[ReBoRn] นักฆ่าสาวกับเหล่าตัวละครรีบอร์น [จบ]

ตอนที่ 37 : ชีวิตติดมาม่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,143
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 82 ครั้ง
    17 มี.ค. 61



 ไรท์มีอะไรจะบอกล่ะ สมองไรท์ได้เดินทางมาถึง1000กิโลแล้--//โดนถีบ
  ??? : ตันก็บอกมาตรงๆเถอะ! ไม่ต้องมาเล่นมุข!//โดดถีบไรท์
 ไรท์ : คร้าบ...นั้นแหละ ไรท์ตันเลยหาอะไรมาลงให้อ่าน ซึ่งชีวิตไรท์ดันถนัดแต่งดราม่าสนองตัวเอง ใครมาอ่านคงต้องเตรียมตับสำรอง(?)ไว้สักหน่อยก็ดีนะครับ อยากบิ้วอารมณ์ก็ไปหาเพลงเศร้าๆฟังตอนอ่านก็ได้เน้อ(อันนี้ผมทำบ่อย555) ซึ่งอันนี้มีอยู่สองเรื่องด้วยกันคือ เรื่องรีอบร์นกับเรื่อง Nanatsu no Taizai และเมีหลายๆเรื่องที่ไรท์แต่งเอาในโน้ตระบายอารมณ์ความอยากแต่ขี้เกียจเอาลง(?) ใครไ่ม่ชอบก็กดปิดป๊ายยย ปล.จะมาแบบฉากในแต่ละฉากนะครับ



 - ยำมาม่ารีบอร์นแบบที่ 1(?) -

      ระหว่างที่คาเรียกำลังคุยกับพวกสึนะอยู่นั้น

  ครืด~ ปัง!  บานประตูของห้อง ม.2-A ได้เปิดออกเสียงดังลั่นจนทุกคนหันมาสนใจรวมถึงพวกสึนะด้วย และเมื่อคาเรียเห็นผู้มาใหม่ถึงกับเงียบและหุบยิ้มทันที
"คา...เรีย"
"เคียวจัง มารับฉันเหรอคะ?"หญิงสาวที่นามว่าไอสะเอ่ยออกมาพร้อมเดินเข้าไปกอดแขนเคียวยะอีกด้วย ภาพนั้นทำให้เธอเจ็บปวดได้ไม่เบาถึงจะเจ็บมาเยอะมากเกินพอ แต่มันก็...ช่างเถอะ
"เธอมาทำอะไรที่นี่ คาเรีย"เคียวยะถามคาเรียที่ยืนนิ่งเงียบๆ ใบหน้าไร้อารมณ์จนดูหน้ากลัว ก่อนที่เธอจะ(ฝืน)ยิ้มออกมาเบาๆ
"แหะๆ พอดีมาเรียนต่อน่ะ แล้วคุณฮิบาริ เคียวยะ หัวหน้ากรรมการคุมกฎมีธุระอะไรกับฉันหรอคะ??"คาเรียพูดพร้อมยิ้ม แต่สายตามันเผยความเจ็บปวดอย่างปิดไม่มิด
"อย่ามาเล่นลิ้น...."

   ตู้ม!

 สิ้นเสียงเคียวยะผลักเธอปลิวไปชนกับผนังห้องอย่างแรกจนกระอั่กเลือดออกมา คนอื่นๆมองอย่างตกใจ
"คุณคาเรีย!!"สึนะตะโกนด้วยความอึ้ง
"แค่กๆ นายกล้าทำกับฉันแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันหรอ เคียว-ยะ"เธอเอ่ยเสียงเรียบเย็นพร้อมจิตสังหารที่แผ่ออกมาเบาๆ
"..."
"เคียวยะคะ คนนี้ใครหรอคะ"ไอสะถาม
"แค่เพื่อนบ้าน น่ะ ไม่มีอะไรหรอก"เคียวยะตอบพร้อมลูบหัวของไอสะอย่างอ่อนโยน คาเรียมองภาพตรงด้วยความเจ็บปวดสุดขั้วหัวใจก่อนจะยิ้มออกแบบเห็นได้ว่าฝืนชัดเจน
"อื้มๆ ใช่ พวกเราเป็นแค่เพื่อนบ้านกันเท่านั้นแหละ"เธอพยักหน้าพลางพูดเบาๆ
"อย่ามาให้ผมเห็นหน้าอีก"
"จ้า และฉันก็จะบอกแม่นายด้วย เคียวยะ"แล้วเคียวยะก็ออกไปพร้อมไอสะ

  คาเรียหุบยิ้มทันทีก่อนจะเดินไปนั่งโต๊ะเอาโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาใครสักคน โดยมีคนรอบๆมองด้วยความสงสัย

   ติ๊ด!

[จ้า คาเรียจังเองหรอจ้ะ มีอะไรหรอ] 
"แค่จะมาบอกว่า เราเลิกคบกันแล้วนะคะ"
[จริงหรอ!? ทำไมล่ะ] 
".....แค่ลูกชายของคุณนอกใจฉันเท่านั้นเอง ตอนนี้เราอยู่ในสถานะแค่เพื่อนบ้านกันเท่านั้นค่ะ"[ตายๆ ไม่ดีเลย เคียวยะ ได้ ถ้ากลับมาเดี๋ยวน้าจัดการให้] 
"ขอบคุณค่ะ"
[จ้า]

  ติ๊ด! พรึ่บ! ตู้ม!!!!  

