นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

(Ficnaruto) ด้ายแดงผูกใจ...สานรักของเรา

เมื่อเด็กหนุ่มผู้ไม่ชอบเข้ากับสังคม อย่าง'อุจิวะ ซสึเกะ' จะต้องย้ายตามพี่ชายมาอยู่ที่เมืองห่างไกลจากในเมือง เขาไม่ชอบสุงสิงกับใคร จนได้มาพบกับเด็กสาวข้างบ้านนามว่า'ฮารูโนะ ซากุระ'

ยอดวิวรวม

2,136

ยอดวิวเดือนนี้

8

ยอดวิวรวม


2,136

ความคิดเห็น


36

คนติดตาม


63
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  13 พ.ค. 61 / 23:14 น.
นิยาย (Ficnaruto) ᴧ١...ҹѡͧ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
...ด้ายแดงผูกใจ...



เค้าว่ากันว่า...คนสองคนจะถูกผูกด้วยด้ายสีแดงที่มองไม่เห็นนี้ด้วยโชคชะตานำพา เพราะไม่ว่าจะอยู่ห่างไกลกันขนาดไหน สองคนก็จะหากันเจอ แม้ว่าจะห่างบ้างใกล้บ้าง พัวพัน ยุ่งเหยิงบ้าง แต่ด้ายแดงนี้จะไม่มีวันขาดออกจากกัน..

 

หลายคน ที่เคยตั้งคำถามว่า ทำไมฉันถึงได้มาเจอกับคนคนนี้นะ  นั่นก็เพราะโชคชะตานั้นจะพาคุณไปเจอกับอะไรที่ไม่มีเหตุผลแบบนี้ล่ะ ซึ่งต่อให้ห่างกันแค่ไหน คุณก็จะหาทางเจอกันได้



เนื้อเรื่อง อัปเดต 13 พ.ค. 61 / 23:14


*สถานีรถไฟ....

“ซาสึเกะเร็วๆสิเดี๋ยวรถไฟก็ออกหรอก..”  

 

“....ครับ”  เสียงคนพี่เรียกน้องชายให้เดินตามเขาเร็วๆเพื่อที่จะขึ้นรถไฟให้ทัน ขณะที่คนน้องตอบเสียงยานคางลากกระเป๋าตามพี่ชายไป

 

*บนรถไฟ...

 

((ปู๊นๆ~ฉึกฉักๆ)) ขบวนรถไฟสายในเมืองหลวงของญี่ปุ่นได้ออกตัวแล้ว 2 พี่น้องตระกูลอุจิวะที่ต้องย้ายบ้านกระทันหัน ที่ชนบท ย่านโคโนฮะ...








+ซาสึเกะ พากย์+


 


ผมกำลังนั่งอยู่บนรถไฟกับพี่ชายของผม ที่จริงผมก็ไม่อยากย้ายบ้านหรอกครับ แต่มันจำเป็นจริงๆ เพราะคุณแม่บอกว่า ที่นั่นตั้งแต่คุณปู่เสียไป ก็ไม่มีใครดูแลบ้านและที่สวน ก็เลยให้ผมกับอิทาจิย้ายไปอยู่ที่นั่น...ผมไม่ชอบพบปะผู้คนเท่าไหร่...โชคดี ที่ที่นั่นเงียบสงบ....


 


ตอนนี้ขบวนรถไปก็เข้าเขตหมู่บ้านโคโนฮะแล้ว...ที่นี่แตกต่างจากในเมือง มีธรรมชาติอุดมสมบูรณ์ ที่นี่อยู่ไกลจากในตัวเมืองพอสมควร ….


 


“ซาสึเกะเราต้องเดินจากนี่ไป3กิโลนะ...รีบไปกันเถอะเดี๋ยวค่ำ”  อิทาจิหันมาบอกผม แล้วเราก็แบกกระเป๋าสำภาระ แล้วเดินมุ่งหน้าไปที่บ้านใหม่ของเรา....


 


“พี่เมื่อไหร่จะถึง= =;” ผมเริ่มหนื่อยแล้ว เพราะของที่เอามาด้วย อิทาจิหันมายิ้มกับผม หมอนี่ไม่เหนื่อยบ้างหรือไง?


 


“ใกล้แล้วๆ ใจเย็นๆสิ...ไปทันได้ทักทายเพื่อนบ้านด้วยนะ^ ^  นี่ห่วงเพื่อนบ้านมากกว่าน้องชายอีกงั้นเหรอ?...


 


“อา~ถึงแล้วละ! บ้านเราหลังนั้นถัดจากบ้านนี้....ใช่มั้ยมั้ยวะ? แป๊บนึง..อืมหลังนี้เหละ”  อิทาจิพึมพำกับแผนที่ ที่แม่ให้มา...บ้านเราอยู่ไกลจากบ้านคนอื่นมาก แถวนี้มีบ้าน2หลังเอง รวมบ้านใหม่ผมแล้ว....จากนั้นเราก็เดินเข้าบ้านกัน...


 


“ซาสึเกะ...เราไปทักทายเพื่อนบ้านกันมั้ย..พี่เอาขนมมาด้วย”  เมื่อเก็บของเสร็จแล้ว อิทาจิก็ชวนผมไปบ้านข้างๆที่ติดกัน ว่าแต่บ้านหลังนั้นดูเงียบนะ...จะมีคนหรือเปล่า..ผมกับพี่ยืนชะเง้อมองเข้าไปในบ้านที่ติดกับตัวบ้านผม..


 


“พี่ผมว่าคงไม่มีคนอยู่หรอกมั้ง บ้านเงียบเชียว”  ผมชวนพี่ผมกลับ เพราะตอนนี้ใกล้มืดแล้วแต่บ้านก็ยังไม่เปิดไฟ....


 


“........เอ่อ..มีธุระอะไรหรือเปล่าค่ะ”  ผมได้ยินเสียงผู้หญิงดังมาจากด้านหลังผมกับพี่ ผมจึงหันไปมอง.....!!เด็กผู้หญิงอายุน่าจะรุ่นเดียวกับผม เธอมีผมสีชมพูตัดสั้นหน้าม้าปัด ดวงตาสีเขียวมรกตสดใส...พูดได้คำเดียวว่า สวย


 


“...??มีธุระอะไรหรือเปล่าค่ะ?”  เธอเอียงคอถามอย่างน่ารัก..อิทาจิและผมสะดุ้งพร้อมกัน ...นี่ผมเผลอมองเธอนานไป..


 


“อ๋อ!..เอ่อผมกับน้องชายพึ่งย้ายมาอยู่ข้างบ้านคุณวันนี้น่ะครับ จึงอยากจะมาทักทายเพื่อนบ้าน^//^” พี่ผมตอบเธอไป..


 


“....ค่ะ..เอ่อ..คือ” ผมกำลังฟังว่าเธอจะพูดอะไร...


 


“ผมชื่ออุจิวะ อิทาจิ ส่วนนี่น้องผม อุจิวะ ซาสึเกะ^ ^  ผมได้แต่ยืนเงียบๆให้พี่ชายบอกเธอ


 


“ค่ะ..ชั้นชื่อฮารูโนะ ซากุระค่ะ...ยินดีที่ได้รู้จัก..ถ้ามีอะไรสงสัยถามชั้นได้ตลอดนะค่ะ^ ^  ชื่อซากุระสินะ..ชื่อเหมือนสีผมของเธอเลย


 


“ครับ..นี่ของฝากครับ”  อิทาจิพูด...


 


“ซาสึเกะ!จะถือไว้อีกนานมั้ย?” อ้ะ!! ผมลืมไปว่ากำลังถือกล่องขนมอยู่...แล้วผมก็ยื่นให้เธอ เธอรับจากมือผม มือเธอเล็กและบอบบางมาก...


 


“ขอบคุณค่ะ...งั้นวันหลังชั้นจะเลี้ยงน้ำชากลับนะค่ะ...” 


 


“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมกับน้องตั้งใจเอามาฝากอยู่แล้ว...เอ่อไม่ทราบว่าคุณพ่อกับคุณแม่ของคุณซากุระยังไม่กลับบ้านหรือครับ”  อิทาจิถามเธอ เธอทำสีหน้าเศร้าลง หรือว่า.....


 


“พ่อแม่ชั้นเสียแล้วค่ะ...”  !!!ผมกับพี่ตกใจ


 


“งั้นแสดงว่าคุณอยู่บ้านหลังนี้ ในที่ๆไกลบ้านคนแบบนี้คนเดียวงั้นเหรอ?!  พี่ผมดูอึ้งๆแล้วถามเธอ หวังว่าเธอจะมีพี่ชายหรือน้องนะ...


 


“....ชั้นอยู่คนเดียวค่ะ”


 


“เฮ้ย!! แล้วไม่กลัวหรือไง? เธอเป็นผู้หญิงนะ!  ปกติผมจะไม่พูดแบบนั้น แต่นี่มันเหลืออดจริงๆ ถ้ามีโจรมาปีนบ้าน แล้วข่มขืนจะทำยังไง?ยัยบ้านี่นิ


 


“ไม่กลัวหรอกค่ะ^ ^ เพราะชั้นชินแล้ว คนที่นี่ก็ไม่ได้น่ากลัวกว่าที่คิดนะค่ะ”  ไว้ใจคนเกินไปแล้ว= =


 


“งั้นเหรอ...ดูท่าทางแล้วเธอน่าจะเด็กกว่าชั้นนะ..เรียกชั้นว่าพี่อิทาจิเถอะ..แล้วเรียกซาสึเกะว่าซาสึเกะธรรมดาๆก็พอ  เพราะน่าจะรุ่นเดียวกัน^ ^ 


 


“ค่ะ..งั้นชั้นขอตัวก่อนนะค่ะ ยังไม่ได้เตรียมของเลย”  ซากุระพูดขึ้น ดูจากชุดนักเรียนที่ใส่อยู่ น่าจะเป็นชุดนักเรียนที่ผมจะต้องย้ายไปพรุ่งนี้สินะ...


 


“เอ่อเดี๋ยวสิ..ถ้าไม่ว่าอะไร พรุ่งนี้ช่วยพาซาสึเกะไปโรงเรียนกับเธอได้มั้ย พอดีชั้นมีธุระกับเพื่อนเก่าน่ะ”  เฮ้ย!!พี่!จะทิ้งให้ผมไปโรงเรียนกับยัยหัวชมพูยิ้มหวานนี่2คนไม่ได้นะ! ผมหันไปมองพี่ผมที่ยืนยิ้มร่าอยู่...ซากุระทำท่าทางอึ้งๆ แล้วปรับสีหน้าให้เป็นเหมือนเดิม..


 


“....ก็ได้ค่ะ...แล้วพรุ่งนี้เจอกันนะค่ะ”  เธอบอกกับผมและพี่แค่นั้นแล้วเข็นรถจักยานเข้าบ้านไป ส่วนผมกับพี่ก็เดินกลับบ้านตัวเองเช่นกัน บ้านเรามีเพียงกำแพงที่กั้นระหว่างกันแค่นั้น.....


