นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

Ficnaruto สื่อรัก..สัมผัสใจยัยจอมเพี้ยน

จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อสาวสวยปี1ของหมาลัยเซ็นจูมีนิสัยเฉิ่มบ๊อง ดันกลายเป็นคนเห็นวิญญาณของหนุ่มปากร้ายจอมเย็นชาสุดหยิ่งซึนเดระ...

ยอดวิวรวม

2,397

ยอดวิวเดือนนี้

9

ยอดวิวรวม


2,397

ความคิดเห็น


15

คนติดตาม


64
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  16 ก.ย. 61 / 20:07 น.
นิยาย Ficnaruto ѡ..¨¹

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
..สื่อรัก..สัมผัสใจยัยจอมเพี้ยน..




....เส้นทางรักของแต่ละคนไม่เหมือนกัน...

...ความรักไม่มีข้อจำกัดข้อห้าม...

...ถ้าเป็นแบบนั้น..ไม่ผิดใช่มั้ย..ถ้าความรักที่จะเกิดขึ้นนี้..มันเหนื่อธรรมชาติ..





...จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อสาวสวยปี1 มีนามว่า 'ฮารูโนะ ซากุระ'  ที่มีนิสัยเฉิ่มบ๊อง แสบซ่า ต้องมาพบเจอกับเรื่องที่เหลือเชื่อ..เธอกลายเป็นคนเห็นผี จากเพื่อนๆที่บอกว่าเธอบ๊องอยู่แล้ว ก็หาว่าเธอเพี้ยนหนักกว่าเก่าอีก...ก็จะอะไรอีกละ? เพราะเธอดันไปเห็นวิญญาณหนุ่มปากร้ายจอมหยิ่งเย็นชาคนนึง ที่จำไม่ได้ว่าตัวเองเป็นใคร..จำได้เพียงแค่ตัวเองชื่อ 'ซาสึเกะ' 


หลังจากนั้น..เมื่อเขารู้ว่าซากุระสามารถเห็นเขาได้ เขาจึงคอยติดตามเธอไปด้วย...


'...เธอจะช่วยเขาดีมั้ย?...'

'...ต่อจากนี้เธอจะทำอย่างไร?...'

'...ระหว่างยัยเพี้ยนเห็นผี..กับ..ผีจอมเย็นชา...'










o w e n tm.

เนื้อเรื่อง อัปเดต 16 ก.ย. 61 / 20:07


เวลา 7.30 .....

((ตึงๆ ตึกๆตึกๆตึกๆ))

 

“สายแล้ว!สายแล้ว!!!...0[ ]0!!  ร่างบางของชั้นกำลังรีบร้อนวิ่งไปทางมหาลัย เนื่องจากวันนี้ชั้นตื่นสาย..ก็เพราะรุ่นพี่ท้าชั้นเข้าไปในบ้านร้างเมื่อคืนน่ะสิ!! กว่าจะได้นอนก็ปาไปตี2แล้ว = =

 

(((เอี๊ดดดด!!)) ((คลืดดด!!ปัง!)) เสียงฝีเท้าชั้นหยุดกึกที่หน้าห้องเรียน จากนั้นชั้นก็เลือนประตู

 

(   - -) ----> สายตาคนทั้งห้องมองมาทางชั้น    TwT <----สีหน้าชั้นเมื่อทุกคนมองมา

 

“ฮารูโนะเธอมาสายอีกแล้วนะ...ไปๆไปนั่งที่”  วันนี้ชั้นมาสายกว่าครูคาคาชิอีกเหรอเนี๊ยะ..

 

“ค่ะ..”  แล้วชั้นก็เดินดุ่มๆไปนั่งที่ของตัวเอง

 

((ขวับ ( - -) )) ชั้นไปมองคนที่นั่งข้างๆชั้น หมอนี่นักเรียนใหม่สินะ...ปกติชั้นจะนั่งอยู่คนเดียว ไม่ใช่ว่าเพื่อนไม่คบนะ ชั้นมีเพื่อนสนิทอยู่ 9 คนเลยนะ ก็มีอิโนะ ฮินาตะ เท็นๆ เทมาริ ซาอิ เนจิ นารูโตะ ชิกามารุ  คิบะ พวกนั้นนั่งอยู่ข้างหน้าถัดจากโต๊ะชั้นเอง...

 

“หวัดดีชั้นชื่อซากุระ..”  ชั้นทักทายเขาก่อน หมอนี่หันมามองชั้น แบบว่าหน้าตา นิ่งมาก..เขาดูดีนะผมสีแดง ตาสีเขียวอมฟ้าคล้ายๆสีตาของชั้น แต่สีตาชั้นเข้มกว่า...

 

“....อืม”  ตอบแค่เนี๊ยะ!  ถ้าจะมานั่งข้างๆชั้นแล้วหยิ่งแบบนี้ ชั้นไม่เอาด้วยหรอก...

 

“นี่นาย..จะใจดำเกินไปมั้ยให้ชั้นบอกชื่ออยู่คนเดียว ถ้าจะมานั่งช้างๆชั้นละก็หัดพูดให้มันมากกว่านี้นะ”  มันเหลืออดจริงๆนะ ชั้นเลยพูดแบบนั้นออกไป เค้าหันหน้ามาหาชั้นอีกที

 

“...ซาบาคุโนะ กาอาระ”  นั่นชื่อเค้าสินะ

 

“อืม..ซาบาคุโนะ?...นายเป็นอะไรกับเทมาริเหรอ?”  ชั้นถามเค้าอีกที ก็นั่นมันนามสกุลเพื่อนชั้นนี่ 2 คนนี้เกี่ยวข้องอะไรกัน?

 

“...น้อง” งะ! พูดน้อยจริงๆ ไม่ใช้น้อยธรรมดานะ น้อยถึงน้อยมากๆๆๆๆ

 

“เหรอ...อืม..ยืนดีที่ได้รู้จักละกัน งั้นเราเป็นเพื่อนกันแล้วนะ^ ^  ชั้นพูด..อะไรผิด? กาอาระมองหน้าชั้นนิ่งๆทำตาโตๆนิดๆ แล้วทำหน้านิ่งหันไปเหมือนเดิม

 

“อืม -//-”  เค้าตอบแล้วสนใจครูคาคาชิที่กำลังสอน...แล้วชั้นก็ตั้งใจเรียนต่อไป....

 

(((อ๊อดดดด))) เสียงออดพักดังขึ้น เย่!! พักสักที ....

 

“นี่ยัยโหนกเมื่อแกไปล่าท้าผีกับพวกรุ่นพี่ เป็นไงบ้างวะ”  อิโนะเดินมากับเพื่อนๆมาถามชั้นที่กำลังเก็บของอยู่...

 

“ไม่เห็นมีอะไรเลย ข่าวลือมากกว่า..หน้าตาพี่คิซาเมะน่ากลัวกว่าผีตั้งเยอะน่ะ5555”  ชั้นหัวเราะร่านิทารุ่นพี่

 

“เหรอ...แต่ได้ข่าวว่าแกตกใจจนกระโดดกอดคอรุ่นพี่ซาโซรินิJ  เทมาริพูดขึ้น ยัยนี่รู้ได้ไงว่าเมื่อวานชั้นตกใจเสียงประตูที่ปิดดังจนตกใจกระโดดกอดไอรุ่นพี่ปากเสียนั่นน่ะ - - ก็ชั้นไม่ได้ตั้งใจนี่นา -3

 

“มันเป็นอุบัตเหตุเฉยๆปะวะค่ะ..ถ้าพี่โคนันไม่ลากชั้นไปด้วยเมื่อวาน ชั้นก็ไม่ไปหรอกย๊ะ” เพราะพี่โคนันแท้ๆT^T ชั้นถึงโดนเพื่อนๆแซว...

 

“จ้าๆเชื่อจ้ะเชื่อ...แล้วนี่รู้จักกับน้องชายชั้นแล้วยังล่ะ” เทมาริเอามือเท้าที่โต๊ะชั้นระหว่างโต๊ะกาอาระ หมอนี่กำลังเก็บของอยู่ ผู้ชายอะไรเรียบร้อยเป็นบ้า

 

“รู้จักแล้ว...น้องเธอนี่ประหยัดคำพูดดีเนอะ^ ^  แซวหน่อยละกัน คิๆ > <

 

“555กาอาระเป็นแบบนี้เหละ ถ้าเค้าพูดกับใครเกิน3วิ แสดงว่าคนๆนั้นเป็นคนสำคัญล่ะนะ”  ขนาดนั้นเชียว...พอเทมาริพูดเสร็จชั้นก็หันไปมองกาอาระ หมอนี่มีปมด้อยแน่ๆเลย...

 

“งั้นเหรอ...งั้นชั้นว่าเราไปกินข้าวกันดีกว่าเนอะ” ชั้นชวนเพื่อนๆ จากนั้นพวกเพื่อนๆก็ทยอยออกจากห้องไป ชั้นเหลือบมองกาอาระที่ไม่เดินออกมาสักที ...

 

“ปะ..ไปกินข้าวด้วยกัน^ ^  ชั้นเดินไปดึงแขนเสื้อกาอาระ เค้าสะดุ้งตัวนิดหน่อยที่ชั้นทำแบบนั้น ก็ชั้นนิสัยดีนี่เนอะ เห็นเค้าไม่มีเพื่อนก็เลยอยากเป็นเพื่อนให้อ้ะ...

 

“.....อืม”  เค้าตอบแล้วก็เดินตามชั้นมา.....ไอพวกเพื่อนที่รัก..หายเร็วจังนะ ทำให้ชั้นต้องเดินกับกาอาระ2คน นักเรียนไปพักกันหมด ในอาคารจึงไม่มีใคร... - -.....เงียบ...เงียบ...เงียบโว้ยยย!

 

“.......”  กาอาระหันมามองหน้าชั้นที่ทำหน้าเซ็งกะตายเดินอยู่ข้างๆเค้า

 

“...ทำไมนายไม่ค่อยพูดเลยละ..จะประหยัดน้ำลายไว้ช่วยชาติหรือไง”  น่ะ..ยังคงเงียบ..งั้นก็เงียบต่อปายยย...ชั้นเดินมาถึงโรงอาหารแล้ว กาอาระเดินไปซื้อข้าว ส่วนชั้นไปซื้อน้ำก่อนละ...หิวน้ำพูดเยอะอยู่คนเดียว . .(ก็แกนางเอกนี่:ไรท์)  (รู้แล้วๆ: กุ)

 

“เฮ้!! ยัยบ๊อง..วันนี้ไปล่าท้าผีด้วยกันอีกมั้ย” รุ่นพี่ฮิดันตะโกนมาจากโต๊ะ ทุกคนนั่งกันอยู่ครบเลย ชั้นเห็นหน้ารุ่นพี่หัวแดงนั่นนั่งยิ้มมาให้ชั้น = = สยองชะมัด... คนอะไรตาเฉิ่ม (ตาหวานปะครับ:ซาโซริ) 

 

“ไม่ไปแล่ว!ไม่เห็นมีอะไรเลย” ชั้นตะโกนไป

 

“ซากุมานี่ก่อนสิชั้นมีเรื่องราวดีๆจะเล่าให้ฟังด้วยนะ”  พี่โคนันกวักมือเรียกชั้น เฮ้อ พี่เค้าเรียกก็ต้องไปหาละนะ แล้วชั้นก็เดินเข้าไปหารุ่นพี่โคนันสุดสวย

 

“นั่งก่อนสิ” พี่โคนันขยับที่นั่งให้ชั้น ชั้นนั่งลงระหว่างรุ่นพี่โคนัน กับรุ่นพี่หัวแดงตาเฉิ่ม...

 

“วันนี้เราจะไปอัดคลิปล่าท้าผีที่บ้านร้างคนรวยน่ะ...ได้ข่าวว่าที่นั้นโคตรจะหลอนเลยนะ สนใจอ้ะป่าว...”  พี่โคนันบอก ชั้นเป็นพวกชอบท้าทาย แต่...กลัวผี (เอองง)

 

“บ้านคนรวยเหรอค่ะ...ที่ไหนเหรอ? ใช่บ้านที่อยู่ในป่าลึกลับนั่นหรือเปล่าค่ะ”  ถ้าเป็นที่นั่น ไม่ว่าใครเข้าไป จะเจอดีทุกคน ชั้นเองยังกลัวเลย ...แต่..ยังไม่เคยเข้าไปนะแค่คิดก็สยองแล้ว บึ๊ย!!

 

“ใช่แล้วจ้ะ...พี่อยากให้เราไปด้วยน่ะ นะๆๆๆ”  พี่โคนันส่งสายตาอ้อนๆให้ชั้นแล้วเขย่าแขนชั้น

 

“แต่หนูกลัวนะพี่...เมื่อคืนก็เล่นซ่ะตกใจเลย..เพราะพี่เหละ!!!  ชั้นพูดกับพี่โคนัน ก่อนหันไปชี้หน้าพี่เดอิดาระที่แกล้งปิดประตูเสียงดังพร้อมเสียงโหยหวนนั่นอีก...

 

“ฮะๆโทดทีๆก็ไอเฮียโซให้ชั้นทะ-”  หื้มมมม = = ชั้นหรี่ตามองพี่เดอิดาระว่าจะพูดอะไรต่อ พี่แกหยุดพูดเพราะตารุ่นพี่หัวแดงมองตาแขม็ง...หรือว่า2คนนี้ตั้งใจจะแกล้งชั้นเมื่อวาน...

 

“ไม่ต้องห่วงจ้ะ...พี่ชวนพวกอิโนะและพวกนารูโตะไปด้วยนะคืนนี้”  พวกนั้นไปด้วยเหรอ..ดีสิไปหลายๆคนไม่น่ากลัวเท่าไหร่...

 

“ตกลงค่ะ ชั้นไปด้วย”  ชั้นพูดแล้วพวกรุ่นพี่ทุกคนก็ยิ้มออกมาอย่างดีใจ ว่าแต่..รุ่นพี่อิทาจิหายไปไหน?

 

“เอ่อพี่อิทาจิไปไหนเหรอค่ะ?”  ชั้นถามพวกรุ่นพี่ที่นั่งอยู่ ทุกคนพอได้ยินชั้นพูดก็ทำหน้ากังวล เกิดเรื่องอะไรขึ้น!!

 

“น้องชายอิทาจิป่วยหนักน่ะ ก็เลยไม่ได้มาโรงเรียน”  เอ๋?พี่อิทาจิมีน้องชายด้วยเหรอ ไม่เคยรู้เลย

 

“เค้าเป็นอะไรเหรอคะ...”  ชั้นถามอีกครั้งเพราะความ เผือก - -

 

“ล้มหัวกระแทกพื้นน่ะ..ตอนนี้ยังไม่พื้นเลย..”  น่าสงสารจัง...

 

“แต่เอาเถอะเรื่องน้องอิทาจิน่ะไม่น่าเป็นห่วงแล้วล่ะ เพราะร่างกายปรับตัวได้ดี รอแค่ให้พื้นขึ้นมา..ไม่กี่วันอิทาจิก็มาเรียนได้ตามปกตอแล้วล่ะ”  พี่คิซาเมะเอ่ยขึ้น เพราะพี่เขาเป็นเพื่อนสนิทกับรุ่นพี่อิทาจิมากที่สุด

 

“ถ้างั้นหนูขอตัวก่อนนะค่ะ...ยังไม่ได้กินข้าวเลย หิวน่ะ แฮ่ๆ” 

 

“อ้ะ!ขอโทดที พี่ลืมไปเลย งั้นคืนนี้เจอกันที่หน้ามหาลัยนะจ้ะ พี่จะพารถตู้ไป” พี่โคนันพูด รถตู้มันนั่งได้แค่ 14-15 คนไม่ใช่เหรอคะ ไม่อัดกันเป็นปลาประป๋องเลยละ นึกภาพแล้ว เศร้า....