   อยู่ๆคาเรียก็ลุกขึ้นยืนและต่อยกำแพงผนังห้องร้าวจนทุกคนสะดุ้งตกใจ
"อืมๆ 'แค่เพื่อนบ้าน' งั้นหรอ อืม...แกมันก็เศษสวะดีๆนี่เองแหละฮิบาริ เคียวยะพวกผู้ชายมันก็เป็นอย่างงี้กันหมดแหละ ไอ้พวกสันดานบ้าผู้หญิง โอ้! ฉันถนัดอยู่คนเดียวอยู่แล้วละ หึ"คาเรียพูดเสียงเย็นยะเยือก ว่างเปล่าและเจ็บปวดโดยมีน้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว
"คะ...คุณคาเรียเป็นอะไรกับคุณฮิบาริหรอครับ"สึนะเหน่วยกล้าตายเอ่ยถามพลาฃตัวสั่นงึกๆ
"หืม?"เธอปาดน้ำตาก่อนจะหันมามองสึนะนิ่งๆจนสึนะใจแทบหล่นลงตาตุ่ม
"อะ....เอ่อ"
"เปล่านี่ ก็แค่เพื่อนบ้านและของเล่นชั่วคราวเท่านั้น"
"ของเล่น?"
"เปล่าหรอก..."คาเรียหันหน้าไปทางอื่นๆ
"ง่ายๆคือ คาเรียเป็นแฟนของเจ้าฮิบารินั้นแหละ”
"ห๊า!!!!?"
"..."คาเรียก้มหน้าเดินออกไปเงียบๆ
"ความสุขอยู่ได้ไม่นานหรอก...สึนะ"คาเรียเอ่ยจบทิ้งท้ายแค่นั้นก่อนเดินจากไป

  - ตัดฉับ! -


   - ยำมาม่ารีบอร์นแบบที่ 2 -

   - พักเที่ยง -

 เฟย์มองโกคุเดระที่กำลังลูบหัวฮารุเบาๆด้วยสายตาเจ็บปวดบนห้องผ่านหน้าต่าง ฝนฟ้าตกลงมาอย่างหนักเหมือนเปรียบเธอดั่งอยู่ที่มืด ว่างเปล่า คอยตอกย้ำความเจ็บปวด 

   ...นายผิดสัญญากับฉัน ฮายาโตะ....

"ทั้งสองคนดูมีความสุขกันจริงๆนะ ฮะๆ"ยามาโมโตะที่มาจากไหนไม่รู้พูดขึ้นด้วยความสนุก 
"นั้นสินะ..."เธอตอบด้วยรอยยิ้ม...ที่เจ็บปวดเกินจะทนไหว
"เฟย์ซัง ดูไม่ดีเลยนะครับ"สึนะถาม อาการเธอเหม่อลอยแปลกๆ
"ไม่มีอะไรหรอก ง่วงอ่ะ หลับนะ อย่า-ปลุก"เธอเน้นและฟุ่บหน้าลงกับโต๊ะ สึนะกับยามะหันมามองหน้ากันเล็กน้อยก่อนจะแยกย้ายกันไปกินข้าว ทั้งห้องเหลือแค่เธอ...คนเดียว...อีกแล้ว
"มันเจ็บจริงๆนะ ฮายาโตะ"

      ....ทั้งเป็นแฟนกันและหมั้นกันแล้วด้วยแท้ๆ 

      ทุกอย่างมันไม่ได้พังทลายเพราะฮารุ แต่เพราะตัวนายเอง ฮายาโตะ

   เฟย์คิดก่อนจะกดเบอร์โทรศัพท์ใครคนหนึ่ง...คนทรยศ

    ติ๊ด! 

[ฮัลโล มีอะไรหรอ ริเทียร์] เสียงโกคุเดระพูดด้วยความคิดถึง...หรอ.... 
"นายกำลังทำอะไรอยู่"
[กะ...กำลังกินข้าวกับเพื่อนอยู่] นาย...
"เพื่อนกี่คน อีกคนน่ะ เพื่อนแน่หรอ"กำลัง...
[3คน นะ...แน่สิ ฉัน 'ไม่นอกใจ' เธอหรอก...จริงๆนะ] โกหก...

  น้ำตาของเทียร์ไหลลงมา สีหน้าแสดงถึงความเจ็บปวดได้ชัดเจน จับโทรศัพท์แน่นขึ้นหน่อยๆ
"ฮายาโตะ...นายรักฉันรึเปล่า"
[พูดอะไรน่ะ ฉันก็...รักเธอคนเดียวไง เธอเป็นอะไรรึเปล่า] 
"ปกตินายเรียกฉันว่า 'ตัวเล็ก' ไม่ใช่หรอ"
[..../ฮายะคุยกับใครหรอ/พะ...เพื่อนบ้านน่ะ] ถึงจะเสียงเบา...แต่เธอก็ได้ยิน ฮารุ....ฉันไม่โทษเธอ เพราะคนที่ผิดคือโกคุเดระเอง....
"ใครหรอ ผู้หญิงนั้นน่ะ"
[เพื่อนจริงๆ...นะ] 
"จ้าๆ Good byeนะ"
[คร้าบๆๆ] 

   ติ๊ด!

 ทำไมกัน....ทำไมนายต้องโกหกฉันด้วย นายโกหกทุกอย่างเลยสินะ ถ้าฉันไม่มาเห็น ฉันคงเป็นคนโง่น่าดูเลยสินะ...

    -เลิกเรียน -

  เฟย์หรือเทียร์ ถอดวิกและคอนเทคเลนต์ออก กลายเป็นหญิงสาวร่างบางผมสลวยสีทองประกายเงิน ดวงตาสองสี สีฟ้าซ้ายและแดงขวา ใบหน้าเข้ากันได้อย่างดูดี เทียร์ออกมาจากห้องน้ำก่อนจะเดินไปที่หน้าประตูโดยตากฝนเอา ไม่แม้แต่จะกางร่ม เธอยืนดักหน้าพวกสึนะและโกคุไว้ ดูโกคุเดระจะอึ้งไป เพราะคนตรงหน้าเป็นคนที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างมากที่สุด ทั้งคู่หมั้นและ