 

·เช้าวันรุ่งขึ้น...

((จิ๊บๆจิ๊บ)) เสียงนกน้อยร้องขึ้น ไอหมอกยามเช้า และกลิ่นไอตะวัน วันใหม่...

 

©ซากุระ©

เมื่อวานตอนค่ำชั้นพึ่งกลับมาจากโรงเรียน พอมาถึงหน้าบ้าน ชั้นก็เห็นผู้ชายผมดำสองคน กำลังยืนต้อมๆมองๆเข้ามาที่บ้านชั้น..ชั้นจึงหยิบไม้ขนาดเหมาะมือขึ้นมา แล้วย่องไปทางด้านหลังเค้า2คน...แต่พอดูไปดูมาเค้าไม่น่าใช่ขโมยหรอก..ก็เพราะว่า ชั้นได้ยิน1ในนั้นพูดซ่ะก่อน..ชั้นก็เลยวางไม้ลงแล้วถามเค้าดีๆ...และได้รู้ว่าเค้าคือเพื่อนบ้านใหม่ของชั้น ที่ชาวบ้านเล่าให้ฟังก่อนหน้านี้...

 

ชั้นกำลังจะเดินออกจากบ้านเพื่อที่จะไปโรงเรียนเหมือนทุกวัน ....

 

“หวัดดี....” เสียงนุ่มทุ้มดังขึ้นด้านหลังของชั้น ขณะที่ชั้นกำลังปิดประตูรั่วอยู่

 

“อ้ะ!!..วะวะหวัดดีจ้ะซาสึเกะ^ ^;  ทำไมชั้นต้องพูดตะกุกตะกักด้วยนะ!!  เค้ามายืนด้านหลังชั้นตั้งแต่เมื่อไหร่??

 

“ขอโทษที่ทำให้เธอตกใจ...” ซาสึเกะมองหน้าชั้นแล้วพูดขึ้น เค้าเป็นผู้ชายที่หน้าตาดีมากเลย

 

“ไม่เป็นไรจ้ะ...เอ่อแล้วซาสึเกะคุงจะไปโรงเรียนยังไงเหรอจ้ะ..พอดีชั้นมีจักยานคันเดียวน่ะ” ชั้นเอ่ยขึ้น เพราะเห็นเค้าถือแค่กระเป๋าหนังสีดำมา แต่ไม่เห็นจักยาน..

 

“คือชั้นไม่ได้ซื้อไว้เธอปั่นไปเถอะเดี๋ยวชั้นจะเดินตามละกัน”  แบบนั้นชั้นก็กลายเป็นคนเห็นแก่ตัวน่ะสิ...

 

“ถ้าไม่รังเกียด...เอ่อ -//- ซาสึเกะคุงจะใช้รถจักยานของชั้นนก็ได้น่ะจ้ะ..เมื่อวานซาสึเกะคุงก็เดินมาไกล คงจะเมื้อย”  เค้าชะงักไปเมื่อชั้นพูดแบบนั้น...แล้วปรับสีหน้าเหมือนเดิม

 

“งั้นเธอนั่งซ้อนท้ายชั้น...ตกลงมั้ย”

 

“เอ่อ...-///-..ค่ะ” แล้วชั้นก็ส่งจักยานให้ซาสึเกะ จากนั้นเค้าก็วางกระเป๋าของเค้าไว้ในตะกร้า ชั้นขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายจักยาน รู้สึกแปลกๆยังไงก็ไม่รู้-///-

 

“จะไปละนะ...”  เค้าเอ่ยขึ้นแล้วเตรียมที่จะปั่นจักยาน...

 

“ค่ะ...”   ชั้นตอบแล้วซาสึเกะก็ปั่น ชั้นนั่งเกร็งอยู่เงียบๆ นอกจากนารูโตะ ชั้นก็ไม่เคยนั่งซ้อนท้ายจักยานใคร...

 

ทางด้านหน้าเป็นทางลาดชัน...หวังว่าเค้าจะไม่ทำให้ชั้นไปนอนกอดต้นไม้นะ - -;

 

“เอ่อ...ซาสึเกะคุงจ้ะ ทางด้านหน้าระวังด้วยนะค่ะ”  ชั้นเตือนเค้าก่อน เค้าหันมามองชั้น? แบบว่าไว้ใจเค้าเถอะ อะไรประมาณนั้น..

 

“หลบไป!!!ๆ ว๊ากกกกกกก!!!!!  !!!แล้วเรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ชั้นได้ยินเสียงนารูโตะดังขึ้นจากด้านหน้า...ซาสึเกะหักหลบรถจักยานของนารูโตะที่วิ่งตัดหน้ามาทางนี้!!!

 

“เฮ้ยยย!!/กรี๊ดดดดดดด”  ชั้นกับซาสึเกะประสานเสียงกัน เพราะรถเสียหลัก ((โครมมม!))

 

 

 

เรียบร้อย...จักยาน2คันได้ประสานงากัน ลงไปกองไม่เป็นท่า นารูโตะนอนเอ้งเม้งอยู่ ส่วน2คนนั้น?-////- .....

 

“..........”  ซาสึเกะเงียบ......

 

“......โอ้ย~อ้ะ!!0/////0” ซากุระร้องขึ้นเพราะเธอทับตัวซาสึเกะอยู่ นั้นเอง...สายตาทั้งคู่ประสานเข้าพอดิบพอดี ใบหน้าของทั้งคู่ใกล้กันมาก ก่อนหน้านั้นตอนที่รถจะเสียหลัก ซาสึเกะรู้ว่าเค้าจะพาซากุระล้มแน่ ก็เลยคว้าตัวร่างบางไว้ก่อน เพื่อไม่ให้ร่างเธอกระแทกพื้น...

 

“....(-///-; )เอ่อ...ชั้นหนัก...”

 

“อ้ะ!!! (  -////-) ขอโทษจ้ะ”  ซากุระสะดุ้งตัว แล้วรีบลุกออกจากซาสึเกะ  ทันที

 

“ขอโทษนะซากุระจัง!!...เจ็บตรงไหนหรือเปล่าชั้นขอโทษ”  นารูโตะลุงขึ้นมา แล้วรีบมาดูเพื่อนสาว ก่อนที่จะหันไปมองซาสึเกะ

 

“ชั้นไม่เป็นไร...นายควรไปขอโทษซาสึเกะคุงเค้ามากกว่านะ” ซากุระพูดกับนารูโตะ  แต่ว่าซาสึเกะลุกขึ้นมายืนแล้วประครองรถจักยานขึ้นมา...

 

“เอ่อนี่นาย...ชั้นขอโทษนะ” นารูโตะเดินเข้าไปขอโทษซาสึเกะ

 

“อืม...ไม่เป็นไร..ที่หลังก็หัดระวังบ้างนะเจ้าทึ่ม - - ..”

 

“เฮ้ย!!ก็ชั้นขอโทษแล้วนี่หว้า...”  นารูโตะไม่พอใจที่ซาสึเกะตั้งฉายาให้เค้าแบบนั้น แล้วพูดต่อหน้าซากุระ ผู้หญิงที่เขาแอบชอบ มันทำให้เค้ารู้สึก เสียฟอม

 

“ใจเย็ยๆนะนารูโตะ...นายนี่นะ”  ซากุระเดินมาแยกนารูโตะที่จับคอเสื้อซาสึเกะอยู่ แต่ซาสึเกะยืนเฉยๆไม่ได้ทำอะไร...

 

“ชิ!...ชั้นเห็นแก่ซากุระจังหรอกนะ..”  นารูโตะ สบถเบาๆ ส่วนซาสึเกะมองนารูโตะด้วยหางตาและท่าทีขี้เก็กตามฉบับของเขา...

 

“งั้นเรารีบไปโรงเรียนกันเถอะนะ...อ๋อนี่ซาสึเกะคุงเพื่อนบ้านใหม่ที่พึ่งย้ายมาเมื่อวาน แล้วก็ซาสึเกะคุงจ้ะ...นี่นารูโตะ เพื่อนของชั้นจ้ะ^ ^  ซากุระแนะนำให้ทั้งคู่รู้จักกัน แต่ดูเหมือนว่าทั้งคู่จะไม่สนใจ...เอาแต่เดินเข็นรถไปเงียบๆ 

 

ในที่สุดทั้ง3ก็เดินมาถึงโรงเรียน...สายตาจากพวกเด็กในโรงเรียน มองมาทางทั้ง3 โดยจับจ้องไปที่ซาสึเกะ คนที่พวกเขาไม่คุ้นตา...

 

อุ๊ยผู้ชายคนนั้นหล่อเนอะ>///<’

 

นั่นสิแกร..ดูดีมากเลยอ้ะ

 

เสียงคุยกันของเด็กผู้หญิงที่มองซาสึเกะ นารูโตะได้ยิน จึงจิ๊ปากขึ้นแล้วมองซาสึเกะที่ทำหน้านิ่งๆไม่สนใจใคร...

 

ซากุระ และนารูโตะ เดินเข้าห้องเรียนไปแล้ว จากนั้น....

 

((คลืดดด))  เสียงเปิดประตู ดังขึ้น

 

“นักเรียน วันนี้มีเพื่อนย้ายเข้ามาให้มาเรียนห้องนี้ด้วยนะ..”  เสียงครูหนุ่มพูดขึ้น นักเรียนที่คุยกันในห้องเสียงดัง ก็หยุดพูดและหันมาสนใจกับครูที่เดินเข้ามาทันที...

 

“เข้ามาสิ”  คาคาชิหันไปบอกนักเรียนที่จะเข้ามาเรียนที่นี่....

 

กรี๊ดดดด หล่อมาก><  เสียงเด็กผู้หญิงกรี๊ดกันเมื่อเห็นเด็กหนุ่มผมดำ นัยน์ตาสีนิลเดินเข้ามา

 

“ เบาๆหน่อยๆเด็กๆ...แนะนำตัวสิ” คาคาชิพูด

 

“...อุจิวะ..ซาสึเกะ”  น้ำเสียงเย็นชาพูดขึ้นแค่นั้น สายตาของเขาจับจ้องไปที่ร่างบางคนนึงที่กำลังอ่านหนังสืออยู่เงียบๆ

 

ok..เป็นอันว่ารู้จักกันแล้ว...ว่าแต่จะนั่งตรงไหนดีล่ะ???”  คาคาชิพูดขึ้นแล้วมองหาที่นั่งให้ซาสึเกะ...

 

“....ผมของนั่งตรงนั้น...”  ซาสึเกะพูดแล้วชี้ไปตรงที่ว่างที่นึง....คาคาชิมองไปตามนิ้วของซาสึเกะ

 

J...เลือกได้ดีนี่...ฮารูโนะ!ฝากเพื่อนใหม่ด้วยนะ^ ^  คนที่ถูกเอ่ยถึงสะดุ้งดุ้งขึ้น แล้วหันไปมอง

 

“.....ค่ะ” ซากุระตอบเบาๆ จากนั้นซาสึเกะก็เดินมานั่งข้างๆเธอ...

