นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

Fic natuto สาวน้อยผมสีชมพูกับหมาป่าเย็นชา

เมื่อสาวน้อยนามว่าซากุระ แอบเดินเข้ามาในป่าต้องห้าม แต่แล้วเธอก้พบเจอกับบุคคลอันตรายคนนึง ซึ่งเธอก็รู้ตัวดีว่าจะต้องกลายเป็นเหยื่อแน่ๆ เธอจะทำอย่างไรดี เพื่อให้ตัวเธอนั้นมีชีวิตรอดกลับไป

ยอดวิวรวม

1,793

ยอดวิวเดือนนี้

20

ยอดวิวรวม


1,793

ความคิดเห็น


15

คนติดตาม


47
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  2 พ.ค. 62 / 00:23 น.
นิยาย Fic natuto ǹ¼ժ١Ѻһ繪

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


Fic naruto   สาวน้อยผมสีชมพูกับหมาป่าเย็นชา


t
b

เนื้อเรื่อง อัปเดต 2 พ.ค. 62 / 00:23


ณ.หมู่บ้านเล็กๆแห่งหนึ่ง  เป็นหมู่บ้านที่ไม่ใหญ่มาก ผู้คนไม่พลุกพล่านนัก และที่นี่ก็อุดมสมบูรณ์ไปด้วยธรรมชาติ เพราะล้อมรอบไปด้วยป่าไม้ แต่หมู่บ้านแห่งนี้ก้มีกฏต้องห้ามอยู่ข้อหนึ่ง  และกฏนั้นก้คือ ห้ามชาวบ้านทุกคน เดินเข้าไปในป่าใหญ่หลังหมู่บ้านเด็ดขาด เพราะที่นั่น มีแต่สัตว์ร้าย อันตราย และเรื่องลี้ลับมากมายที่พูดต่อๆกันมานาน  ดังนั้นจึงไม่มีใครกล้าเดินไปเฉียดป่าแห่งนั้น เพราะความกลัว 

แต่ผิดกันกับเด็กผู้หญิงคนนึง เธอชินกับการฟังเรื่องน่ากลัวแบบนั้น เพราะบ้านเธอปลูกติดกับป่าที่ว่า...


"นี่! ซากุระ! เธอจะเดินเข้าไปในป่านั่นจริงๆเหรอ! มันน่ากลัวและอันตรายมากนะ!0.0" เด็กสาวผมสีฟางนามว่า 'อิโนะ' เพื่อนสาวสุดแสนจะสนิทของเด็กสาวผมสีชมพูที่เธอคิดจะเข้าไปในป่าเอ่ยขึ้นอย่างตกใจ


"ฉันคิดดีแล้วนะอิโนะ เธอก้รู้ ว่าฉันเอาตัวรอดได้นา~555" 

สวัสดี.. ฉันชื่อ ฮารุโนะ ซากุระ  อายุ 17 เป็นเด็กกำพร้า พ่อแม่ฉันเสียไปตั้งแต่ฉันอายุ 9 ขวบ ฉันอยู่ตัวคนเดียวมาตลอด และที่ฉันคิดจะเข้าไปในป่าอันตรายนั่น ก้เพราะว่า ฉันได้ยินเรื่องสมุนไพรตัวนึง ที่สามารถเอามาทำยารักษาโรคหัวใจได้ ฉันจะเอามารักษายาย ซึ่งยายคนนี้ ก้ไม่ใช่คนอื่นคนไกล แกเป็นคนช่วยเหลือฉัน ฉันอยากจะตอบแทนบุญคุณของยายสักครั้ง


และตอนนี้ อิโนะกำลังทำหน้าบูดบึ้งไม่พอใจใส่ฉันอยู่เพราะความเป็นห่วงฉัน แต่ก้นะ ฉันตัดสินใจแล้วนี่ ^ ^;;


"แกจะเข้าป่านั่นจริงๆอ่ะ"


"อืมม~อย่าขัดขวางฉันเลยนะอิโนะ ฉันสัญญา ว่าจะกลับมาให้ไวที่สุด ^ ^" ฉันพูดแล้วยิ้มหวานให้เพื่อนสนิทคนเดียวของฉัน เพื่อคลายความกังวลให้เธอ


"ก็ได้ๆ แต่แกต้องระวังตัวให้ดีๆนะยัยซากุระ แกก็เคยได้ยินคนแก่ๆเขาพูดกันเกี่ยวกับป่านั่นนิ"

"จ้าๆ รู้แล้วๆ" ฉันตอบอิโนะ ก่อนจะหันไปมองทางป่าที่ฉันจะเดินเข้าไป  มองๆดูดีๆแล้ว มันก้น่ากลัวกว่าทุกทีที่ฉันมองมาตั้งแต่เด็ก แต่คงจะคิดไปเองเหละน๊าา~ 55 ^^

