[ReBoRn] นักฆ่าสาวกับเหล่าตัวละครรีบอร์น [จบ]

ตอนที่ 38 : ยำมาม่าโคนัน(?)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,029
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    18 มี.ค. 61


 ก็เป็นแบบเดียวกับตอนล่าสุดที่ลงในโคนันนั้นแหละครับผม

(มิเรย์หรือเซย์กับไคโตะเป็นแฟนกัน แต่ดูเหมือนว่าไคโตะจะแอบชอบอาโอโกะ จนขอคบเป็นแฟนได้ เซย์กลับมาอยู่ร่างเด็กแบบโคนันหรือก็คือเป็นมิเรย์)

[มีรัน โซโนโกะ อาโอโกะ ไคโตะ(ร่างจอมโจรคิด) โคนัน ไฮบาระ ด็อกเตอร์และแก๊งนักสืบเยาว์ชน เฮย์จิ คาซึฮะ ตำรวจของ....(คนที่ไล่จับคิดแบบแทบเป็นแทบตายแต่ก็เเห้วทุกรอบ) ที่มาเที่ยวและจับจอมโจรคิด] 


"คิดจะหนีรึไงกัน จอมโจรคิด ไม่สิ...คุโรบะ ไคโตะ"มิเรย์เอ่ยทักไคโตะที่เป็นจอมโจรคิดอยู่ ไคโตะในชุดจอมโจรคิดสะดุ้งพิรุธจนน่าผิดสังเกต
"อะ..อะไรกัน เด็กน้อย ไคโตะนี่ใครหรอ"จะสังเกตได้ว่าคิดเหงื่อพลั่ก
"หืม? หน้าตาก็เผยออกมาแล้ว ไม่รู้ตัวหรอ?"มิเรย์เอ่ยพลางยืนถือผ้าคลุม หมวก แว่นข้างเดียว เรียกว่าครบเซ็ตเลยทีเดียว คนรอบๆต่างอึ้งกับความเร็วของเธอ
"คะ...ไคโตะ"อาโอโกะนี่ตะลึงสุดๆ
"หว๊า!!!?"ไคโตะถึงกับหมาดหลุด ก่อนจะทำท่าหนีไปแต่โดนดึงอยู่แถมใช่มายากลหายตัวไปไม่ได้อีก ไคโตะมองมือเล็กของเด็กสาวที่จับแขนเขาแน่นจนน่ากลัว
"ไง~ จำฉันไม่ได้จริงๆงั้นหรอ~ ไคต์~"ไคโตะมองเด็กสาวด้วยความมึนงง มิเรย์มองไคโตะด้วยสายตาสมเพชและเจ็บปวดแบบปิดไม่มิด
“...งั้นหรอ จำไม่ได้งั้นสินะ เฮ้อ...รอแปปนึง ห้ามหนีไปไหน ไม่งั้น แก-ตาย"มิเรย์มองไคโตะด้วยสายตาเฉือดเฉือนจนเขาไม่กล้าขยับตัว มิเรย์ยกยิ้มมุมปากก่อนจะหอบเสื้อของผู้ใหญ่เดินเข้าไปในห้องน้ำ ไฮบาระและโคนันเบิกตากว้าง
"หรือว่า!!?"โคนันกับไฮบาระหลุด เธอคิดจะใช้ยาตัวนั้น!!!?