 

“........”

“........”

ทั้งคู่เงียบไม่ได้พูดอะไรกัน ซากุระไม่เข้าใจ ว่าทำไมซาสึเกะถึงเลือกที่จะมานั่งข้างๆเธอ ทั้งๆที่เธอ พยายามนั่งเงียบไม่สนใจแล้วแท้ๆ...

 

“นี่ๆซาสึเกะสินะ..ชั้นชื่ออิโนะส่วนนี้เท็นๆแล้วก็นี่..ฮินาตะยินดีที่ได้รู้จัก” อิโนะหันหน้ามาทางซาสึเกะแล้วพูดแนะนำตัวเองและเพื่อนๆที่นั่งข้างๆเธอ...

 

“อืม....” ซาสึเกะตอบในลำคอเบาๆ...

 

“โถ่..เย็นชาจังเลยนะ> <  ว่าแต่.. ทำไมถึงอยากมานั่งข้างๆยัยนี่ด้วยละ? ระวังนะยัยนี่มีคนจองอยู่แล้ว...อย่ายุ่งกับเธอดีกว่า..เดี๋ยวจะเจ็บตัว ชั้นเป็นผู้หญิงด้วยกันยังโดนเล่นงานเลย”  ซาสึเกะฟังอิโนะพูด...ส่วนซากุระเธอไม่สนใจ...เธออยู่ตัวคนเดียวตั้งแต่แรกอยู่แล้ว......อิโนะหันไปสนใจการเรียนต่อ ซาสึเกะนั่งมองคนตัวเล็กเงียบๆ เธอไม่พูดกับเขาเลยสักคำตั้งแต่เขาเดินเข้ามาในห้องเรียน.........

 

สายตาคู่นึงกำลังนั่งมองเขม็งมาทางซาสึเกะเงียบๆ  เขาไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับผู้หญิงที่เขาจอง...ถึงแม้จะเป็นผู้หญิงที่เป็นเพื่อนกับซากุระ  เขาก็ไม่พอใจ แล้วนี่เป็นผู้ชาย......ก็ยิ่งโกธรมาก.....

 


*ต่อๆ


หลังเลิกเรียน...

“.....กลับบ้านกันเถอะ”  ซาสึเกะเอ่ยขึ้นกระหว่างที่ซากุระกำลังเก็บของใส่กระเป๋าของเธออยู่ วันนี้เธอกับเขา ไปกินข้าวกลางวันด้วยกัน และได้คุยกันเป็นบางครั้ง ซาสึเกะที่พึ่งย้ายมาก็ไม่มีเพื่อน และเป็นคนที่ไม่ชอบความวุ่นวาย จึงอยู่กับซากุระที่ไม่ค่อยพูดได้....

 

“จ้ะ^ ^  ซากุระตอบเขา แล้วทั้งคู่ก็เดินออกมาเอาจักยานที่ชนกับนารูโตะเมื่อเช้าที่ให้ลุงข้างโรงเรียนซ่อมให้...

 

“นี่ค่ะคุณลุงค่าซ่อมจักยาน” ((พรึบ)) ซากุระที่ยื่นเงินให้ลุงที่ซ่อมจักยานให้เธออยู่ แต่จู่ๆซาสึเกะก็รีบยื่นเงินของเขาให้แทน

 

“ผมจ่ายเองครับ...”  ซาสึเกะพูดแล้วยื่นเงินให้ลุงคนนั้นไป ลุงคนนั้น รับเงินจากซาสึเกะแล้วยืนยิ้มให้กับทั้งคู่

 

“ไอหนุ่มช่างรักแฟนจริงๆเลยนะ^ ^ 

 

!!!!เอ่อ...คือเค้าไม่ใช่แฟนหนูหรอกค่ะ”  ซากุระสะดุ้งและรีบพูดขึ้น ส่วนซาสึเกะยืนเงียบไม่ได้พูดอะไร ลุงคนนั้นเกาหัวแครกๆ พลางยิ้มให้ทั้ง2

 

“อาวเหรอ ลุงขอโทษทีนะ ลุงนึกว่าเป็นแฟนกันซ่ะอีก ว่าแต่เธอ2คนเหมาะกันมากเลยนะ^ ^  ลุงพูด ซากุระได้แต่ยืนเก็บอาการเขินไว้เงียบๆ ซาสึเกะก็เช่นกัน..

 

“แฮะๆ^ ^งั้นหนูกลับก่อนนะค่ะ ขอบคุณค่ะ”  หลังจากที่ซากุระเอ่ยขอบคุณลุงคนนั้นเสร็จ ซาสึเกะก็เป็นคนปั่นจักยาน โดยให้ซากุระซ้อนท้ายเขาเหมือนเดิม.....

 

“ซาสึเกะจ้ะ ถ้าไม่ว่าอะไรชั้นขอแวะศาลเจ้าตรงเนินเขาก่อนได้มั้ยจ้ะ”  ซากุระเอ่ยขึ้น

 

“ชั้นไม่รู้ทางหรอก เธอบอกทางมาสิ....”  ว่าแล้วซากุระก็ชี้ทางให้ซาสึเกะ

.

.

.

พอมาถึงมันเป็นศาลเจ้าที่อยู่บนเนินเขาจริงๆ พอเดินเดินขึ้นไปจะเห็นวิวที่สวยงามของเมือง ซาสึเกะเดินตามหลังซากุระขึ้นไปเรื่อยๆ ที่นี่มีด้ายสีแดงผูกอยู่เต็มเสาต้นนึง ซาสึเกะหันไปมองมันและสงสัยว่า ทำไมถึงมีด้ายแดงผูกไว้พร้อมกับไม้ที่เกะเป็นชื่อคน2คนผูติดไว้ด้วย......

 

“มาไหว้ด้วยกันสิซาสึเกะคุง^ ^” เสียงใสเรียกชายหนุ่มให้ไปไหว้ศาลเจ้ากับเธอ ....

 

ซาสึเกะเดินไปนั่งข้างๆซากุระ ขณะที่เธอพนมมือไหว้และหลับตาอธิฐาน เขาก็ได้แต่มองภาพที่หญิงสาวทำอย่างไม่วางตา ดูเธอจะตั้งใจเป็นอย่างมาก....

 

“อ้ะ! ซาสึเกะไม่ไหว้ขอพรเหรอจ้ะ...ที่นี่น่ะเมื่อใครมาขอพรจะได้ดั่งคำประสงค์เลยนะจ้ะ” ซากุระบอกกับซาสึเกะ จากนั้นเขาก็ลองไหว้และขอพรดูบ้าง ซากุระยิ้มให้กับซาสึเกะที่ช่างเป็นคนซื่อ....จากนั้นเขาก็ลืมตาขึ้นมา และหันไปมองซากุระที่นั่งมองเขาอยู่...

 

!!! -///-ขอโทษจ้ะ...เรารีบกลับบ้านกันดีกว่านะ จะค่ำแล้ว”  ซากุระสะดุ้งเมื่อเขาหันมาจ้ะเอ๋กับสายตาของเธอเข้าพอดี แล้วเธอก็ชวนเขากลับบ้าน....

.

.

.

ระยะทาง ไม่ไกลมาก แต่ถนนก็คตเคี้ยวและลาดชันพอสมควร  แต่ซาสึเกะก็ไม่ยอมให้ซากุระลงมาเดิน ...ในที่สุดก็ถึงบ้านซ่ะที

 

“อ้าวซาสึเกะ ซากุระ...ดีจังเลยน้า~สนิทกันเร็วจริงๆ” พอมาหยุดที่หน้าบ้านที่อยู่ติดกัน อิทาจิที่ยืนรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้านก็ทักขึ้น

 

“สวัสดีค่ะพี่อิทาจิ...”  ซากุระทักทายเขา ซาสึเกะส่งจักยานของซากุระคืนให้เธอ หลังจากนั้นเขาก็เดินเข้าบ้านไปโดยไม่ทักทายพี่ชายที่ยืนอารมณ์ดีรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้าน

 

“....ซาสึเกะเป็นแบบนี้เหละ เย็นชาตลอด”  อิทาจิเอ่ยขึ้นกับซากุระที่ยืนงงกับท่าทีของซาสึเกะอยู่หน้าบ้าน

 

“ค่ะ....งั้นหนูขอตัวก่อนนะค่ะ^ ^  ว่าแล้วซากุระก็เดินเข้าบ้านของตัวเองไป.......

 

 

*เวลา 23.00

ตอนกลางคืนที่นี่เงียบมาก บ้านทุกหลังที่ห่างออกไปหลายเมตรก็ปิดไฟกันหมดแล้ว...บ้านของซาสึเกะและซากุระก็เช่นกัน...

 

((ตึกๆ เพร้ง เคร้ง!!!))  เสียงที่ดังมาจากบ้านของซากุระ ซาสึเกะที่นอนอยู่ในห้องนั้นได้ยินเสียงนั้นดังขึ้น ทำให้เขาลืมตาขึ้นมา แต่ไม่เปิดไฟ....

 

เขาเดินย่องๆไปทางหลังบ้าน ที่ไม่มีรั่วกั้นระหว่างบ้านเขากับซากุระ...

 

“อื้ออออออ!!อ่ออยยยอั้นนน~” เสียงอู้อี้ของซากุระที่ซาสึเกะจำได้ดีดังขึ้นเหมือนเธอกำลังขัดขืน ซาสึเกะตกใจและตัดสินใจ ถีบประตูบ้านของซากุระเข้าไป

 

((ปัง!!!)) ภาพที่เขาเห็นคือ ซากุระกำลังถูกมัดมือมัดปากอยู่ โดยมีผู้ชายที่เขาดูยังไงก็คุ้นๆเหมือนเคยเห็นหน้ามาก่อน

 

“แกปล่อยซากุระซ่ะ!!!  ซาสึเกะพูดขึ้นกับคนที่จับตัวซากุระอยู่...

 

“หึ....เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับแก ไอเด็กใหม่...อย่ามายุ่ง!!

 

“คงจะไม่ได้ละนะ ในเมื่อแกเล่นสกปรกแบบนี้!ผู้หญิงเค้าไม่สนใจแท้ๆ!!  ซาสึเกะพูดกับผู้ชายคนนั้น

 

“หึ...ชั้นแค่มารับคุณหนูกลับไปที่ตระกูลของเธอเท่านั้นเอง....ไม่เชื่อถามเธอดูสิ” หลังจากคนที่อ้างว่าซากุระเป็นคุณหนู เขาก็เอาผ้าที่ปิดปากของซากุระออก

 

“ไม่!!ชั้นไม่กลับ! ชั้นจะอยู่ที่นี่...อย่ามายุ่งกับชั้น กาอาระ!!  ซากุระพูดอย่างเหลืออด เธอไม่ใช่เด็กกำพร้าธรรมดาๆ เธอเป็นหลานของตระกูลฮารุโนะ ที่มีอำนาจมากในเมืองนี้...