"แล้วจะเข้าไปในป่านั่นเมื่อไหร่?" เสียงอิโนะเรียกสติฉันให้หันกลับมา


"อืมมมม ตอนนี้เหละ"เมื่อพูดจบ อิโนะก็ทำตาโตใส่ทันที


"ห้ะ!!! ตอนนี้!? แกจะบ้าเหรอซากุระ นี่ก้จะเย็นแล้วนะ!" อิโนะตะหวาดเสียงใส่ฉัน ก็คนมันตั้งใจแล้วนี่นา -3


"ใช่ ฉันรู้ แต่ฉันตั้งใจไว้แล้วนี่ แล้วอาการของยายก็เป็นหนักขึ้น ฉันกลัว~ ฉันกลัวว่ายายจะอยู่กับเราไม่นาน..."  พูดแล้วน้ำตาของฉันมันก้จะไหล อิโนะก้มหน้างุด ก่อนจะเดินเข้ามาหาฉันแล้วตบไหล่ฉันเบาๆ

"ดูแลตัวเองดีๆด้วยนะ ถ้าฉันไปได้ ฉันจะไปกับเธอ แต่ฉันต้องอยู่ในหมู่บ้าน เพื่อที่จะปิดความลับให้เธอ และทำหน้าที่ดูแลยายแทนเธอ" อิโนะพูดแล้วทำหน้าเป็นห่วง ฉันจึงคลียิ้มให้เพื่อนบางๆ


"อื้ม!  งั้นฉันไปก่อนนะ แล้วจะรีบกลับมาก่อนที่จะมืด ^ ^" ฉันพูดจบก้กำชับกระกร้าและเสื้อคลุมสีแดงสดของฉันแน่นแล้วหันหน้าเดินเข้าไปในป่าแห่งนั้น


"ระวังตัวด้วยนะซากุระ!"  เสียงอิโนะตะโกนมา แต่ฉันก้มุ่งหน้าเดินเข้าป่าต่อไป ฉันจะต้องหาสมุรไพรนั่นให้เจอ  แล้วกลับมาก่อนค่ำ ....
.
.
.
.
(((( แกร๊ก ! ))))


เสียงเหยียบกิ่งไม้ดังขึ้นเป็นจังหวะการเดิน ทำให้หมาป่าหนุ่ม ที่มีร่างกายเป็นมนุษย์ แต่มีหางและหูที่นอนหลับอยู่ที่โคนต้นไม้ใหญ่สะดุ้งตื่น 

เขาใช้จมูกดมกลิ่น ซึ่งกลิ่นนี้ เป็นกลิ่นที่ชวนหิวสำหรับเขามาก เขาจึงซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้นั่น แล้วแอบมองสิ่งที่กำลังเดินเข้ามาเรื่อยๆ


"เฮ้ออออ หาไม่เจอสักที อยู่ไหนนะ?" เสียงเด็กสาวที่ชื่อซากุระบ่นพึมพำกับตัวเอง เธอกำลังมองหาสิ่งที่เธอต้องการ แต่เธอไม่รู้ตัวเลยว่า เธอกำลังตกเป็นเป้าสายตาของหมาป่าหนุ่มที่มีสายตาคมกริบอยู่  เขาจ้องมองเธออย่างจดจ้อง แทบจะไม่กระพริบตา ซากุระเดินไปไหน เขาก้จะแอบเดินตามเธอไป แบบหลบซ่อน

และไม่นาน ก็มีเหตุการไม่คาดคิดเกิดขึ้น!

(((โครมมมม!!!)))

"กรี๊ดดดดดดดด!! > < " 

(((หมับ! พรึบบ! )))


●ซากุระ●

(>_<;)  ตายแล้ว ฉันตายแล้วใช่มั้ย?  สวรรค์มันช่างอบอุ่นจริงๆ เหมือนฉันพ่อกอดฉันเลย


"(-_-;) นี่เธอ ไม่เป็นอะไรใช่มั้ย?"  ....หื้มมม? เสียงพ่อเหรอ พ่อมารับฉันแล้วใช่มั้ย  จากนั้นฉันก็ค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆ


"0.0!!!" ขะขะใคร!?  เมื่อฉันเห็นคนตรงหน้าที่ไม่ใช่พ่อฉันตามที่มโนไว้ ฉันก้รีบเด้งตัวออกไปจากอ้อมกอดของเขาทันที  เขาเองก้ดูตกใจเหมือนกัน ที่ฉันรีบผลักเขา แต่พริบตาเดียว เขาก้ทำหน้านิ่ง มองฉันด้วยสายตาแปลกๆ ก่อนจะเดินมาช้าๆเข้ามาหาฉัน แล้วฉันก็เดินถอยหลังไปเรื่อยๆ

"เอ๊ะ!"  แย่แล้ว! หลังฉันติดต้นไม้แล้วละ ทำไงดี! งานนี้ต้องวิ่งหนี! วิ่งให้เร็วที่สุด!