 

แล้วชั้นก็เดินออกมาจากกลุ่มพวกรุ่นพี่..กลับมานั่งกับพวกอิโนะ

 

“ซากุระจังวันพี่โคนันบอกแล้วยังว่าวันนี้จะไปล่าท้าผีน่ะ” นารูโตะถามอย่างตื่นเต้น หมอนี่เป็นคนเฮฮา..แต่ถ้าเจอผีขึ้นมาจะฮาไม่ออกนะ > <

 

“บอกแล้วๆ...คืนนี้ชั้นก็ไปด้วยนะ”

 

“จริงสิ..ดีเลยคนเยอะๆไม่น่ากลัว” เท็นๆสาวเท่ประจำกลุ่มพูดขึ้น

 

“เธอกลัวผีเหรอยัยทอม..ป๊อดชิบ” เนจิพูดแล้วมองเท็นๆ

 

“ไม่ย๊ะ!!นายนั่นเหละรังจะกรี๊ดจนเผยธาตุแท้ออกมาล่ะฮ่าๆ” เท็นๆสวนกลับ = = 2คนนี้ไม่กัดกันซักวันจะเป็นไรมั้ย?

 

“ไม่มีทาง!!+//*#@9*-+5@0//” และสุดท้ายชั้นต้องมานั่งฟัง 2 คนคู่รักสลับเพศเถียงกัน = =

 

“โว้ย!!!หยุด!!..ถ้าจะทะเลาะกันขนาดนี้..ชั้นกินข้าวไม่ลง”  เทมาริยัยโหด..เธอโว้ยขึ้นจนทำให้2คนนั้นหยุดกึก!เยี่ยมยอดยอดเยี่ยม > < b กดไลค์เลย..

 

“ขอโทดๆ T^T...เพราะนายเลยไอ้ตุ๊ด!!” เท็นๆหันไปต่อว่าเนจิอีก

 

“เพราะเธอต่างหากเล่า!!!  เนจิเถียงกลับ..เอาอีกแล้ว มันเอาอีกแล้ว..= =

 

“รำคาญว้อยยยคนจะหลับจะนอน...”  0[]0 ชะ-ชิก้าเดือดแล้ววววว

 

“เออๆโทดทีวะ ยัยนี่มันกวนโอ๊ยชั้นก่อน”  เนจิลงมานั่งเหมือนเดิม ทั้งคู่หยุดทะเลาะกันได้ซ่ะที..

 

ไม่นานหนัก คาบเรียนก็มาถึง พวกเราเดินไปเรียนตามปกติ จนถึงตอนบ่าย...

 

“กาอาระ..นายจะไปด้วยกันมั้ย?”  พอจบคาบเรียนคาบสุดท้าย ชั้นก็เก็บหนังสือ แล้วหันไปถามคนข้างๆที่ย้ายมาใหม่ โอกาสนี้เหละเค้าจะได้มีเพื่อน

 

“....ถ้าเธอชวนชั้นก็ไป” *.*ว๊าวว..นี่เป็นพูดที่ยาวสุดเลยนะ...

 

“อะไร? - - ”  ชั้นมองหน้ากาอาระนานเกินไป จนทำให้เค้าหันมาถามชั้นแบบนั้น

 

> <คิๆ เปล่าไม่มีอะไร..ชั้นอยากให้นายพูดเยอะนะ...จะได้สนิทกัน” 

 

“....สนิทงั้นเหรอ” เอ๋?...หรือว่ากาอาระไม่อยากจะสนิทกับชั้น? ก็นะชั้นมันยัยเพี้ยนนี่นาใครอยากจะมาสนิทด้วยล่ะ....

 

“....ชั้นรู้ว่านายไม่อยากสนิทกับชั้นเพราะชั้นมันเฉิ่มบ๊อง..แต่ว่านะ ชั้นก็อยากให้นายมีเพื่อนเยอะๆ นายจะได้ไม่เหงา..เมื่อก่อนตอนที่พ่อแม่ชั้นเสียใหม่ๆชั้นก็เป็นแบบนายนี่เหละ..พอมาเจอกับพวกอิโนะและทุกคน ชั้นก็เปลี่ยนไปจนเพื่อนๆเรียกว่ายัยบ๊องละนะ ^ ^  ชั้นไม่อยากพูดเรื่องนี้เท่าไหร่ เมื่อก่อนชั้นเป็นเด็กที่มีปัญหากับการเข้าสังคมเอามากๆ พ่อแม่ชั้นเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ ท่านทั้ง2จึงจากชั้นไป ตอนนี้ชั้นพักอยู่คนเดียว โดยมีป้าซึนาเดะเป็นผู้ปกครอง...

 

“.....เหงามากมั้ย?”  หื้มมกาอาระถามชั้นเหรอเนี๊ยะ...

 

^ ^ เหงาสิ...แต่ตอนนี้ไม่เหงาแล้ว เพราะชั้นมีเพื่อนไง..แล้วจะดีขึ้นกว่านี้ถ้านายเป็นเพื่อนชั้นด้วย”  ชั้นพูดจากใจจริงๆเลยนะ กาอาระยิ้มบางๆให้ชั้น >//< รอยยิ้มน่ารักมากกก..

 

“...งั้นเราเป็นเพื่อนกันแล้วนะ” เอ๋!!!...กาอาระมองตาชั้นแล้วพูด แววตาเค้าสั่นไหว ถ้าชั้นเดาไม่ผิดเค้าคงดีใจอยู่ล่ะนะ...

 

“เรารีบไปกันดีกว่า พวกรุ่นพี่และเพื่อนจะรอนานนะ เดี๋ยวรุ่นพี่หัวหอมแดงได้บ่นใส่ชั้นหูฉีกแน่”  ชั้นพูดแล้วทำสายตาเนือยๆ ถึกถึงรุ่นพี่ซาโซริจอมขี้บ่น บ่นใส่ชั้นคนเดียวเลยน่ะ - - ชอบแกล้งชั้นด้วย ชาติที่แล้วชั้นคงทำกรรมกับเค้าไว้เยอะแน่เลย...

 

แล้วชั้นก็เดินมาถึงจุดนัดพบกับกาอาระ...

 

“อ้าว..มากันแล้วช้าจริง” มาถึงพี่เพนก็บ่นทันที - - ถ้าพี่โคนันช้า จะไม่บ่นเลยสินะ...

 

“งั้นรีบขึ้นรถเถอะ...มันอยู่ไกล กว่าจะถึงก็ค่ำพอดี”  พี่คาคุสึพูดแล้วทุกคนก็เดินขึ้นไปบนรถตู้

โอ๊ยยย!!ตายมันแน่นมาก..ชั้นยืนมองเพื่อนๆและรุ่นพี่ที่อัดกันเป็นปลากระป๋อง พี่โคนันไปนั่งตักพี่เพนด้านหน้าเรียบร้อยแล้ว...อิโนะนั่งบนตักซาอิฮินาตะนั่งบนตักนารูโตะ โดยมีเนจินั่งมองตาเขม็งโดยมีเท็นๆนั่งอยู่บนตัก..นอกนั้นก็นั่งเบียดเสียดกัน แล้วนี่ชั้นจะนั่งตรงไหนวะค่ะ - -

 

“อ้าวยัยแสบขึ้นมาสิ..” พูดมาได้นะพี่ซาโซริ จะให้ชั้นนั่งไหน?...

 

“นั่งตรงไหนละ? แน่นขนาดนี้..ที่หลังเหมารถบัสดีกว่ามั้ยวะคะ”   ชั้นพูดแล้วทุกคนหันมามองหน้าชั้นกัน พี่โคนันยิ้มเอือมๆมาให้ชั้น

 

“ซากุระจ้ะยอมนั่งบนตักของใครก่อนได้มั้ยจ้ะ^ ^;  พี่โคนันพูดชั้นหันไปมองแถวหน้าที่มีพี่เดอิดาระนั่งมุมสุดถัดมาพี่ฮิดันตรงกลางพี่ซาโซริแล้วก็กาอาระ...ชั้นจะต้องนั่งตักใครสักคน?!!....

 

“มานี่สิ...” กาอาระพยายามขยับที่ให้ชั้น แต่มันไม่พอหรอกนะ - - แล้วชั้นก็พยายามเบียดตัวเข้าไป...

 

(((พรึบ-หมับ)) มือใครคว้าชั้นไปนั่งบนตัก!!!!พี่ซาโซริ...

 

“เบียดแบบนั้นเธอได้เบนกว่าเดิมแน่”  พี่ซาโซริพูดแล้วมองต่ำลงมาจากคอชั้น !!!>< อ๊ายย!!ไอรุ่นพี่ลามก...

 

“บ้า!!พี่สิ...ลามก! ชั้นสวยซ่อนรูปย๊ะ!ชิ!  ชั้นสะบัดหน้าหนีรุ่นพี่ซาโซริ นี่ชั้นต้องนั่งบนตักพี่เค้าจริงๆเหรอนี่T T...

 

“งั้นจับกันไว้แน่นๆนะ..สายซิ่งจะไปแล้ววว> <” โถ่เจ๊โคนัน ฮึดอยู่คนเดียวสินะ ได้นั่งตักพี่เพนนี่= =

 

แล้วรถก็เคลื่อนตัวไปตามทางจุดหมายปลายทาง...นั่งเกร็งจนเมื่อยแล้วนะ -w- ชั้นคิดใจในเพราะชั้นไม่ชินต้องนั่งตักใครนี่ แถมเป็นตักผู้ชายซ่ะด้วยอ้ะ ชีวิตชั้น...

 

“ยัยฮิบโป..นั่งแบบนั่นชั้นเมื่อยนะ..เกร็งเป็นหินเลยนะเรา..” พี่ซาโซริพูด.. - - นั่นฉายาใหม่สินะ

 

(((เอี๊ยดดดด!!!))) เสียงแบรกรถเสียงดัง ทำให้รถที่จู่ๆก็แบรกทำให้ชั้นเกือบขม่ำไปข้างหน้า ((หมับ)) พี่ซาโซริกอดเอวชั้นไว้ เพื่อไม่ให้ชั้นขม่ำไปข้างหน้าหาพี่คาคุสึ...

 

“โอ๊ยยยไรวะไอคาคุสึ..ขับดีๆสิวะเห้ย!” พี่ฮิดันตะโกนขึ้น เพราะแรงแบรกทำให้ทรงผมพี่แกเสียทรง = =...

 

“หมาตัดหน้าวะ โทดที”  พี่คาคุสึตอบแล้วขับรถต่อไป แต่....แต่...มือพี่ซาโซริยังไม่ออกจากเอวชั้นเลยยยย ><...

 

“เอ่อ...รุ่นพี่ค่ะ..คือว่า...มือน่ะมือมือ” ชั้นใช้นิ้วชี้ของชั้นจิ้มที่มือของพี่ซาโซริแล้วพูดขึ้น..

 

“อยู่แบบนี้เหละ..เดี๋ยวรถแบรอีกเธอจะกระเด็นไปด้านหน้าJ = =; นั่นคือข้ออ้างชัดๆเลย แล้วพี่แกก็ไม่ยอมปล่อยมือจากเอวชั้นจริงๆด้วย  ตลอดทางพี่ซาโซริก็กอดชั้นอยู่แบบนี้ จนมาถึงที่หมาย....พี่ซาโซริปล่อยชั้น จากนั้นกาอาระก็เลื่อนประตูลงไป...

 

“มานี่สิ....” กาอาระเอื่อมมือมารับชั้น ชั้นก็จับมือเค้าไปแล้วลงไป ชั้นเห็นพี่ซาโซริทำหน้าไม่พอใจด้วยเหละ..เป็นอะไร?...

 

“อ่า~เมื่อยเป็นบ้าเลย...” ทุกคนลงมาจากรถแล้วบิดขี้เกียด บรรยากาศที่นี่น่ากลัวกว่าบ้านร้างที่ชั้นเคยไปมาเลยนะ รู้สึกไม่ค่อยดีเลย...ตอนนี้ก็มืดแล้วด้วย...

 

“อ้าวนี่ไฟฉายคนละกระบอก เราจะแบ่งทีมกันไปตามที่เรานั่งมาเมื่อกี้..เดี๋ยวชั้น เพนคาคุสึ เซ็ตสึ โทบิเราจะไปด้วยกัน ส่วนพวกที่เหลือไปตามที่บอก okม้ะ”  ไม่okค่ะพี่โคนันคนฉวยยยย...TwT กลุ่มหนูผู้ชายทั้งนั้นเลย...ชาย4หญิง1 ไม่แฟร์นะเคอะ...

 

 

***ไรท์ไปทำธุระแป๊บ เดี๋ยวมาต่ออีก 50%



***ต่อๆ...


 


ชั้นเดินจับกลุ่มกันเข้ามาในบ้านที่ใหญ่มากด้านในเป็นห้องต่างๆมีบันไดวนเหมือนในหนัง..ชั้นเห็นฮินาตะจับชายเสื้อของนารูโตะแน่น..ยัยนั่นกลัวสถานที่แบบนี้สุดๆ..


“งั้นเราแยกกันเป็นธีมตรงนี้เลยละกันนะทุกคน..เอานี่กล้องวีดีโอต้องถือไว้ธีมละคน”  พี่เพนส่งกล้องให้ธีมละคน ทั้งหมดมี 4 ธีม


ธีมที่1 พี่เพน,พี่โคนัน,พี่คาคุสึ,พี่เซ็ตสึ,คิบะ,พี่โทบิ



ธีมที่2 นารูโตะ,ฮินาตะ,อิโนะ,ซาอิ,



ธีมที่3 เนจิ,เท็นเท็น,ชิกามารุ,เทมาริ


ธีมที่4 พี่ฮิดัน,พี่เดอดาระ,พี่ซาโซริ,กาอาระ,ซากุระ


 

= =;ทำไมชั้นถึงไม่ได้ไปอยู่ธีมเดียวกับยัยอิโนะอ้ะ...แต่ก็ยังดีมีกาอาระอยู่ธีมเดียวกับชั้น พี่ฮิดันรับหน้าที่เป็นตากล้องให้ ชั้นถือไฟฉายส่องไปส่องมาทั่วๆบ้านหลังใหญ่นี้ ...ขณะที่ธีมอื่นทยอยเดินเข้าไปในห้องต่างๆกันหมดแล้ว..อึ๊ย!!~น่ากลัวอ้ะ >< ((เป๊ะ!!))) !!!มือใครคนนึงมาแตะบ่าชั้นจนชั้นสะดุ้งโหยง


 

!!!พี่เดอิดาระ!!เอาอีกแล้วนะชั้นตกใจหมดเลย!!!  ชั้นหันไปต่อว่ารุ่นพี่หัวเหลืองหน้าหวาน ที่ชอบเล่นพิเรนทร์..คนยิ่งใจคอไม่ดีอยู่..


