[Fiction Conan] Death Color Black White or Gray

ตอนที่ 9 : ราตรีสีเลือดครั้งที่ 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 755
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    11 พ.ย. 61




ความเดิมตอนที่แล้ว

 

 

      ปัง!

 

 

      'อย่ามายุ่งให้มันมากนักละ เชอร์รี่"ริชาร์ทกล่าวแค่นั้นก่อนจะกระโดดลงจากดาดฟ้าไปพร้อมกับยินและเบลม็อท

 

 

      ไฮบาระเอาหลังชนกำแพงทรุดตัวลงอย่างหมดแรง

 

 

       ออร่านั่น เหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน

 

 

       'ระวังตัวด้วยล่ะ คุโด้คุง...'

 

----------

 

 

      คิดร่อนลงที่พื้นอย่างระมัดระวังเมื่อสังเกตว่าไม่มีใครอยู่ และปล่อยคนที่ดึงคอเสื้อมาลงพื้นดีๆ เมื่อเท้าแตะพื้นซีเมนต์โคนันจ้องแผลคิดด้วยความกังวล

 

 

      ถ้าปล่อยไว้นาน อันตรายแน่

 

 

      "ฉันไม่เป็นไรหรอกน่า คุณยอดนักสืบ โอ๊ย! เจ็บๆๆ"คิดกุมแผลแน่น

 

 

      แน่ใจนะว่าไม่เป็นไร?

 

 

      "นายควรรีบทำแผล"

 

      "ฉันรู้แล้วน่า ว่าแต่นายคิดว่าใครเป็นคนยิงฉัน? ฉันคิดว่านายคาดไม่ถึงแน่ๆ"

 

      "ก็ต้องยินสิ มีควันเขม่าปืนด้วย"โคนันมองก่อนจะขมวดคิ้ว ก่อนจะเริ่มสัมผัสสิ่งที่คนตรงหน้าจะบอก

 

      "ถามแบบนี้ อย่าบอกนะว่า..."

 

      "ตามที่นายคิด คนยิงฉันไม่ใช่คนชื่อยิน แต่มีคนซ่อนอยู่หลังผู้หญิงคนนั้น"

 

      "ว่าไงนะ!"

 

      "ฉันขอแนะนำให้ระวังเด็กที่น่าสงสัยเอาไว้ เพราะมือที่ฉันเห็นตอนถือปืนคือ มือเด็ก"

 

      "!?"

 

 

      คนที่เขาสงสัยคงมีแค่คนเดียวที่ผุดขึ้นมาในหัว จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเด็กที่ย้ายมาใหม่วันนี้

 

 

      คุรุมาโนะ อากิระ!?

 

 

 ++

 ++++

 ++++++

 

 

       โคนันและคิดต่างแยกย้ายกันไป โคนันเดินครุ่นคิดตลอดทางจนกลับมาที่พิพิธภัณฑ์ที่ยังคงเปิดไว้อยู่เพราะยังคงรอจับคิดอยู่ ในส่วนทางของคิดเขาปลดชุดสีขาวมาเป็นชุดธรรมดาอย่างลำบากและเดินเข้าไปในโรงพยาบาลโดยเลือดไหลเป็นทาง เป็นอันทำให้คนในที่นั้นต่างหวีดร้องและหมอกับพยาบาลรีบช่วยกันพาไปรักษาเป็นการเร่งด่วนทันที

 

 

 

     - คอนโด ห้อง666-

 

 

      ร่างบางของริชาร์ทล้มตัวลงนอนไปกับเตียง มือชูสร้อยจี้กุหลาบให้อยู่ในระดับสายตา

 

       'สุขสันต์วันเกิดจร้า~ ริชาร์ท'เด็กสาวคนหนึ่งยื่นสร้อยมาให้แก่เธอ(เขา)

 

       'ฉันให้สร้อยนี้นะ กุหลาบนี่เหมาะกับเธอดีนะ~'

 

       'ขอบคุณมากนะ!'

 

     

       ริชาร์ทมองสร้อยด้วยสายตาวูบไหวก่อนจะกลับมาเป็นสายสุดจะเดาความคิดยาก ก่อนจะตวัดมือกำสร้อยและลุกขึ้นมองผู้มาใหม่

 

 

      "เรื่องนั้น สรุปว่าไง ยิน"ริชาร์ทถาม

 

       "อ่า องค์กรนั้นเป็นอย่างที่บอสคิด"

 

     "กี่คน?"

