[fic my hero academia/BNHA] What if I’m Kaminari

ตอนที่ 33 : บัคตัวที่สามสิบเอ็ด จับตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,676
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 422 ครั้ง
    16 เม.ย. 63



 

“ดาบิซัง...?”

 

เหมือนอีกฝ่ายก็จะรู้ตัวอยู่แล้ว หันมามองเขา ทักเขาตอบโดยไม่มีความตกใจเลยแม้แต่น้อย

 

“ไม่เจอกันนานเลยนะหนุ่มน้อย” อีกฝ่ายยิ้มออกมาด้วยใบห้าที่มีรอยแผลไฟไหม้

 

“เราเจอกันในสถานการณ์แบบเดิมเลยนะ” อีกฝ่ายพูดถึงเรื่องที่เราเจอกันครั้งแรก

 

.

.

.

เขาเคยบังเอิญเจอดาบิซังตอนที่พึ่งเสียคุณพ่อคุณแม่ไปได้ไม่นาน ช่วงนั้นเขายังรับมือกับความรู้สึกได้ไม่ดีเท่าไหร่ การอยู่ในห้องเงียบๆทำให้รู้สึกแย่ลง เขาจึงออกมาเดินเล่นจนถึงคำ่ วันนึงเขาลองเขาไปในป่าหลังสวนสาธารณะแล้วดันหลง เดินวนไปวนมาจนเจอทางออก ก็ได้เห็นดาบิซังบาดเจ็บอยู่ใต้ต้นไม้ในพื้นที่ที่ไฟของสวนสาธารณะส่องไปไม่ถึง ตอนแรกเขาเข้าใจว่าหลับ แต่ดันมีเลือดไหลอยู่ เขาวิ่งไปร้านสะดวกซื้อแล้วซื้ออุปกรณ์ปฐมพยาบาลมาทำแผลให้ จริงๆเขาตั้งใจจะพาไปโรงพยาบาลหรือคลีนิค แต่ตอนนั้นดึกมากบวกกับเขาเด็กเกินกว่าจะแบกคนตัวใหญ่กว่าไหวเลยได้แต่นั่งทำแผลอยู่ตรงนั้น

 

เขาทำแผลเสร็จก็นั่งดูอยู่สักพัก จนอีกฝ่ายเหมือนจะรู้สึกตัว เขาจึงรีบกลับห้องทันที —ถึงเขาจะอยากช่วยคนแต่ถ้าเกิดช่วยแล้วดันโดนมองว่ามีเจตนาไม่ดีแล้วโดนทำร้ายกลับ เขาที่ยังไม่มีกำลังมากพอที่จะป้องกันตัวได้ควรจะรอบคอบไว้ก่อน เขาวิ่งออกไปโดยทิ้งข้าวปั้นกับนำ้แล้วก็ยาแก้ปวดจากร้านสะดวกซื้อไว้ให้

 

หลังจากนั้นหลายวันก็ไม่ได้เห็นตัวคนบาดเจ็บเลย —เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก จนกระทั่งมาถึงวันที่สี่ ช่วงนั้นก็เห็นคนที่มีแผลไฟไหม้มายืนเหม่อมองท้องฟ้าที่สวนสาธารณะตอนดึกทุกวันๆตรงจุดที่เขาชอบเดินผ่าน พอผ่านไปอีกอาทิตย์นึงเขาจึงตัดสินใจเข้าไปทัก —และเหมือนอีกฝ่ายก็รอให้เขาเข้าไปทักจึงไม่ได้แปลกใจที่เขาเข้าหา

 

เราได้คุยกันเรื่องต่างๆ เขาระบายความรู้สึกให้อีกคนฟัง อีกคนก็เล่าเรื่องปัญหาครอบครัวของตัวเองให้ฟังหลังจากนั้นเราก็ได้มาคุยกันทุกวันๆ บางวันก็ช่วยสอนวิธีการใช้อัตลักษณ์ให้กับเขา คนตัวสูงกว่าบอกว่าเพราะเรามีอัตลักษณ์แนวเอเลเมนท์เหมือนกัน(ไฟสีฟ้าของดาบิซังสวยมากเลยล่ะ!) แต่ไม่เคยได้ถามชื่อกันเลย

 

จนกระทั่งผ่านมาระยะเวลาหนึ่ง อีกฝ่ายตัดสินใจบอกชื่อของตัวเองให้ฟัง วันนั้นเขามีลางสังหรณ์ว่าอาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้เจอกันที่นี่แล้ว —การเอ่ยชื่อของตัวเองขึ้นมาจากที่ไม่เคยพูด เหมือนเป็นอะไรที่ยืนยันความคิดนั้นได้

 

แล้วมันก็เกิดขึ้นจริงๆ หลังจากนั้นเขาก็ไม่ได้เจอดาบิซังเลย จนถึงตอนนี้...