((( พรึบ! )))

0[ ]0;; เหมือนว่าเขาอ่านความคิดฉันได้ เขาก้เลยยกแขนมากั้นตัวฉันไว้ไม่ให้หนี 

เขามองหน้าฉัน แล้วก้นิ่งอยู่แบบนั้น ฉันเองก็มองกลับเช่นกัน เขาเป็นผู้ชายผมสีดำ หน้าตาก็ถือว่าหล่อนะ ตัวสูง อายุประมาณ30  และที่สำคัญ สำคัญเลย!!!  เขามีหูเหมือนจิ้งจอก มีหาง!!!! เขาไม่ใช่คน!!  

และตอนนี้ เขาค่อยๆโน้มตัวมาที่คอของฉันเหมือนจะดมกลิ่น

"> < ยะยะอย่าเข้ามานะ!!!!" ฉันตะโกนสุดเสียง แต่ไม่รู้ทำไม ร่างกายของฉันมันเหมือนจะหมดแรง สติของฉันเริ่มเลือนลาง แล้วในที่สุด ฉันก็วูบไป 
.
.
.
.


เมื่อสาวน้อยผมสีหวานหมดสติไป หมาป่าหนุ่มก็ได้อุ้มร่างบางขึ้นมา จากนั้น เขาก็อุ้มเธอมาที่บ้าน หรือ รังลับของเขาที่ถูกสร้างเป็นบ้านไม้ ขนาดไม่ใหญ่มาก แต่ถือว่า สวยงามน่าอยู่ โดยได้สร้างไว้อยู่บนต้นไม้ใหญ่

 

หมาป่าหนุ่มผู้มีนามว่าซาสึเกะ เมื่อเขาพาซากุระขึ้นมาบนบ้านได้แล้ว เขาก็ได้วางตัวสาวน้อยผมสีหวานลงไปบนที่นอนของเขาอย่างเบามือ เพื่อไม่ให้เธอตื่นขึ้นมาเห็นเขาในตอนนี้ หลังจากนั้นหมาป่าหนุ่ม ก็นั่งลงข้างๆเธอ แล้วใช้สายตาพิจารณาเด็กสาวตรงหน้าที่กำลังหลับตาพริ้มอยู่  ยิ่งมอง ก็ยิ่งน่าหลงใหล ผมสีแปลกสีชมพูอ่อน แลดูนุ่ม ใบหน้าหวานคม แก้มและริมฝีปากสีแดงอมชมพู โดยรวมถือว่าเป็นผู้หญิงที่สวยมากเลยทีเดียว และที่สำคัญ...

 

“เธอเข้ามาทำอะไรในป่าอันตรายแบบนี้ ไม่รู้เรื่องข่าวลือที่ชาวบ้านพูดถึงป่าที่นี่หรือไงกัน” ซาสึเกะพูดเบาๆพรางจ้องมองซากุระที่หลับอยู่ ไม่นานนัก ซากุระก็เริ่มที่จะรู้สึกตัว เธอลืมตาขึ้นมาช้าๆ และกวาดสายตามองรอบๆห้อง

 

“เอ๊ะ!! ที่นี่ที่ไหน...แล้วผู้ชายคนนั้น..... >w< !! ว้ายยย ยะอย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฉันกลัวแล้ว” เมื่อซากุระมองรอบๆตัวเธอเองแล้ว เธอก็หันมาเจอซาสึเกะที่กำลังนั่งอยู่ข้างๆเธอเข้าพอดี เธอกลัวเขา จึงร้องขึ้นและขยับตัวไปติดกับมุมห้องด้วยความหวาดกลัว ซาสึเกะเห็นท่าทางของซากุระแล้ว เขาก็หลุดขำออกมา

 

“หึ J ” เมื่อเห็นว่าเหยื่อหวาดกลัว หมาป่าหนุ่มก็ยิ่งได้ใจ เขาเดินเข้าไปหาซากุระช้าๆ เห็นร่างบางนั่งตัวสั่น ก็ยิ่งน่าแกล้ง สภาพของซากุระในตอนนี้ ไม่ต่างกับลูกแมวโดนหมาตัวใหญ่รังแก

 

>w<;

 