    - 20นาทีผ่านไป -

"นานไปไหมเนี่ย มิเรย์จัง"รันเอ่ย
"อืม นั้นสินะ"โซโนโกะเห็นด้วย จังหวะนั้นเองที่ประตูห้องน้ำได้เปิดออกมาพร้อมกับหญิงสาวเรือนผมสีเงินสลวยยาวถึงสะโพก ดวงตาสองสีสวยและแปลกตา ซ้ายฟ้าขวาแดง ใบหน้าที่งดงามน่าหลงใหล และไคโตะรู้จักเป็นอย่างดี
"ไง~ ฉัน ยามาสึโนะ ริกะเซย์ริ หรือ เซย์ คราวนี้จำได้รึยัง ไคต์~"เสียงหวานร่าเริงกล่าวแต่ดวงตาฉายแววอาฆาตไปให้ไคโตะ
"ซะ...เซย์!?"ไคโตะตาเบิกกว้างอย่างตกใจ
"ใช่~ ฉันเอง ไหนลองอธิบายให้ฉันฟังดิ ว่าเรื่องไงมาไงถึงไปคบกับอาโอโกะได้"เสียงเรียบเย็นเอ่ยทันทีโดยเข้าประเด็นที่จงใจกลับเข้าร่าง
"...หลังจากที่เธอหายไป ฉันก็ได้พบกับอาโอโกะ และหลงรักเลย พออายุ17ก็คบกัน...ฉันขอโทษ เซย์"
"หืม? ฉันยกโทษให้"
"จริงหร--- อั่ก!!!?"
"ไคโตะ/คุณเซย์!!?"ทุกคนต่างอึ้งเมื่อไคโตะเอ่ยไม่ทันจบก็โดนเซย์ผลักดันลงพื้นและคล่อมตัวทันที

   ไคโตะมองอย่างตกใจแต่รู้สึกเหมือนมีน้ำใสๆมาโดยแถวแก้มเขา พอมองคนข้างก็ก็ต้องอึ้ง
"ฉันยกโทษให้นายแน่! ถ้านายยอมบอกฉัน!!? แล้วนี้มันอะไรกัน ไหนบอกรักฉันหนักฉันหนา! แล้วไง ทำไมผลมันเป็นอย่างนี้ได้!! อธิบายมาสิ!! ไคโตะ!!! อธิบายมาเดียวนี้ว่าตอนนี้รู้สึกยังไงกับฉันคุโรบะ ไคโตะ!!!!!!!!?"เซย์ตวาดลั่นอย่างเดือดดาลด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดจากการถูกหักหลังจากคนที่รักมาก
"...."ไคโตะไม่ตอบแต่เลื่อนสายตามองไปที่อาโอโกะที่กำลังสั่นน้ำตาคลอเมื่อได้ยินสิ่งที่เซย์พูดอย่างเดียว
"ตอบมาสิ!!!?"เซย์ตวาดใส่
"อาโอโกะ..."แต่เขาก็ไม่ได้สนใจเธอเลย...
"คะ-ไคโตะ ไม่จริงใช่ไหม ฮึก! ไปตายซะ ตาบ้าไคโตะ!!!!"อาโอโกะร้องออกมาพร้อมกับวิ่งออกไป 
"เดี๋ยวสิ! อาโอโกะ!!?"ไคโตะเมื่อเห็นดังนั้นก็ผลักเซย์ออกไปเต็มแรงจนเซย์แขนกระแทกกับเหล็กจนกระดูกร้าวแตกก่อนจะตามอาโอโกะไปโดยไม่สนใจเธอเลยสักนิด

   ...เขาไม่แม้แต่จะชายตามองเธอเลยด้วยซ้ำ...

"เซย์...."โคนันพึมพำเบาๆเมื่อเห็นหญิงสาวนั่งเงียบก้มหน้าจนผมปิดจนมองไม่เห็นว่าทำหน้ายังไงอยู่ ส่วนมือก็จับแขนขวาที่ไปกระแทกกับเหล็กจนกระดูกน่าจะร้าว
"คุณซะ-เซย์คะ..."บรรยากาศรอบๆต่างเงียบกริบราวป่าช้า ก่อนจะมีเสียงดังขึ้นมาอย่างเจ็บปวด
"หึหึหึ นั้นสินะ...ไม่ต้องให้นายตอบฉันก็รู้แล้วว่านายรู้สึกยังไงกับฉัน"เซย์พูดเบาๆแต่ได้ยินอย่างทั่วถึง เธอใช้มือซ้ายเสยผมขึ้นเผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปที่หยาดน้ำตาที่ไหลอย่างไม่ขาดสาย แววตาที่ส่อถึงความปวดร้าวจนคนที่เห็นต่างปวดใจแปลกๆไปด้วย
"อ่า...ตัวฉันนี่มันน่าสมเพชจริงๆแฮะ...งั้นฉันไปล่ะ"เธอลุกขึ้นก่อนจะเดินโซซัดโซเซออกไปโดยไม่ฟังเสียงห้ามของคนที่เหลือ