   ...แฟนสาว

"ริ...เทียร์"
"สวัสดี เป็นไงบ้างมีความสุขไหมล่ะ ฮายะ มีความสุขมากเลยนะ ถึงขนาดลืมฉันไว้ข้างหลังอย่างเจ็บปวดน่ะ"จากประโยคแรกอันแสนหวานใส แต่ตอนท้ายกลับเย็นยะเยือกราวกับความเจ็บปวดที่ฉาบไปด้วยน้ำแข็งยากจะละลาย
"...."
"ฉันจะมาบอกว่าเราเลิกกันเถอะและฐานะคู่หมั้น เราน่าจะถอนหมั้นกันตั้งแต่นายโยนมาให้ฉันคืนและบอกว่ามันไร้ค่าในร่างเฟย์แล้วล่ะน่า อ่าห์ ช่างเจ็บปวดจริงๆนะ ตัวฉัน และมีความสุขจริงๆเลย ตัวนายน่ะ"เธอเอ่ยมาด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดจนจับความได้ 
"ฮะ...ฮาฮิ พวกคุณเป็นอะไร...ฮึก...กันหรอ ฮา..อุ๊บ"ฮารุโดนโกคุเดระจูบปิดปากไปซะอย่างงั้นก่อนจะผละออก เทียร์มองภาพตรงหน้าด้วยสายตาส่อแววเจ็บปวดอย่างมากถึงที่สุด ว่างเปล่า สูญสิ้น

   ...และผิดหวัง

"หึ...ถ้าเปรียบตอนนี้แล้ว ฉันคงเป็นตัวประกอบของเขาเท่านั้นแหละนะ ไม่มีความสัมพันธ์อะไรพิเศษมากมาย เรื่องหมั้น มันก็แค่พวกผู้ใหญ่บังคับก็เท่านั้น ฉันอวยพรให้พวกเธอรักกันอย่างมีความสุขนะ ส่วนฉัน คงความมืดเหมือนเดิมสินะ..."ประโยคสุดท้ายเธอตอบอย่างแผ่วเบา แต่มือกำแน่นจนเลือดออกซิบๆ
"ฉันขอโทษก็แล้วกัน..."
"อืม...นายน่ะ ไปเถอะ เฮ้อ...ฉันน่ะ ไม่เป็นไรหรอก เข้มแข็งครบ 32ดี"และโกคุเดระก็ก้มหัวขอโทษและพาตัวฮารุที่ร้องไห้ออกไป ทิ้งให้เหลือเทียร์ สึนะ และยามาโมโตะ เมื่อโกคุและฮารุหายลับตาไปแล้ว 
"คะ...คุณเป็นอะไรกับโกคุเดระคุงครับ"สึนะถามอย่างกล้าๆกลัวๆ
"...ก็ตามที่ฉันพูดไปทั้งหมด เทียร์หยิบแหวนหมั้นของโกคุเดระมาไว้ในมือ 

   แหมะ แหมะ

"!!!"น้ำตาของเทียร์ไหลลงมาหยดใส่แหวนหมั้นก่อนที่แหวนนั้นจะส่องแสงสีทอง ความอบอุ่นและความเจ็บปวดลึกๆลงไป และพอแสงดับหายไป แหวนหมั้นในมือของเทียร์ก็กลายเป็นละอองสีทองสว่าง เหมือนตัวเทียร์...ที่ค่อยๆหายไปท่ามกลางฝนที่แปรเปลี่ยนไปด้วยหิมะสีทองประกายเงินที่สวยอย่างเหลือเชื่อ รีบอร์นที่ดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆก็ถึงกับตกตะลึง 

   ...ธาตุหิมะแสงสีทอง....ธาตุในตำนาน น้องสาวของวองโกเล่พรีโม่!!!?

 - ตัดฉับ! -


  - ยำมาม่ารีบอร์นแบบที่ 3 -

[เฟรย์เป็นแฟนโกคุเดระ แต่โกคุเดระแอบนอกใจเฟรย์ไปชอบฮารุแทน เฟรย์ที่ปลอมตัวไปเลยพบความจริงเข้า] 