 

“ไม่ได้!!เธอต้องกลับไปและแต่งงานกับชั้น!!  กาอาระพูดขึ้น เขาคอยติดตามซากุระมาตลอด และคอยขัดขวางให้เธอไม่มีเพื่อน กดดันเพื่อให้ซากุระยอมกลับไปแต่งงานกับเขาที่ตระกูลใหญ่

 

“ไม่!!!ชั้นไม่ได้รักนายเลยนะ!ปล่อยชั้นไปเถอะนะ...ผู้หญิงที่ดีกว่าชั้นมีเยอะเยะ” ซากุระพูดกับกาอาระ เธอยืนยันเสียงแข็งซึ่งทำให้กาอาระไม่พอใจมาก...

 

“ทำไมซากุระ!!เธอยอมลำบากแบบนี้ เพื่อที่จะไม่ยอมแต่งงานกับชั้นงั้นเหรอ ห้ะ!!!” กาอาระขึ้นเสียงใส่ซากุระ และบีบคางเธอจนเธอเจ็บจนต้องร้องไห้ออกมา ซาสึเกะทนดูภาพนั้นไม่ไหว เขาจึงพุ่งตัวเข้าไปต่อยกาอาระ

 

((พัวะ!! ตุบตับๆปึก))  ทั้งคู่ต่อยกัน และสุดท้ายกาอาระเป็นผู้พ่ายแพ้ เขาลุกขึ้นเช็ดเลือดที่มุมปาก ส่วนซาสึเกะรีบมาแก้มัดให้ซากุระ แล้วประครองร่างบางมาโอบไว้...

 

กาอาระกัดฟันด้วยความแค้นใจ มองภาพบาดตาบาดใจตรงหน้า

 

“หึ....ถ้าชั้นไม่ได้...ใครก็ไม่มีทางได้!!ชั้นจะกำจัดคนรักของเธอซ่ะ”  ด้วยโทสะของกาอาระ เขาหยิบปืนขึ้นมาเล็งเป้าหมายไปที่...ซาสึเกะ

 

((ปัง!!!)) เสียงปืนดังสนั่น และมีร่าง ร่างนึงทรุดตัวลงพร้อมกับเลือด....

......

....

...

..

.

!!!!!ซากุระ!!!!/ ซากุระ!!!!!  ทั้ง2เรียกชื่อของผู้ที่รับลูกกระสุนพร้อมกัน ซาสึเกะซ้อนร่างของซากุระที่เต็มไปด้วยเลือดขึ้นมาประครอง  ตอนที่กาอาระเล็งปืนมาทางซาสึเกะ เธอเห็นเข้า แล้วรีบเอาตัวเองขวางซาสึเกะไว้ก่อนกาอาระจะเหนี่ยวไกปืน...

 

“ซากุระ!!!ชั้นขอโทษ อึ่ก!...เพราะแก!!  กาอาระไม่ยอมรับความจริง เพราะโทสะของเขา ทำให้เรื่องมันเป็นแบบนี้...

 

!!!!!ซากุระ!!..เกิดอะไรขึ้นซาสึเกะ!!” อิทาจิที่ได้ยินเสียงปืนดังขึ้นเขาก็รีบเข้ามาดู และสิ่งที่เห็นก็ทำเอาร่างสูงหน้าซีด  ซาสึเกะร้องไห้ออกมา แล้วกำชับกอดซากุระไว้แน่น พึ่งเจอกันแท้ๆ แต่ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้  ซากุระเอามือที่ติดเลือดของเธอ มาลูบหน้าซาสึเกะเบาๆ แล้วยิ้มบางๆให้

เขา.....

 

“ข-ขอบ-ใจ-ที่-อุ-ส่า-มา-เป็น-เพื่อน-กัน-นะ ^ ^;  น้ำเสียงที่อ่อนแรงพยายามพูดกับซาสึเกะ สิ่งที่เธอพูดทำให้เขาหลั่งน้ำตาออกมาอีก ....

 

 

*ต่อๆ



หลังจากที่อิทาจิเข้ามาเห็นเหตุการณ์ดั่งกล่าว เขาจึงรีบไปขอความช่วยเหลือจากชาวบ้าน โดยขอร้องให้พาซากุระมาที่โรงพยาบาลให้เร็วที่สุด....


ณ.โรงพยาบาล  ซาสึเกะและอิทาจิ กำลังรอหมอออกมาจากห้องฉุกเฉิน ส่วนกาอาระเขาหนีกลับบ้านไปแล้ว... เสื้อสีขาวของซาสึเกะเต็มไปด้วยเลือดของซากุระ ก่อนที่ซากุระจะหมดสติไป เธอได้ขอกกับซาสึเกะว่า   ขอบใจที่มาเป็นเพื่อนกันนะ  คำๆนั้นดังอยู่ในหัวของซาสึเกะมาตลอดทางที่เขานั่งรถพยาบาลมาถึงที่นี่.....


“ซาสึเกะ...ซากุระจะต้องปลอดภัยเชื่อพี่สิ” อิทาจิเอ่ยขึ้นกับน้องชายที่นั่งก้มหน้าอยู่เงียบๆ ...ไม่นานนัก หมอก็เดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน ด้วยใบหน้ากังวล ซาสึเกะเห็นดังนั้น จึงรีบเดินเข้าไปถาม


“หมอครับเพื่อนผมเป็นยังไงบ้างครับ!...” 


“....กระสุนยิงโดนจุดสำคัญ คนไข้อาจจะเป็นเจ้าหญิงนิทราได้ หมอยังไม่แน่ใจครับ” หมอที่ทำการผ่าตัดซากุระ บอกกับซาสึเกะ เพราะกาอาระ ยิงเข้าที่กลางหลังของซากุระพอดี


“....คนไข้เข้มแข็งมากเลยนะครับ ถ้าคุณเป็นเพื่อนของเธอ กำลังใจ จะทำให้เธอฟื้นครับ^ ^” หมอบอกกับ2พี่น้องที่ยืนฟังอยู่


จากนั้น ซาสึเกะกับอิทาจิ ก็เดินเข้าไปในห้องคนไข้ ร่างบางของซากุระ มีสายติดเต็มไปหมด ใบหน้าที่ดูมีเลือดฝาด กลับดูขาวซีดลงเพราะเสียเลือดมาก ซาสึเกะเดินเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ข้างเตียงของซากุระ เขาจับมือเธอขึ้นมาจับไว้ ถ้าเธอไม่เอาตัวเองมาบังร่างเขาไว้ เธอจะไม่ต้องมาเป็นแบบนี้ ยิ่งคิดมาก ชายหนุ่มก็ยิ่งรู้สึกผิดมากเข้าไปอีก..... อิทาจิ มองภาพนั้นอย่างเข้าใจความรู้สึกของซาสึเกะ เขาจึงเดินไปตบบ่าน้องชายเบาๆ....


“อย่าโทษตัวเองสิไอน้องชาย...ถ้าซากุระรู้เข้า เธอจะผิดหวังในตัวนายนะ”


“....แต่ที่เธอโดนยิง มันก็เป็นเพราะผม”  ซาสึเกะตอบกลับพี่ชาย อิทาจิถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่


“งั้นพี่จะกลับไปเตรียมเสื้อผ้าให้นายละกัน คืนนี้ เผ้าซากุระคนเดียวได้ใช่มั้ย” อิทาจิพูด เพราะซากุระไม่มีใคร... ซาสึเกะพยักหน้าให้พี่ชายเบาๆ จากนั้นอิทาจิก็เดินออกจากห้องไป...........


“ซากุระ..ชั้นอยากให้เธอตื่นขึ้นมานะ...ชั้นอุส่าห์ได้เพื่อนทั้งที ชั้นไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้ ได้โปรด”  ซาสึเกะพูดกับซากุระที่หลับตาสนิท.....และด้วยความง่วง ซาสึเกะจึงฟุบหน้านอนที่ข้างเตียงของซากุระ ทั้งๆที่มือเข้า จับมือเธอไว้แน่น.......

.

.

.


1 อาทิตย์เต็มๆ ที่ซาสึเกะมาเฝ้าซากุระ เธอยังไม่ฟื้นขึ้นมาเลย....อิทาจิเป็นคนจัดการลาโรงเรียนให้น้องชายของเขา  มีเพื่อนๆบางคนมาเยี่ยมซากุระเป็นครั้งคราว ส่วนทางตระกูลของซากุระ ไม่มีใครมาเยี่ยมเธอเลย...และตั้งแต่เกิดเรื่อง กาอาระ ก็ไม่มาโรงเรียนด้วยเช่นกัน...


“...อื้ออ..พ่อค่ะแม่ค่ะ” เสียงซากุระละเมอขึ้น ทำให้ซาสึเกะที่ฟุบหน้าอยู่ข้างเตียงเธอเงยหน้าขึ้นมาดู ซากุระขยับมือเล็กน้อย.......เธอพื้นแล้ว!....ซาสึเกะคิดในใจอย่างดีใจสุดๆ เขารีบวิ่งไปบอกพยาบาลทันที แล้วรีบวิ่งกลับมาที่ห้อง...



“ซากุระ...” ซาสึเกะเรียกชื่อเธอเบาๆพร้อมจับมือเธอไว้....ซากุระลืมตาขึ้นมาช้าๆ เธอกระพริบตาถี่ๆฝ่าเพดานสีขาว.. กลิ่นเย็นๆสะอาดๆและยา ทำให้เธอรู้ว่า เธออยู่ที่โรงพยาบาล ซากุระหันมามองคนที่ยืนอยู่ข้างเตียงเธอ ใบหน้าหล่อ ที่ตอนแรกดูเย็นชา แต่ครั้งนี้ ดูสดใสและดีใจ......


“ซาสึเกะคุง....” ซากุระเรียกซาสึเกะอย่างแผ่วเบา เธอยิ้มบางๆให้เขา


(((พรึบ))) ซาสึเกะสวมกอดคนตัวเล็กที่ทำให้เขา เป็นห่วงแทบแย่ ซากุระตกใจ ที่จู่ๆเขาก็มากอดเธอ มันเป็นความรู้สึกที่ เธอไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน...ความรู้สึกนี้มันอบอุ่นราวกับแสงตะวัน ความรู้ดีใจ ราวกับบนโลกนี้ จะมีแค่เขากับเธอ.... ซากุระเอื้อมมือมาโอบกอดซาสึเกะเช่นกัน....