“ลืมตาขึ้นมาซ่ะ ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก” น้ำเสียงเยือกเย็นของซาสึเกะ ทำให้ซากุระสะดุ้งเมื่อเขาพูดแบบนั้น เมื่อซาสึเกะเห็นว่าคำพูดของเขามันใช้ไม่ได้ผล เขาจึงแปลงร่างเป็นคนแบบ ไม่มีหูเหมือนจิ้งจอก ไม่มีหาง จากนั้นเขาก็นั่งลงตรงหน้าของซากุระ แล้วเอื้มมือไปเตะไหล่ของเธอเบาๆ ซากุระสะดุ้งโหย่ง กลัวว่าเขาจะร้ายเธอ แต่...มันไม่ใช่แบบนั้น มืออุ่นๆของซาสึเกะยังค้างไว้บนไหล่ของซากุระ ไออุ่นของเขา มันทำให้เธอเชื่อใจขึ้นมานิดนึง ว่าเขา ไม่ทำร้ายเธอจริงๆ

 

เมื่อคลายความกลัวลงไปได้บ้าง ซากุระก็ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ เธอได้เห็นสายตาและใบหน้าของซาสึเกะอย่างชัดเจน

 

“นาย...นายเป็นใครกันแน่ นายเป็นตัวอะไร ทำไมนายถึงมีหูเหมือนหมาป่า ทำไมนายถึงอยู่ในป่าแห่งนี้ นาย- (0x0) อุ๊ป! เมื่อแน่ใจว่าซาสึเกะจะไม่ทำร้ายเธอ ซากุระก็เลยยิ่งคำถามใส่เขาไม่ยั้ง จนกระทั่งซาสึเกะต้องเอามือมาปิดปากเธอไว้ไม่ให้พูด แล้วเขาก็รีบคว้าร่างบางมาประชิดตัวโดยการกอดเธอไว้จนซากุระได้แต่นั่งนิ่งในอ้อมกอดของเขา

 

“เงียบก่อน มีบางอย่างกำลังมาที่นี่”  ซาสึเกะกระซิบเบาๆข้างหูของซากุระ

 

“อยู่นิ่งๆอย่าขยับเด็ดขาด เดี๋ยวฉันมา” สิ้นคำสั่งของซาสึเกะ ซากุระก็พยักหน้า แล้วทำตามที่เขาบอก จากนั้น ซาสึเกะก็เดินไปมองที่หน้าต่าง โดยเห็นว่า มีนักล่าเหมือนกันกับเขา กำลังมาที่นี่   โดยตามกลิ่นของซากุระมานั่นเอง

 

ซาสึเกะเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดีแน่ ถ้าพวกนั้นมาเห็นซากุระ พวกมันจะฆ่าเธอ แล้วทำเป็นอาหาร  ก็ตามที่ข่าวลือที่ชาวบ้านพูดต่อๆกันมานั่นเหละ ว่าถ้าหากมนุษย์ที่เข้ามาในป่าแห่งนี้ จะไม่มีใครได้กลับออกมาอีก   ซาสึเกะจึงตัดสินใจกระโดดออกไปหาพวกมันก่อนที่พวกมันจะเข้ามาเจอซากุระ

 

((( พึบ)))

 

“พวกแกมาทำอะไรที่นี่ในเขตของฉัน”  ซาสึเกะพูดเสียงเย็นชา เพื่อที่จะขู่นักล่า2ตนที่เข้ามายังเขตของเขา

 

“ใจเย็นก่อนสิ ซาสึเกะ ฉันก็แค่ได้กลิ่นหอมๆลอยมาจากบ้านแก ใช่มั้ยละ ท่านซาโซริ อืมม์”

 

“ก็ตามที่เดอิมันพูดละ พวกเราได้กลิ่นมนุษย์ เลยตามกลิ่นมา หรือว่านายไม่ได้กลิ่น” หมาป่า2ตนเอ่ยขึ้น ถึงแม้จะเป็นหมาป่าเหมือนกัน แต่ต่างพวก   แถม 1ในนั้น ยังมีพี่ชายแท้ๆของซาสึเกะรวมอยู่ด้วย ดังนั้น พี่น้องคู่นี้ จึงไม่ถูกคอกัน

 

และจังหวะนั้นเอง....

 

“ฉันเจอต้นเหตุละ ไม่คิดว่านายจะเอามาซ่อนไว้ที่บ้านนะ เจ้าน้องชาย J “ 






ต่อ...