  -ระหว่างทางกลับบ้านของเฟรย์ที่มากับพวกสึนะ-

"ก็บอกว่าฉันรักเธอคนเดียวไงเล่า! ยัยบ๊อง!!"
"นะ...นายก็!!"โกคุเดระก็ทะเลาะกันเล่นๆกับฮารุ ซึ่งงานนี้มีหน้าแดงคู่ สึนะและยามาโมโตะมองทั้งคู่ด้วยความสนุกที่ทั้งคู่เหมาะกันดีแถมน่ารักด้วย เหลือแต่เฟรย์ที่มองทั้งคู่นิ่งๆแฝงความเจ็บปวดไว้ลึกๆในใจ
"นี่ ยามาโมโตะ ทั้งคู่เป็นอะไรกันหรอ น่ารักจัง"เธอพูดพลางฝืนยิ้มแบบไม่มีใครแยกออกยกเว้นแต่รีบอร์นที่รู้ว่าเธอฝืนแต่ไม่รู้ว่าเรื่องอะไร
"อ๋อ! ทั้งคู่เป็นแฟนกันน่ะ น่ารักใช่มั๊ยล่ะ ฉันก็ว่างั้น ฮะๆ"ยามาโมโตะตอบตามฉบับเจ้าตัว รีบอร์นเห็นเธอชะงักเล็กน้อยและกลับมาเป็นปกติอย่างไว
"นะ....นั้นสินะ..."เฟรย์หัวเราะตาม แต่หางตากลับมีน้ำตาไหลออกมาไม่หยุดทำให้ทุกคนตกใจ
"คะ...คุณเฟรย์ร้องไห้ทำไมครับ!?"
"เปล่าๆ ฝุ่นมันเข้าตาและฮากับความน่ารักของทั้งคู่จนน้ำตาไหลเลย ฮ่าๆๆ อ่ะ! ถึงบ้านแล้ว ขอบคุณนะ"เฟรย์แก้ตัวแบบไหลลื่นจนรีบอร์นแอบเชื่อถ้าแวบนึงเขาไม่สังเกตเห็นความเจ็บปวดรวดร้าวในดวงตาแวบนึง
"งะ...งั้นหรอครับ"
"งั้นบายนะ ยัยบ้า!!"
"เออ! ไอ้บ้าปลาหมึก"และพวกสึนะก็กลับไปจนลับสายตาเหลือแต่เจ้าหนูรีบอร์นที่เห็นว่าไปแล้ว มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง
"เธอเป็นอะไรกับเจ้าโกคุเดระนั่น"รีบอร์นตัดสินใจถามออกไป เฟรย์ที่กำลังจะเข้าบ้านถึงกับชะงักนิ่งไป
"...."
"...."รีบอร์นรี่ตามองเธอนิ่งๆ
"ไม่....มีอะไรหรอก นายก็กลับบ้านได้แล้วมั้ง"เฟรย์หลบตารีบอร์นตอบออกไป
"เธอชอบเจ้านั่นใช่ไหม""!!!!?"เฟรย์แอบตะลึงเล็กน้อยก่อนจะมานิ่งเหมือนเดิม
"ทำไม..."
"อาการเธอมันบอก"
"เข้าบ้านก่อน"เฟรย์ก็อุ้มรีบอร์นไปในบ้าน ระหว่างเดิน เฟรย์ก้มหน้าอยู่ แต่เขารู้สึกว่าพอเขาพูดถึงโกคุเดระกับฮารุทีไร แรงรัดมันยิ่งแน่นขึ้น พอถึงห้องของเธอก็ก็ปล่อยรีบอร์นในอ้อมแขนของตัวเองไว้บนเตียงเบาๆก่อนจะมานั่งข้างๆ
"สรุปว่าไง"
"จริงๆฉันชื่อฟรอเลียร์ ดิออฟเดอะ เทนต์เซียร์ เจ้าหญิงคนเล็กของประเทศแคนนาเลีย ที่เคยมาอยู่ที่อิตาลี"เฟรย์พูดพลางถอดแว่นและวิกผมของตัวเองออก เผยให้เห็นหญิงสาวหน้าตาสวยดั่งเทพธิดาหรือมากกว่า เรือนผมสีขาวเงินประกายสยายเต็มแผ่นหลังและเตียง ดวงตาสีแดงทับทิมฉายความเศร้า เจ็บปวดเหมือนโดนทรยศและหักหลังจากคนที่เชื่อใจเอามากๆ 
"งั้นหรอ"รีบอร์นก็แอบตกใจเล็กน้อย
"...."
"แล้วเป็นอะไรกับเจ้าโกคุเด....ระ องค์หญิง?"รีบอร์นที่พูดเริ่มเบาเสียงลงเมื่อเขาเห็นเธอก็กำผ้าห่มแน่น ก้มหน้าจนผมปิดหน้า คงเห็นแต่น้ำใสๆปนเลือดสีดำที่ไหลอาบแก้มไปหยุด เฟรย์เช็ดเลือดและคราบน้ำตาเบาๆก่อนจะเงยขึ้นช้าๆ
"ฉันเป็นแฟนของโกคุเดระ ก็นะ ที่เลือดสีดำเนี่ย ไม่มีอะไรมากหรอก ก็แค่สัตย์สาบานน่ะ""สัตย์สาบาน?"
"สัตย์สาบานที่ว่า 'ถ้าเขาทรยศ นอกใจฉัน ขอให้น้ำตาของฉันกลายเป็นเลือดสีดำ' ก็แค่นั้น"
"เป็นจริงสินะ"
"อืม....จริงๆผลเสียคือ...อวัยวะภายในจะโดนกัดกินทีละเล็กน้อย"
"!!!!"รีบอร์นถึงกับอึ้ง ทั้งที่ตัวเองไม่ผิดอะไร แต่กลับทำให้ตัวเองรับโทษถึงสาหัส...ไม่ก็ตาย
"ทำไม..."
"ฉันแค่ไม่อยากขัดพวกเขาเท่าไหร่นี่ ยังไงพวกเขาดูรักกันดี อ่า...น่ารักด้วย"เฟรย์พูดไปทั้งที่ใจเจ็บปวดมากมาย เธอโดนทรยศจนแทบจะชินเสียแล้ว....ล่ะมั้งนะ....
"แล้วเธอล่ะ"
"ก็ไม่ รอความตายก็แค่นั้น ฉันจะบอกความจริงตอนไหนไม่รู้ รู้แค่ว่าอาจจะเร็วๆนี้ก็ได้"
"งั้นหรอ"เขาหรี่ตามองเธอนิ่งๆ เขาตัดสินใจแล้วว่าจะพยายามอย่าให้เธอร้องไห้มากที่สุดเพื่อยืดเวลาชีวิต เพราะเธอพึ่งอายุ20 เองนะ จะตายก็ตายไวไป 
"งั้นฉันกลับล่ะ"รีบอร์นพูด
"โชคดีนะ"เฟรย์ก็ไปส่งหน้าบ้าน และกลับไปอาบน้ำแต่งตัวทำการบ้าและนอน....เพื่อรอรับความเจ็บปวดในวันพรุ่งนี้

   -ฝั่งรีบอร์นในห้องสึนะ-

"นี่ เจ้าห่วยสึนะ"รีบอร์นเรียกสึนะที่นั่งงงกับการบ้านอยู่
"อะไร"
"พยายามอย่าให้เฟรย์เจอโกคุเดระตอนอยู่กับฮารุ เด็ด-ขาด"
"ทำไม?"
"จะทำไม่ทำ"ว่าแล้วก็เอาปืนจ่อหัวมันสักตั้ง
"ว๊ากกกกก ทำก็ทำ!!?"ถึงแม้จะสงสัยก็เหอะ