    - ทางด้านไคโตะกับอาโอโกะ - 

"รอฉันด้วย! อาโอโกะ!!!"ไคโตะวิ่งตามอาโอโกะมาจนถึงใจกลางน้ำพุในสวนสนุก อาโอโกะหยุดวิ่งก่อนจะหันมามองไคโตะ 
"ฮึก! ตาบ้าไคโตะ นายตามฉัน ฮึก! มาทำไม ทำไมนายไม่ไปอยู่กับแฟนของนายล่ะ! ฮือๆ"อาโอโกะร้องไห้อย่างหนักจนไคโตะที่เห็นแล้วปวดใจแปลกๆ
"ก็เธอไงที่เป็นแฟนของฉันน่ะ"ไคโตะเดินมาหยุดตรงหน้าอาโอโกะ
"แฟนของนายไม่ใช่คุณเซย์อะไรนั้นเหรอ!!"อาโอโกะตวาดใส่ก่อนจะเอามือปิดหน้า
"ไม่ใช่นะ...."
"ทั้งๆที่ฉัน...ฉันรักนายมากแท้ๆ ทำไมกันล่ะ! ทำไมนายถึงทำแบบนี้กับฉัน ห๊ะ! ตาบ้าไคโต---!!!!?"ยังไม่ทันพูดจบ ไคโตะก็ดึงตัวอาโอโกะเข้ามากอด
"ฉันรักเธอคนเดียว ยัยบ้า"ไคโตะพูดพลางกอดอาโอโกะแน่น
"ตะ-แต่ นายก็รักผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่รึไง"
"นั้นมันแค่อดีต ตอนนี้ฉันรู้สึกกับผู้หญิงคนนั้นแค่ว่าเพื่อนเท่านั้น ตอนนี้ฉันรักเธอ อาโอโกะ"
"จะ-จริงงั้นหรอ..."อาโอโกะพูดพลางหน้าแดงเล็กน้อย ไคโตะผละออกก่อนจะพูดออกมา
"จริงสิ ฉันรักเธอคนเดียวเท่านั้น อาโอโกะ"
"อะ-อื้อ ฉันก็รักนาย"และทั้งคู่ก็จูบกันพร้อมกับน้ำพุที่พุ่งขึ้นมารอบตัวพวกเขา บนท้องฟ้าก็มีแสงประกายของพรุ่ที่ถูกจุดออกมาพอดีราวกับยินดียังไงอย่างงั้น โดยมีเซย์ตามมาและแอบดูอยู่ห่างๆด้วยความเจ็บปวด

    ถ้าให้เปรียบเหมือนละคร ทั้งคู่คือพระนางที่ตอนจบต้องคู่กัน...ส่วนเธอก็คงเป็นส่วนเกินถูกทอดทิ้งอย่างไม่ใยดี...

  เซย์คิดก่อนจะเดินออกจากที่นั้นและเดินตามทางไปที่ตึกชั้นที่สูงที่สุด...เธอตัดสินใจแล้ว เธอขึ้นมาบนดาดฟ้าก่อนจะเหยียบที่ขอบของตึกที่ด้านล่างคือพื้นที่โล่งกว้างไร้ผู้คนในยามค่ำคืน ด้านหน้าคือตึกและหลังคาบ้านของผู้คน เซย์หลับตาลงพลางคิดถึงเรื่องในอดีต....