 

.

.

.

 

 

“ทำไมมาอยู่ที่นี่ละครับ?”

 

แต่นึกย้อนกลับไปแล้วก็มีอะไรแปลกๆ ความทรงจำช่วงก่อนดาบิซังจะหายตัวไปมันขาดช่วง เหมือนมีบางส่วนถูกลบไป ไม่ต่อเนื่องอย่างที่ควรจะเป็น มันหายไปไหนกันนะ?

 

“ฉันมารับเธอไปด้วยกัน” อีกฝ่ายยิ้มอย่างอ่อนใจ “ฉันดีใจนะที่เธอยังจำฉันได้”

 

เขาขมวดคิ้วไม่เข้าใจ รับเขา? รับไปไหน? รับทำไม?

 

“หลงอยู่ไม่ใช่หรอ” อีกฝ่ายมองสีหน้าเขาแล้วหลุดขำ “ฉันจะพาเธอออกจากป่าเอง ตามมาสิ”

 

ถึงจะยังไม่เข้าใจว่าดาบิซังมาโผล่ที่นี่ได้ยังไง แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกมากนักเพราะกำลังหลงทางอยู่...

 

เขาก้าวเท้าเดินตามอีกฝ่าย เร่งความเร็วขึ้นไปเดินพร้อมกับดาบิซัง

 

“โตขึ้นเยอะเลยนะ” คนที่เดินอยู่ข้างๆเขาก็เอ่ยขึ้นมาตัดบรรยากาศเงียบงัน

 

“ดาบิซังก็หล่อขึ้นนะครับ” อีกฝ่ายหัวเราะเมื่อเขาตอบกลับในแนวเดียวกัน

 

“ทำไมดาบิซังถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะครับ แบบว่าจริงจังอะ” หลังจากหยอกล้อกันอย่งผ่อนคลายแล้วเขาก็เข้าเรื่องที่อยากรู้

 

“ไม่เชื่อที่บอกว่าจะรับตัวไปหรอ นั่นเรื่องจริงนะ”

 

“แต่ก็ไม่ได้จับตัวผมไว้นี่นา?”

 

“ฉันรู้ว่าเธอไม่คิดหนีอยู่แล้ว” อีกฝ่ายยักคิ้ว “ใช่มั้ยล่ะ?”

 

เขาพยักหน้ายอมรับแต่โดยดี ยังไงเขาก็ไม่หนีอยู่แล้ว แถมตอนนี้ยังหลงทางอยู่ด้วย

 

อีกฝ่ายยื่นมือมาตรงหน้าเขา เขาวางมือลงไปตามสัญชาตญาณ ดาบิซังกระชับมือเขาแล้วเร่งความเร็ว เสียงความวุ่นวายใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

 

พ้นแนวต้นไม้ออกมาก็เห็นคนในชุดมายากรถูกเพื่อนๆของเขาล้อมอยู่ด้วยสภาพสบักสบอม

 

 

“อิซึคุ...คุง?”

 

ทุกคนหันมามองทางเขาทันที เขาปล่อยมือจากดาบิซังแล้วจะวิ่งเข้าไป แต่ยังไม่ทันได้ก้าวออกไปก็ถูกมือของคนที่พึ่งปล่อยคว้าแขนกระชากเข้าไปชนกับแผ่นอกแข็งๆ จนเขาต้องเงยหน้าขึ้นไปถาม

 

“ดาบิซัง?”

 

“เดนกิ!!” โชโตะคุงพุ่งเข้ามาเหมือนจะคว้าตัวเขาแต่ก็ไม่ทัน ดาบิซังยกเขาตัวลอยกระโดดขึ้นไปบนต้นไม้ข้างๆวิลเลินคนอื่น

 

ยังไม่ทันจะได้คิดอะไร ด้านหลังก็ปรากฏประตูวาร์ปที่คุ้นเคย คัตสึกิถูกดึงเข้าไปในขณะที่อิซึคุคุงพยายามจะคว้าไว้ กว่าเขาจะตั้งสติได้ตัวเขาก็ถูกดึงเข้ามาพร้อมเจ้าของอัตลักษณ์ระเบิดเสียแล้ว —พร้อมกับสายตาเป็นห่วงปนตกใจที่พยายามจะพุ่งเข้ามาช่วยของเพื่อนหลายๆคน และเมื่อคว้าได้เพียงความว่างเปล่า... มันก็เปลี่ยนเป็นประกายแห่งความสิ้นหวัง

 

 

.