((แอ๊ด))) พอหมอเปิดประตูเข้ามา ทั้ง2ก็คลายกอดออก แล้วหมอก็เดินมาตรวจอาการ ของซากุระ โดยมีซาสึเกะยืนอยู่ไม่ห่าง


“คนไข้รู้สึกตัวดี ไม่มีอาการน่าเป็นห่วง บาดแผล อาจจะต้องใช้เวลา หมอจะให้คนไข้ทำการกายภาพบำบัด เพราะกระสุดโดนเข้าจุดสำคัญ ทำให้กล้ามเนื้อที่ขาซ้ายอ่อนแรง...อีก2วันคงจะกลับบ้านได้ ครับ”  หมออธิบายให้ซากุระและซาสึเกะฟัง จากนั้นหมอก็เดินออกจากห้องไป...


“เป็นยังไงบ้าง ยังเจ็บตรงไหนอยู่หรือเปล่า....” ซาสึเกะเดินเข้าไปถามซากุระใกล้ๆ เธอส่ายหน้าให้เขาเป็นคำตอบ


“รบกวนเอาน้ำให้หน่อยได้มั้ยจ้ะ..”  ซากุระเอ่ยขึ้น ซาสึเกะจึงเดินไปเทน้ำใส่แก้ว แล้วปรับเตียงให้เธอได้นั่งสะดวกขึ้นแล้ว ประครองเธอให้กินน้ำ ซากุระเขินนิดๆ เพราะเธอไม่เคยมีใครมาดูแลแบบนี้....


“อึ่ก! แคกๆ” ซากุระรีบดื่มจนเกินไป เธอสำลักออกมา ซาสึเกะจึงรีบเอาผ้าเช็ดหน้าของเขามาซับที่ปากของเธอเบาๆ


“ค่อยๆดื่มก็ได้...เลอะหมดแล้ว” เขาเอ็ดเธอเบาๆ ซากุระไม่พูดอะไร แต่หัวใจของเธอ เต้นแรงเหลือเกิน ....ความรู้สึกนี้มัน....เธอมองหน้าซาสึเกะที่กำลังเช็ดน้ำที่หกใส่เสื้อของเธอเงียบๆ เมื่อชายหนุ่มรู้สึกตัวว่ากำลังถูกมอง ก็เงยหน้าขึ้นมาสบตากับสายคู่นั้น ที่กำลังมองเขาอยู่....


นัยน์ตาสีนิลมองลึกลงไปนัยน์ตาสีเขียวสดใส ใบหน้าหล่อเลื่อนเข้ามาใกล้ๆใบหน้าสวยได้รูปของซากุระ ลมหายใจอุ่นๆที่เธอสัมผัสได้ที่ปลายจมูก  ก่อนริมฝีปากบางเฉียบของชายหนุ่ม จะแตะลงที่ริมฝีปากบางของเธอเบาๆ ลิ้นอุ่นๆของเขา แทรกเข้าไปในโปรงปากของเธอเพื่อลิ้มรสหวานจากปากของหญิงสาว ซากุระลับตาลงเพื่อซึมซับความรู้สึกนี้ ที่ชายหนุ่มมอบให้...


(((แอ๊ดดด)))


“ซาสึเกะพี่เอาแอ๊บ-เปิ้ล มา......” อิทาจิที่เปิดประตูเข้ามา ในมือของเขาถือตระกร้าผลไม้มาด้วย เขาแทบจะทำมันหล่นพื้น เมื่อได้เห็นฉากที่น้องชายสุดซึนของเขา กำลังจูบ สาวน้อยน่ารักข้างบ้าน....


“อ้ะ!! พี่อิทาจิ -///////-..” ซากุระถอนจูบออกแล้วทักผู้มาใหม่ ซาสึเกะรีบลุกขึ้นจากเตียง แล้วเบียงหน้าหนีพี่ชายของตน....


>///< พี่พึ่งมา ไม่เห็นอะไรทั้งนั้นเหละ แฮะๆ^///^” อิทาจิแกล้งทำไม่เห็น เพราะเขารู้ว่าตอนนี้ ซาสึเกะน้องชายของเขา หน้าแดงยิ่งกว่า แอ๊บเปิ้ลแดงที่เขาเอามาซ่ะอีก...


“เป็นยังไงบ้างซากุระ....หมอให้กลับบ้านวันไหน หื้มมม”  อิทาจิวางตะกร้าผลไม้แล้วเดินไปถามซากุระใกล้ๆ


“อีก2วันค่ะ^ ^ ขอบคุณพี่อิทาจิมากเลยนะค่ะ”  ซากุระพูด แต่อิทาจิยิ้มที่มุมปาก แล้วหันไปมองน้องชาย ที่นั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับเขาแล้วกลบเกลื่อนเอาหนังสือขึ้นมาอ่าน ปิดหน้าแดงของตนอยู่....


“ต้องยกคำนั้นให้ซาสึเกะนะซากุระ...รู้มั้ยว่าไอ้น้องชายของชั้น มันขาดเรียนมาเฝ้าเธอทุกวันเลยนะ^ ^  อิทาจิพูด ซากุระหันหน้าไปมองคนข้างๆ ที่ไม่ยอมเอาหนังสือลงซักที เธอจึงเอามือเลื่อนหนังสือลง ให้เห็นหน้าซาสึเกะ...


!!!! (-////- ) ม-มีอะไร...”  ซาสึเกะหลบหน้าซากุระแล้วพูดขึ้น ทำให้อิทาจิ กลั้นขำแทบไม่ไหวกับอาการของน้องชายตัวเอง.....


^ ^ ขอบใจซาสึเกะคุงมากๆเลยนะจ้ะ ที่มาดูแลชั้นน่ะ”  ซากุระพูด


"อืมมม -///- ก็เธอเอาตัวมาบังกระสุนให้ชั้นนี่ ชั้นก็ต้องตอบแทนสิ”  ซาสึเกะพูด แต่คำนั้น ทำให้ซากุระ รู้สึกผิดในใจ ...


....ถ้าซาสึเกะคุงไม่มาวันนั้นชั้นก็คงถูกกาอาระลากกลับไปตระกูลใหญ่ และชั้นก็เป็นคนทำให้เขาพลอยเดือดร้อนเพราะชั้น..... ซากุระคิดแล้วทำหน้าเศร้าลง ซาสึเกะจึงหันมามองซากุระ ที่มีน้ำตาคลอเบ้าปลายจมูกเธอเริ่มแดง เพราะกลั้นน้ำตาไว้ ...


!!อย่าร้องไห้สิ มันไม่ใช่ความผิดของเธอ...ไอหมอนั่นต่างหาก”  ซาสึเกะพูด เพราะเขาพอเข้าใจความคิดของซากุระ


“ขอโทษนะ...ขอโทษ~T.T  ซากุระพูดกับซาสึเกะ ในที่สุดเธอก็ร้องไห้ออกมา อิทาจิถอนหายใจออกมา ก่อนลุกขึ้น แล้วลูบหัวของซากุระเบาๆ


“เฮ้อ~อย่าคิดมากสิเด็กดี^ ^...แล้วพี่จะจัดการเรื่องนี้ให้เราเองนะ....พักผ่อนเถอะ แล้วพี่จะมาเยี่ยมใหม่ ...ซาสึเกะ พี่เอาเสื้อผ้ามาให้เราแล้วนะ ดูแลซากุระดีๆล่ะ^ ^  อิทาจิพูดเสร็จ เขาก็เดินออกจากห้องไป


เมื่อพี่ชายเดินออกไปแล้ว ซาสึเกะจึงเดินมานั่งที่เตียงของซากุระ แล้วเอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาให้เธอเบาๆ เขายิ้มให้เธอ เพื่อไม่ให้เธอคิดมาก ...ในใจเขาตอนนี้ สั่นไหวไปหมด เมื่อได้ใกล้ชิดกับซากุระ เขาอยากเป็นคนปกป้องเธอ ไม่อยากให้เธออยู่ตัวคนเดียวอีกแล้ว.....


2 วันผ่านไป วันนี้หมออนุญาต ให้ซากุระกลับบ้านได้ เมื่อ2วันที่แล้ว ซากุระก็กายภาพบำบัด โดยมีซาสึเกะเป็นคนประครองให้เธอเดิน ทั้งๆที่มีบุรุษพยาบาลคอยดูแลแท้ๆ แต่เขาก็ไม่ยอม เขาจะประครองเธอเอง....

 

“ซากุระ เสร็จแล้วยัง...” ซาสึเกะถามซากุระขึ้น เพราะเขายืนรอซากุระอยู่หน้าห้องน้ำ ให้หญิงสาวเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อที่จะกลับบ้าน

 

“จ้ะ...”  ซากุระตอบ แล้วเปิดประตูออกมาจากห้องน้ำ เธอใส่เสื้อยืดของซาสึเกะ ที่อิทาจิเอามาให้ มันใหญ่กว่าตัวเธอจนจะกลายเป็นชุดนอนได้เลย ส่วนด้านล่าง เธอใส่กางเกงขาสั้นของเธอเองเพราใส่กางเกงของซาสึเกะไม่ได้ มันหลวมมาก....

 

“ดูตลกหรือเปล่า?”  ซากุระถามซาสึเกะ เพราะเขายืนมองเธออยู่นาน2นาน

 

“เปล่า...ไม่คิดว่าตัวเธอจะเล็กแบบนี้...”

 

“.....ไม่หรอกจ้ะ ซาสึเกะคุงน่ะตัวใหญ่มากกว่านะ^ ^

 

“......อืม...ไปกันเถอะ พี่ชายชั้นจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้หมดแล้ว”  ซาสึเกะบอกซากุระ แล้วถือของให้เธอ

 

“แล้วชั้นจะหาคืนให้ทีหลังนะจ้ะ”  ซากุระเอ่ยขึ้น ซาสึเกะส่ายหน้าให้เธอเบาๆ

 

“ไม่ต้อง....ชั้นไม่ต้องการเงิน”

 

“หือออ? ไม่ได้หรอกจ้ะ ชั้นแกรงใจแล้-“

 

“ก็บอกว่าไม่ต้องไง!! แค่เธอไม่เป็นไรก็พอแล้ว....”  ซาสึเกะพูดขึ้นอย่างเหลืออด ไม่รู้ทำไม เขาถึงต้องโมโหขนาดนี้ ซากุระไม่เข้าใจอารมณ์ของเขาสักเท่าไหร่ เธอจึงเหลือกที่จะเดินเงียบๆดีกว่า....

 

“ขอโทษ...ที่ขึ้นเสียงใสเธอนะ...ชั้นแค่เป็นห่วง...” ซาสึเกะตัดสินใจพูดความในใจออกมา ซากุระหันมามองหน้าเขาแล้วยิ้มให้เขา จนชายหนุ่มหน้าแดง

 

....รอยยิ้มนั่นอันตรายกับชั้นเกินไป-////-..... ซาสึเกะคิด

 

.

.

.