[แนะนำให้เปิดฟังจนจบเรื่อง]

   - เมื่อ12ปีก่อน - 

    ภาพของเด็กสาวคนหนึ่งนั่งร้องไห้อยู่กลางสนามเด็กเล่นที่ไม่มีใครอยู่เพราะกลับบ้านกันหมดแล้ว เข่าของเด็กสาวมีรอยถลอก เป็นแผลเนื่องจากการระหว่างเธอจะกลับบ้านแล้วดันหกล้มจนเป็นแผลอย่างที่เห็น
"ฮึกฮืออ หนูเจ็บอ่ะ ฮือๆๆ"เด็กสาวร้องไห้อย่างเจ็บปวดที่แผล และระหว่างที่เธอร้องไห้อยู่นั้นก็เหลือบเห็นผ้าเช็ดหน้าที่ถูกยื่นมาตรงหน้า เธอเงยขึ้นมามองเจ้าของผ้าเช็ดหน้า เขาคือเด็กผู้ชายที่คนหนึ่งที่อายุน่าจะเท่าเธอ
"อ่ะนี่ หยุดร้องไห้ซะนะ"เด็กชายพูดเสียงอ่อนโยนและยิ้มให้ เธอมองอย่างหลงใหลในรอยยิ้มนั้นก่อนจะหยิบมาเช็ดน้ำตา
"ขะ-ขอบคุณนะ"เธอกล่าวขอบคุณเด็กชาย
"ไม่เป็นไรๆ อ่ะ! ฉันชื่อไคโตะ คุโรบะ ไคโตะ เรียกว่าไคโตะก็ได้นะ เธอล่ะ"เด็กชายนามไคโตะเอ่ยถามเด็กสาวด้วยรอยยิ้ม
"ฉันชื่อยามาสึโนะ ริกะเซย์ริ เรียกเซย์ก็ได้นะ"เด็กสาวยิ้มตอบรับไป
"งั้นเรามาเป็นเพื่อนกันนะ!"ไคโตะพูดพลางจับมือเซย์
"อื้อ!"เธอตอบรับไป ก่อนจะรู้สึกเจ็บแผลที่เข่า
"โอ๊ย! เจ็บอ่ะ ฮึก!"เด็กสาวน้ำตาคลอ
"เดี๋ยวฉันทำให้หายเอง"ไคโตะพูด
"อะ-อืม"เซย์ตอบรับ ไคโตะเลื่อนหน้ามาใกล้ที่แผลของเซย์
"เพี้ยง เพี้ยง! ความเจ็บปวดจงหายไปซะ!"ไคโตะเป่าและเอ่พลาสเตอร์มาปิดแผล ก่อนจะมีดอกกุหลาบขึ้นมาที่มือของเขาพร้อมยื่นมาให้เซย์
"เป็นไงบ้าง"
"ว้าววว สุดยอดเลย ฉันหายเจ็บแผลแล้วล่ะ และมายากลของนายนี่เก่งจัง!!"เด็กสาวเอ่ยร้องขึ้นมาอย่างสนใจ ดวงตาวาววับราวกับเห็นของเล่นใหม่ ไคโตะที่เห็นยังงั้นจึงยิ้มออกมาและลูบหัวของเด็กสาวเบาๆด้วยความเอ็นดูระคน
"ฉันให้นะ"ไคโตะยื่นดอกกุหลาบให้เซย์
"อื้อ! ขอบคุณนะ!!!"ภาพที่เห็นคือเด็กสาวที่ยิ้มให้เด็กชายอย่างมีความสุข และหลายๆฉากที่ต่อมาเป็นเทปเรื่องราว

"อ่ะ! อย่าแย่งไก่ของฉันสิ เอาคืนมานะ ยัยบ้า!"
"ไม่ล่ะ แบร่!" 

    ทั้งการแย่งของกินกัน...


"ฉันจะดูช่องนี้ อย่าเปลี่ยนช่องสิ!"
"ไม่อ๊าววว ฉันจะดูช่องนี้อ่ะ!"
"เธอนี่น่ะ! เอารีโมทมาน๊าาา ยัยบ้าเซย์"
"ไม่ให้หรอก ยังไงก็ไม่ให้ แบร่!"
"หน๊อย ยัยตัวแสบ!" 