  -วันรุ่งขึ้น ห้องกรรมการคุมกฎ-

"เรียกฉันกับฮารุ(ฮารุมาอยู่ที่มหาลัยนามิโมริแล้ว)มาทำไม
"เฟรย์ถามฮิบาริ ที่เรียกมาแต่เช้า"พวกคุณต้องโดนผมทำโทษ"
"เรื่อง??"
"เรื่องที่วันนี้พวกคุณมาสาย"
"แล้วผิด"
"ไม่ต้องเถียง จงโดนผมขย้ำซะ"ฮิบาริก็พุ่งใส่ฮารุที่ป้องหันตัวไม่เป็นคนแรก ฮารุยกแขนขึ้นมากัน แต่แรงฮิบาริใช่จะน้อย ทำให้แขนช้ำได้ไม่น้อย
"โอ๊ย!! ฮารุเจ็บนะคะ"
"หึ อ่อนแอ"ฮิบาริพูด ก่อนหันมาจะจัดการกับเฟรย์ เฟรย์มีศิลปะดีอยู่ แค่เพราะการเสียน้ำตาเลือดสีดำ ทำให้ไม่สามารถขยับตัวได้มาก เลยก็โดนทอนฟาเฉียดแขนและแก้มเป็นรอยแผลเลือดออก และฮิบาริกับเฟรย์ก็สู้กันไปจนห้องแทบเละ สภาพที่หนักคือเฟรย์ที่โดนเฉียดแชนขาไปหลายรอบ เลือดก็ไหลไม่หยุด

   ปัง!

"คุณฮิบาริ คุณเฟรย์ ฮารุ!!!?"สึนะที่ได้ยินข่าวเลยเดินมากับพวกโกคุเดระ โกคุเดระเห็นฮารุเจ็บเลยรีบไปประคบประงมใหญ่ แถมมีจูบปลอบใจแบบไม่อายใคร ทำให้เฟรย์เจ็บปวดใจไม่น้อย
"ทำร้ายผู้หญิงแบบนี้ ไม่แมนเลยวุ้ย!!!"
"เหอะ"
"นั้นสินะ ไม่แมนเลย"จู่ๆเฟรย์ที่เงียบมานานก็เอ่ยพูด แต่รู้สึกว่าไม่ได้พูดกับฮิบาริ เพราะเธอจ้องหน้าโกคุเดระแทน
"พูดก็รู้ แต่เธอมองหน้าฉันทำไมฟ่ะ!!?"
"ไม่แมนจริงๆ โกคุเดระ ไม่สิ ฮายะ(ฮายาโตะ) นายมันเลวแถมไม่แมนอีกต่างหาก"
"หมายความว่าไง"โกคุเดระขมวดคิ้ว คนที่เรียกชื่อเขาแบบนั้นได้มีแค่ฮารุที่รัก(?)ของเขาเท่านั้น หรือมีอีกคนหว๊า ลืม

  เฟรย์มองโกคุเดระพร้อมน้ำตาสีดำเลือดไหลออกมาไม่หยุด เธอถอดวิกและแว่นออก ทำให้โกคุเดระจำได้เลยทันทีทันใด ว่าคนตรงหน้าคือใคร
"ฟรอ....เลียร์"โกคุเดระถึงกับอึ้ง
"ไง รู้สึกว่านายน่าจะลืมฉันไปเลยตั้งแต่แอบคบกับฮารุโดยไม่บอกฉัน สัก-คำ"เธอเน้นประโยคสุดท้ายเพื่อให้โกคุเข้าใจ
"...."
"ฮะ...ฮาฮิ คุณเป็นใคร"
"ฉันชื่อจริงๆว่าฟรอเลียร์ ดิออฟเดอะ เทนต์เซียร์ เป็---"ยังไม่ทันพูดจบโกคุก็ตัดบท
"เป็นเพื่อนบ้านของฉันเองน่ะ"ฟรอเลียร์มองโกคุเดระนิ่งๆ
"ใช่แล้ว! นั่นแหละ ฉันเป็นแค่เพื่อนบ้านของเขาเอง โกคุเดระ ฉันขอบอกไว้ก่อน ฉันไม่ยื้อนายไว้หรอก นายไปมีความสุขกับคนอื่นซะก็สิ้นเรื่อง ยังไงฉันก็เหลือชีวิตแค่ 2ปี เท่านั้น"
"อะไร?"
"ก็ฉันจะชีวิตอยู่ได้แค่ 2ปี ยังไงคำวัตย์สาบานที่ฉันแอบทำไว้ มันก็ออกผลไปตั้งแต่นายคบกับเธอนี่ล่ะนะ"
"สัตย์...สาบาน?"
"ใช่ ฉันพูดไว้แล้ว 'ถ้านายทรยศฉัน นอกใจฉัน ขอให้น้ำตาของฉันกลายเป็นเลือดสีดำ ผลคือ จะกัดกินอวัยวะภายในทีละนิดทีละน้อย' ฉันจะได้ไม่ขัดนายอีก เพราะยังไงฉันดูก็รู้ว่านายรักเธอจนถึงกับลืมฉันไปซะสนิทเลยนี่น่า"เฟรย์พูดด้วยความเจ็บปวดที่ผู้ฟังรับรู้ได้ในทันที อึ้งมาก ทุกคนอึ้ง เพราะไม่มีใครเคยตั้งสัตย์สาบานแบบนี้ เหมือนเธอจะเดาอารมณ์โกคุเดระถูก
"เคยนะ เคยมีสิ เคยมีคนตั้งนะ สัตย์สาบานแบบนี้น่ะ"
"ใคร..."
"แม่ของฉันที่เคยโดนพ่อของนายทรยศหักหลังยังไงล่ะ"
"!!!?"
"เราเลิกกันนะตรงนี้ ที่จริงฉันขอบอกเลิกกับนายตอนที่นายคบกับฮารุเลยดีกว่า เราไม่มีอะไรเกี่ยวพันอีกต่อไป"
"เดี๋ย--"
"แม่ครับ!!!?"มีเด็กผู้ชายสองคน อีกคนมีเรือนผมสีบุหรี่เหมือนโกคุเดระ แต่ตาสีแดงเหมือนเฟรย์ อายุประมาณ 5ขวบ และอีกคน เรือนผมสีเงินเหมือนเฟรย์ ตาสีมรกตเหมือนโกคุเดระ อายุประมาณ 5ขวบ 
"ลูกมาทำอะไรที่นี่"เฟรย์พูดพลางลูบหัวทั้งสองคนเบาๆ"ผมคิดถึงแม่นี่ครับ แล้วแม่ล่ะ ไปทำอะไรมา เลือดชุ่มเลย"ดูทั้งสองคนจะห่วงเฟรย์เป็นพิเศษด้วย
"ทั้งสองคนคือ?"ยามะถาม
"ลูกของฉันเอง"
"ห๊า!!!?"
"ลูกของคุณเฟรย์กับ....เอ่อ"สึนะว่าสองคนนี้เหมือนเฟรย์กับใครอีกคนที่เขารู้จักรึเปล่า เฟรย์นิ่ง เหลือบมองไปที่โกคุเดระแบบหางตา แค่นี้ทุกคนก็รู้แจ้งเลย
"ทำไมฉันไม่เห็นรู้เลย"
"หึ นายมันเคยสนใจฉันด้วยหรอ"
"แม่ๆ นั่นพ่อหรอ หน้าดูเถื่อนเนอะ ว่าไหม เคย์"เด็กผมสีเงินพูดกับเด็กผมเรือนบุหรี่ ฝาแฝดคนละใบของตนที่ชื่อเคย์
"นั้นสิครับ พี่เรย์ แถมดูเจ้าชู้ นิสัยไม่ดีอีก ดูสิ มีแม่อยู่แล้วยังไปกอดกับผู้หญิงคนอื่นเลย เลวจริงๆนะเนี่ย"
“....”เงียบสนิทเลยไหมล่ะ...
“พอเถอะ คนเลวๆก็โลภเป็นอย่างงั้น ปล่อยตามเขาไปเถอะ คนเราเวลาให้ความเชื่อใจจะมีแค่ครั้งเดียว เท่า-นั้น”เฟย์ตอบนิ่งๆ ก่อนจะลูบหัวลูกของตนอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยน
"...."เงียบกันทั้งห้อง
"ไปกันเถอะ และ...ลาก่อน..."