 

“โทดทีๆก็เธอมันน่าแกล้งนี่หว่า ..5555> <หน้าเธอเวลาตกใจนี่ฮาชะมัดเลยนะยัยบ๊อง”  แล้วรุ่นพี่เดอิก็หัวเราะร่าเริง - - ตานี่เพี้ยนกว่าชั้นซะอีกนะ


 

“เรารีบไปกันดีกว่านะ..”  พี่ซาโซริพูด จากนั้นพวกเราก็เดินเข้าไปที่ชั้นล่าง มืดมากเลย~ระหว่างทางที่ธีมชั้นเดินมาชั้นส่องไฟฉายมั่วไปหมด..สัมผัสเย็นๆจากไอกลางคืนทำให้สถานที่แห่งนี้ดูวังเวง...ไม่ไหวแล้ว!!> < ชั้นหยุดเดินแล้วหลับตาปี๋..ทำให้รุ่นพี่และกาอาระหยุดเดินตามไปด้วย...


 

“เฮ้ย!ยัยเฉิ่ม..จะมาป๊อดอะไรตอนนี้เนี๊ยะ..มีเทพจาชินของชั้นคุ้มครองอยู่ไม่ต้องกลัว..มาหาพี่มาพี่จะปกป้องเธอเองJ  เทพจาชิน? - - แล้วพี่ฮิดันก็จะคว้าตัวชั้นไปกอด ตาน่ะ โค ตา ระ หื่น!เลย



“ไม่เป็นไรค่ะ..หนูมีคาถาที่ดีกว่าเทพจาชินของพี่ซ่ะอีก 555”  ชั้นถอยหลังมา3ก้าว จนไปชนกับประตูบานนึง ((ปึก))((แอ๊ดดด)) ประตูบานนั้นถูกเปิดออกด้วยหลังของชั้น..จนทุกคนหันมามอง


 

“ห้องนี้หลอนดีวะ..รู้สึกว่าจะเป็นทางเข้าห้องใต้ดินนะ..พวกเราเข้าไปห้องนี่เหละผลงานชิ้นนี้ธีมเราต้องชนะ><  พี่ฮิดันชะเง้อคอเข้าไปดูก่อนพูดขึ้น..พี่ฮิดันนำทางเข้าไปคนแรก พี่เดอิดาระเดินเข้าไปคนที่2ต่อมาพี่ซาโซริ..


 

“เธอไปก่อนเลย..ชั้นจะตามหลังเอง”  กาอาระบอกให้ชั้นเดินเข้าไปก่อน ชั้นจึงเดินตามหลังของพี่ซาโซริไป.. ทางเดินที่เข้ามาตอนแรกยังดู okอยู่นะ..พอเดินเข้ามาลึกเรื่อยๆ มันเป็นกำแพงดิน


มีใยแมงมุมและฝุ่นคลุ้งไปหมด...


“พี่...เราออกจากที่นี่ดีกว่านะค่ะ..เราเดินมาลึกเกินไปแล้ว”  ชั้นตะโกนบอกพี่ฮิดันที่เดินอยู่หน้าสุด..


“ไม่ๆ..ข้างหน้าเป็นห้องนะ..ลึกแบบนี้จะต้องเจออะไรดีๆแน่”  ฮือออ~ม้ายมีใครฟังหนูเลยT^T  ชั้นจึงจำใจต้องเดินต่อไป...


“ว๊าวววว*.*ห้องนี้มันสุดยอดแห่งความหลอนเลยวะ”  พี่ฮิดันทำตาลุกวาวยั่งกะถูกรางวัลใหญ่เมื่อพวกเราเดินเข้ามาให้ห้องนี้แล้ว...


“นี่ๆดูของพวกนี้สิ...”  พี่เดอิดาระหยิบโถอะไรสักอย่างขึ้นมาดู


 

“....พี่เดอิค่ะอย่าไปจับอะไรมั่วๆสิค่ะ..”  ชั้นเอ็ดพี่เค้า แล้วพี่เค้าก็วางมันลงแล้วเบปากใส่ชั้น


 

(((ฟู้~))) ลมเย็นๆพัดมาในห้อง.....เอ๊ะ!!!เดี๋ยวนะ!ลม!ห้องนี้มันห้องใต้ดินนะ...


 

“พะพะ.พวกนะนะนาย..ระระรู้สึกเหมือนชั้นมั้ย”  ชั้นพูดไม่เป็นคำพูดเท่าไหร่ พวกพี่หันมาพยักหน้ากันอย่างพร้อมเพียง...ใช่เลยTwTเราเจอดีเข้าแล้ว......แล้วพวกเราก็รีบเดินมาเกาะกันแน่น


 

ฮึกๆฮือออออ~ช่วยยยช้านนนด้วยยยย !!!เสียงผู้หญิงร้องโหยหวน...ฮือออซากุระกลัวแล้วจ้า!


 

“เฮ้ย!ใครวะ..ตูไม่ตลกนะเฟ้ยยย!!!” พี่ฮิดันตะโกนลั่นห้อง ขณะที่พวกชั้นยืนหันหลังชนกันเป็นวงกลม...


 

ฮืกๆฮืออออช่วยช้านนนที~ เสียงนั่นดังขึ้นอีกแล้ว ชั้นหลับตาปี๋ ขาชั้นเริ่มสั่นเล็กน้อย>w<+


 

(((ปึก!)) ชั้นได้ยินเสียงของแน่นๆล่นลงมากระแทกพื้น จากนั้น....


 

“ว๊ากกกกก/อ๊ากกกกก/กรี๊ดดดดดด/เฮ้ยยยยย”  เสียงผู้ชายร้องขึ้นประสานเสียงกันเสียงแรกน่าจะเป็นเสียงพี่ฮิดันเสียงที่2พี่ซาโซริแน่ๆเสียงที่3!พี่เดอิและเสียงร้องสุดท้าย แพนด้าแดงแน่ๆ ชั้นจึงลืมตาขึ้นมา....!!!!!!!หะหะหัวคน!!!


 

!!!!0[]0..กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด”  ชั้นกรี๊ดเสียงลั่นขณะที่พวกรุ่นพี่และแพนด้าสติแตกวิ่งไปแล้วฮือออ..ชั้นก้าวขาไม่ออก!...TwTอย่าทิ้งช้านนนนน..((หมับ)อะไรเย็นๆจับขาชั้นไว้ ชั้นจึงก้มลงไปมอง...


 

TwT…แม่จ๋าพ่อจ๋า...ช่วยหนูด้วยยย!!!!!  ชั้นตะโกนลั่นเพราะมือที่จับขาชั้นอยู่นั่นเอง!!


 

(((ตึกๆๆๆ))) ชั้นสะบัดเท้าออกอย่างแรงจนมือนั่นหลุดไปแล้ววิ่งสุดแรงเกิดของชั้นออกจากห้องนั้นเพื่อตามธีมของชั้นที่วิ่งทิ้งชั้นไว้คนเดียว.



(- - ; )( ;- -)(- -; ) แฮกๆ แฮกๆ โอ๊ยหอบแดก..หายไปไหนกันหมดแล้ว!!! ชั้นหยุดวิ่งแล้วหอบทันทีไม่ไหว ไม่ไหว!! ชั้นนั่งชันเข่าอยู่ตรงทางเดินที่เป็นกำแพงดินที่ไกลจากห้องนั้นมามาก


 

ซา-กุ-ระ-จางงงงงช่วยยยยชั้นนนนทีสิ  !!!เสียงนั่นมันมาอีกแล้ววว ><;แถมรู้จักชื่อชั้นด้วย


ชั้นพนมมือมือขึ้นแล้วหลับตาปี๋..


 

“นะโมตัดสระไดร์ซอยยืดอบย้อมดัดลอนอย่ามาหลอกมาหลอนชั้นเลยนะ!>< 


 

น้านนนบทสวดดดดเธอเหรออออ~น่ากลัวววจังงงเลยยยน๊า~ฮี่ๆ~  ฮี่พ่อง!เดี๋ยวปั๊ดตบหัวหลุด! เอ๊ะ!!ว่าแต่จะตบผีหัวหลุดเหรอ 0.0!!! ><อ๊ายยยยยยยใครก็ได้ช่วยชั้นทีเซ่!!!


 

จาตบบบช้านนนให้หัวววหลุดดดเหรออออ..ฮี่ๆ~  ตูเกลียดไอ้ ฮี่ๆเนี๊ยะเหละ!! - - ถามจริงเป็นผีต้องหัวเราะงี้เหรอ?...= = แต่เดี๋ยวนะ ผีอ่านใจชั้นได้เหรอ?!!! ชั้นลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ


 

( _ _ ) ( - - ) ( = = ) ( 0[]0 ) <-----สีหน้าซากุระ....


 

จ้ะเอ๋~  ใบหน้าซีดที่เต็มไปด้วยเลือด ตาโบ๋ ผมยาว กำลังนั่งยิ้มหวานตรงหน้าซากุระ....


 

TwTอืมจ้ะ..ฟะฟะฟอกสีฟันทะทะที่คลินิกนะนะไหนมาเหรอ...สีสวยดีนะTwT  ซากุระสั่นเทาไปทั้งตัวเธอทำอะไรไม่ได้นอกจากพูดกับผีสาวตรงหน้าดีๆที่ยิ้มให้เธอด้วยไรฟันที่มีเลือดเต็มปาก....


 

“ฮึกๆ!!ชะชั้นวะวะว่าเธอสะสวยดะดีนะ...ผะผะผู้ชะชายหล่อๆตะตรงนะนู้นมะมีเยอะเยะปะไปหาพะพวกนะนั้นเถอะนะ> <” (ปับ) ชั้นข่มใจพูดแบบนั้นแล้วหลับตาอีกครั้งพนมมือสวยๆของชั้นขึ้นมาไหวขอร้องเธอ...ไปซ่ะที่เซ่!! ((ตึก ตึก ตึก)) ชั้นได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ๆชั้น...


><;มันมาอีกแล้ว!!!!


 

“นะโมตัดสระๆๆ”  ชั้นท่องได้แค่นั้นจริงๆชั้นพูดรัวๆเพื่อที่จะไล่ผีตัวนั้นออกไปT^T


(((พรึบ)))((หมับ))


 

“กรี๊ดดดดดด!ชั้นจะทำบุญกรวดน้ำไปให้นะ!!!อย่ามาหลอกหลอนชั้นเลย!ชั้นขอโทษที่มารบกวน!ชั้นขอโทษจริงๆนะ!!เธอสวยมาก!!lสวยที่สุด!!ไม่มีใครสวยกว่าเธอแล้ว!!  .....


 

“ชั้นเอง - -...” เอ๋?...เสียงนี่มัน?..ชั้นลืมตาขึ้นมาและก็พบว่าคนที่ดึงแขนชั้นขึ้นมาคือ..กาอาระ - - เมื่อตะกี้ชั้นที่ชั้นพล่ามอะไรต่อมิอะไรออกมาเค้าก็ได้ยินหมดนะสิ = =;หมดกัน....


 

“นายวิ่งทิ้งชั้นไว้คนเดียวใจร้ายมากเลยนะกาอาระ!!!  ชิ!ชั้นสะบัดหน้าหนีไปทางอื่น


 

“ - -....โทดทีชั้นลืมตัว”  เฮ้อ!แต่ที่จริงก็ว่าเค้าไม่ได้หรอก...จังหวะนั้นใครก็ต้องวิ่งละนะ


 

“อือ..ชั้นไม่โกธรนายหรอก...งั้นเรารีบไปจากตรงนี้ดีกว่านะเดี๋ยวก็เจออีกหรอก” ชั้นพูดแล้วกรอกตาไปมามองรอบๆ กาอาระจับมือชั้นแล้วพาชั้นวิ่งไปตรงทางที่พวกเราเดินเข้ามา....


 

“แฮกๆๆ เหนื่อยโคตรเลย.....”  ชั้นวิ่งมาถึงทางเข้ามารวมตัวกับทุกคนแล้ว...((ขวับ (  - -) )))ชั้นหันไปมองพวกธีมเดียวกับชั้น ที่บังอาจทิ้งชั้นไว้ตรงนั้นคนเดียว....


 

“เอ่อพวกเราขอโทษนะยัยแสบ...ที่วิ่งหนีทิ้งเธอไว้น่ะอย่าโกธรเลยน๊า” พี่ฮิดันยิ้มให้ชั้นอย่างรู้สึกผิด


“ใช่ๆพี่ขอโทดนะ...ว่าแต่มันคงไม่น่ากลัวเท่าไหร่นี่นะอืมม์”  = =พี่เดอิพูด..แต่เมื่อตะกี้ชั้นได้ยินเสียงพี่กรี๊ดเต็ม2หูเลยนะ...


 

“งั้นเพื่อเป็นการไถ่โทษพรุ่งนี้ชั้นจะพาเธอไปกินไอติมนะยัยเบนJ  - - ไอรุ่นพี่หัวแดงตาเฉิ่ม..


 

“ก็ได้!!!พี่พูดแล้วนะห้ามผิดคำพูด!!!  ><+ นานๆทีได้กินของฟรี จะฟาดให้กระเป๋าแฟบเลยคอยดู...


 

“เฮ้อ...งั้นพวกเรากลับกันได้แล้วนะ..แล้วพรุ่งนี้ค่อยเอาคลิปที่ถ่ายได้ของแต่ละธีมมาดูกัน...” พี่เพนพูด ชั้นดูจากสภาพแต่ละคน คงจะเจอแบบพวกเรานั่นเหละ..สังเกตได้จากสีหน้าฮินาตะกับนารูโตะ..ที่กำลังกลัวไม่หาย..ส่วนคนที่ชั้นดูไม่รู้ว่าได้เจอผีหรือเปล่า ก็คงจะเป็นพี่โทบิละนะ เล่นใส่หน้ากากโลลี่ป๊อบทั้งวัน..ไม่รู้ว่าวันๆพี่แกได้กินอะไรบ้างหรือเปล่า? - -;


 

พวกเราเดินออกมาจากบ้านร้างสุดอลังการนั่นพร้อมกัน แล้วทยอยเดินขึ้นรถตู้ - -: ต้องนั่งตักรุ่นพี่หัวแดงอีกแล้วเหรอ....


 

“อาวขึ้นมาเร็วๆสิ”  รุ่นพี่หัวแดงกวักมือเรียกชั้นแล้วตบที่ขา2ข้างของตัวเอง = = ชั้นรู้สึกไม่ไว้ใจตารุ่นพี่หัวแดงคนนี้เอาซ่ะเลย...แต่ก็ต้องยอมไปนั่งตักพี่เค้าละนะ ชั้นไม่อยากอยู่ที่นี่นานๆ


 

“พร้อมแล้ว!เดินทางได้! เมื่อชั้นขึ้นมานั่งบนตักพี่ซาโซริเสร็จ เจ๊โคนันก็สั่งคนขับรถทันที..


 

ตอนนี้พวกเราเดินทางเข้ามาในเมืองแล้ว บ้านหลังแรกที่จะถึงก่อนคือบ้านชั้นสินะ..ก่อนจะถึงบ้านชั้น ชั้นจะต้องเดินเข้าไปในซอยก่อน ถึงมันจะไม่เปลี่ยวมากแต่เวลากลางคืนก็ดูวังเวง.....


 

“ซากุระกล้าเดินเข้าซอยบ้านคนเดียวมั้ย?” พี่เพนหันมาถามชั้น เพราะตอนนี้ใกล้จะถึงทางเข้าบ้านชั้นแล้ว...