    ทั้งต่างแย่งรีโมทเพื่อดูช่องที่ตัวเองชอบ...


"ขอลอกการบ้านหน่อยสิ~"
"ไม่!"
"โธ่ ยัยขี้งก!"
"นายมีสมองก็ทำเองสิ แบร่!"
"กวนฉันหรอ ยัยบ้า!"
"โอ๊ยๆๆ อย่ายืดแก้มฉันสิ ปล่อยน๊า!!!"
"ไม่!"
"ง่ะ! ไคโตะบ้า!!" 

    ทั้งขอลอกการบ้าน...


"ฉันชอบเธอ เป็นแฟนกับฉันนะ"
"กินยาลืมเขย่าขวดรึเปล่าเนี่ยนาย= =*"
"กวนฉันได้ตลอดนะ! ครั้งนี้ฉันจริงจังนะ เชอะ!"
"งอนทำไมง่าาา โอ๋ๆ ไม่งอนน๊าาาาา"
"เชอะ!"
"งั้นตกลง ฉันยอมเป็นแฟนนายก็ได้"
"จริงนะ"
"อื้ม!" 

   ทั้งการสารภาพรักของเขา...


"ไม่ไปไม่ไดัหรอ..."
"อย่าทำหน้าหงอยสิ เดี๋ยวฉันก็กลับมาน่า"
"จริงๆนะ"
"จริงสิ!"
"งั้นถ้ากลับมาแล้วเราแต่งงานกันนะ"
"อื้ม!"
"ฉันรักเธอนะ เซย์"
"ฉันก็รักนาย ไคโตะ"

    ทั้งการจากลาและคำสัญญาในวันนั้น....  

       ช่างน่าโหยหาเหลือเกิน...


"เซย์!/คุณเซย์!"เสียงของคนที่คุ้นเคยทำให้เซย์ลืมตาขึ้นพร้อมหันไปมองพวกไคโตะที่มองมาด้วยสายตาตื่นตระหนก
"ไง พวกนาย"
"คุณเซย์อย่าคิดสั้นนะ!"รัน....ขอบคุณที่คอยเป็นห่วงและดูแล...
"เธออย่าโดดลงไปนะ!"โซโนโกะ...ขอบคุณที่คอยพาไปเที่ยวอยู่เสมอ...
"คุณเซย์ใจเย็นๆก่อนนะคะ/ครับ!"เก็นตะ อายูมิ มิซึฮิโกะ ขอบคุณที่คอยเป็นเพื่อนกัน แก๊งนักสืบเยาวชน สนุกมากเลยนะ...
"หนูเซย์ใจเย็นๆก่อนนะ"ด็อกเตอร์....ขอบคุณที่คอยประดิษฐ์ของมาให้ใช้...
"คุณเซย์! ห้ามโดดลงไปนะ!"คาซึฮะ....ขอบคุณที่คอยเดินเล่นเป็นเพื่อนนะ...
"เธอห้ามคิดสั้นเด็ดขาดเลยนะ!!"ฮัตโตริ...ขอบคุณที่คอยหาอะไรสนุกๆให้ทำ...
"อย่าโดดลงไปนะ!/อย่าคิดจะโดดลงไปนะ"โคนัน ไฮบาระ...ขอบคุณที่คอยเคียงข้างสู้คดีกันมา...
"ยัยหนู อย่าโดดลงไปนะเฟ้ย!?"สารวัตรฮากาโมริ...ขอบคุณที่คอยปกป้องสิ่งของที่ล้ำค่าของผู้คน...
"เธออย่าโดดลงไปนะ ฉันขอร้อง!"อาโอโกะ...ขอบคุณที่คอยช่วยหาแนะนำเสื้อผ้าที่ดีๆให้ฉันใส่...
"ขอร้องล่ะ ฉันขอโทษ! เธออย่าฆ่าตัวตายนะ!!"ไคโตะ...ขอบคุณ...ที่เคยรักกัน...ขอบคุณที่คอยอยู่ข้างกันมาเสมอ  