"โกคุเดระ ฮายาโตะ อดีตคนรักของฉัน

 -ตัดฉับ! -

 
- ยำมาม่ารีบอร์นแบบที่ 4 -

   ฉึก!

"ทะ...ทำอะไรของเธอ"เรย์พูดพลางมองไปที่คารินอย่างสงสัย
"ฉันสืบมาแล้วว่าเธอคือคนที่เคียวยะคบด้วยงั้นสิ แต่ปัจจุบันดูเขาไม่แคร์เธอเพราะเขาแคร์ฉันมากกว่านิ แต่ดูเหมือนเขาจะยังชอบเธออยู่ เธอน่ะ โดนเกลียดไปเหอะ"และเจ้าหล่อนก็เอาเลือดของเรย์มาป้ายที่ท้องของตัวเองและยัดมีดมาใส่ในมือของเรย์ พร้อมนั่งลงไปแกล้งกรี๊ดแค่นั้น คนอื่นๆก็แห่มากันใหญ่ รวมถึง...

  ฮิบาริ เคียวยะ คนรักของเธอ...

"เกิดอะไรขึ้น ใครทำเธอ คาริน"เคียวยะเอ่ยถามคารินด้วยความเป็นห่วง ทั้งที่เธออยู่ต่อหน้าพวกเขา ถึงจะไม่เห็นเลือดเพราะใส่เสื้อสีดำก็เถอะ
"ฮึก...คะ...เคียวยะ...ฮือ...ระ..เรย์จังจะฆ่าฉัน....ฉันเจ็บ ฉันกลัว"และก็แกล้งบีบน้ำตาต่อไป
"ดะ...เดี๋ย--"และก่อนที่เธอจะพูดอะไรจบนั้น เธอก็สบไปเจอดวงตาของเคียวยะที่มองมาที่เธอด้วยความเกลียดแค้น รังเกียจละคน 

   ทำไมกัน ทำไม...  

    นายถึงมองมาที่ฉันด้วยแววตาแบบนั้นกัน...

   ตู้ม! โครม

  เคียวยะที่โมโหเลยถีบเรย์ไปชนกำแพงผนังอย่างแรงจนกระอั่กเลือดก้อนโตออกมา คนอื่นๆทำหน้าตกใจอย่างมาก
"เธออย่าทำร้ายคนของฉัน ยัยสัตว์กินพืชชั้นต่ำน่ารังเกียจ" เคียวยะเอ่ยออกมาและเสียดแทงใจของคนฟังอย่างมาก เคียวยะก็อุ้มคารินไปหาหมอทันที ส่วนเรย์ก็นั่งเงีบบก่อนจะพยุงตัวเองลุกยืนอย่างอยากลำบาก ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก
"หึ เห๊~ ไม่ไหวๆเลยน๊า~ พวกแกมันน่ารังเกียจจนน่าฆ่าให้ตายเลย~"
"เห้! นายเห็นฉันอยู่ในสถานะไหนกันแน่!!!! เคียว-ยะ!"เรย์ตะโกนถามเคียวยะที่อยู่ไกลๆเสียงดังลั่น เคียวยะหันมามองด้วยสายตาสมเพช"สถานะของยัยสัตว์กินพืชชั้นต่ำและ'ของเล่นไร้ค่า' ..ก็แค่น้้น"

   แปล๊บ~

"อุ๊ย! เจ็บจังอ่ะ ต๊ายๆ เจ็บมากเลยแหละ เจ็บกว่าถูกแทงอีกนะเนี่ย พูดมาได้"ประโยคหลังเปลี่ยนเป็นเจ็บปวดทันที
"...."
"แกเป็นคนพูดเองนะเคียวยะ ว่าใครนอกใจต้องโดนอีกคนฆ่าตายน่ะ..."
"..."
"งั้น...ฉันคงฆ่านายได้ใช่ไหม ฮิบาริ เคียวยะ"