.

.

.

.

 

 

“เอ่อ...”

 

บรรยากาศตึงเครียดกระจายไปทั่วห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ เสียงเขาที่เอ่ยทักขึ้นมาจึงดังก้องเป็นพิเศษ

 

สายตาทุกคู่ภายในห้องเบนมาหาเขา ทั้งสมาชิกสมาพันธ์วิลเลิน ดาบิซัง —ที่เขาพึ่งรู้ตัวว่าอีกฝ่ายเป็นหนึ่งในสมาชิกกลุ่มวิลเลินด้วย และคัตสึกิที่ถูกมัดอยู่กับเก้าอี้

 

ทำไมคัตสึกิกับเขาที่ถูกจับตัวมาด้วยกันถึงถูกปฏิบัติแตกต่างกันขนาดนี้ —เพื่อนผมบลอนด์ถูกเข็มขัดเส้นใหญ่มัดไว้กับเก้าอี้อย่างแน่นหนา ส่วนเขานั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์พร้อมกับแก้วนำ้ผลไม้ที่ถูกส่งให้อย่างมีมารยาท

 

“ดาบิซัง?” เมื่อไม่มีใครบอกอะไรเขาเลยเขาจึงทำได้แค่หันไปถามคนที่รู้จักเพียงคนเดียวที่น่าจะให้คำตอบได้(คัตสึกิที่ถูกจับมาด้วยกันคงไม่รู้หรอก)

 

“อ่า... แขกของเรายังไม่เข้าใจสถานการณ์สินะ” หัวหน้าสมาพันธ์วิลเลินยกมือให้เจ้าของแผลไฟไหม้ทั่วทั้งตัวไม่ต้องเอ่ยปาก แล้วเริ่มอธิบายด้วยตัวเอง

 

“พวกเราคือสมาพันธ์วิลเลิน เรื่องนั้นคงรู้อยู่แล้วสินะ” เขาพยักหน้า พร้อมกันนั้นคัตสึกิก็สบัดแขนขาพยายามดิ้นให้หลุดจากพันธนาการ ที่ปากมีผ้าคาดไว้ไม่ให้ส่งเสียงโวยวาย

 

“มันแปลกดีใช่มั้ย...” ชิการาคิเริ่มเกริ่นเรื่องราว

 

“ว่าทำไมพวกฮีโร่ถึงโดนตำหนิขนาดนั้น—“ และเริ่มร่ายยาว เขาจับใจความได้ว่าพยายามจะดึงพวกเขาเข้าเป็นพวก

 

เขาฟังแล้วไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ มันเป็นเรื่องทั่วๆไปของความคิดมนุษย์ที่รู้สึกได้ถึงความไม่เท่าเทียมและถูกจัดไว้ว่าเป็นพวกคนไม่ดี —วิลเลิน พูดถึงแผนการที่ตั้งใจจะเปลี่ยนกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้และทำให้คนทั่วโลกได้ตระหนักถึงปัญหาทางสังคม

 

จริงๆเรื่องแบบนี้เขาก็เคยคิด ว่าความเหลื่อมล้ำของสังคมควรจะถูกทำลายทิ้งให้หมดและสร้างขึ้นใหม่ให้เท่าเทียม แต่... มันก็เป็นแค่อุดมคติที่ทำให้เป็นจริงไม่ได้ —หากมีโลกแห่งความเท่าเทียมที่ที่พรสวรรค์และความสามารถไม่สำคัญอยู่ล่ะก็ นั่นก็คงเป็นโลกที่พวกเราถูกดูถูกเท่าๆกัน

 

 

 

“ดาบิ ปลดกุญแจมือออกซิ”

 

...เขาต้องจมอยู่ในความคิดตัวเองนานขนาดไหน บทสนทนาถึงได้มาถึงจุดนี้กันนะ

 

ทันทีที่คัตสึกิถูกปล่อยก็พุ่งมาคว้าตัวเขาที่นั่งงงอยู่แล้วดันเขาไปหลบด้านหลัง —ในมือเขายังมีแก้วบลูเบอรี่โซดาอยู่เลย...

 

เพื่อนหัวฟางจับตัวเขาพลิกซ้ายพลิกขวาสำรวจแผลตามตัว ถ้าไม่สังเกตให้ดีๆคงเห็นแค่แผลถลอกตามตัวแต่คงไม่เห็นรอยบาดที่เอวหรอก—

 

“แผลนี่ไปโดนอะไรมา!?”