ณ.บ้านของซากุระ ในบ้านที่กระจัดกระจายด้วยข้าวของ ที่ซากุระเควี้ยงใส่กาอาระตอนที่เขาบุกเข้ามา แล้วคราบเลือดของเธอที่นองพื้น ซากุระเห็นดังนั้นภาพ เหตุการณืที่เกิดขึ้น ก็ผุดขึ้นมาให้เห็น เธอกลัวว่าจะต้องเจอกับเหตุการณ์แบบนี้อีก....

 

“เก็บเสื้อผ้าของเธอซ่ะ....” เสียงซาสึเกะดังขึ้นจากด้านหลังของซากุระ ทำให้เธอหลุดออกจากพวังค์ 

 

“...???เก็บเสื้อผ้าของชั้น??...” ซากุระทวนอีกครั้ง ซาสึเกะถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วเดินเข้าไปในห้องของซากุระซ่ะดื้อๆแล้วโกยเสื้อผ้าของเธอพร้อมชุดนักเรียนของเธอออกมา...ซากุระยืนนิ่งไม่เข้าใจการกระทำนั้น....

 

.....เขาจะทำอะไร?.... ในหัวของเธอมึนไปหมด...

 

“ชั้นจะพาเธอไปอยู่ที่บ้านชั้นกับอิทาจิ...มาสิ”  ไม่ว่าเปล่าเขาใช้มืออีกข้างลากซากุระที่ยืนตกใจให้เดินตามเขาไปด้วย

 

“ไม่ได้นะค่ะ!! ชั้นไปอยู่บ้านเดียวกับคุณไม่ได้หรอกค่ะ” ซากุระหยุดเดินแล้วพูดขึ้น

 

“ทำไม....ทำไมจะอยู่ไม่ได้!

 

“ก-ก็ ชั้นเป็นผู้หญิงนี่ค่ะ แล้วอีกอย่างบ้านเราก็ติดกันแค่นี้เอง” ซากุระให้เหตุผล

 

“แล้วไง?...เธออยากเจอแบบนั้นอีกหรือไง?ไม่กลัวเหรอ” คำพูดของซาสึเกะทำให้ซากุระสะดุ้ง

 

“หึ....ไม่ต้องพูดมาก”  แล้วเขาก็ลากซากุระให้เดินต่อ

 

(((แอ๊ด))) ซาสึเกะเปิดประตูบ้านเข้าไป ซากุระเดินตามเข้าไปติดๆ

 

“อาวมาแล้วเหรอ...ยินดีต้อนรับนะซากุระ^ ^  อิทาจิที่กำลังเตรียมข้าวมื้อเย็นเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นซากุระ

 

“ค่ะ^ ^; รบกวนด้วนะค่ะ...ต-แต่ว่า-...”

 

“ไม่ต้องแกรงใจ..พี่เองก็อยากมีน้องสาวนะ มีน้องชายที่เย็นชา มันน่าเบื่อ มีน้องสาวเพิ่มเข้ามาดีออก^ ^” อิทาจิพูด

 

“ค่ะ...”

 

“ผมจะให้ซากุระนอนห้องผมนะพี่” จู่ๆซาสึเกะที่เอาเข้าของๆซากุระไปเก็บเรียบร้อยแล้ว ก็เอ่ยขึ้น ซากุระสะดุ้งตัวแล้วเบิกตากว้าง

 

...0.0!!!ช-ชั้นต้องนอนห้องซาสึเกะคุงเหรอ....((ตึกตักตึกตัก)) เสียงหัวใจเต้นแรงของซากุระเมื่อเธอคิดเช่นนั้น

 

“อา~ขอโทษทีนะซากุระ พอดีบ้านนี้มีแค่2ห้องนอนน่ะ ...มาทานข้าวก่อนดีกว่านะ^ ^  อิทาจิพูดซากุระไม่ได้ตอบอะไร เพราะเธอคิดว่าซาสึเกะอาจจะไปนอนกับพี่อิทาจแน่นอน....

 

ทั้ง3ทานข้าวกันเสร็จ ซากุระก็เดินเอาจานมาล้างแล้วคว่ำให้เรียบร้อย  ก่อนจะเดินไปอาบน้ำแล้วเปลี่ยนชุดนอนของเธอ....

 

(((กิ๊งก๊องๆ)) เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้น อิทาจิที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ ก็เดินไปดู...

 

“เฮ้ยไอ้จิ...พรุ่งนี้มีสอบ คืนนี้พวกเราเลยตกลงว่าจะมาติวที่บ้านนายน่ะ” เพน เพื่อนของอิทาจิพูดขึ้น

 

“อา = =; งั้นเข้ามาก่อนสิ แล้วนี่ขนอะไรกันมาเยอะเยะว่ะ?”  หลังจากอิทาจิพาเพื่อนชายทั้ง8เข้ามาในบ้านแล้วถามเพื่อนๆเขา ที่เอากระเป๋าใบโตคนละใบมาด้วย

 

“พวกชั้นว่า กะจะมาค้างบ้านแกด้วยเลย รบกวนด้วยนะ^[+++]^” ซาโซริพูดแล้วฉีกยิ้ม ให้อิทาจิที่อ้าปากค้างยังไม่ได้พูดอะไรซักคำ เพื่อนๆของเขาจองพื้นที่หน้าบ้านกันหมดเรียบร้อยแล้ว......

 

ซาโซริเดินไปในครัวเพื่อที่ไปหาของกิน..

 

“อ้ะ!!! ธ-เธอ เป็นใครเนี๊ยะ?” ซาโซริหันมาเห็นซากุระพอดี เธอเองก็ตกใจเหมือนกัน...

 

“เอ่อคือ...” ซากุระพูดอ่ำอึ้ง ซาโซริหรี่ตามองคนตัวเล็กกว่า ที่มีสีหน้าตกใจ

 

“เป็นแฟนของอิทาจิเหรอ???....” ซาโซริถาม

 

“ไม่ใช่จ้ะ! ชั้นเป็นเพื่อนบ้านน่ะค่ะ”

 

“หืมมม?? งั้นเหรอ....^ ^ อื้มม..เธอน่ารักดีนะ มีแฟนแล้วหรือยังละ”  ซาโซริเดินมาใกล้ๆซากุระแล้วถามขึ้นมาตรงๆ

 

...ผู้หญิงอะไร น่ารักเป็นบ้าเลย..แบบนี้ปล่อยให้หลุดมือไม่ได้...<<ซาโซริคิดแล้วเดินมาหาซากุระเรื่อยๆจนตัวเธอชิดกำแพง ซาโซริยกมือมากั้นไว้ไม่ให้ซากุระหนีเขา...

 

“ปล่อยเธอซ่ะ.....” น้ำเสียงเย็นชาเอ่ยขึ้นพร้อมกับเดินเข้าผลักซาโซริออก ซาสึเกะมองหน้าซาโซริอย่างเอาเรื่อง

 

“แฟนนายเหรอซาสึเกะ....” ซาโซริถาม ซาสึเกะไม่พูดอะไร เขาเดินไปจูงมือซากุระออกมาจากตรงนั้น  ปล่อยให้ซาโซริ ยืนยิ้มที่มุมปาก

 

“ไปไหนมาว่ะ ไอโซ...” เพนถามเพื่อนชายที่เดินมาเสียงเรียบ

 

“ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แบบนั้น หมายความว่าไง อืมม์” เดอิถามขึ้น เมื่อซาโซริเดินไปนั่งรวมกับเพื่อนๆ ทำให้ทุกคนรวมทั้งอิทาจิที่อ่านหนังสืออยู่หันมาให้ความสนใจเช่นกัน...

 

“เด็กผู้หญิงผมสีชมพูที่อยู่ในครัวบ้านแกน่ะ...น่ารักดี ชั้นชอบ” ซาโซริบอกกับอิทาจิ ทำให้เพื่อนๆหันไปมองอิทาจิเป็นตาเดียว

 

“หมายความว่าไงวะอิทาจิ นี่แกกกหญิงเหรอ?...” เพนหันไปพูดกับอิทาจิ

 

“เปล่าๆ นั่นเป็นเด็กข้างบ้าน เธอพึ่งเจอเรื่องร้ายๆมา ชั้นกับน้องชายเลยพามาอยู่ด้วย เพื่อความปลอดภัยน่ะ” อิทาจิอธิบายให้เพื่อนๆฟัง

 

“อ๋อ...ที่ถูกยิงวันก่อนหรือเปล่า?...” ฮิดันพูดขึ้น เพราะข่าวนี้ค่อนข้างดังพอสมควร

 

“ใช่”

 

“เฮ้ย!! ลูกหลานของตระกูลฮารุโนะ ที่หนีออกจากบ้านหลบการแต่งงาน กับลูกชายตระกูลซาบาคุโนะเลยนะนั่นน่ะ!..” ฮิดันพูดอีกครั้ง ทำให้อิทาจิทำหน้าสงสัย

 

“แล้วเรื่องมันเป็นยังไงวะ ชั้นอยากรู้” อิทาจิเอ่ยขึ้น

 

“เฮ้อ!..ฮารุโนะ ซากุระ หลานสาวคนเดียวของตระกูลฮารุโนะ เธอเสียพ่อแม่ไปเมื่อปีที่แล้ว หลังจากนั้น เธอก็ถูกบังคับให้แต่งงานกับกาอาระ ลูกชายคนที่3ของตระกูลซาบาคุโนะ แต่ซากุระไม่ยอม เพราะเธอไม่ได้รักเขา กาอระมีนิสัยไม่เข้ากับสังคม ชอบใช้อำนาจกดขี่ เธอจึงหนีออกมาอยู่คนเดียว ไม่คิดว่าจะอยู่ที่นี่นะ พวกตระกลูตามหาตัวเธออยู่นะเว้ย!! แต่กาอาระอยากจะพาเธอกลับไปเอง ชั้นจึงไม่คิดว่าหมอนั่น จะทำเรื่องแบบนี้...”  ฮิดันเล่าเรื่องของซากุระให้อิทาจิฟัง



“เรื่องราวมันเป็นแบบนี้เองงั้นเหรอ...อืมชั้นพอเข้าในเด็กคนนั้นแล้วล่ะ” อิทาจิพูด แล้วทั้งหมดก็ติวหนังสือกันต่อ จนดึก

 

“เฮ้ย คืนนี้ชั้นจะนอนห้องแกนะ” เพนบิดขี้เกียดแล้วพูดกับอิทาจิ

 

“ชั้นด้วย / ชั้นด้วย” ซาโซริ กับ เดอิดาระ ก็พูดขึ้นพร้อมกัน แล้วเดินเข้าห้องอิทาจิเลย

 

“คืนนี้ พวกชั้นจองโซฟาละกัน ฝันดี” พวกฮิดัน คาคุสึ และเซ็สสึ จองโซฟายาวคนละตัว

 

“โทบิละคร๊าบบบบ TwT จะให้โทบินอนตรงไหนอ่า~” โทบิผู้ถูกลืมพูดขึ้น

 

“นอนพื้น!!!!  เพื่อนๆที่น่ารักพูดพร้อมกัน... จากนั้นโทบิก็ยอมแต่โดยดี แล้วจู่ๆซาสึเกะก็พาซากุระเดินเข้ามาในบ้าน

 

“......เอ่อ...ซาสึเกะ คืนนี้ห้องพี่เต็ม นอนกับซากุระได้มั้ย? ^ ^;” ผู้เป็นพี่พูดขึ้นกับน้องชาย

 

“.....งั้นคืนนี้ชั้นกลับไปนอนบ้านก่อนดีกว่าค่ะ!  ซากุระพูดแล้วกำลังจะเดินออกไป

 

((หมับ!)) ซาสึเกะคว้ามือเธอเอาไว้ ทำให้ซากุระหันมาตามเดิม

 

“เธอนอนนี่เหละ...”  ซาสึเกะพูดแล้วจูงซากุระเข้าห้องไป โดยไม่รู้ว่า ในใจของซากุระเต้นไม่เป็นจังหวะแล้ว

 

...ชั้นต้องนอนห้องเดียวกันกับซาสึเกะคุง>///<อ๊ายยย.... เธอได้แต่กรีดร้องในใจเท่านั้น แต่ชายหนุ่มก็ยังไม่ปล่อยมือเธอ...อิทาจิมองน้องชายที่พาซากุระไปเงียบๆแล้วยิ้มที่มุมปาก เพื่อนๆของเขาก็มองเช่นกัน แถมคิดไปต่างๆนานาแล้ว.....