  -ตัดฉับ! -


- ยำมาม่า Nanatsu no Taizai -

[มีเอสคานอร์ คิง บัน เมลิโอดัส เมอร์ลิน เกาเธอร์ไดอาเน่ เอลิซาเบท กิล] 

“เราคงไปดูอดีตของเธอเพื่อปลุกเธอล่ะนะ”เอสคานอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเครียดเพราะหญิงสาวตรงหน้าของพวกเขาไม่มีทีท่าว่าจะตื่นสักนิด มีแค่วิธีเดียวเท่านั้น...
“คงต้องเป็นอย่างงั้นจริงๆ งั้นเตรียมตัวนะ”

   พอจบประโยคของเมอร์ลิน พวกเมลิโอดัสก็ถูกหลุมดำดูดเข้าไป ก่อนที่พวกเขาจะเข้ามาในที่แห่งหนึ่งที่มีมวลดอกไม้เต็มไปหมด ให้เดามาเป็นสวนดอกไม้
“แล้วนี่มันสวนดอกไม้ของที่ไหนกันเนี่ย”ไดอาเน่เอ่ย ทุกคนสำรวจรอบๆก่อนจะเห็นเด็กสาวคนนึงที่ทุกคนคุ้นเคยคอยเล่นวิ่งไล่จับกับหญิงสาวหน้าตาสวยมากถึงมากที่สุดและเหมือนเด็กสาวด้วยพร้อมกับเด็กชายที่หน้าตาเหมือนเมลิโอดัส
“นั้นมันมาร์นิ”คิงพูดพลางมองไปที่เด็กสาวนามมาร์หลังจากที่คิดออกมาคนๆนี้เป็นใคร
“เด็กผู้ชายคนนั้น...หันหน้าของเหล่าบัญญัติ 10ประการนี่ หมายความว่าไง?”กิล

‘เซลดริก น้องชายเมลิโอดัส...’

“ไม่รู้ ต้องดูต่อไป”
“ไม่ต่างอะไรกับที่เราเจอตอนแรกเท่าไหร่ ว่าแต่... ตาสองสีงั้นหรอ?”บันเอ่ยเมื่อสังเกตเห็น ก่อนที่พวกเขาจะเห็นว่าทั้งสองคนหยุดเล่นและมานั่งเก้าอี้เริ่มบทสนทนากันแบบที่พวกเขาฟังได้ชัดเจน
“ท่านแม่คะ เหนื่อยมากไหมคะ?”เด็กสาวถามเสียงร่าเริงและเกรงใจ หญิงสาวที่ถูกเรียกว่าแม่ก็ลูบหัวอย่างอ่อนโยน
“แม่ไม่เหนื่อยหรอก มาร์ จริงสิ นี่แม่ให้นะ”หญิงสาวเอ่ยจบพลางหยิบสร้อยคอที่เป็นร็อกเก็ตขึ้นมา
“ว้าว! สวยจังค่ะ ขอบคุณนะคะ ท่านแม่”มาร์เอ่ยอย่างตื่นเต้น
“ฉันก็มีให้นะ”เซลดริกเอ่ยพลางหยิบสร้อยคอมือสวยงามอันหนึ่งให้ 
”ขอบคุณนะ! รักเซลที่สุดเลย!!”จบแค่นั้นเด็กสาวก็กระโดดกอดเซลดริกที่เหลือชื่อเป็นเซลแทบทันที“ดูมีความสุขจังนะคะ”อลิซาเบทเอ่ยขึ้นลอยๆ

   พอแค่นั้นภาพก็ตัดไปอีกฉากหนึ่ง ฉากที่มีชายหนุ่มหน้าตาดีคุยกับหญิงสาวคนเดิมมาคุยกันหลังสวนด้วยสีหน้าเครียด ส่วนมีมาร์แอบฟังอยู่เงียบๆ
“คนนี้คงไม่ใช่ว่าเป็นพ่อหรอกนะ”คิงเอ่ย ถ้าใช่ ครอบครัวนี้มันจะหน้าตาดีไปแล้วมั้ง
“ผมจะเอาลูกไปอยู่ด้วย”
“เอาจริงดิวะครับ!?”ทุกคนตะโกนออกมาหลังจบประโยคของชายหนุ่ม
“นี่มันหล่อสวยน่ารักครบเซ็ตเลยนี่หว๊า!”บันบ่น
“หุบปากแล้วตั้งใจฟังซะ”เมอร์ลินเอ่ยเสียงเรียบ ทุกคนก็หุบปากและตั้งใจฟัง
“ไม่มีทาง! คุณนอกใจฉันไปแต่งงานกับผู้หญิงอื่นแล้วจะให้ลูกทิ้งฉันอีกแล้วรึไง! จะมากไปแล้วนะ”หญิงสาวตอกกลับ“ก็ตอนนั้นท่านพ่อบังคับให้”ชายหนุ่มตอบเสียงเรียบหน้าตาย
“แต่คุณก็มีลูกกับผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่รึไง!”มาร์ที่แอบฟังอยู่กลั้นน้ำตาแทบไม่อยู่ 
“ทำไม...ท่านพ่อ....ทำไมท่าน...”เด็กสาวร่ำไห้อยู่เงียบๆจนพวกเมดิโอดัสแอบตกใจที่เห็นมาร์ร้องไห้ครั้งแรก
“ฉันพึ่งเห็นเธอร้องไห้นะเนี่ย แต่ผู้ชายคนนั้นก็เลวจริงๆ”เมลิโอดัสเอ่ยนิ่งๆ
“ทำไมล่ะ...คุณทำแบบนี้...ทำ...อั่ก!”หญิงสาวกระอั่กเลือดคำโตออกมาเพราะความเครียดบวกกับเธอป่วยมาแต่เด็ก มาร์รีบวิ่งไปพยุงแม่เธอที่จะล้มทันที
“ท่านแม่!! ท่านแม่คะ อ่ะ! ท่านพ่อช่วยท่านแม่ด้วยนะคะ! ท่านพ่อคะ! ไม่นะ! ปล่อยหนู!!!”เด็กสาวดิ้นภายในอ้อมกอดของบิดาตน หลังของชายหนุ่มปรากฏปีกสีดำออกมาและพาเด็กสาวจากไป 
พวกเมดิโอดัสต่างตกตะลึง
“เผ่าปีศาจ!!? หมายความว่าไง”เอสคานอร์เอ่ย
“ฉันก็ไม่รู้ คงต้องดูเหตุการณ์ต่อไป”เกาเธอร์ตอบภาพต่อไปเป็นสวนแห่งหนึ่ง มีร่างบางของมาร์ที่พวกเขาจำได้นั่งอยู่ขอบบ่อน้ำ“นี่คงผ่านมาหลายปีแล้วสินะ”กิลเอ่ยนิ่งๆ