 

“ค่ะ..สบายมาก^ ^  ชั้นตอบพี่เค้าไป ชั้นแกรงใจน่ะถ้าจะให้พี่เค้าเลี้ยวรถในทางแคบๆนั่น แล้วอีกอย่างตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้วด้วย คนอื่นๆในรถจะโดนดุเอาได้ถ้ากลับถึงบ้านช้า....


 

(((เอี๊ดดดด))) ไม่ทราบว่าคุณพี่คาคุสึจะดรีฟรถทำไมค่ะ ..เดี๋ยวก็ตายห่ากันทั้งคันหรอก = =;


 

“พี่เดินไปส่งนะ...”  พี่ซาโซริพูดขึ้นก่อนที่ชั้นจะลุกออกไป


 

“ไม่เป็นไรค่ะ^ ^ขอบคุณมากนะ ชั้นแกรงใจน่ะ แล้วอีกอย่างจะทำให้คนอื่นกลับบ้านช้าอีก” ชั้นหันไปบอกตารุ่นพี่หัวแดง แต่เค้าดูท่าทางเป็นห่วงชั้นจริงๆ...


“แต่ว่า..”


“ไม่มีแต่ค่ะ...ชั้นไม่เป็นไรจริงๆ...พี่คาคุสึค่ะออกรถไปเลยค่ะ..ขอบคุณพี่ๆมากนะค่ะสำหรับนาทีระทึกขวัญวันนี้..เล่นเอาสติแตกไปเลย เฮะๆ”  ชั้นพูดก่อนพี่คาคุสึจะออกรถไป เพราะพี่โคนันลดกระจกรถลงมา แล้วก็กาอาระด้วย ทุกคนยิ้มให้ชั้นแล้วโบกมือบ๊ายบ่าย แล้วชั้นก็บ๊าบบ่ายกลับ พี่คาคุสึออกรถไปแล้ว ชั้นยืนมองจนรถขับออกไปจนสุดสายตา ก่อนหันกลับมาที่ทางเข้าบ้าน....


 

“เฮ้อออ~ได้กลับบ้านซ่ะที...” ชั้นพึมพำกับตัวเองแล้วก้าวขาเรียวๆของชั้นเดินเข้าซอย ถึงมันจะเป็นซอย แต่ตลอดทางก็มีบ้านคน และไฟลายทางตลอด2ฝั่ง...


 

!!!อึ๊ย~อย่าบอกนะจะตามมาหลอกหลอนชั้นถึงที่บ้านน่ะ”  ชั้นพูดคนเดียวอีกครั้ง ก็เพราะว่าไฟลายทางดวงนึงมันติดๆดับ...บ้านคนก็ปิดไฟกันหมดแล้วด้วย...ชั้นพยามตั้งสติแล้วหันไปมองไฟลายทางต้นนั้นอย่างช้าๆ...ชั้นค่อยๆมองจากต่ำไปด้านบน สิ่งที่ชั้นเห็นตอนนี่คือเก้าอี้ยาว..


ที่วางไว้ตรงนี้นานแล้วชั้นชอบมานั่งบ่อยๆ...


“เอ๊ะ!!  ชั้นอุทานออกมาเบาๆ ดึกป่านี้แล้วทำไมมีคนมานั่งคอตกอยู่คนเดียวละ?...!!!เค้าคงได้ยินเสียงชั้นอุทานออกมา แล้วเค้าก็เงยหน้าหันมามองชั้นที่ยืนมองเค้าอยู่...


 

((ฟิ้ววว~)) จู่ๆลมก็พัดมา..สีผมดำสนิทของเค้า และของชั้นปลิวไปตามแรงลม...เค้าหล่อมาก!


เค้านั่งจ้องหน้าชั้น และชั้นก็จ้องหน้าชั้น ชั้นกระพริบตาปริบๆ ...เอาไงดีๆ -///-


 

“เอ่อ..นายหลงทางเหรอ?”  ชั้นตัดสินใจถามเค้า เค้าไม่ตอบแถมจ้องหน้าชั้นตาเขม็งเข้าไปอีก..!!ไปดีกว่า!เพื่อเป็นพวกโรคจิต...ขาเรียวๆของชั้นหันหลังเดินออกไปจากตรงนั้นทันที...


 

“เดี๋ยว!!  เสียงดังขึ้นจากด้านหลังชั้น..ชั้นจึงหยุดกึก แต่ไม่หันไปมอง...ชั้นกำกระเป๋าหนังสีดำไว้แน่นถ้าหมอนี่แตะต้องตัวชั้นเหมื่อไหร่ชั้นจะฟาดที่หน้าเค้าทันที..ถึงจะหล่อก็เถอะ><


 

“มีอะไรหรอเปล่า...ถ้าเป็นพวกโรคจิตละก็ ชั้นไม่กลัวหรอกนะ” ><;ปากไปไวว่าความคิด ไม่กลัวที่ไหนละ.....เงียบบบบ...


 

“หันมาก่อนได้มั้ย...” เอ๋?...แล้วชั้นก็หันไป..-////-เฮ้ย!! เค้ามายืนอยู่ตรงนี่ตั้งแต่เหมือไหร่..หน้าชั้นกับหน้าเค้าเราอยู่ใกล้กันมาก..ชั้นมองใบหน้าหล่อของเค้า ส่วนเค้ามองมาที่ใบหน้าของชั้น


 

!!!! นายต้องการอะไร!!!” ชั้นจะมัวเคลิ้มกับใบหน้าหล่อนั่นไม่ได้ ความปลอดภัยต้องมาก่อน


ชั้นตั้งท่าต่อสู้...ที่จริงสู้ไม่เป็นหรอก..ขนาดเหยียบขี้ไก่ยังไม่ฝ่อเลย = =


 

“...เธอเห็นชั้นเหรอ” ????ตานี่เมาค้างป้ะเนี๊ยะ - - ไม่เห็นแล้วจะมายืนคุยด้วยเหรอย๊ะ!

 

“นี่..นายเมาป้ะ!แล้วที่ชั้นยืนคุยด้วยนี่เป็นผีหรือไง?”


“เห็นชั้นจริงๆสินะ...J  งะ..ยังจะมาพูดจาแปลกๆอีก....หรือว่าจะเป็นผีจริงๆ!!!!


“นะนะนาย..ปะปะเป็นผะผะผีงะงั้นเหรอTwT  ต้องตามชั้นมาจากบ้านนั่นแน่เลย..ชั้นถอยหลังไปเรื่อยๆ ส่วนเค้าก็เดินเข้ามาหาชั้นเรื่อยๆ...(ปับ) ชั้นยกมือไหว้เค้าเหนือหัว เพราะจะให้ชั้นวิ่งตอนนี้ ชั้นวิ่งไม่ไหวแล้วจริงๆ


“ก็บอกไปแล้วไงว่าพรุ่งนี้จะทำบุญไปให้อ้ะ!บ้านนั้นมีผีกี่คนละเดี๋ยวจะส่งบุญไปให้ทั้งหมดเลย ไม่ต้องมาแนะนำตัวทีละคนก็ได้ ><;  ชั้นพล่ามออกมาเพราะความกลัว แต่เขาก็หยุดนิ่งไม่เข้ามาหาชั้น


“ชั้นยังไม่ตาย....” อ้ะอาว...แล้วชั้นก็เอามือลงมองหน้าเค้า...



"งั้นแสดงว่านายหลงทาง? นายจะไปที่ไหนละ เดี๋ยวชั้นจะบอกทางให้”  ชั้นเอ่ยขึ้นแต่ดูเหมือนเค้าจะมีสีหน้าเศร้าลงแล้วส่ายหัวให้ชั้น...


“....ชั้นจำตัวเองไม่ได้ว่าตัวเองเป็นใคร จำได้แค่ว่าตัวชั้น ชื่อ ซาสึเกะ”  เค้าเอ่ยออกมาแผ่วเบา


“แล้วนายจะให้ชั้นทำยังไง?...ชั้นช่วยนายไม่ได้หรอกนะ...เอางี้..ชั้นจะพานายไปที่สถานีตำตรวจ..ให้เค้าหาญาติให้นาย..ชั้นพอช่วยได้เท่านี้”  ชั้นพูด แล้วเค้าก็ส่ายหน้าเบาๆ ??? งงเลยชั้น...


“ไม่มีใครเห็นชั้น....”


“???..หมายความว่าไง”   สมองชั้นมึนไปหมดแล้วนะ...



“.....ชั้นเป็นวิญญาณ...” !!!!ห้ะ!!! ผะผะผี...ฮืออออ~ขาชั้นมันก้าวไม่ออกอีกแล้ว TwT อย่าเข้ามาเซ่><+



“....ไม่ต้องกลัว..ชั้นไม่ได้มาหลอกเธอ...แต่ในเมื่อเธอเป็นคนเห็นชั้น..ในขณะที่คนอื่นไม่เห็นเธอจะต้องช่วยชั้นหาร่างของชั้น” ???งงกับสิ่งที่เค้าพูด



“แล้วทำไมนายไม่ไปหาริวจิตสัมผัสเล่า!!!><  ใช่เลย พี่ริวจิตสัมผัสน่ะเค้าสุดยอดเค้ารู้ทุกอย่างเค้าสื่อกับวิญญาณได้ชั้นติดตามรายการเค้าอยู่...



“...พี่ริวเค้าคิวงานเยอะ..เค้าไม่ว่าง”  อ๋อ...>w<…  เฮ้ย!!!



“แล้วทำไมชั้นต้องช่วยนายเล่า!...”


“เธอต้องช่วยชั้นนะ....ขอร้องละ..ถ้าชั้นกลับร่างได้เมื่อไหร่ชั้นจะมาตอบแทนเธอ”  ชั้นดูใบหน้าที่เค้าขอร้องชั้น..เค้าคุกเข่าลงมา!!


“เฮ้ย!!!อย่าทำแบบนี่สิ!...ก็ได้ๆชั้นยอมช่วยนายก็ได้...ลุกขึ้นสิตาผีบ้า!  นี่ชั้นด่าผีเหรอเนี๊ยะ - -

แล้วเค้าก็ลุกขึ้นมาทำหน้าดีใจ...


“ปกตินายนอนที่ไหนละ”  นี่ชั้นถามอะไรโง่ป่าววะ....


“สวนสาธรนะแถวนี้เหละ...”  อ๋อย~เป็นวิญญาณไร้บ้านสินะ


“งั้นนายไปอยู่บ้านชั้นก่อนมั้ยละ...ชั้นพักอยู่คนเดียว..นายเป็นผีคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง?”  ปากพาซวยป้ะวะคะชั้นนี่...


“.....ถ้าเธออุญาติ...งั้นรบกวนด้วยนะ ^ ^  ยังมีหน้ามาพูดอีก ก็เล่นขอร้องชั้นซ่ะขนาดนั้น = =


ชั้นพยักหน้าให้เค้า..อืมมชื่อซาสึเกะสินะ...แล้วชั้นก็เดินเข้ามาในซอยมืดๆมีไฟลายทางส่องแสงสว่าง..บ้านอื่นเค้านอนกันหมดแล้ว ชั้นมาเดินบ้าอยู่คนเดียวกับวิญญาณหนาหล่อนี่....


“ถึงแล้ว....เข้ามาสิ”  ชั้นเปิดประตูรั่วแล้วหลีกทางให้ซาสึเกะเข้ามา...


“บ้านชั้นมีแค่ชั้นพักอยู่คนเดียวแบบนี้มานานแล้วละ...ที่นี่ไม่มีพระไม่มีเจ้าที่ นายไม่ต้องกลัวงั้นชั้นยกห้องของพ่อแม่ชั้นที่ชั้นทำความสะอาดทุกวันให้นายละกัน...พ่อแม่ชั้นท่านไปสบายแล้วละ...ตามสบายเลยนะชั้นขอตัวก่อนวันนี้เหนื่อยมาก”  หลังจากที่พาซาสึเกะเข้าบ้านชั้นก็อธิบายให้เขาฟัง...แล้วชั้นก็ขอตัวก่อน ตาจะหลับแล้ว = =


“เอ่อเดี๋ยว...”  หื้มมมม? ไรอีกอ้ะ...


“อะไรอีกละ”  ชั้นหันไปถามเค้า...


“เธอเห็นผีมานานแล้วหรือยัง”  สงสัยละซิ...ชั้นเองก็เพิ่งเห็นวันนี้เหละ - -


“....พึ่งเห็นเป็นวันนี้วันแรก เปิดฉากด้วยภาพสุดน่ารักอลังการตาเลยละ TwT  ชั้นพูดแล้วนึกภาพผู้หญิงหัวหลุดที่ยิ้มฟันสวยให้ชั้น...


“........งั้นเหรอ..ชั้นนี่โชคดีจริงๆเลยนะที่เดินมานั่งที่หน้าปากทางพอดี”  โชคดีกะผีละซิ...เออวะนายนี่ก็เป็นผีอยู่แล้วนี่เนอะ = =


“หมดคำถามแล้วใช่มั้ย?...ขอตัวนะ”  จากนั้นชั้นก็เดินเข้าห้องตัวเองไป...


เฮ้อ~ได้อาบน้ำแล้วมันสบายตัวขึ้นเยอะ...((ฟุบ)) ชั้นล้มตัวนอนบนที่นอนของชั้น ขอพักผ่อนก่อนละนะ อย่างอื่นค่อยว่ากันพรุ่งนี้...ราตรีสวัสดิ์... zzZZ



*เดี๋ยวมาต่ออีก 30 %นะค่ะ 


ต่อๆ...



เวลา 7.35 .....

 

((((กรี๊งงงงง!!!กรี๊งงงงง!!!))))  เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น ร่างบางผมยาวสลวยสีชมพู กำลังหลับอย่างสบายบนที่นอนลายเป็ดน้อยสีเหลืองอร่าม(?)....มือเรียวขาวๆคลัมมั่วๆคว้าหานาฬิกาปลุกเพื่อกดปิดมัน....

 

“อื้ออออ~คนจาหลับจานอนนน~เสียงดังอยู่ด้ายย”  ((ติ๊ก)) ในที่สุดเธอก็กดปิดมันได้สำเร็จขณะที่ตาของเธอไม่ลืมตาขึ้นมา...zzZ

 

*15 นาทีต่อมา......

 

“เฮือกกกกก!!!  ชั้นสะดุ้งตื่นขึ้นมา...เมื่อคืนฝันว่าเจอผีหน้าตาดีแล้วชวนเค้ามาที่บ้านด้วยละ!!!ฝันได้บ้าจริงๆถ้าเป็นเรื่องจริงจะจับกดซ่ะเลย.. ><555

 

“จับกดเลยเหรอ?หื่นจริงๆ....”  เอ๊ะ!เสียงใครหว่า?...ชั้นปรื้อตาขึ้นมาช้าๆ.......

 

!!!!!!0[]0นายเข้ามาในบ้านชั้นได้ไง!!?....เอ๊ะ!หน้าตาคุ้นๆนะ”  ผู้ชายหน้าตาหล่อเหมือนกับดารา..โมเอะสุดๆ นั่งอยู่ที่ปลายเตียงของชั้น เค้ากำลังยิ้มให้ชั้นอยู่...