●ในห้องนอนของซาสึเกะ

ร่างบางกำลังนอนตัวแกรงอยู่ข้างๆชายหนุ่มที่ตอนนี้ กำลังหลับพริ้ม ลมหายใจและจังหวะหายใจของเขา ฟังแล้วดูจะเป็นปกติ ไม่ได้ตื่นเต้นอะไร


ผิดกับซากุระ ที่ตอนนี่ เธอกลัวว่าเสียงเต้นของหัวใจเธอเองจะทำให้ซาสึเกะตื่น


" >.<; " [แบบนี้เรานอนไม่หลับหรอก!] เธอกำผ้าห่มแน่น ก่อนจะนอนตะแคงข้างหันหลังให้ซาสึเกะที่กำลังนอนหงายอยู่


(((หมับ)))


"อ้ะ!! 0[]0" ซากุระสะดุ้งเพราะจู่ๆซาสึเกะก็คว้าเธอไปกอดแน่น ราวกับว่าเธอเป็นหมอนข้างซ่ะงั้น


"งึก งึก งึก (0//~//0)ละเมอหรือเปล่านะ??" ซากุระงึมงัมอยู่คนเดียวก่อนจะพยายามเกะมือของเขาที่กอดเอวเธอออกเบาๆ โดยไม่ให้ซาสึเกะตื่น


">///< งือ~แน่นจัง" เธอเกะมือเขาออกไม่สำเร็จจึงจำใจต้องปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ต่อไป ดังนั้นเธอจึงต้องข่มตาหลับให้ลง........และในที่สุดก็หลับจนได้..
.
.
.
●เช้าวันต่อมา....

(((จิ๊บๆจิ๊บๆ)))  เสียงนกร้องเพลงยามเช้า ทำให้ร่างสูงผมสีดำสนิทลืมตาขึ้นมาช้าๆเพื่อปรับสายตากับแสงที่ส่องฝ่านหน้าต่างเข้ามา


"....พี่..ซากุระล่ะ?" เมื่อซาสึเกะเดินมาในห้องนั่งเล่นก็เจออิทาจิ ที่กำลังนั่งรวมอยู่กับเพื่อนๆของเขา


"ตื่นมาก็ถามเลยนะ ^ ^ ออกไปซื้อของน่ะเห็นว่ายังขาดอะไรอยู่ก็ไม่รู้ แล้วก็เห็นหน้าเธอแดงๆด้วยนะ ไม่รู้ว่าไม่สบายหรือเปล่า พี่ถามก็บอกว่าไม่อย่างเดียวเลย " อิทาจิบอก


"!!! ที่ไหน!! พี่ปล่อยให้เธอไปได้ยังไง!มันอันตรายนะ เธอพึ่งหายเอง!"


"ใจเย็นๆ เธอไปไม่ไกลหรอกนา พี่กะไว้ว่าถ้าอีก15นาที ซากุระยังไม่กลับมา จะออกไปตามกับพวกเพื่อนพี่น่ะ อ้ะ!เดี๋ยวนั่นนายจะไปไหน!?" อิทาจิถามขึ้นเมื่อซาสึเกะวิ่งพรวดพราดออกไป


"เดี๋ยวมา!! ไปตามซากุระ!!!" เขาตะโกนบอกพี่ชายที่นั่งเหวอๆกับเพื่อน


(((ตึก ตึก ตึก ))) ซาสึเกะวิ่งออกไปตามแล้ว..


"นี่!อิทาจิ น้องชายนายนี่ ดูท่าจะชอบยัยหน้าหวานนั่นเข้าแล้วนะ" เพนเอ่ยขึ้น ทำให้ซาโซริที่นั่งอยู่ด้วยทำหน้าบูด จนเพื่อนๆเห็นได้ชัด


"คงงั้น...ซาสึเกะดูจะชอบซากุระตั้งแต่แรกเจอแล้วล่ะ ^ ^ ชั้นเป็ยพี่ชายมัน ชั้นดูออก" อิทาจิว่า


"แล้วนี่ไอเฮียโซ ทำหน้าเหมือนข้าวบูดแบบนั้นหมายความว่าไงวะ" ฮิดันกระทุ้งสอกถามซาโซริ จนเพื่อนๆหันมามองเขาด้วยสายตาที่จับผิด


"ชิส์! อย่ามายุ่งนา!"  ซาโซริพูดแล้วเบียนหน้าหนี


"เฮ้ย!ๆ อย่าบอกนะ ว่านายเองก็ชอบน้องผมชมพูคนนั้นน่ะ?" เพนว่า จากนั้นทั้งหมดก็หรี่ตามองซาโซริเพื่อแค้นความจริงออกมา


"..เออ!! แล้วจะทำไมวะครับ ! (  -///-)" ในเมื่อซาโซริจนมุม เขาก็บอกออกมาตรงๆ


"เฮ้ย!! อะไรวะครับเฮียโซ! ปกตินายไม่เคยเหล่สาวเลยนะวะครับ...แล้วไหงมาตกหลุมรักแม่สาวผมสีหวานคนนั่นได้ละครับเฮีย..อืมม์" เดอิดาระกอดคอถามอย่างตกใจ


"ก็ยัยนั่นน่ารักนี่หว่า -3 ชิส์!" 


"อ่า~มันจะกลายเป็นรัก 4-5 เศร้าเปล่าครับ...รู้สึกสงสารยัยซากุระนั่นจริงๆแล้วสิ" เพนว่าก่อนจะจัดการข้าวปั้นเข้าปากไปจนหมด  อิทาจิถอนหายใจออกมาเบาๆ


[ลำบากหน่อยนะ ซากุระ เฮ้อ~] อิทาจิคิดในใจก่อนจะยกน้ำชาขึ้นมาซดคลายความเครียดแทนซากุระ

.

.

.


●สะพานโคโนฮะ1

ร่างบางของซากุระ กำลังเดินฮัมเพลงอยู่... ซึ่งสะพานนี้อยู่ไม่ไกลจากบ้านของเธอและซาสึเกะนัก ร่างเล็กกำลังสาวเท้ามุ่งหน้าไปที่ตลาดในเมือง


"หื้มม~ฮื้อ~ฮึ้มมม~~ ^ ^ " (( ตึก~ตึก~ตึก~)) เสียงฝีเท้าของซากุระที่เดินขึ้นบนสะพานไม้ ที่ข้ามคลองไปอีกฝั่ง เป็นเส้นทางที่จะเข้าตัวเมือง ซึ่งเธอจะไปตลาดนั่นเอง


(((ตึก ตึก ตึก ตึก!!))) ((หมับ!))


"อ้ะ!!!" ร่างบางสะดุ้งเมื่อจู่ๆก็มีมือของใครก็ไม่รู้มาคว้าแขนของเธอ เมื่อเธอหันมา ก็พบกับชายหนุ่มที่กำลังมองเธอตาเขม็ง


"ซ-ซาสึเกะคุง~ ^ ^; มีอะไรเหรอ??"  เธอถามเขาด้วยน้ำเสียงสั่นๆ เพราะเจ้าตัวรู้ตัวดีว่าเธอทำผิดอะไร ทำไมเขาจะต้องมองเธอแบบนี้ ก็เพราะว่า ออกมา ไม่บอกเขาสักคำยังไงล่ะ...


"ออกมาทำไมไม่บอกชั้นห้ะ!! ( -"- )" ซาสึเกะตะคอกเสียงใส่ซากุระ เธอทำหน้าสำนึกผิด แล้วทำคอตก ...ก็แค่ออกมาซื้อของเอง ไม่เห็นจะต้องดุขนาดนี้เลยนี่...ซากุระคิดในใจ

ซาสึเกะเห็นว่าซากุระสำนึกผิดแล้ว เขาจึงปล่อยแขนของเธอ ให้เป็นอิสระ แล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ


"แล้วนี่จะไปไหน?.. อิทาจิบอกว่าเธอออกมาตั้งแต่เช้าแล้ว"  ซาสึเกะถามเสียงเรียบ ซากุระเงยหน้าขึ้นมาแล้วยิ้มแห้งๆให้เขา


"เอ่อ...คือว่า เมื่อเช้าชั้นแวะไปที่ศาลเจ้ามาน่ะ ที่จริงชั้นตั้งใจจะไปตลาด ไปซื้อของใช้น่ะ.."


"...งั้นเหรอ..."


"อื้อ! แต่ว่า ก็ต้องขอโทษซาสึเกะคุงอีกครั้งนะ ที่ชั้นทำให้เป็นห่วงน่ะ ที่ออกมาไม่บอก" ซากุระพูดเสียงอ่อน


"อืม...เธอจะไปตลาดไม่ใช่เหรอ..ไปสิ" ซาสึเกะว่าแล้วเขาก็เดินนำซากุระ ตรงไปทางตลาด


ร่างเล็กยังไม่สาวเท้าไปไหน เพราะมัวยืนงงอยู่ ว่าซาสึเกะ จะตามเธอมาทำไม ทั้งๆที่ บอกไปแล้วว่าจะไปไหน


((กึก!)) ร่างสูงหยุดเดิน เมื่อเห็นว่า ซากุระ ยังไม่เดินตามเขามา


"จะยืนอยู่อีกนานมั้ย....หรืออยากให้ชั้นลากกลับบ้าน แทนที่จะไปตลาด" ซาสึเกะหันมาพูด ซากุระสะดุ้ง แล้วรีบเดินมาทันที


ทั้งสองเดินเคียงข้างกันมาจนถึงตลาด ที่มีผู้คนมากหน้าหลายตาเดินกันอยู่ ส่วนใหญ่ จะเป็นผู้คนในพื้นที่ ที่ทั้งเป็นพ่อค้าแม่ค้า และคนซื้อ ซึ่งพวกเขารู้จักซากุระเป็นอย่างดี ส่วนซาสึเกะที่พึ่งย้ายมาไม่นาน แถมไม่ค่อยจะออกจากบ้าน จึงไม่แปลก ที่ทุกคนต่างหันมามองเขา ที่เดินอยู่กับซากุระ สาวน้อยน่ารักนิสัยดี ที่มีรอยยิ้ม และความใจดีของเธอ อันเป็นที่รักของคนที่นี่...


