน เพอร์ซิวาลเดินมาส่งครีเดนซ์หน้าห้องนอนพร้อม Goodnight kiss แสนหวานจากเขา ครีเดนซ์เดินเขินอายตัวม้วนเข้ามาในห้อง มือลูบผ้าปูที่นอนไปมา ตาจ้องไปยังกุหลาบช่อโตที่บานเบ่งแข่งกับใบหน้าของครีเดนซ์ มีค่ำคืนที่แสนวิเศษแบบนี้ใครจะไปหลับลง ครีเดนซ์ทิ้งตัวนอนบนเตียง กลิ้งตัวไปซ้ายทีขวาทีจนตกลงสู่พื้นห้อง 



ไม่เจ็บเลย ความรักจากคุณเกรฟส์ต้องโอบอุ้มผมไว้แน่ๆ


ร่างบางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ โลกสดใสกลายเป็นสีชมพูแล้วจริงๆ.. เช้าวันต่อมา ครีเดนซ์ตื่นแต่เช้ามาทำอาหารอย่างเช่นทุกวัน แต่ในวันนี้เขาเตรียมทำช็อกโกแลตสูตรหวานน้อยไว้ให้เพอร์ซิวาลด้วย ครีเดนซ์รู้ดีว่าชายหนุ่มไม่ชอบทานของหวานจึงพยายามปรับสูตรให้ถูกปากเพอร์ซิวาลมากที่สุด


หลังจากทานอาหารร่วมกับกับคุณปู่เสร็จ เพอร์ซิวาลจึงเดินมารอครีเดนซ์ที่สวนดอกไม้ตามที่อีกฝ่ายบอกไว้ ไม่นานนักครีเดนซ์ก็เดินมาหาพร้อมยื่นช็อกโกแลตที่ถูกห่อไว้อย่างสวยงามให้กับเพอร์ซิวาล


"ผมทำเองเลยนะครับ" ครีเดนซ์ยิ้มขวยเขิน



"ขอบใจนะ" เพอร์ซิวาลรับเอาไว้ ก่อนจะแกะห่อนั้นออก



"ผมหวังว่าคุณเกรฟส์จะชอบมัน"



"ป้อนฉันหน่อยสิ"



"ได้ครับ" ครีเดนซ์ยังคงไม่หุบยิ้มบนหน้าลง ก่อนจะหักช็อกโกแลตออกเป็นชิ้นขนาดพอดีคำเตรียมป้อนให้กับเพอร์ซิวาล



"ไม่ใช่แบบนี้" เพอร์ซิวาลหยิบช็อกโกแลตในมือจากครีเดนซ์ไป เขาเอาเข้าปากไว้เล็กน้อย แล้วจึงยื่นหน้าเข้าใกล้ครีเดนซ์ เพอร์ซิวาลหยักหน้าให้ครีเดนซ์อ้าปาก 



ในตอนนี้สองหนุ่มกำลังเม้มปากเข้าที่ช็อกโกแลตชิ้นน้อยที่เชื่อมระหว่างปากทั้งสองเอาไว้ ยิ่งเพอร์ซิวาลกินไล่ที่มาเรื่อยๆครีเดนซ์ยิ่งเขินเข้าใหญ่ หนุ่มน้อยหลับตาปี๋ ก่อนที่เพอร์ซิวาลจะกัดช็อกโกแลตนั้นออกและประกบปากบางๆของเขาลงไปแทนที่


จ..จูบ 


ครีเดนซ์ลืมตาขึ้นมามอง หัวใจเต้นแรงจนเกือบจะช็อค เขาโดนเพอร์ซิวาลจูบอีกครั้งซึ่งมันต่างจากเมื่อคืน ความรู้สึกต่างๆที่ส่งผ่านมามันยากเกินจะอธิบาย ครีเดนซ์รู้แค่เขามีความสุขมากและยินยอมที่จะให้เพอร์ซิวาลจูบแบบนี้แต่เพียงผู้เดียว 



เพอร์ซิวาลค่อยๆถอนริมฝีปากอย่างนุ่มนวล เขาควักกล่องแหวนออกมาจากกระเป๋ากางเกง กล่องแหวนถูกเปิดออกเผยให้เห็นแหวนเพชรสวยสะดุดตา


"เธอจะรับแหวนวงนี้จากฉันได้ไหม"



"ผมเต็มใจที่จะรับแหวนวงนี้ครับ" ครีเดนซ์บอกชัดถ้อยชัดคำ ใบหน้าเริ่มมีชมพูระเรื่อมากขึ้น



เพอร์ซิวาลสวมใส่ให้ครีเดนซ์เสร็จพร้อมกับเสียงปรบมือโฮ่ฮิ้วดีใจจากเหล่าคนรับใช้ต่างๆ ครีเดนซ์ยกมือปิดปากที่กำลังยิ้มอยู่แทบไม่ทัน คุณปู่เองก็ยิ้มอย่างยินดี


"นี่ทุกคนรู้กันหมดเลยหรอครับ" ครีเดนซ์กระซิบกับเพอร์ซิวาล



เพอร์ซิวาลตอบรับในลำคอ ก่อนจะยกมือขึ้นโอบไหล่ของครีเดนซ์เอาไว้



"ต่อจากนี้ไปเธอคงจะเปลี่ยนมาใช้นามสกุล เกรฟส์ ได้แล้วนะ"



"แต่ผม.."



"แต่อะไร"



"ไม่มีอะไรครับ ใช้ก็ได้"



"ใช้ก็ได้งั้นเหรอ" เพอร์ซิวาลแค่นหัวเราะ



"ตอนแรกที่ผมไม่ขอเปลี่ยนเป็นเพราะว่าผมไม่กล้าอาจเอื้อมครับ ตระกูลเกรฟส์เป็นตระกูลใหญ่ ผมไม่กล้าจะเข้าไปอยู่ในตระกูลที่สูงส่งแบบนี้ได้ แค่คุณปู่เอ็นดูรับผมมาเลี้ยงผมก็ดีใจ รู้สึกเป็นเกียรติและก็เป็นหนี้บุญคุณมากแล้ว"



"แต่ตอนนี้เธออยู่ในฐานะคนรักของฉันแล้ว ไม่ต้องคิดมากแล้วนะ" เพอร์ซิวาลมองอย่างเข้าใจ ครีเดนซ์เป็นเด็กดีมาเสมอตั้งแต่เข้ามาอยู่ในบ้านของเขา อีกทั้งยังขี้อาย ขี้เกรงใจ ถ่อมตัว อ่อนโยน และมองโลกในแง่ดีมาเสมอ




"ครับ ผมรักคุณเกรฟส์นะครับ"



"ฉันก็รักเธอ ครีเดนซ์"



เพอร์ซิวาลจะจูบครีเดนซ์อีกครั้ง แต่ร่างบางยกมือขึ้นยั้งไว้เสียก่อนเพราะเกรงใจคุณปู่ที่ดูอยู่ แต่เมื่อเห็นคุณปู่พยักหน้า เพอร์ซิวาลก็จับมือออกพร้อมกับประกบริมฝีปากทันที ท่ามกลางใบหน้าเขินจากคนอื่นๆและรอยยิ้มชื่นใจของคุณปู่



จบ









ผลงานอื่นๆ ของ Hi_Monday

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น