 

จากบรรยากาศอึมครึมกลายเป็นแตกตื่น ดาบิซังรีบเข้ามาดูแผลเขา ทันที่ที่เขาถูกกระชากข้อมือให้หันไปก็เผลอหลุดเสียงร้อง —ซำ้แผลข้อมือซ้นพอดี!

 

“โอ้ย!”

 

คนตัวสูงรีบปล่อยมือแล้วลูบเบาๆแทน

 

หลังจากนั้นเขาก็ถูกจับทำแผลอย่างงงๆโดยคุโรกิริซัง —ซึ่งหน้าจะเป็นคนเดียวที่ทำแผลเป็น ห้องกลับไปเงียบอีกครั้ง ยังดีที่มีสายตาเป็นห่วงมองมาด้วย ว่าแต่ทำไมนักเรียนฮีโร่ที่ถูกวิลเลินจับตัวมาถึงถูกคนที่จับมาทำแผลให้เนี่ย?

 

“ใครทำ” เสียงแหบๆปนดุดังมาจากคนที่มีโมเดลมือเกาะเต็มตัว

 

“ก็วิลเลินคนที่กล้ามใหญ่ๆ เจอกันที่หลังภูเขาน่ะครับ” เขานึกเล็กน้อยก่อนตอบ

 

“ไอมัสคูลาร์! ...ดาบิ!” เสียงตวาดดังจนน่าตกใจดังมาจากริมฝีปากแห้ง

 

“เผาทิ้งไปแล้ว” พี่ชายที่เคยสนิทด้วยตอบพร้อมมือที่กำแน่นจนเส้นเลือดขึ้น

 

บรรยากาศอึดอัดจนหนักอึ้งยิ่งกว่าเดิม

 

 

 

“ว๊าว! ได้เห็นคามินาริคุงใกล้ๆแบบนี้น่ารักกว่าที่คิดนะเนี่ย” สาวน้อยมัดผมมวยคู่ยุ่งๆเดินเข้ามาใกล้แล้วพูดขึ้นทำลายบรรยากาศตรึงเครียด

 

“ขอบคุณครับ? เอ่อ... เรียกว่าเดนกิก็ได้นะครับ”

 

“เดนกิคุงสินะ! ฉันชื่อโทกะ ฮิมิโกะ เรียกฮิมิโกะก็ได้!”

 

“ฮิมิโกะ..จัง?” เขาพูดชื่อตามคำขอพร้อมกับเอียงคอ อีกฝ่ายก้มลงกุมจมูก

 

“โว้ววว! หนุ่มน้อยทำโทกะจังล้มไปแล้ว! จมูก! เลือดกำเดาพุ่งแล้ว!” สมาชิกของสมาพันธ์วิลเลินคนนึงตะโกนขึ้นมา แล้วก็เกิดเป็นความโกลาหล

 

“แกจะไปตามนำ้พวกมันทำไมวะ!” สุดท้ายก็ถูกคัตสึกิคว้าตัวไปกอดไว้อยู่ดี

 

 

 

 

เฮ้อ....

 

นี่มันการลักพาตัวมาจริงๆหรอ? ดูดบลูเบอรี่โซดาในมือแก้เครียดดีกว่า…

 

 

 

 

 

### นั่งปั่นงานมาทั้งวันยังไม่คืบหน้าซักที นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ลงนิยายเลยมาปั่นแล้วลงให้

 

ขอขอบคุณทุกคอมเมนท์ทุกกำลังใจ ขอให้ทุกคนรักษาสุภาพ ดูแลตัวเองกันดีๆด้วย ใครได้หยุดหรือ work from home ก็โชคดีไป แต่ใครที่ต้องเดินทางออกจากบ้านก็ระวังตัวกันด้วยนะคะ เป็นห่วงรีดเดอร์ทุกคน

 