'ดูนั่นสิ! เด็กหนุ่มคนนั้นหรือเปล่า ที่เขาว่าเป็นแฟนของซากุระ หลานสาวตระกลูฮารุโนะ น่ะ'


'ใช่ๆ คนนี้เหละ เห็นเค้าว่ากันว่าย้ายมาจากในเมืองหลวง ดูเหมาะสมกันดีนะ'


'อื้อๆ เห็นว่าอยู่บ้านหลังเดียวกันแล้วด้วยนะ  ท้องก่อนแต่งแน่เลย...น่าเสียดาย ยังไร้เดียงสาอยู่แท้ๆ'


เสียงซุบซิบนิทา ทำให้ซากุระได้ยิน จึงทำได้แค่เดินก้มหน้า ส่วนซาสึเกะ เขาหันไปมองค้อนใส่คนพวกนั้นที่กล้าพูดเสียๆหายๆ ซึ่งแน่นอนว่า คนที่เสียหาย ไม่ใช่เขา แต่เป็นหญิงสาว ร่างเล็กที่เดินอยู่ข้างๆ


"อย่าคิดมากนะ...ชั้นจะไม่ยอมให้ใครมานินทาเธอทางเสียๆหายๆหรอก...ชั้นจะรับผิดชอบเอง" ซาสึเกะพูดแล้วลูบหัวของซากุระเบาๆ ให้เธอหายคิดมาก


"  ^ ^ จ้ะ " ซากุระยิ้มให้ซาสึเกะ ก่อนจะเดินซื้อของที่เธอตั้งใจจะมาซื้อจนครบ


"อ้ะนี่น้ำ" ซาสึเกะยื่นขวดน้ำให้ซากุระที่พวกเขาพากันมานั่งพักที่ต้นไม้ใหญ่ ซาสึเกะนั่งลงข้างๆซากุระ ที่กำลังเปิดขวดน้ำ แล้วดื่มอยู่...


"ขอบใจซาสึเกะคุงมากเลยนะค่ะ..^ ^"  ร่างบางหันมาพูดแล้วยิ้มให้ชายหนุ่มที่กำลังมองเธออยู่พอดี เมื่อซาสึเกะเห็นรอยยิ้มของซากุระจังๆ เขาก็รู้สึกใจเต้นแรงขึ้น ((ตึกตักตึกตัก))


 !!... (-///-;;  )   ( 0 . 0  ?) .....  ซาสึเกะเบียนหน้าหนีซากุระไปอีกฝั่ง แต่ก็ไม่ได้ขยับตัวไปไหน  ....จะให้เธอเห็นว่าเขาเขินไม่ได้!.....


ซากุระทำสีหน้างงๆ เมื่อเห็นซาสึเกะหลบหน้าเธอ
...ซากุระเห็นใบหูของซาสึเกะแดงขึ้น จึงถือวิสาสะ เอื้อมมือเล็กๆของเธอ แปะที่หน้าฝากของเขาดู ว่าเขาไม่สบายหรือเปล่า...


"!!! ท-ทำอะไรของเธอน่ะ ยัยบ้า! -//-"  ซาสึเกะสะดุ้งแล้วพูดขึ้น จนซากุระรีบเอามือออกจากใบหน้าของเขาทันที


"อ้ะ! ขอโทษจ้ะ! ชั้นเห็นใบหูและหน้าของซาสึเกะคุงแดงน่ะ ก็เลยจับดูว่าไม่สบายหรือเปล่า..เพราะซาสึเกะคุงไม่ค่อยจะได้ออกจากบ้าน แล้วมาเจอแดดร้อนๆแบบนี้ ชั้นเป็นห่วงน่ะ เดี๋ยวจะไม่สบาย"  ร่างบางรีบบอกเหตุผลทันที ถึงมันจะเป็นความจริง ที่เธอทำแบบนั้น แต่ก็ไม่ใช่ว่า เธอจะไม่เขินหรอกนะ... 



"เอ่อ..ก็ไม่ได้จะว่าอะไรนี่..ชั้นสบายดี...งั้นเรารีบกลับบ้านกันเถอะ เดี๋ยวอิทาจิจะเป็นห่วง" ซาสึเกะปรับสีหน้าให้เป็นเหมือนเดิม ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วส่งมือไปให้ซากุระ


(((พรึบ !!))) เธอจับมือของซาสึเกะที่ยื่นมาพยุงตัวเองให้ลุกขึ้น ซาสึเกะแย่งถุงข้าวของที่ซากุระซื้อมาถือเองทั้งหมด แล้วเดินกลับบ้านด้วยกัน


ซากุระเดินอยู่ด้านข้างซาสึเกะ ก็อดที่จะยิ้มน้อยๆในความน่ารัก ในความซึนของเขาไม่ได้ 


" (~ v ~)  "   <----ซากุระ ยิ้มกรุ่มกริ้ม~


"  (-_-  ).... " ซาสึเกะแหล่มองซากุระที่เดินยิ้มอยู่ข้างๆเขา


"ยิ้มอะไรของเธอน่ะ?..." 


"เอ๊ะ!! ปะ-เปล่า!~จ้ะ ^ ^; แหะๆ ..." ร่างบางบอกแล้วรีบเดินนำหน้าชายหนุ่มผู้ขี้สงสัยอย่างลุกลี้ลุกลน  ((ตึกตักตึกตัก)) หัวใจของซากุระเต้นรัวแล้วทำเนียนรีบเดินให้เร็วขึ้น กลัวเขาจะจับได้ว่าเธอเขิน...


เมื่อซาสึเกะเห็นว่าสาวเจ้านั้นมีสีหน้าแดงๆ บ่งบอกว่าเธอเขิน เขาก็ยิ้มที่มุมปากขึ้นเบาๆ ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้หรอกนะ ว่าซากุระแอบมองเขาขณะที่เธอเดินอยู่ข้างๆเขา ก็เพราะซาสึเกะเองก็แอบเหลือบมองเธอเหมือนกันนั่นเหละ...



ยังไม่จบนะค่ะ เหลือกอีก 40% อ่านกัให้อิ่มกันไปเลย !! นี่มันไม่ใช่เรื่องสั้นล่ะ 555


ผลงานอื่นๆ ของ มอสซาเรลล่า

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

36 ความคิดเห็น

  1. #36 WARRIOR​PRINCESS​ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2563 / 09:02
    รีบมาต่อให้จบนะค้าาาาาาาา รอค่าไรท์
    #36
    0
  2. #35 Im-Sasinipha (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2563 / 14:36
    รออีก40% ที่เหลือน่ะ
    #35
    0
  3. วันที่ 18 พฤศจิกายน 2563 / 16:56
    เรื่องนี้นานมากแล้วนะค่ะ.. ไม่คิดจะอัพต่อหน่อยเหรอค่ะ.....😐
    #34
    0
  4. #33 Ally Jang
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 10:44

    มาอัปต่อเถอะไรท์พลีสสสส

    #33
    0
  5. #32 พลอย
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 04:47

    อัพพพพพพพพพพพพพถ

    #32
    0
  6. วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 21:10

    อัพเถอะ​นะค่ะอยากอ่านแล้วค่ะดูวนไปวนมาหลายรอบแล้วนะค่ะ(อัพเถอะ​นะค่ะขอร้อง

    #31
    0
  7. #30 D.L.​Sins (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 14:15
    1ปีแล้วนะไรท์​ อัพเถอะพรีสสสสสส
    #30
    0
  8. #29 Imm2007mm
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 20:03

    อย่าไปปป
    #29
    0
  9. วันที่ 24 เมษายน 2562 / 16:56

    หายไปนานจัง

    #28
    0
  10. #27 Memoris S'Misa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 15:14
    ไรท์มาอัพก่อนนนน
    #27
    0
  11. #26 _Kibz_
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 20:35
    เทปะเนี่นย5555
    #26
    0
  12. #25 _Kibz_
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 23:10

    ไรทลืมเรื่องนี้ปะเนี่ยย 5555
    #25
    2
    • #25-1 Sooreechry
      27 สิงหาคม 2561 / 14:06
      5555 ลืมแล้วจริงๆ
      #25-1
    • #25-2 _Kibz_
      28 สิงหาคม 2561 / 19:05
      กลับมาแต่งต่อก๊อนนน55555
      #25-2
  13. #24 Munchupha (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 21:08
    รอนะคะ^^
    #24
    0
  14. #23 _Kibz_
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 19:44
    อย่าลืมเรื่องนี้นะไรททท
    #23
    0
  15. วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 20:17
    รอคอยไรท์มาเติม *^*
    #22
    0
  16. วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 22:57
    นั่งอ่านทุกวัน >< งื้อออ เขินแทน #อยากให้เดอิดามใจพี่แมงป่อง (แอบวายนิดๆ 5555)
    #21
    0
  17. #20 ซากุระ__sakura (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2561 / 20:30
    พี่ไรท์ หนูว่าให้ซาโซริคู่กับซากุระ เรื่องสั้นๆหนึ่งเรื่องได้มั้ยค่ะ หนูสงสารซาโซริน่าค่ะ
    #20
    0
  18. #19 _Kibz_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 11:29
    น่ารักจิงเชียวคู่นี้ ซาโซไม่เศร้าเนอะ นกทุกฟิค55555 สู้ๆนะไรท รอค่า
    #19
    0
  19. #18 _Kibz_
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 21:44
    รอวนไปจ้า 5555 สู้ๆนะไรท เรื่องนี้นั้ลลั้คคค
    #18
    0
  20. วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 03:56
    อ่าน แล้วสนุกๆค่ะ
    #17
    0
  21. #16 Memoris S'Misa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 23:28
    >< รอจ้าาาาา
    #16
    0
  22. #15 ซากุระ__sakura (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 06:24
    พี่ยังไม่จบใช่ไหมค่ะ
    #15
    0
  23. #14 ซากุระ__sakura (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 06:17
    หนูชอบค่ะ เรื่องนี้
    #14
    0
  24. #13 Memoris S'Misa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 07:40
    ทำไมรู้สึกเขินแทน อร๊ายยยย
    #13
    0
  25. #12 _Kibz_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 22:11
    ไรท์อย่าลืมเรื่องนี้นาา
    #12
    0