"แก!! .."  ซาสึเกะถึงกับของขึ้นเมื่อเห็นว่าร่างสาวน้อยที่เขาพาเธอมา ถูกหมาป่าผู้เป็นพี่ชายจับตัวไว้อยู่  ซากุระกลัวจนตัวสั่น เธอกำลังคิดอยู่ในใจว่า เธอไม่รอดแน่ๆ จากนั้นน้ำตาหยดใสก็ค่อยๆไหลลงมาอาบแก้มสวย ทำให้ซาสึเกะโกรธขึ้นไปอีก 

"..เธอน่ะ ตัวหอมดีนะ" อิทาจิก้มลงมาที่ซอกคอขาวของซากุระแล้วสูดดมกลิ่นกายเธอ ซึ่งจังหวะนั่นเอง ซาซึเกะก็พุ่งตัวเข้าไปหาอิทาจิแล้วคว้าตัวซากุระกลับคืนมา เขากอดเธอแน่น เหมือนกลัวว่าเธอจะหายไป 

"อย่ามายุ่งกับของๆฉัน!!" ซาสึเกะประกาศร้าว 

"หึ..ทำไมฉันจะยุ่งไม่ได้ ในเมื่อเขตนี้ ฉันก็มีสิทธิ์" อิทาจิพูด เพราะเขาถือว่าเขาเป็นพี่ชาย และเป็น1ในตระกูลอุจิวะ ตระกูลที่น่าเกรงขามที่สุดในป่าแห่งนี้ (เปรียบสเหมือนเจ้าถิ่น) 

"อย่ามาพูดบ้าๆ นายน่ะ ไม่มีสิทธิในเขตนี้อีกต่อไปแล้ว อย่ามาทำเป็นลืม ว่านายเป็นคนเดินออกไปจากตระกูลเอง!" ซาสึเกะพูด อิทาจิไม่โต้กลับแต่อย่างใด เพียงแต่ยิ้มมุมปากเท่านั้น แต่ซาสึเกะรู้ดี ว่าพี่ชายของเขา ไม่ธรรมดา เขาร้ายกาจ ดังนั้น ซาสึเกะจึงระวังตัวสุดๆ โดยเฉพาะคนในอ้อมแขนที่เขากอดตอนนี้ 

"หึ ฉันจะไม่ยุ่งก็ได้ แต่นาย ต้องเป็นเจ้าของหัวใจเธอแล้วเท่านั้น ถ้าทำไม่ได้ละก็ ฉัน จะมีสิทธิ์ในตัวสาวน้อยคนนั้นทุกอย่าง" อิทาจิพูด 

"หมายความว่าไง" ซาสึเกะถามคนเป็นพี่ 

"หึหึ นายไม่รู้หรือไงน้องชาย  ว่าที่ฉันออกจากตระกูลไป สาเหตุเพราะอะไร... จะบอกให้ก็ได้นะ เพราะตอนฉันอายุเท่านาย ฉันจะโดนพ่อแม่ จับถุงชนน่ะสิ(แต่งงานกับคนที่ไม่รู้จัก) ฉันเลยบอกกับท่านว่า ฉันจะออกไปจากตระกูล หากว่าฉันเจอคนที่ถูกใจละก็ ฉันจะกลับมาใหม่ โดยพาเธอคนนั้นเข้ามาด้วย ในฐานะ ภรรยาของฉัน....และฉันคิดว่า ตอนนี้ ฉันเจอเธอคนนั้นแล้ว :) " อิทาจิพูดจบก็มองไปที่ซากุระ  แววตาของเขาดูจริงจังมาก และคงไม่อ่อนข้อให้ซาสึเกะแน่ๆ 

ซาสึเกะกำชับกอดซากุระแน่น เขาเองก็ไม่มีวันยอมยกเธอให้กับอิทาจิ ถึงแม้ว่าเขา จะพึ่งเจอเธอ แต่ไม่รู้ทำไม เขากลับรู้สึกว่าเขาเคยเจอกับซากุระมาก่อน เคยผูกพันกันเมื่อนานมาแล้ว แต่มีอะไรบางอย่าง ทำให้เขาและเธอ ต้องพรากจากกัน  ....  

"....คุณจะไม่ยกฉันให้กับคนๆนั้นใช่มั้ยคะ" เสียงใสเอ่ยถามร่างสูง ซาสึเกะก้มลงไปมองเธอ และสบตาเข้าสายตาที่กำลังเงยขึ้นมาแค้นคำตอบจากเขาเช่นกัน ซาสึเกะถึงกับใจสั่นไหว เมื่อมองลึกเข้าไปในแววตาคู่สวยคู่นั้นของซากุระ 

"ไม่ต้องกลัว ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธอ" ซาสึเกะบอกกับซากุระ แล้วหันกลับมาทางอิทาจิและพวกของเขา

"พวกแกรีบไสหัวออกไปจากที่นี่ซ่ะ! ถ้าไม่อยากกลายเป็นวิญญาณอยู่ที่นี่!" 