 

“ก็เธออนุญาตให้ชั้นเข้ามาเอง....เธอบอกว่าเธอจะช่วยชั้น..ชุดนอนเธอสวยดีนะ”  !!!ชั้นก้มมองตัวเองทันที...เมื่อเค้าพูดแล้วมองชุดนอนของชั้น  !!((พรึบ))

 

“ตาบ้า!!ลามก!!อย่ามองนะ>//<  ชั้นรีบเอามือดึงผ้านวมลายเป็ดน้อยขึ้นมาปิดร่างชั้น ก็เพราะว่าชุดนอนของชั้นมันเป็นผ้าแพรสายเดี่ยวสีชมพูลายคิดตี้..ซึ่งมันทำให้เห็นเนินอกอวบอิ่มซ่อนรูปของชั้น.....ว่าแต่!!! สิ่งที่ชั้นฝันคือเรื่องจริงสินะ!!!0[]0โอ้ม่ายก้อดดดด!!..สตั๊นไป3วิ...

 

“......เธอลืมอะไรไปหรือเปล่า”  เค้าถามชั้นขณะที่ชั้นกำลังอ้าปากค้างรับลมแอร์เข้าปาก....

 

“.......?? ”  ชั้นขยี่ตาแรงๆเผื่อภาพที่เห็นเป็นแค่ภาพหลอน...แล้วลืมตาขึ้นมาใหม่.... = =;อืม..ชัดเลย..เค้ายังนั่งมองชั้นอยู่ที่เดิม...เฮืกกก!!!0[ ]0 ชั้นถอยหลังไปถึงหัวเตียงของชั้น...

 

“....ยัยบ้าเธอนี่เพี้ยนหนักจริงๆเลยนะชั้นละสงสารแฟนเธอจริงๆ”  ??สงสารแฟนชั้น?แล้วใครคือแฟนชั้นฟระ..ชั้นเลิกคิ้วขึ้นมา1ข้าง เค้าเข้าใจอะไรผิดป้ะเนี๊ยะ??!!

 

“นายหมายถึงใครที่เป็นแฟนชั้น???”  ชั้นถามออกไป ซาสึเกะทำหน้าสงสัย

 

“ก็นายผมแดงที่เธอนั่งบนตักเค้าไง....”  อ๋อ...พี่ตาเฉิ่มนี่เองนึกว่าใคร....เฮ้ย!!!!

 

“นี่!!หมอนั่นไม่ใช่แฟนชั้นซ่ะหน่อย!นายมั่วแล้ว เค้าเป็นรุ่นพี่ชั้นที่มหาลัยย๊ะ”ชั้นแว้ดใส่ผีบ้าหน้าหล่อ.....มหาลัย?...0[]0+ห่ารากกกก..((ขวับ)) ชั้นรีบหันไปมองนาฬิกา 7.50 !!!!!ชิบแล้วไง!!ชั้นรีบลุกขึ้นไปคว้าผ้าเซ็ตตัวเข้าห้องน้ำอย่างไวโดยไม่สนตาผีบ้าหน้าหล่อที่มองชั้นอยู่เงียบๆ

 

*10นาทีผ่านไป...

 

(((ตึกๆฟุบๆแกร๊กๆ))) ชั้นรีบแต่งตัวหวีผมกวาดทุกสิ่งลงในกระเป๋าสะพายสีดำอย่างลวกๆ สายอีกแล้ว!!สายอีกแล้ว!! ไอผีบ้าหน้าหล่อหายไปไหนแล้วล่ะ!แต่ช่างเหอะ!รีบไปมหาลัยก่อนดีกว่า!!!

 

((((ตึกๆๆๆๆ)))(((คลืดดดดปัง!!))) ชั้นรีบร้อนวิ่งมาอย่างความเร็วแสง..เปิดประตูเข้าไป...

 

(  - -) ---> สายตาของทั้งห้องมองคนสวย....     (^w^ ; ) < --- สีหน้าของนางสาวสายเสมอ...

 

“อีกแล้วนะฮารูโนะ..วันนี้เธอมาสายมาก..ไปยืนขาเดียวคาบไม้บรรทัดหน้าห้องเดี๋ยวนี้เลย!” ครูอะจึ๋ยโหมดดุสั่งชั้น..T^T  ชั้นเห็นสีหน้าของเพื่อนรักของชั้นมองชั้นอย่างสงสาร กาอาระก็มองชั้นเงียบๆ..ทำไมพวกนี้มันเก่งจังเลยวะค่ะมาทันตลอด...แล้วชั้นก็ออกมายืนคาบไม้บรรทัดยืนขาเดียวอยู่หน้าห้องคนเดียว......

 

“โอ๊ะ!!!เด็กมาสายหรือนี่555”  = =;รุ่นพี่ตาเฉิ่มเดินมาทางชั้น สะใจมากสินะ...

 

“อัยอั้ยอ้น!! (ไปให้พ้น!!)” ปากที่คาบไม้บรรทัดอยู่ มันทำให้ชั้นไล่พี่เค้าไม่ถนัด..ชิ!ยังจะมายืนยิ่มอยู่ได้ - - เซ็งชะมัดที่ต้องมาเจออะไรซวยๆแบบนี้ตอนเช้าๆ...

 

“โอเคๆ...ชั้นแค่ล้อเล่นแค่นี้เองอย่าโมโหสิเดี๋ยวไม่สวยน๊าสาวน้อย~  แล้วพี่แกก็พูดยี่ยวนกวนประสาทชั้น..แล้วเดินเข้ามาใกล้ๆชั้น!!!  จะทำอะไรน่ะ!!! 

 

“อ๊อยอัยอ้ะ!!(ถอยไปนะ!!)” ชั้นบอกรุ่นพี่หัวแดงที่เดินเข้ามา แล้วโน้มหน้ามาหาชั้น พี่ซาโซริยิ้มที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์  ส่วนชั้นทำอะไรไม่ได้ เพราะครูคาคาชิหันมามองชั้นแล้วส่งสายตาดุๆมาทางชั้นอยู่...ส่วนไอรุ่นพี่ก็ได้ที..แกล้งชั้นใหญ่เลย T^T....

 

“จะยอมถอยก็ได้นะ...แต่ก่อนชั้นจะไปเข้าเรียน...ขอกำลังใจหน่อยละกันJ…  ???พี่ตาเฉิ่มพูดแล้วยิ้มอย่างมีเลศนัยก่อนพี่จะเข้ามาหาชั้นเรื่อยๆ...

 

((จุ๊บ!)) !!!!!0.0!!!....

 

“ฮ่า~ชื่นใจจังเลย...” !!! ((จุ๊บ))

 

“ชื่นใจคูณ2...แล้วเจอกันตอนเที่ยงนะสาวน้อยJ  0.0!!!! สตั๊นไป3วิ.....อ๊ายยย> <+!!! ไอรุ่นพี่บ้า!!หอมแก้มชั้นแล้วเดินจากไปอย่างสบายใจ > < อึ๊ย!เดี๋ยวนายเจอหมัดหนักๆของชั้นแน่!!!

 

“ฮารูโนะ...เข้ามานั่งที่ได้..ชั้นไม่อยากดูฉากหวานๆหน้าห้อง”  ครูอะจึ๋ยทำตาเอือมๆแล้วพูดขึ้น จากนั้นชั้นก็เดินฟึดฟัดเข้ามานั่งที่ตัวเอง...

 

“- - .....รู้สึกยังไงบ้าง”  พอชั้นนั่งลง กาอาระก็ถามชั้นทันที....

 

“รู้สึกอะไร?...” ชั้นหันไปถามจุดประสงค์ให้แน่ใจอีกครั้ง…

 

“......เรื่องเมื่อคืน”  อ๋อ...><นึกว่าจะถามความรู้สึกที่ถูกขโมยหอมแก้มเมื่อกี้..เฮ้อ..

 

“ยังรู้สึกระทึกไม่หายเลย..แล้วนายละ..ขอบตาดำกว่าเดิมหรือเปล่า>w<+  ชั้นตอบกาอาระแล้วแกล้งแซวขอบตาของกาอาระ..ก็มันดำกว่าเดิมจริงๆนี่นา-3..

 

= =;…ไม่-ตลก”  > <แพนด้าโกธรแล้ววว~5555

 

“ฮารูโนะ.ซาบาคุโนะ...อย่าคุยกันในเวลาเรียน!  อุย!ครูอะจึ๋ยดุเลย = = แล้วจากนั้นชั้นก็ตั้งใจฟังที่ครูคาคาชิสอนจนจบคาบ....

 

*พักเที่ยง...

 

พวกเราเดินจับกลุ่มกันออกมาพร้อมกันมาที่โรงอาหารของมหาลัย แล้วมานั่งรวมตัวกัน

 

“นี่แกเมื่อวานพวกชั้นเจอผีเด็กไม่มีหน้ามาด้วยละ..นารูโตะประสานเสียงกรี๊ดแข่งกับฮินาตะส่วนชั้นกับซาอิวิ่งไม่คิดชีวิตเลยT^T...”  อิโนะพูดแล้วทำท่าหวาดกลัวเมื่อนึกภาพ...

 

“ชั้นก็เหมือนกันตกใจสุดๆ T T....” คิบะพูดแล้วทำท่าจะร้องไห้

 

“นายเจอผีอะไรมา?” ชั้นหันไปถามคิบะที่นั่งอยู่ ...

 

“ชั้น...ชั้นส่องไฟฉายไปเจอ....”  ตอบเร็วๆสิวะค่ะ คนอื่นก็นั่งลุ้นอยู่เช่นกัน...

 

“เจอ?”  ทุกคนถามคิบะอย่างพร้อมเพียง

 

“ชั้นส่องไฟฉาย ไปเจอหน้า รุ่นพี่คิซาเมะน่ะ >w<+นึกว่าผีโผล่มาข้างหลังตกใจแทบแย่!!  ((ผ่าง!!)) ถาดอาหารโบกเข้าที่กระบานของคิบะอย่างจังด้วยฝีมือเจ๊เทมาริ...

 

“อู้ย~ยัยบ้า!เจ็บนะว้อยยย” คิบะลูบหัวตัวเองปอยๆ  - - สมควรโดนแล้วล่ะ...

 

“ไม่ตลกเว้ยคิบะ...พวกชั้นเจอผีแม่นาควะ...แมร่งเอื้อมมือยาวๆมาหยิบโมจิที่หล่นอยู่บนพื้น ผมนี่ยาวโคตรเลย นั่งอยู่บนเพดาน..”  ชิก้าพูด..แต่เดี๋ยวนะ!...ผีแม่นาคหยิบโมจิ?!..นั่นมันผีไทยทำมะนาวหล่นแล้วพี่มากก็มาเห็นมือยาวๆของนางกำลังหยิบมะนาวอยู่ใต้ถุนไม่ใช่เหรอ???....>//<หรือว่าแม่นาคมาพักร้อนที่ญี่ปุ่นเกิดอยากกินโมจิแต่ทำหล่นมือ...><....ไม่ใช่ล่ะ!!

 

“...แล้วสุดท้ายแม่นาคได้กินโมจิป้ะ *.*”  ชั้นถามชิกามารุ

 

“ไม่วะ..แม่นาคเห็นทรงผมของยัยทอมเป็นซาลาเปา จึงเกิดคิดถึงซาเปาของเจ๊เยาว์เจ้าเก่าที่ไทย...”  เนจิเล่า...

 

“แล้วสุดท้าย..แม่นาคก็ทิ้งโมจิในมือแล้ว..ไงต่อ!!  ชั้นถามอย่างตื่นเต้น...

 

“สุดท้าย!..ก็โกยสิวะค่ะ!!! จะยืนรอไร!!  เท็นๆตะโกนขึ้นมาจบท้าย

 

“น่ากลัวๆ แล้วเรื่องของเธอละซากุระ กาอาระ...”  นารูโตะฟังเรื่องของธีมเนจิเสร็จก็หันมาถามชั้นกับกาอาระ...

 

“พวกชั้นเจอผีผู้หญิงหัวขาดอ้ะT^T...ชั้นเจอเต็มๆเลยนะ รุ่นพี่ก็เห็น แต่กาอาระกับพวกรุ่นพี่วิ่งหนีกันออกไป ชั้นจึงรับบทหนักคนเดียว..บรึ๊ย!~  ชั้นพูด

 

“บ้านหลังนั้นนี้เฮี้ยนมากเลยนะ..ชั้นไม่กล้าเข้าไปท้าอีกแล้วละ...”  เทมาริที่ดูโหดๆยังยอมแพ้เลย...

 

“นั่นสิ! ตอนนี้เราไปซื้อข้าวมากินกันก่อนดีกว่านะครับ^ ^  ซาอิเอ่ยขึ้น จนทำให้ชั้นมีความอยากรู้อีกครั้ง ว่าเวลานายเป๊ะยิ้มนี่เจอผี จะทำหน้ายังไง

 

“นี่ซาอิ นายไม่กลัวผีเหรอ”  ชั้นถามซาอิ

 

“กลัวสิครับ...แต่ผมว่าคุณซากุระน่ากลัวกว่าผีซ่ะอีกนะครับ^ ^” หมอนี่มันวอนโว้ย! ชั้นถลกแขนเสื้อแล้วลุกขึ้นมาจากเก้าอี้เพื่อจะซัดหน้าซาอิซักป๊าบ...

 

“เฮ้ยใจเย็นๆไอกุ...อย่าทะเลาะกันดิวะ ไปซื้อข้าวกินกันดีกว่า”  เนจิตบบ่าชั้นเบาๆ ยอมก็ได้ ฝากไว้ก่อนเถอะไอแป๊ะยิ้ม แล้วชั้นและทุกคนก็ไปซื้อข้าวมานั่งกินกัน...

 

“เออนี่ เดี๋ยวชั้นขอตัวแป๊บนึงนะ”  ชั้นกินข้าวเสร็จแล้ว ก็ขอตัวจากพวกเพื่อนๆที่นั่งคุยกันอยู่ เพื่อไปหาอะไรบางอย่างที่ชั้นรู้สึกว่า คุ้นๆตา

 

“.....มาแล้วเหรอ นึกว่าจะลืมชั้นซ่ะแล้ว”  ผีหน้าหล่อหันมาพูดกับชั้น นี่เค้าตามชั้นมาถึงมหาลัยเลยเหรอ? ตอนนี้ชั้นนั่งอยู่ใต้ต้นซากุระที่ออกดอกแบ่งบานในเขตของโรงเรียน แถวนี้ไม่ค่อยมีคนพลุกพล่าน ไม่งั้นคนอื่นจะหาว่าชั้นบ้า พูดอยู่คนเดียวแน่ๆ = =

 

“นายตามชั้นมาถึงนี้ มีธุระอะไรหรือเปล่า?”  ชั้นนั่งลงข้างๆเค้าแล้วถามขึ้น เค้านั่งคอตกอย่างเคย ทำให้ชั้นรู้สึกสงสาร ชั้นจะช่วยเค้ายังไงดี ในเมื่อชั้นไม่รู้ข้อมูลอย่างอื่นเกี่ยวกับตัวเค้าเลย

 

“.....ชั้นไม่รู้จะไปไหน จึงตามเธอมา”  เอ๋?! ชั้นหันไปมองหน้าซาสึเกะ แล้วเค้าก็ยิ้มให้ชั้นบางๆ

 

“งั้นเหรอ...งั้นตอนบ่ายชั้นจะพานายไปเที่ยวงานเทศการนะ^ ^นายจะได้ไม่ต้องคิดมาก ส่วนเรื่องความจำและร่างกายของนายค่อยๆคิดไปเรื่อยๆนะชั้นจะช่วยนายเอง^ ^  ชั้นบอกกับซาสึเกะ เค้าหันมามองหน้าชั้น...สายตาของเราประสานกันโดยบังเอิญ..