   เซย์ยิ้มออกมาทั้งน้ำตาที่ไหลไม่ขาดสาย มันเป็น...รอยยิ้มที่สวยงามมากที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา
"ขอบคุณนะทุกคน แต่ว่านะ มันหมดเวลาของฉันแล้วล่ะ ไม่ว่ายังไง ฉันก็ตัดสินใจแล้ว ยังพวกนายก็รักษาตัวด้วยล่ะ ไคโตะฉันฝากอาโอโกะ อาโอโกะ ฉันฝากไคโตะด้วยเหมือนกัน ยินดีกับทั้งสองคนนะ ลาก่อน..."สิ้นเสียง เธอก็หงายทิ้งตัวลงตามแรงโน้มถ่วง 
"เซย์!/คุณเซย์!" 

  ตอนนี้...ฉันไม่ได้ยินอะไรอีกแล้วเพราะแรงดันอากาศ ฉันหลับตาลงพร้อมน้ำตาที่ล่วงโรยไม่ขาดสาย ภาพของทุกคนต่างฉายขึ้นมา ฉันอยากรู้สึกอะไรอีกแล้ว ส่วนเกินก็คงได้เป็นแค่ส่วนเกิน ไม่สามารถไปเคียงคู่กับพวกที่เขาต้องการได้เลย ดังนั้น ส่วนฉันที่เป็นส่วนเกินจึงต้องถูกตัดทิ้งอย่างไร้เยื่อใย...โลกนี้มันช่างน่าเบื่อเหลือเกิน 

    ตู้ม! กร๊อบ!!!


 ลาก่อน....โลกนี้ ลาก่อน....ทุกคน


ตันๆเรื่องหลักกันป๊ายยยย//หลบทรีน ปล.ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องหลีกทั้งนั้น
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

359 ความคิดเห็น

  1. #244 an1mno (@an1mno) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 20:34
    ไรท์คงหิวยำมาม่าโคนันกิน//^O^\\
    #244
    1
  2. #243 _BlackRoses_ (@Natsuno-Chan) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 01:09
    ไรท์ต้องตันขนาดไหนถึงต้องแต่งอะไรแบบนี้ออกมาได้ ปกติเราจะเป็นประเภทที่ว่า ถ้าเรื่องเก่าตันก็จะมีพล็อตเรื่องใหม่ผุดขึ้นมาเป็นดงดอกเห็ดตลอด ไม่รู้ว่าไรท์เป็นเหมือนกันมั้ย? 55555
    #243
    1
    • #243-1 Wolf of emptiness (@Silverfox25147) (จากตอนที่ 38)
      19 มีนาคม 2561 / 01:38
      ผมก็เป็นนะ ผมแต่งลงสมุดได้13เล่มไปแล้ว แต่ละเล่มสามหน้าก็ตันแล้วครับ

      ผมตันชนิดที่ว่าหานิยายอ่านแล้วในเรื่องผมอยากให้ดราม่ากว่านี้ก็เอามาแต่งเอาในโน้ตนั้นแหละครับ//ฮา
      #243-1
  3. #242 kotori2548888 (@kotori2548888) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 23:32
    ถ้าท่านถนัดเรื่องมาม่า(?)ก็จงยำมันต่อไปซะ อ่านไปอ่านมารู้สึกสนุก:)
    #242
    1
    • #242-1 Wolf of emptiness (@Silverfox25147) (จากตอนที่ 38)
      19 มีนาคม 2561 / 01:34
      ผมถนัดแน่นอน ไม่ได้กินทุกวันแต่กินทุกมื้อ(?)
      #242-1
  4. #241 ruamtham78 (@ruamtham78) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 23:09
    ........ตายซะแล้ว-_-
    #241
    1