"ไปก็ได้ๆ แต่อย่าเผลอเชียวละ ไม่งั้น สาวน้อยผู้น่ารักคนนั้น จะถูกพวกฉันจับกินซ่ะ 555" ซาโซริพูดแล้วหัวเราะก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับเดอิดาระ 

"ไปกันเถอะ ท่านอิทาจิ " เดอิดาระหันมาเรียกเพื่อนร่วมฝูงของตน 

"หึ..ก็อย่างที่พูดไปละนะ ฉันจะรอถึงวันนัั้น แล้วเจอกันใหม่นะ แม่สาวน้อย  J" อิทาจิพูดจบก็เดินตามซาโซริและเดอิดาระไป 

เมื่อสถานการณ์คลี่คลายแล้ว ซาสึเกะก็ปล่อยให้ซากุระเป็นอิสระ เขาใช้สายตาตรวจสอบหญิงสาวอย่างละเอียด เพื่อให้มั่นใจว่าเธอไม่ได้ถูกทำร้าย หรือมีบาดแผลใดๆ 

"เจ็บตรงไหนหรือเปล่า" น้ำเสียงอ่อนโยนของหมาป่าหนุ่มเอ่ยถามขึ้น ซึ่งซากุระส่ายหน้าเบาๆเป็นคำตอบ 

"ไม่เจ็บตรงไหนก็ดีแล้ว  ขอโทษนะ ที่ทำให้เธอกลัว" 

"อื้ม ไม่ใช่ความผิดคุณหรอกค่ะ เป็นเพราะฉันเอง ที่ไม่ระวัง ขอโทษนะคะ ที่ทำให้คุณเดือดร้อน >_<" ซากุระพูดแล้วก้มหัวขอโทษซาสึเกะยกใหญ่  ซาสึเกะมองเธอด้วยสายตาเอ็นดู ซากุระเป็นเด็กสาวที่ใจกล้ามากคนนึงสำหรับเขา 

"นี่ก็ดึกมากแล้ว ฉันจะพาเธอไปที่บ้านของฉัน" ซาสึเกะบอก จากนั้นเขาก็ช้อนร่างเด็กสาวขึ้นมาในท่าอุ้มเจ้าหญิง ซากุระตกใจ และขัดขืนเขานิดๆ แต่ด้วยความกลัว เธอจึงยอมที่อยู่นิ่งๆไว้  ซาสึเกะยิ้มมุมปากอย่างพอใจ ก่อนจะวิ่งกึ่งกระโดดไปยังทิศทางนึงอย่างรวดเร็ว ส่วนซากุระได้แต่หลับตาปี๋ พร้อมกับใช้สองแขนของเธอโอบกอดรอบคอของซาสึเกะแน่นเพราะกลัวตก

/// คฤหาสน์ อุจิวะ/// 
คฤหาสน์ใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางป่าลึกลับแห่งนี้ ซึ่งนอกจากเหล่าสัตว์เทพและครึ่งคนครึ่งสัตว์ในป่าแห่งนี้ ไม่มีใครเห็นคฤหาสน์นี้ และคนที่เป็นเจ้าของคฤหาสน์นี้ก็คือ ตระกูลอุจิวะ 

"ที่นี่คือ?" ซากุระเอ่ยถามขึ้นขณะที่ซาสึเกะค่อยๆวางตัวเธอลงตรงหน้าประตูคฤหาสน์แห่งนี้ 

"บ้านของฉันเอง" เขาตอบ จากนั้นประตูที่ปิดอยู่ ก็ค่อยๆเปิดออก เหมือนมันรู้ว่าเจ้าของของมันมาถึงแล้ว 

"ท่านซาสึเกะค้าาาาาา!!!" เมื่อประตูเปิดออก จู่ๆเสียงแหลมๆก็ผู้หญิงคนนึงก็ตะโกนขึ้น ก่อนเจ้าของเสียงจะวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาซาสึเกะ

"หนวกหูน่ะ คาริน -*-" ซาสึเกะเอ็ดอย่างไม่สบอารมณ์ ทำให้เจ้าของชื่อที่มีเรือนผมสีแดง ใส่แว่นกรอบแดง แต่งตัวค่อนข้างโป๊ทำหน้างอนๆใส่ ก่อนเจ้าหล่อนจะหันมาเห็นหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆซาสึเกะ 

"แกเป็นใครมาจากไหนยะ! บังอาจมายืนเทียบท่านซาสึเกะได้ยังไงกัน! ถอยไปให้พ้น!!" คารินพูดแล้วจะเดินเข้ามาผลักซากุระ 

(( พุบ )) ซาสึเกะรีบมาบังตัวซากุระไว้ แล้วส่งสายตาดุใส่คาริน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

"อย่าทำกิริยาแบบนั้นกับผู้หญิงของฉัน" 

"หมะ-หมายความว่าไงกันคะ ท่าน ซา สึเกะ....." คารินถามเสียงสั่น พร้อมกับน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมาด้วยความเสียใจ ที่ได้ยินแบบนั้น