 

“ซากุระ!!!ยัยเบ๊อะ!!คลิปของธีมพวกเราชนะแล้วนะว้อยยยย แล้วนั่นทำอะไรอยู่?”  เสียงรู่นพี่ฮิดันดังขึ้น ทำให้ชั้นต้องละสายตาออกจากซาสึเกะ แล้วหันไปหาพวกรุ่นพี่ที่ยืนอยู่ในอาคาร3คน

ธีมชั้นเมื่อคืนนั่นเหละ - -

 

“มานั่งเล่นน่ะค่ะ!!!  ชั้นตะโกนตอบ

 

“เหรอ?!!!! แล้วเมื่อกี้คุยกับใครอ้ะ? ...!!!หรือว่าคุยกับแฟนเธอ!!หมอนั่นมันเป็นใคร!!” พี่ซาโซริตะโกนมา = =ไม่เข้าใจว่าพี่แกไปกินรังแตนที่ไหนมา เดี๋ยวก็ดีเดี๋ยวก็ร้าย..แต่เอ๊ะ!!เมื่อเช้าพี่แกขโมยหอมแก้มชั้นนี่ ><+อ๊ายยยย  ชั้นหันกลับมามองซาสึเกะ อ้าว!เค้าหายไปแล้ว..จากนั้นชั้นก็

 

“จะคุยกับใครมันก็เรื่องของช้านนน..ไปก่อนนะ!!><+  ชั้นหันกลับไปหารุ่นพี่ที่ยืนอยู่ก่อนตะโกนกลับไป แล้ววิ่งไปที่ตึกเรียนของชั้น...

 

“เฮ้ย!!!!แต่ชั้นชอบเธอนะ!!..ชั้นจะตามจีบเธอจนติดนะยัยเบน!!!  เสียงพี่ซาโซริตะโกนตามหลังชั้นมา จนทำให้พวกนักเรียนที่อยู่แถวนี้หันมามองชั้นเป็นตาเดียว ><โว้ยไอพี่บ้า!!แล้วชั้นก็วิ่งไปอย่างความเร็วแสงไปที่ห้องเรียน....

 

*ณ.ห้องเรียน

ชั้นนั่งเรียนเหรอ?เปล่าเลย..หูน่ะได้ยินที่ครูสอนนะ แต่ในใจนั่งคิดถึงตาผีหน้าหล่อนั่น...จนว้าวุ้นไปหมด..คนจะตกหลุมรักผีได้มั้ยน๊า~ >///< .....ผีอะไรน่ารักชะมัดเลย

 

“กุระ..ซากุระ..ซากุระ!

 

“อ้ะ!ห้ะ!!มะมีไรกาอาระ...”  ชั้นสะดุ้งขึ้นเมื่อกาอาระเรียกชั้น

 

“เหม่ออะไรของเธอนั่งยิ้มอยู่คนเดียว...”  กาอาระมองชั้นด้วยใบหน้านิ่งๆปนงงๆ

 

“เอ่อ..แต่ติดถึงคนๆนึงน่ะ^ ^ ลืมตัวไปหน่อยขอโทษทีนะ ว่าแต่มีอะไรเหรอ?” ชั้นพูดกับกาอาระ

 

“....เปล่าหรอก แค่จะถามว่าเมื่อกี้เธอหายไปไหนมา” 

 

“อ๋อ..ไปเอ่อ..ไปไปคุยธุระมาน่ะ^ ^;  ชั้นตอบเค้าไป กาอาระพยักหน้าให้ชั้นก่อนหันไปสนใจการเรียนต่อ

 

*เลิกเรียน

 

“ยัยโหนก วันนี้พวกเรานัดกันไปดูหนัง ไปด้วยกันมั้ย?” อิโนะเดินมาชวนชั้นแล้วก็ทุกคน ชั้นนึงได้ว่าชั้นสัญญากับซาสึเกะไว้แล้วว่าจะไปเดินงานเทศการดอกไม้ไฟด้วยกัน

 

“ไว้วันหลังนะ...^ ^วันนี้ชั้นมีธุระน่ะ”  ชั้นปฎิเสธเพื่อนๆของชั้น

 

“อ้าว..แต่พวกรุ่นพี่ก็ไปกันด้วยนะ ขาดแกไปพี่ซาโซริมีหวังอาละวาดใส่พวกชั้นแน่”  ตกลงตานั่นมาเกี่ยวข้องอะไรกับชั้นละ - -

 

“เออนา..พวกแกก็บอกพี่เค้าไปสิ ว่าชั้นเอ่อ...” เอาไงดีวะชั้น...ตานั่นไม่ยอมแน่ๆ

 

“ไปด้วยกันเถอะนา นะๆๆๆ *.*”  เท็นๆคว้ามือชั้นไปจับ แล้วส่งสายตาอ้อนๆมาให้

 

“เอ่อ..ไม่ว่างจริงๆนะ..งั้นเอางี้แกก็ไปบอกรุ่นพี่หัวแดงนั่นว่า วันเสาร์หน้าค่อยไปเดทกับชั้น”  ข้อเสนอของชั้นมันพาซวยชะมัด T T

 

“หื้มมม ตกลงแต่จะยอมคบกับพี่ซาโซริจริงๆแล้วใช่ม๊า~ยินดีด้วยนะ><” อิโนะทำท่ากระดี๊กระด๊า ชั้นมองยัยเพื่อนตัวดีด้วยสายตาเอือมๆ = =

 

“เฮ้อ...ชั้นยังไม่คบใครทั้งนั้นเหละ...ชั้นสงสารรุ่นพี่เค้าบ้านชั้นจนจะตาย พี่เค้าอาจจะเจอคนที่ดีกว่าชั้นก็ได้นะ...งั้นชั้นไปก่อนล่ะ”  ชั้นเก็บของใส่กระเป๋าเสร็จแล้วเอ่ยขึ้น เพื่อนๆมองชั้นอย่างเสียดายที่ชั้นไม่ยอมไปด้วย จากนั้นชั้นก็เดินออกมาจากมหาลัย ...

 

“นี่ผู้ชายถ้าเกิดว่าชอบหรือรักผู้หญิงสักคนขึ้นมาจริงๆละก็เค้าไม่สนหรอกนะว่าสถานะของผู้หญิงคนนั้นจะเป็นยังไง...” เสียงนุ่มทุ่มเอ่ยขึ้นข้างๆชั้น...ชั้นจึงหันไปมอง...ซาสึเกะ...

 

“....ก็มันจริงป้ะล่า..บ้านรุ่นพี่คนนั้นรวยมากเลยนะ..พ่อแม่เค้าคงไม่ยอมรับชั้นหรอก ถึงแม้ว่าชั้นจะเป็นหลานเจ้าของโรงพยาบาลก็เถอะ..”  ชั้นพูดขึ้น เพราะตั้งแต่ที่ไม่มีพ่อแม่ ป้าก็คอยเลี้ยงดูชั้นมาตลอดเหมือนกับชั้นเป็นลูกเลย และชั้นก็จะหาเวลาว่างๆไปช่วยงานป้าซึนาเดะที่โรงพยาบาล ป้าบอกว่าอยากให้ชั้นเรียนเป็นหมอ อนาคตจะได้สบาย ชั้นจึงต้องขยันเรียน...

 

“.....แต่ถ้าเป็นชั้นชั้นไม่สนหรอกนะว่าเธอจะรวยหรือจะจน” เอ๋??...ชั้นหันไปมองซาสึเกะที่จู่ๆก็พูดแบบนั้นขึ้นมา  แล้วตอนนี้เราก็เดินมาถึงงานเทศการดอกไม้ไฟ ที่ปกติจะจัดขึ้นทุกปี.....

 

“สวยงามมากเลยเนอะ^ ^  ชั้นมองไปรอบๆงาน มีซุ้มร้านค้าต่างๆร้านของเล่นมากมาย และแสงสีที่ประดับภายในงาน ซาสึเกะยืนมองตามสายตาของชั้น  นานมากแล้วที่ชั้นไม่ได้มางานแบบนี้..และครั้งนี้มัน เซอร์ไพรส์สุดๆตรงที่ว่าชั้นมาเดินอยู่กับผีหน้าหล่อไงล่ะ> <....

 

“นายเคยมาเดินงานแบบนี้บ้างมั้ย?....”  ชั้นเอ่ยขึ้นหลังจากที่เราเดินมาหยุดอยู่ตรงต้นไม้ใหญืภายในงาน ตรงนี้เป็นเนินเขาพอดี จึงมองเห็นเมืองที่อยู่ด้านล่างที่เปิดไฟอยู่กันเป็นจำนวนมาก ตอนนี้ก็เป็นเวลากลางคืน แสงสีภายในงานก็ส่งสว่างหลากสี ....

 

((((ฟิ้ววว~))) สายลมเย็นๆพัดมา เราทั้ง2นั่งลงที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ที่มีสายไฟหลากสีพันรอบๆบนต้น...((ตึกตักตึกตัก)) เสียงจังหวะหัวใจของชั้นเต้นแรงเมื่อชั้นมองใบหน้าหล่อของเขาที่นั่งมองบนท้องฟ้าเงียบๆ....ในใจชั้นมันสั่นไหว..

 

*-*-*-*-*-*-*-*

 

“ซาสึเกะ...นายว่าเราสัมผัสกันได้หรือเปล่า.....”  เสียงใสเอ่ยถามชายหนุ่มใบหน้าคมที่นั่งมองท้องฟ้ายามราตีที่มีดาวเต็มท้องฟ้า ก่อนชายหนุ่มจะหันหน้ามามองแล้ว สบตาเขากับตาสีเขียวมรกตสดใสที่นั่งมองเขาอยู่....

 

“....ไม่รู้สิ...”  เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยขึ้นขณะที่สายตาสีนิลของเขาไม่ได้ละออกจากตาสีเขียวมรกต

 

“งั้น...เรามาลองสัมผัสกันดูมั้ย”  มือเรียวบางเล็กและมือเรียวของอีกฝ่าย ค่อยๆขยับเข้าหากัน ปลายนิ้วชี้ของทั้งคู่ใกล้เข้ามาแตะกันเรื่อยๆ....สัมผัสอุ่นๆจากฝ่ามือหนาค่อยๆบรรจงบนหลังมือบางอย่างช้าๆ.....

 

!!!!...

!!!!...”  ทั้งคู่ตกใจ...ที่สามารถสัมผัสกันได้...สายตาของทั้งคู่สบตากันอีกครั้ง ความรู้สึกต่างๆถากโถมเข้ามาภายในใจของทั้ง2คน  ร่างบางยิ้มออกมาอย่างดีใจ ก่อนร่างสูงจะยิ้มส่งให้เธอเช่นกัน...

 

“เราสัมผัสกันได้จริงๆ..ชั้นดีใจมากๆเลยละซาสึเกะ^ ^  เสียงใสพูดขึ้นอย่างสุดแสนจะดีใจ ขณะที่มือหนากำลังจับมือเธอไว้แน่น...

 

“งั้นเราไปเดินในงานด้วยกันนะ^ ^  ซาสึเกะชักชวนหญิงสาวร่างบางที่ยิ้มหวานตรงหน้า ก่อนทั้งคู่จะพากันเดินเข้าไปที่งานอีกครั้ง...




เดี๋ยวมาต่ออีก 15%  ใกล้จบแล้วนะ >< 


 ต่อๆ...



ต่อๆอีก15%


 

-ณ.โรงพยาบาลโคโนฮะ ห้องพักผู้ป่วย 3210


 

“สวัสดีครับแพทย์หญิงซึนาเดะไม่ทราบว่าน้องชายผมเป็นยังไงบ้างครับ”  อิทาจิถามแพทย์ประจำตัวน้องชายที่ตรวจอาการของซึสึเกะที่ไม่พื้นสักที...


 

“ร่างกายไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง คนไข้มีอาการอย่างอื่นที่มากกว่าขยับมือมั้ยค่ะ”  ซึนะเดะหันไปถามอิทาจิ พี่ชายที่เฝ้าน้องชายมานานเกือบ3อาทิตย์แล้ว....


 

“ผมเห็นมุมปากเค้ายิ้มหน่อยๆ อย่างอื่นไม่มีครับ”  อิทาจิบอกไปตามที่ตนเห็นตั้งแต่เขามาเฝ้าตอนแรก ซาสึเกะไม่ขยับตัวเลย แต่พอเวลาฝ่านไป มือน้องชายเขาก็ขยับเหมือนว่ากำอะไรอยู่ มุมปากยกยิ้มขึ้นขณะที่ตายังหลับสนิท...


 

“หมอว่าไม่นานคนไข้ก็อาจจะพื้นแล้วนะค่ะ...”  ซึนาเดะบอกอิทาจิ จากนั้นเธอก็เดินออกจากห้องไป...


 

อิทาจิหันมามองน้องชายตัวเองอีกครั้ง แล้วยิ้มที่มุมปาก..


 

“อย่าหลับนานสิวะไอ้น้องชาย...กำลังฝันถึงใครอยู่ ...ใช้เด็กผู้หญิงผมสีชมพูที่นายแอบชอบและตั้งใจที่จะมาหาหรือเปล่า...ตื่นๆขึ้นมาเร็วๆนะ...คู่แข่งแกทำคะแนนนำแล้วนะ”  อิทาจิบอกกับซาสึเกะที่หลับอยู่บนเตียงสีขาวสะอาดของโรงพยาบาล...


 

*มหาลัย...หลังเลิกเรียน ...


 

ชั้นพยายามค้นหาข้อมูลของซาสึเกะ แต่ก็ไม่มีใครรู้จักเลย...ตั้งแต่ซาสึเกะสัมผัสชั้นได้ เค้าก็ตามติดแจไปกับชั้นตลอด...นี่ก็เป็นเวลา2อาทิตย์แล้วที่ซาสึเกะมาอยู่กับชั้น เราอยู่ด้วยกันตลอด เวลากินข้าวชั้นจะขอออกมานั่งคนเดียว และเวลาพักอื่นๆ ชั้นก็จะแอบหนีมานั่งคนเดียว เพราะอยากคุยกับซาสึเกะน่ะ >///<  คนเพื่อนๆหาว่าชั้นเพี้ยน และไม่ค่อยสนใจชั้นเท่าไหร่ แต่ชั้นไม่สน แค่มีซาสึเกะอยู่ข้างๆก็พอแล้ว.....


 

“ซากุระ...เธอไม่อยู่กับเพื่อนแบบนี้ไม่ดีนะ”  ซาสึเกะนั่งพิงหลังชั้นแล้วพูดขึ้น


 

“ไม่เห็นเป็นไรเลย...แค่มีนายอยู่ชั้นก็ดีใจแล้ว..”  ชั้นตอบไปตามความรู้สึกของใจตัวเองชั้นอบอุ่นที่ได้อยู่ด้วยเค้า จนทำให้ชั้นคิดถึงใครคนนึง ที่เค้าเคยเป็นเพื่อนของชั้นตั้งแต่ชั้นยังอายุ13 เค้าคนนั่นคล้ายๆกับซาสึเกะคนนี้เลย...ชื่อซาสึเกะเหมือนกันด้วย ถ้าเค้าโตขึ้น เค้าจะหล่อแบบนี้มั้ยนะ ตอนนี้เค้าก็เรียนอยู่ต่างประเทศ.......!!!!ชื่อเหมือนกัน!!!ชั้นนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้แล้วหันไปมองซาสึเกะ....