วันนี้ต้องไปปั่นงานต่อ บายค่าาาา

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 422 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,141 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 6 เมษายน 2564 / 22:33
    อะไรกันคะเนี้ยยยยยโอ้ยยยยยย5555 จากสมาพันธ์วินเลินกลายเป็นสมาพันธ์คนที่ชื่นชอบคามินาริหร๊อะะะถ555555
    #1,136
    0
  2. #1119 Jecelyn (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 13:10
    นี่คือสถานการ์ณจับตัวประกันจริงๆใช่ไหม5555 ทุกคนคือห่วงน้องมากกกก น้องก็ชิลปายยย555
    #1,119
    0
  3. #1075 Don't disappoint (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2563 / 14:52
    สถานการตอนนี้คือแบบชิลมากก55
    #1,075
    0
  4. #1026 MitsukiCarto (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 09:01
    นี่คือการมาทัศนศึกษากับถิ่นวิลเลินสินะ5555
    #1,026
    0
  5. #921 Mebal (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 21:30
    ที่จริงแล้วนี้คือสมาพันแฟนครับน้องนั้นเอง 5555555 ชัวร์!!!
    #921
    0
  6. #868 ✿ Red_Tsubaki ✿ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 17:10
    เเน่ใจนะว่าเป็นตัวประกัน55555 รู้สึกน้องจะมีอำนาจสุดในสมาพันเเล้วนะคเ
    #868
    0
  7. #640 nep7 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 05:12
    ชอบตอนน้องอยู่กับพวกวิลเลินอ่ะถถถถถ
    #640
    0
  8. #594 มิโกะ ซากุระ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 16:52
    หึหึหึ น่ารักมากค่าาา
    #594
    0
  9. #593 เวนีล่า (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 16:18
    แบบฉันอยากให้น้องอยู่ตบมุกกับสมาพันธ์วิลเลิน แต่เรือทางยูเอย์ก็ทิ้งไม่ลงงงงงง

    //อยากร้องกรี๊ดกับความเด๋อด๋าของน้องงงงง
    #593
    0
  10. #592 Lucky _ ph (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 09:47
    ต้าวรู้ตัวไหมว่าต้าวเป็นที่รักของทุกคนนะ//กอดน้องแน่นนน
    #592
    0
  11. #591 Aprilis34 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 09:30
    โคตรชิล
    #591
    0
  12. #590 Mikase Mizuki (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 08:48
    //ขำ หนูเป็นตัวประกันหรือหัวหน้าวิลเลินลูก
    #590
    0
  13. #588 yuu1 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 08:04
    น่าร้ากกกกกกกกก หนูควรจะเครียดสิ ทำไมหนูถึงชิลแบบเน้!!! แต่ไม่เป็นไร เพราะหนูน่ารักหรอกนะ #รักเดน
    #588
    0
  14. #587 neeeeeeo (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 07:42
    น้อนนนนนนนนนนนนหนูหลงประเด็นรึเปล่าลูกกกก~
    #587
    0
  15. #586 star-240351 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 06:27
    หนูลูกกหนูจะชิลแบบนั้นไม่ได้น้าาาา
    #586
    0
  16. #585 Hugyyyyyy (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 04:46

    มาเที่ยวเรอะไม่ดาร์กแบบนี้ก็ได้เหรออออ
    #585
    0
  17. #584 Winterrin (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 02:19
    หนูลูก 55555
    #584
    0
  18. #583 gurengesan (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 01:45
    ต้าวววเดนน!!บทจะชิลก็ชิลซะเหลือเกิ๊นนน!!
    #583
    0
  19. #582 HONEY QUEEN (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 01:13
    อารมณ์เหมือนเข้าบ้านผิดครั้งและเลยเคอร์ฟิวแล้วมากกว่าอ่ะน้องงง แล้วคนข้างบ้านก็รู้จักเราอีกอะไรแบบนี้มากกว่า5555555
    #582
    0
  20. #580 peelove2313 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 00:36
    น้องงงงง ต้องมีอีกพลังแน่นอล พลังน่ารักกก
    #580
    0
  21. #579 sisinasi (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 00:30
    นี้มันใช่วิลเลินแน่นหรอเนี้ย
    น้องก็ชิวไปนะบางที่555
    #579
    0
  22. #578 SINnURa (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 23:55

    นว้องงงงง น้องชิงโคตรๆเลย55
    #578
    0
  23. #577 P_Chan and Me_Kung (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 23:45
    น้องงงง นว้องจะชิลในสถานการณ์แบบนี้ไม่ด้ายยยย โอ้ยยยย อิแม่เป็นเอ็นดูววววว
    #577
    0
  24. #576 รินเจ้าค่ะ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 23:42
    โอ้ยยยยยยย น้องงงงงชิวเกิ๊นนนนนนนนนนน นี้คือตัวประกันใช่มะ! ไม่สิ! เดนกิเป็นแขกแต่ถ้าเราเป็นวินเลินแล้วโดนปฏิบัติตัวแบบนั้นด้วยคงแอบดีใจแหละ ที่แบบเขาไม่รังเกียจที่ตัวเราเป็นวินเลิน ปฎิบัติอย่างเท่าเทียม.
    #576
    0
  25. #575 91250 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 23:28
    ทำไมตอนนี้ยิ่งอ่านยิ่งขำ555
    #575
    0