"ก็หมายความตามที่เธอเข้าใจนั่นเหละ ถ้าเธอรังแกผู้หญิงคนนี้ละก็ ฉันไม่ปราณีเธอแน่ คาริน" คารินอึ้ง สองมือกำหมัดแน่นด้วยความเจ็บใจ

"เอ่อคือ มะ-ไม่---" ซากุระพยายามจะอธิบายกับคาริน แต่ซาสึเกะดันตัวเธอให้เดินเข้าไปในบ้าน ทิ้งให้คาริน ยืนร้องไห้อยู่หน้าประตู 

เมื่อเดินเข้ามาถึงกลางบ้าน ก็พบกับผู้หญิงผมดำคนนึง กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ พอเธอเห็นว่าใครมา ก็รีบวางหนังสือลงแล้วรีบเดินเข้ามาหา 

"กลับมาแล้วเธอซาสึเกะ เอ๊ะ แล้วนั่น พาเด็กสาวหน้าตาน่ารักที่ไหนมาล่ะจ๊ะ ^ ^" คุณนายใหญ่ของคฤหาสน์แห่งนี้ถามขึ้น ซากุระก้มหัวเป็นการทักทายผู้ใหญ่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา

"หนูชื่อ ฮารุโนะ ซากุระ ค่ะ ยินดีที่ได้พบคุณค่ะ คุณ?...." 

"ฉันชื่อ มิโกโตะ จ๊ะ อุจิวะ มิโกโตะ เป็นแม่ของซาสึเกะจ๊ะ ^ ^" มิโกโตะพูดจบก็หันมามองทางลูกชายที่กำลังยิ้มนิดยิ้มน้อยอยู่ข้างๆซากุระ 

"แล้วนี่ลูกชายแม่จะไม่บอกจริงๆเหรอจ๊ะ ว่าอะไรยังไง ^ ^ เห็นปกติ ไม่เคยพาผู้หญิงมาที่บ้าน" จบคำถาม ซากุระเองก็เงยหน้ามามองซาสึเกะ ซึ่งเขาเองตอนนี้มีท่าทางเขินอายเป็นอย่างมาก 

" เอ่อ คือ -///- "

"หืมมมม อาการออกแบบนี้ แม่ไม่ถามต่อแล้วละนะ  หนูซากุระจ๊ะ พักผ่อนให้เต็มที่นะจ๊ะ คิดซ่ะว่าที่นี่เป็นบ้านของตัวเองนะ แหมลูกชายฉันก็ตาถึงเหมือนกันนะเนี๊ยะ หาภรรยาหน้าตาสวยแถมน่ารักเหมือนฉันตอนสาวๆเลย ^ ^" มิโกโตะพูดแล้วยิ้มให้กับซากุระ ซึ่งแน่นอน ซากุระอึ้งจนไปต่อไม่ถูกกับสิ่งที่ได้ยิน

"ผมจะพาเธอไปพักผ่อนก่อนนะครับคุณแม่" ซาสึเกะพูดแล้วดึงมือซากุระให้เดินตามเขาขึ้นไปชั้น2ของบ้าน และเขาก็พาเธอมายังห้อง ห้องนึง

"นี่เป็นห้องของฉันเอง และเพื่อความปลอดภัยของเธอ เธอต้องนอนในห้องนี้กับฉัน" 

"หะ?..อะไรนะคะ? เอ่อที่จริง ฉันไม่เป็นไรหรอกนะคะ ให้ฉันไปนอนที่อื่นเถอะค่ะ อีกอย่าง ระ-เราไม่ได้เป็น-" 

"เรื่องมันเป็นแบบนี้ไปแล้ว เธอจะปฏิเสธว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกันได้อีกเหรอ ... แต่ก็เอาสิ ถ้าเธอไม่อยากเป็นคนรักของฉัน ก็ออกไปให้พวกพี่ชายฉันจับกินเลยสิ" ซาสึเกะพูด เขามองเด็กสาวที่กำลังยืนนิ่งพรางคิดไม่ตกอยู่ห่างๆ ถ้าเขาไม่ขู่เธอแบบนี้ ก็คงจะคุมเด็กดื้อไม่อยู่หมัด

"...กะ-ก็ได้ค่ะ ฉันยอมนอนห้องนี้กับคุณ แต่ว่า"

"ห้องฉัน ฉันจะทำอะไรก็เรื่องของฉัน!"