 

“ซาสึเกะ....นายรู้สึกว่านายเคยเจอชั้นก่อนหน้านี้มั้ย?”  ชั้นมองตาซาสึเกะแล้วเค้าก็มองตาชั้น


 

“.........ไม่รู้สิ....แต่ว่าโอ๊ย!  ซาสึเกะมองหน้าชั้นแล้วพยายามนึก จากนั้นเค้าก็ร้องออกมา..!!!


 

!!!!ค่อยๆคิดนะซาสึเกะ!..ค่อยๆคิด..ใจเย็นๆ^ ^  ชั้นจับมือเค้าแล้วพูดเบาๆ ซาสึเกะเงยหน้ามามองชั้น....แววตาเค้าสั่นไหวกว่าที่เคยมองชั้น ...แสดงว่าเค้าเคยเห็นชั้นสินะ!!


 

“นายเคยรู้จักชั้นใช่มั้ย?....”  ชั้นถามด้วยน้ำเสียงดีใจ


 

“เธอคือเด็กผู้หญิงคนนั้น...คนที่สัญญากับชั้นว่าเธอจะแต่งงานกับชั้นเมื่อชั้นกลับมา”  !!!!!ซา สึ เกะ 0.0......


 

“ฮึก!!เด็กผู้ชายคนนั้นคือนาย ฮึก!!!ฮืออออ~” ชั้นร้องไห้ออกมา คนที่ชั้นรอ คนที่ชั้นคิดถึง ยืนอยู่ตรงหน้าชั้นแล้ว...ทำไม..ทำไมเค้าต้องกลับมาหาชั้นแบบนี้T^T….


 

“อย่าร้องไห้สิ.....ในที่สุดชั้นก็จำเธอได้นะ....”  ซาสึเกะพูดกับชั้นแล้วเค้าก็เอื้อมมือมาเซ็ดน้ำตาให้ชั้นแล้วกอดชั้นไว้แน่น....


 

“เกิดอะไรขึ้นกับนายซาสึเกะ...” ชั้นถามซาสึเกะขณะที่เค้ากอดชั้นแน่น


 

(((กริ๊งๆๆ))) เสียงโทรศัพท์ชั้นดังขึ้น ซาสึเกะคลายกอดออกจากชั้น แล้วชั้นก็หยิบโทรศัพท์ขึนมาดู.....ป้าซึนาเดะ...


 

“ฮาโหลค่ะป้า....คะ!!...เอ่อ..ตอนนี้เลยเหรอ?...คะได้ค่ะเดี๋ยวจะรีบไป”  ป้าซึนาเดะโทรมาเรียกตัวชั้น..ชั้นหันไปมองหน้าซาสึเกะที่ยืนยิ้มอยู่ ตาผีบ้า!!! อยู่ด้วยกันตั้ง2อาทิตย์ยังดูไม่พอหรือไง


 

“นี่นายตาเป็ดซึน....555เมื่อก่อนนายชอบทำผมทรงตั้งๆเหมือนตูดเป็ดเลยนะ..ชั้นเรียกนายมาแบบนี้ตลอดชั้นรู้แค่ว่า นายชื่อว่าซาสึเกะ แต่ดันไม่ถามนามสกุล..บ้าจริงๆเลยนะที่ไปสัญญากับนายว่าโตขึ้นจะแต่งงานด้วยน่ะ555^^ 


 

“.....แต่ชั้นพูดจริงๆนะ...” เอ๋?! -//////- ตอนนั้นอายุแค่13ปีเองนะ ตอนนี้ชั้นก็เรียนป.ตรีปี1 ผ่านมาก็5ปีแล้ว><


 

“งั้นเดี๋ยวชั้นจะไปหาป้าก่อนนะ...นายจะไปด้วยกันมั้ย?”  ชั้นถามซาสึเกะ


 

“.......ถ้าชั้นพื้นขึ้นมา เธอจะแต่งงานกับชั้นมั้ย”  !!!!จู่ๆก็ถามขึ้นมา...


 

“พื้นให้ได้ก่อนเถอะ....ชั้นสัญญาว่าจะแต่งกับนายเลยอ้ะถ้านายพื้นขึ้นมา”  คงจะอีกนาน>< พูดส่งเดชไปงั้นเหละ คิๆ .........ซาสึเกะยิ้มที่มุมปากอย่างมีเลศนัย????


 

“ฮารูโนะ ซากุระ..พูดแล้วห้ามคืนคำนะJ  เอ๋?? ชั้นรู้สึกหวั่นๆว่าชั้นจะได้แต่งงานก่อนเรียนจบยังไงก็ไม่รู้เฮะ...


 

“.......-////-เอ่อ...”


“ว่าไง....เธอพูดแล้วนะ...J  ซาสึเกะหรี่ตามองชั้น เอาไงดี ถ้าเกิดตานี่รู้ว่าตัวเองเป็นใครแล้วกลับเข้าร่างได้วันพนรุ่งนี้ วันมะรืนชั้นจะต้องแต่งงานน่ะสิ!


 

“เอ่อ...-/////-....กะก็ได้”  เอาแล้วไงปากไปไวกว่าความคิดอีกแล้ว ซาสึเกะยิ้มเฉ่งตายี่ แบบที่ชั้นไม่เคยเห็นมาก่อน...


 

“เตรียมตัวไว้ให้ดีนะเจ้าสาวของผม...^ ^ แล้วเดี๋ยวเจอกันJ  อ้ะอาว?!  พอพูดแบบนั้นเสร็จเค้าก็วาปหายไปเลย= =;เป็นผีนี่ดีจริงๆไม่ต้องเดินให้เหนื่อย....


 

แล้วตอนนี้ชั้นก็เดินทางมาถึงโรงพยาบาล ที่ป้าชั้นเรียกตัวมา....ระยะทางกว่าจะมาถึงก็ไกลพอสมควร...


 

“มาแล้วเหรอซากุระหลานป้า^ ^  พอมาถึงป้าซึนาเดะก็คว้าชั้นไปกอด..


 

“ค่ะ...แล้วป้ามีอะไรหรือเปล่าที่เรียกตัวหนูมา?”  ชั้นเข้าประเด็นทันที...


 

“ป้าอยากให้เธอช่วยเฝ้าคนไข้แทนญาติเค้าแป๊บนึงน่ะ...ได้มั้ย?”  โถ่เรื่องแค่นี้เอง


 

“ได้ค่ะ...”  ชั้นตอบ จากนั้นป้าก็เดินนำทางชั้นมาหยุดที่ห้องพักฟื้น 3210 vip คนไข้ห้องนี้คงจะรวยน่าดูเลย ค่าห้องแต่คืน ตีเป็นเงินค่าข้าวของชั้นได้3เดือนเลยนะ = =


 

แล้วป้าก็เปิดประตูเข้าไป....


 

!!!!!!!!พี่อิทาจิ......” ชั้นตกใจกับบุคคลตรงหน้า...คนที่ชั้นจะต้องมาเฝ้าคือน้องชายของพี่อิทาจิหรอกเหรอ?


 

“อาวซากุระ^ ^ มาพอดีเลยนะ...น้องชายชั้นพึ่งฟื้นพอดีเลย เหมือนว่ารู้ว่าเธอจะมา”  ??พี่อิทาจิพูด แต่ชั้นยังไม่เคยเห็นหน้าน้องพี่เลยนะ...- -


 

“เข้ามาสิ^ ^...”  พี่อิทาจิดันหลังให้ชั้นเดินเข้าไปในห้อง....


 

!!!0.0!!!” เข้าสู่โหมดนิ่งไป5วิ....................น้องชายของพี่อิทาจิคือ...ซาสึเกะ!!!  เค้ามองมาทางชั้นด้วยใบหน้านิ่งๆเหมือนเราไม่เคยรู้จักกัน...


 

“ซ-ซา-สึเกะ....”  ชั้นเรียกชื่อเค้าเบาๆ เค้ามองชั้นด้วยสายตาที่เย็นชามาก TwT อย่าบอกนะเค้าจำชั้นไม่ได้แล้ว.....


 

“เธอรู้จักชั้นด้วยเหรอ.......” !!!เหมือนมีดพันเล่มบักอก....เมื่อชั้นได้ยินแบบนั้น น้ำตาชั้นกำลังจะไหล ไม่ได้นะ!!!เดี๋ยวเค้าจะสมเพชเอาได้...ตาชั้นเริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ นี่มันเรื่องอะไรกัน....


 

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ไม่มีใครพูดอะไร พี่อิทาจิ เหลือบมองชั้นที่ยืนก้มหน้าอยู่....


“เอ่อ...ขอโทษนะค่ะ...ชั้นแค่คิดถึงใครคนนึงที่หน้าตาเหมือนคุณก็เท่านั้น ^ ^  ชั้นเอ่ยขึ้นขณะที่น้ำตาชั้นจะไหรอยู่รอมร่อ ....เค้าไม่ใช่ซาสึเกะที่พูดดีๆกับชั้น..เค้าไม่ใช้ผู้ชายที่ยิ้มให้ชั้นเหมือนทุกที...เค้าไม่ใช่!….


 

“ป้าค่ะ...ให้พยายาบาลมาเฝ้าไข้แทนหนูเถอะนะค่ะ....ขอโทษนะค่ะพี่อิทาจิ..คือชั้นพึ่งนึกได้ว่ามีธุระสำคัญน่ะค่ะ...ขอตัวก่อนนะค่ะ”  ชั้นพูดตัดบท แล้วเดินออกมา พี่อิทาจิกำลังจะรั้งชั้นไว้ แต่ชั้นไม่ยอมหันไปมองเค้า.......


 


-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*


 


บนดาดฟ้าของโรงพยาบาล ร่างบางผมยาวสีชมพูกำลังยืนร้องไห้เพราะความเสียใจ ที่ชายหนุ่มที่อยู่ด้วยกันกับเธอพื้นขึ้นมาแล้วจำเธอไม่ได้.....


 

เสียงสะอื้นดังขึ้น กระทบกับสายลมที่พัดมาโดนตัวร่างบางให้สะท้านเข้าไปอีก....ซากุระยืนร้องไห้คนเดียว โดยไม่รู้ว่ามีคนนึงยืนมองเธออยู่เงียบๆ เขาไม่กล้าเดินเข้ามา หรือไม่อยากเดินเข้ามาหาเธอกันแน่.....



เหลืออีก 5%  จะจบแล้ว >///<


5%เริ่ม!!..



*3ปีต่อมา...


หลังจากวันที่ซากุระได้พบกับซาสึเกะตอนพื้น แล้วเขาก็บอกกับซากุระว่าเขาไม่รู้จักเธอ หลังจากเรื่องวันนั้น ซากุระก็ได้ทำเรื่องย้ายมหาลัย ไปเรียนต่อต่างประเทศคณะแพทย์ จนได้จบมาและติดอันดับ1ของสาขานั้นมาอย่างภาคภูมิใจ...


 

*สนามบินโคโนฮะ....


 

“เมื่อไหร่ยัยโหนกจะถึงเนี๊ยะยืนรอจนจะงอกรากแล้วนะย๊ะ!  อิโนะเพื่อนสาวบ่นขึ้นกับกลุ่มเพื่อนที่รอรับคนๆนึง...


 

= = ยัยกระโปกนั่น หน้าตาจะเป็นยังไงบ้างนะ..”  ชิกามารุเอ่ยขึ้น พวกเขามารอต้อนรับเพื่อนสาวที่ย้ายไปเรียนนอกตั้ง3ปี จึงรวมตัวกันมาทั้งแก๊งค์


 

“นั่นดิ ซากุระจังไม่เคยคอลกับพวกเราเลยนะ...สงสัยคงจะอ้วนเป็นหมูแน่ๆเลย”  นารูโตะเสริมขึ้น..


 

“เฮ้ยๆ! นั่นใช่ไอกุป่าววะ ผมสีชมพูชุดแดงนั่นน่ะ”  เนจิเห็นสีผมที่จำได้ว่าเพื่อนสาวในกลุ่มของเขามีอยู่คนเดียว...กำลังลากกระเป่ามาทางพวกเขา


 

“ไหนๆ..คนไหนละเนจิ”  ทุกคนพากกันชะเง้อมองหากัน..


 

ร่างบางที่เข้าสู่วัย21 เธอโตเป็นสาว ผิวขาวเนียน รูปร่างบางสมส่วน ใบหน้าหวานคมได้รูป จากที่เมื่อก่อนไว้ผมยาวถึงกลางหลัง ตัดสั้นประบ่า ทำให้เธอดูน่ารักน่าหยิก...กำลังเดินมา...


 

“หวัดดีทุกคน> <  ซากุระเดินมาหยุดตรงหน้ากลุ่มเพื่อนตัวเองที่กำลังอ้าปากค้าง ....


 

“?????....= = เป็นอะไรของพวกนายน่ะ”  ซากุระโบกมือตรงหน้าเพื่อนๆที่ยืนนิ่งๆ พากันมองเธอจากหัวจรดเท้า


 

“ใช่ซากุระจริงๆเหรอเนี๊ยะ!!!  เทมาริเอ่ยถามเป็นคนแรก ซากุระชะงักไป เพราะตกใจกับคำถามที่เพื่อนถามเธอ


 

“ใช่สิ! ฮารูโนะ ซากุระ..ยัยเบ๊อะรักกับผีของพวกเธอไง?”  เธอเอ่ยทั้งชื่อและฉายาล่าสุดให้เพื่อนฟัง...


 

((พรึบหมับ!!))



“ยัยเพี้ยน!!/ยัยเห็นผี!!!/ยัยโหนก” เพื่อนๆยกแก๊งค์เข้ามารุมกอดเธออย่างคิดถึง ซากุระโอบกอดเพื่อนไม่หมดทุกคนก็จริง แต่การกลับมาและการต้อนรับของเพื่อนๆทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นมาก


 

ณ.โรงพยาบาล หลังจากกินเลี้ยงกับเพื่อนของซากุระเสร็จ ซากุระก็เดินทางมาพบกับป้าของเธอ


 

“ซากุระตอนนี้แกอายุเท่าไหร....”  หลังจากชั้นไปปาร์ตี้กับแก๊งค์เพื่อนเสร็จชั้นก็มานั่งฟังป้าเดะชั้นพูดต่อ ป้าถามนู้นนี้นั้นสารพัดอย่างกับตัวชั้น และนี่คือคำล่าสุด...


“21ค่ะ...”  ชั้นตอบป้า แล้วป้าก็ยิ้มที่มุมปาก


“หึๆ งั้นเหรอ...งั้นก็ถึงเวลาอันสมควรแล้วสินะที่แกจะต้องตอบแทนค่าเล่าเรียนของแกJ  นี่ป้ากำลังจะทวงเงินค่าเล่าเรียนจากชั้นเหรอ? ชั้นพึ่งจบมาใหม่ๆเองนะ- - ยังไม่ได้ทำงานเลย  เงินเยอะขนาดนั้นจะเอาที่ไหนให้ตอนนี้ ไม่ใช้เดินเตะฝุ่นแล้วเจอนะ...