 

      "ทั้งหมด"

 

      "งั้นหรอ..."ริชาร์ทลุกเอาสร้อยไปเก็บในที่ที่ลึกและลับกว่าเดิม ถามว่าไม่เอามาใส่หรือติดตัวหรอ? ขอตอบเลยว่า กลัวมันตกหายไปที่ไหนอีกน่ะสิ เขาเหลือบมองกรอบรูปบนหัวเตียงที่ในภาพมีหญิงสาวดูราวๆ 17ปีที่มีเด็กๆมากมายล้อมรอบด้วยสายตาอ่านยาก

 

       "สงครามระหว่างสององค์กร...จะเริ่มขึ้นในไม่นาน"

 

 

----------------

 

 

     ริชาร์ทหรืออากิระตื่นขึ้นมาเพื่อเตรียมไปโรงเรียนเช่นเดิม โดยมีคนขับรถจำเป็นที่(โดนบังคับ)ยอมมารับหน้าที่นี้แบบ(โคตรไม่)เต็มใจอย่างอามุโร่ แต่ใครจะคิดล่ะว่าตอนเดินทางดันได้ผู้โดยสารอีกคนหนึ่งขึ้นมาเป็นกาฝากด้วยล่ะ

 

      "ขอโทษที่รบกวนนะ พอดีรถฉันดันเสียน่ะ"เสียงหวานผู้เป็นกาฝากประจำรถตอนนี้คือเจ้าหน้าที่FBI สาว โจดี้ สตาร์ลิ่ง

 

      "น่าแปลกใจดีนะครับคุณเจ้าหน้าที่เอฟบีไอ ที่อยู่ๆรถคุณถึงดันเสียกระทันหันและมาขอขึ้นรถมากับผมเนี่ย"

 

      "ก็ฉันสังเกตรถคุณเป็นคนแรกเลยนี่ ยังไงที่หมายของพวกเราก็ทางเดียวกันอยู่แล้วนี่"โจดี้ตอบเสียงเรียบออกห้วนๆ เธอไม่ค่อยชอบหน้าอามุโร่เท่าไหร่จริงๆนั้นละ

 

      "ขอฝากตัวด้วยนะ ฉันโจดี้ สตาร์ลิ้งส่วนเธอล่ะ?"โจดี้หันมาสนใจเด็กข้างตัวที่เธอรู้สึกอันตรายและคุ้นเคยแปลกๆแทน แถมเหมือนใครบางคนในประกาศจับอีก...

 

      "คุรุมาโนะ อากิระครับ"อากิระบอกเสียงสุภาพ ถึงจะไม่อยากจะพูดแบบนี้ก็เหอะ

 

       "อายุเท่าไหร่หรอ?"

 

       เผือกครับ

 

       "7ครับ"

 

       "อยู่ชั้นอะไรงั้นหรอ?"

 

       ชั้นเรียนมั้ง

 

       "มีพี่น้องไหม? กี่คนหรอ"

 

       กุลูกเดี่ยว

 

       "ไม่มีครับ"

 

       "พ่อแม่ล่ะ?"

 

       จะเอาชื่อพ่อแม่กุไปล้อรึไง?

 

       "พ่อประสบอุบัติเหตุเสีย ส่วนแม่ทำงานอยู่ครับ"

 

       "แล้วอาศัยอยู่แถวไหนหรอ?"

 

       บนหลังคาบ้านคุณมั้ง!

 

       "แล้ว...บลาๆๆๆ"และอีกมากมายที่เขาต้องตอบคำถาม ถ้าไม่ตอบคงหาว่าหยิ่ง ประโยคที่ตอบไปซึ่งขัดกับความคิดในใจอย่างรุนแรง อากิระกรอกตามองแรงใส่อามุโร่ที่แอบกลั้นหัวเราะที่ถ้าหลุดออกมาคงเป็นเสียงหัวเราะสะใจใช่ย่อย

 

        "เกิดวันที่เท่าไหร่หรอ?" 

 

        ถ้าจะถามขนาดนี้...เอาชีวประวัติกูไปเหอะ!!!?

 

 


 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

31 ความคิดเห็น

  1. #31 โลลิน้อย (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 10:55
    ชอบๆรอนะไรท์
    #31
    0
  2. #30 ธิราวรรณ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2562 / 12:00

    รอค่าาาอยากอ่านแล้ว

    #30
    0
  3. #29 kittiya_ff (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 20:26

    รอเสมอออออ
    #29
    0
  4. #28 pa ku (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 14:05
    รอๆๆๆๆ ชอบๆๆๆๆ
    #28
    0
  5. #21 yume2005 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:52
    ตอนเคียดก็ดคียด..ตอนจะขำก็ขำเราขำตอนท้ายประโยคสุดท้ายเลยอะคะขำมากเลยตอนอ่าน..คึกๆ..555+
    #21
    1
    • #21-1 Attore inutile(จากตอนที่ 9)
      21 มีนาคม 2562 / 18:09
      ไรท์เป็นสายเมาครับ
      #21-1
  6. #18 Thaksaina (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 19:06
    รอออ สนุกมาก
    #18
    1
  7. #15 toschio1 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 23:04
    รอคร้าาา
    #15
    1
  8. #14 Som_smile36 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 19:58
    ในมุมของอากิระ พวกโคนันดูกระจอกป๋องแป๋งไปเลย 55555+
    สะใจชิปหายย
    #14
    1