"ฮือออ >*<;" ซากุระปล่อยโฮออกมา เพราะเธอเถียงไม่ออก และคงไม่มีอะไรไปต่อกรกับหมาป่าจอมเจ้าเลห์ตนนี้ได้เลย  ซาสึเกะที่มองอยู่ถึงกับกลั้นขำแทบไม่ได้  เขายอมรับ ว่าความไร้เดียงสาและความน่ารักของซากุระ ขโมยหัวใจของเขาไปหมดสิ้นแล้ว   จากนั้น ซาสึเกะก็เดินมาหาซากุระแล้วคว้าร่างบางเข้าไปกอด  เขาลูบหัวเธอเบาๆเหมือนปลอบเด็กน้อย จนซากุระหายสะอื้น 

"โอ๋ๆ ไม่เอาไม่ร้องนะเด็กดี ถ้าเชื่อฟังพี่ พี่จะซื้อตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ๆให้นะครับ" 

"ไม่ตลกนะคะ ! และฉันก็ไม่ใช่เด็กแล้วด้วย ( - 3-) " 

"ฮะๆ ^ ^ งั้นเหรอ แล้วเธออายุเท่าไหร่ล่ะ " 

" 17 ค่ะ!!" 

"หืมม โตเป็นสาวแล้วจริงๆด้วย งั้นแสดงว่าออกเรือนได้แล้วสินะ^ ^" หมาป่าหนุ่มพูดอย่างเจ้าเลห์ ซากุระที่รู้ตัวช้า ว่าตัวเองพลาดไป ถึงกับผงะไปทันที

" 0.0!!! ไม่..ไม่ได้หมายความแบบนั้นเลยนะคะ >//<" ซากุระที่พึ่งรู้ตัวว่ากำลังจะกลายเป็นเหยื่อ เธอรีบดันซาสึเกะให้ออกห่างจากตัว แต่เรี่นวแรงของเธอยังกะมด จะต้านแรงของชายหนุ่มอย่างเขาได้หรือ 

"หึหึ กว่าจะรู้ตัว ก็ช้าไปซ่ะแล้ว ฉันจะทำให้คนอื่นรู้ว่าเธอเป็นของฉัน และหัวใจของเธอ ต้องเป็นของฉัน ... เพราะหัวใจของฉัน เป็นของเธอแล้ว ฉัน รักเธอ ซากุระ " 

"0.0?!!" 





_______ จบ  

/// มีภาค 2 เร็วๆนี้ ///// 






ผลงานอื่นๆ ของ มอสซาเรลล่า

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

15 ความคิดเห็น

  1. #15 Ally Jang
    วันที่ 6 สิงหาคม 2563 / 15:13
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-09.png ฟินสุดๆคร้า รอภาค 2 คร้าาาาา
    #15
    0
  2. #14 Ally Jang
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 13:57

    รอคร้าสนุกมากเลยค่ะ

    #14
    1
    • 6 สิงหาคม 2563 / 03:40
      ไรท์แต่งจบแล้วนะคะ มาอ่านต่อเลยจ้า
      #14-1
  3. วันที่ 3 เมษายน 2563 / 08:56
    พี่ตะมาอัพหน่อยนะคะค้างมากเลยค่ะTvT
    #13
    1
  4. #12 natty_16 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 19:16
    มาต่อเถอะนะคะToT
    #12
    0
  5. วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 20:28

    จะอัพ​ตอนไหนหรอค่ะรอมานานค่ะhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-11.png https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-03.png

    #11
    0
  6. #10 Imm2007mm
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 08:08

    อัพพเถอะ
    #10
    0
  7. #9 K a r e p 2 5 4 4
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 08:28

    ซาสึเกะกับอิทาจิเรื่องนี้ไม่ถูกกันหรอคะ?

    #9
    0
  8. วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 00:37

    เห็นเข้าแล้วจะรอดไหมเนี่ย

    อิจจี้ไวแท้มาต่อนะคะรออ่านอยู่

    #8
    0
  9. #7 ชางฟางลีเลียน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 00:18

    สู้ๆนะคะ รออ่านอยู่น่า
    #7
    1
    • #7-1 (จากตอนที่ 1)
      2 พฤษภาคม 2562 / 00:29
      ค้าาาาา ไรท์ก็พยายามอัพให้จบๆนะ 555 ยาวจริงจังมาก
      #7-1
  10. วันที่ 23 เมษายน 2562 / 22:44

    วันหนึ่งฉันเดินเข้าป่า ได้หลัวกลับมาคนนึง5555

    #6
    0
  11. #5 Yuri Yurina (=w=) SSCX (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 02:13
    น่าสนุกดีค่ะ​

    จะมาต่อมั้ยน่ะ
    #5
    0
  12. #4 Memoris S'Misa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:10
    รออยู่นะคะ*-*
    #4
    0
  13. #3 Munchupha (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 10:14
    รอค้ะๆๆๆ
    #3
    0
  14. #2 K a r e p 2 5 4 4
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 08:26

    อย่าลืมมาอัพให้จบนะคะ

    #2
    0
  15. วันที่ 6 มกราคม 2562 / 07:18

    ติดตามค่ะ

    #1
    0