“ค่ะหนูจะทำงานมาใช้คืนป้านะค่ะ”  ชั้นตอบป้าไป ป้ายิ้มที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ให้ชั้น ?!



“แกไม่ต้องไปทำงานมาใช้ให้เหนื่อยหรอก...” หมายความว่าไง = =?


 

“หมายความว่าไงค่ะป้า”  ชั้นถามป้าที่นั่งจิบชาสบายใจเฉิบอยู่ ท่าทางแบบนี้รู้สึกไม่ดีเลยนะ


 

“...คนอื่นเค้ามีครอบครัวกันหมดแล้ว เหลือแต่แกนะซากุระ ที่ยังโสด”  ป้าพูด


 

“ป้าหมายความว่าจะให้หนูแต่งงาน แล้วให้สามีใช้หนีค่าเรียนแทนหนูเหรอ?”  ม้ายอ้ะ!ชั้นไม่แต่งกับใครทั้งนั้นเพื่อที่จะทำแบบนั้น และที่สำคัญชั้นไม่สนใจผู้ชายคนไหนเลยตั้งแต่ย้ายไปเรียนที่ต่างประเทศ


 

“จะว่าใช่มันก็ใช่ แต่มันก็ไม่ใช่ทั้งหมด”   ซากุงงคะ...


 

“แล้วป้าจะให้หนูทำยังไง...”  ชั้นถามป้าเดะ


 

“แกจะต้องแต่งงานแทนค่าเล่าเรียนที่ส่งให้แกเรียนจนจบ” !!!ป้าไปติดหนีนอกระบบใครมาป้ะเนี๊ยะ!!!0[]0 จะส่งชั้นไปใช้หนีแทนเหรอ???


 

“ไม่ป้า! หนูไม่แต่งกับใครทั้งนั้นเหละ หนูขอเวลาหน่อยนิงนะแล้วจะรีบทำงานหาเงินมาใช้ให้”  ชันร่ายยาวให้ป้าฟัง


 

“ไม่ได้!!


“ได้สิป้า!ป้าไม่มีเหตุผลอ้ะ-3” 


“ไหนลองบอกเหตุผลของแกมา ที่ไม่อยากแต่งงาน..มันเพราะอะไร?”  ป้าถามชั้นเสียงแข็ง เพราะอะไรน่ะเหรอ.....


 


*ซาสึเกะ พากย์*



สวัสดีครับ ผมอุจิวะ ซาสึเกะ ประเอกชอบมาทีหลังเสมอ ใช่มั้ย... ตอนนี้ผมกำลังแอบฟัง ป้ากับหลานสาวสุดสวยกำลังคุยกันประเด็นค่าเล่าเรียน...เมื่อ3ปีที่แล้วที่ผมฟื้นขึ้นมาใหม่ๆ ไม่ใช่ว่าผมจำเธอไม่ได้หรอกนะ...ผมจำได้ทุกอย่าง เพียงแต่อยากจะลองใจเธอดูก็เท่านั้น...แต่..เหตุการณ์ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นหลังจากวันนั้น3วัน  ผมรู้ข่าวจากอิทาจิ พี่ชายของผม ว่าซากุระขอร้องให้ป้าของเธอย้ายมหาลัยให้เธอ ไปเรียนต่อที่ต่างประเทศแล้ว...ผมเสียใจมาก ผมพยามตามหาเธอ เพราะรู้คร่าวๆว่าเธอเรียนอยู่ที่ประเทศอังกฤษ แต่ก็หาไม่เจอ...


 

และผมก็กลับมาญี่ปุ่นเพื่อที่จะมาคุยกับป้าของซากุระ ว่าผมรักเธอ และจะเป็นคนส่งเสียค่าเล่าเรียนให้เธอทั้งหมดเอง แต่มีข้อแม้ว่า ถ้าเธอเรียนจบ ป้าของเธอ จะต้องให้เธอแต่งงานกับผมทันที.....นี่เหละ แผนผม..^ ^ และวันนี้ที่รอคอยก็มาถึง ผมยังไม่เห็นหน้าสุดที่รักของผมเลย เพราะผมมาแอบกับอิทาจิอยู่ในห้องน้ำนานแล้ว...ที่แอบผม โค ตา ระ ดีเลยว่ามั้ย?......


 

“ไหนลองบอกเหตุผลของแกมา ที่ไม่อยากแต่งงาน..มันเพราะอะไร?”   ผมได้ยินเสียงป้าซึนาเดะถามซากุระ เธอเงียบไป....ส่วนผมกับอิทาจก็เอียงคอฟังต่อไป - -


 

“....หนูรักกับผีค่ะ” !!!!!นั่นคือคำตอบของซากุระ เธอไปรักกับผีฝรั่งงั้นเหรอ?ไม่!ผมไม่ยอม ผมกำลังจะเดินออกจากห้องน้ำไปคุยกับซากุระให้รู้เรื่อง ((พรึบ)) อิทาจิขวางผมไว้....


 

“เดี๋ยวสิอย่าใจร้อน..ฟังซากุระอธีบายก่อน”  พี่อิทาจิกระซิบผม จากนั้นผมก็ยอมแอบฟังต่อ...


 

“ยัยหลาน!!!แกเรียนหนักไปใช่มั้ย??”  ป้าเดะถามซากุระอย่างเป็นห่วง...


 

“จริงๆนะป้า...หนูรักกับผีน่ะ..หนูรักเค้ามากด้วยอ้ะ” !!!รักผีตนนั้นมากด้วย!! ไม่ทนแล้วเว้ย! ผมกำลังจะเดินออกไปอีกครั้งแต่อิทาจิยังรั้งผมไว้อีก...โว้ย!!!ผมจะไปหาหมอผีไปจัดการมันตัวนั้น!!


 

“....แล้วผีตัวนั้นมันมีลักษณะยังไง ไหนลองบอกป้าได้มั้ย แล้วป้าจะไม่บังคับแกอีก”  เฮ้ย!ป้าเดะไม่ได้นะแล้วผมละ!!! สัญญาผมละ!!!


 

“....หนูรักมานานมากแล้ว เค้าเป็นผู้ชายผมสีดำ นัยน์ตาสีนิล..หนูเจอเค้าตอนหนูกลับจากไปล่าท่าผีกับพวกเพื่อนๆและรุ่นพี่..หนูเห็นเค้านั่งอยู่ที่หน้าปากซอย เค้านั่งคอตกอยู่ พอหนูเห็นเค้า เค้าก็หันมาหาหนู แล้วขอร้องให้หนูช่วยเค้า ตามหาร่างกายของเค้า..เพราะเค้าบอกว่าเค้าจำตัวเองไม่ได้...หลังจากนั้นเค้าก็ติดตามหนูไปมหาลัยทุกวัน...เค้าทำให้หนูมีความสุข..เค้าเติมเต็มทุกอย่างที่หนูขาดหาย...หนูชอบรอยยิ้มของเค้านะ ถึงเค้าจะยิ้มไม่เก่ง...เราสัมผัสกันได้ครั้งแรกที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ในงานดอกไม้ไฟ....”  !!!!ทำไมไอหมอนั่น มันคล้ายๆผมเลย?????....


 

*ซากุระ พากย์*


ชั้นเล่าเรื่องทั้งหมดให้ป้าฟัง ป้าชั้นนั่งฟังเงียบๆ...ชั้นว่าตอนนี้ในหัวป้ากำลังคิดว่าชั้นบ้าแน่นอนแต่จะทำไงได้ล่ะ...ถึงแม้ว่าเค้าจะฟื้นมาแล้ว แต่ชั้นก็ยังลืมเค้าไม่ได้ ถึงแม้ว่าเค้าคนนั้นจะจำชั้นไม่ได้ก็ตาม ป่านี้ผีหน้าหล่อคนนั้นที่ซาสึเกะ คงจะแต่งงานมีครอบครัวไปแล้ว.......


 

“.....ผีตัวนั้นมีชื่อหรือเปล่า?แล้วตอนนี้ อยู่ใกล้ๆแกมั้ย”  ป้าซึนาเดะถามชั้นแล้วกรอกตาไปมา

= = เค้าไม่อยู่หรอกป้าจ๋า....


“เค้าหายไปจากหนูแล้ว....หายไปเมื่อ3ปีที่แล้ว เค้ามีชื่อว่า...ซาสึเกะ”  ชั้นตัดสินใจพูดออกมา


(((ปัง!!)) ((พรึบ-หมับ)) !!!!


 

*ไรท์พากย์*


 ร่างสูงที่แอบฟังอยู่ในห้องน้ำกับพี่ชาย ได้ยินดังนั้น เขาก็รีบพุ่งออกมาจากห้องน้ำแล้วรวบตัวร่างบางเข้ามากอดแน่น...



“.......นะนาย..นายเป็นใคร?”  เสียงใสดันตัวร่างสูงออกจากตัวแล้วถามขึ้น ร่างสูงของซาสึเกะชะงักไป แล้วมองใบหน้าหวานของหญิงสาวผมสั้นสีชมพูตรงหน้า...


 

“ซากุระเธออย่าแกล้งชั้นสิ...มันไม่ตลกนะ”  เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยขึ้นกับหญิงสาวสีผมหวาน เธอเอียงคอมองชายหนุ่ม อย่างงง ในใจซาสึเกะกำลังสั่นไหว กลัวสาวเจ้าจะจำเขาไม่ได้จริงๆ...เค้าทำคอตกเมื่อเธอทำท่าทางแบบนั้น...


 

“คิ> <...นายเป็ดซึน....”  ซาสึเกะเงยหน้ามามองซากุระที่หัวเราะออกมาแล้วพูดฉายาของเขาที่เธอเป็นคนตั้งให้...


 

“เธอแกล้งชั้นเหรอ - -...”  ซาสึเกะมองซากุระอย่างคาดโทษ ที่บังอาจทำให้เขาใจเสีย..


 

“5555 หน้านายยังฮาเหมือนเดิมเลยนะ...”  ซากุระหัวเราะกับการกระทำของเธออย่างชอบใจ ก่อนซาสึเกะจะจับให้เธอหันมามองหน้าเขาตรงๆ


 

“เธอต้องชดใช้หนี้....”


!!!!อะไร?...ชั้นไปเป็นหนี้นายตอนไหน?....” ร่างบางทำตาโตๆแล้วนึกคำพูดของป้าเธอที่พูดกับเธอเมื่อกี้ แล้วหันไปมองป้าเธอที่ยืนอยู่กับอิทาจิ ที่กำลังยืนยิ้มให้อยู่....


 

“ใช่แล้วหลานรัก...คนที่เธอจะต้องใช้หนี้ให้เป็น อุจิวะ ซาสึเกะจ้ะ...สัญญาในฉบับนี้ ระบุไว้ว่าการใช้หนี้ค่าเล่าเรียนของเธอทั้งหมดไม่ใช่เงินสด...แต่...” ซึนาเดะพูดเว้นช่วง จากนั้น ซากุระก็หันหน้ามามองซาสึเกะที่มองเธอตาไม่กระพริบอยู่.....


 

“....แต่งงานกับชั้นนะ^ ^  พูดจบซาสึเกะก็ก้มลงมาจูบซากุระ....


“ไม่!!!ชั้นรักกับผี!!!” ซากุระผลักเขาออกแล้วเอ่ยขึ้น...


 

“...ซากุระ.... - -;  ซาสึเกะเอ่ยชื่อเธอเบาๆ ซากุระหันมาอีกครั้ง..


(((พรึบ))  เธอกระโจนกอดซาสึเกะจนแทบตั้งตัวไม่ทัน.....

 

“ชั้นรักผีคนนี้มากเลยนะ^ ^.....ตกลงค่ะ”


^ ^ ครับรักนะ...ยัยเพี้ยนเห็นผี..”  ((จุ๊บ)) ทั้ง2จูบกันอีกครั้ง..และครั้งนี้เนิ่นนานกว่าครั้งแรก


ความรัก ความคิดถึง และหัวใจที่มั่นคง ทำให้ทั้ง2 ได้กลับมารักกันอีกครั้ง



....... จบบริบูรณ์ ....

   

(จบลงไปแล้วสำหรับเรื่องสั้นของไรท์..เป็นยังไงกันบ้างถูกใจมั้ยเอ่ย..เม้นกันด้วยนะ แล้วเดี๋ยวไรท์จะแต่งเรื่องต่อไปให้อ่านกัน)



ผลงานอื่นๆ ของ มอสซาเรลล่า

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

15 ความคิดเห็น

  1. #15 iix_Zenz (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มกราคม 2564 / 23:27
    สงสารซาโซริอ้าาา อยากให้คู่กันนน
    #15
    0
  2. วันที่ 18 พฤศจิกายน 2563 / 18:41
    สนุกมากกกกกกกๆๆๆๆๆค่ะ ไรท์
    #14
    0
  3. #13 Ally Jang
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 22:15

    สนุกมากเลยค่ะ

    #13
    0
  4. #12 vi1123twz
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 19:57

    สนุกม้วกๆๆเลยค่า

    #12
    0
  5. #11 sasuxsaku
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 18:31
    มาต่อน่ะค่ะไม่อยาให้จบแค่นี้อ่ะ
    #11
    0
  6. วันที่ 27 เมษายน 2561 / 06:26
    พี่ ยังไม่จบใช่ไหมค่ะ
    #10
    0
  7. #9 Poukaa
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 17:18
    แล้วรุ่นพี่หัวแดงอ่ะไรท์
    #9
    1
    • #9-1 Sooreechry
      12 มีนาคม 2561 / 17:45
      อกหักรักคุด คบกับเดอิไปแล้ว 5555 ไรท์ล้อเล่นจ้า

      มีภาค2 แต่ขออุบเนื้อเรื่องไว้ก่อนนะค่ะ
      #9-1
  8. #8 KibzG (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 00:54
    น่ารักกกก
    #8
    0
  9. #7 KibzG (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 00:54
    น่ารักกกก
    #7
    0
  10. #6 Yuri Yurina (=w=) SSCX (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 21:34
    555+++ หนูกุขี้แกล้ง แต่ก็สมหวังดั่งใจหมายละเนอะ
    เรื่องนี้ สนุกดีค่ะ อ่านแล้วฮาดี
    #6
    1
    • #6-1 Sooreechry(จากตอนที่ 1)
      3 มีนาคม 2561 / 22:07
      ขอบคุณค่ะ><
      #6-1
  11. วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 17:30
    สัญญากับหนูดุไว้ว่าจะไม่ลืมกันไงเป็ด อย่ามาลองใจกันดิ
    #5
    0
  12. #4 Yuri Yurina (=w=) SSCX (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 05:36
    555-++ แต่ละคนกรี๊ดแตกทั้งนั้น แหม~~~ ตัวใครตัวมันเลยนะ แล้วนั้น บทสวดมนต์อะไรของเธอนะ
    #4
    0
  13. #3 KibzG (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 22:43
    อยากอ่านต่อแล้ววว รอค่าา
    #3
    0
  14. วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 14:29
    รอผีเกะออกโรง •∆•
    #2
    0
  15. วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 14:28
    ดีแล้วที่ได้ไปกะหนุ่มหล่อนะ -..- 555++  เรื่องนี้หนูกุพูดเยอะดีจริง เหมือนจะโดนตาหื่นเงียบซาโซจองเลยน่ะ หุหุ 
    #1
    0