 ก่อนจะมีหญิงสาวที่ดูภายนอกก็น่ารังเกียจเดินมาหยิบหนังสือมือของมาร์ที่อ่านอยู่ไปฉีกทิ้ง มาร์มองคนมาใหม่นิ่งๆ
“มีอะไร เนียร์”มาร์เอ่ยถาม‘น้องสาวต่างแม่’นามว่าเนียร์แบบนิ่งๆ
“หน๊อย! เดี๋ยวนี้แกกล้าหือกับฉันแล้วหรอ! ยัยสวะ!!”
“....ก็ไม่นิ”
“หึ! งั้นมาขัดรองเท้าให้ฉันซะ!”
“ไม่”นิ่งเช่นเคย เนียร์ปรี๊ดแตก กระชากตัวมาร์ขึ้นมาก่อนจะตบหน้าไปทีดังลั่น ก่อนจะจับมือทั้งสองของมาร์ผลักตัวเองลงไปในบ่อน้ำ มาร์ก็ลงมาด้วย
“แค่กๆ ทำอะไรของเธอน่ะ!!!”มาร์เอ่ยอย่างเดือดดาล
“สวะนอกคอกไม่มีใครต้อนรับอย่างแกก็โดนเกลียดไปซะ!!! กรี๊ดดดดดดดดด”และทหารทุกนายก็เห็นเหตุการณ์ก็รีบมาช่วยพาทั้งสอง...ไม่สิ...พาเนียร์ขึ้นไป ส่วนมาร์ก็ต้องว่ายน้ำขึ้นมาเอง และชายหนุ่มและเด็กหนุ่มคนเดิมก็เดินมาพร้อมกับหญิงสาวคนหนึ่งที่หน้าเหมือนเนียร์
“ว๊าย! นี่มันอะไรกัน!!?”หญิงสาวรีบพุ่งไปดูเนียร์อย่างรวดเร็วเช่นเดียวกับชายหนุ่มและเด็กหนุ่มซึ่งทิ้งมาร์ให้นั่งนิ่งแต่สังเกตว่าจะสั่นๆอยู่
“เกิดอะไรขึ้น?”ชายหนุ่มถามเสียงเย็น
“คื--”มาร์ที่กำลังจะตอบแต่โดนเนียร์แทรกก่อน
"ฮึก...คือว่าท่านพี่มาร์อิจฉาหนูที่ใครๆก็รักหนู ฮึก...เลยฉีกหนังสือหนูทิ้งและผลักหนูลงสระ เคยแอบนินทาท่านพ่อและใช้งานหนูด้วย”
“จริงใช่ไหม!! มาร์”เซลดริกเอ่ยเสียงเย็นพลางมองมาร์อย่างคาดโทษและโกรธแค้นจนน่าเจ็บใจ
“...ไม่ใช่”
“ฉันไม่เชื่อ!!!”เซลดริกที่โกรธจัดหยิบคาตานะขึ้นมาก่อนจะบรรจงฟาดโดนที่ตาขวา
“อึก!!!”มาร์กัดฟันแน่นพลาดเอามือปิดตาขวาที่เลือดไหลตามบาดแผล
“ข้าขอเนรเทศเจ้าของออกจากเผ่าพันธุ์ปีศาจ นำนางไปที่แท่นซะ!”ชายหนุ่มสั่งเสียงเย็น เหล่าทหารต่างจับแขนมาร์และลากไป พวกเมดิโอดัสต่างตกตะลึงกับเหตุการณ์ตรงหน้า
“เห้ๆ นี่มันจะเลวร้ายขึ้นทุกทีแล้วนะ”บันเอ่ย
“โหดร้ายที่สุด!”อลิซาเบทเอ่ยเสียงสั่น และภาพตัดเป็นแท่นๆหนึ่งที่สูง ร่างของมาร์ถูกจับนอนคว่ำหน้า ปีกด้านหลังโผล่ออกมาเป็นสีดำ เผ่าปีศาจ...
“ข้าขอเนรเทศเจ้าออกจากที่แห่งนี้มาริเฟียร์ โซวอร์เลีย ดิ ลูซิเฟอร์จงหักปีกนางซะ”

   สิ้นเสียง เนียร์ก็ขึ้นมาเหยียบแผ่นหลังของมาร์ และจับปีกแล้วก็ถึงออกอย่างแรกจนขาด
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!!”เสียงกรีดร้องอันเจ็บปวดเมื่อถูกดึงปีกที่เป็นหัวใจของเผ่าเทพและปีศาจออก เลือดกระเด็นสาดไปทั่วบริเวณ เหล่าเมลิโอดัสมองภาพเบื้องหน้าด้วยความอึ้งตาเบิกกว้าง ส่วนอลิซาเบทรีบหันหน้าหนีก่อนที่เจ้าตัวจะเป็นล้มเป็นลมไปซะก่อน
“...มันมากเกินไปแล้วนะ! ข้าขอสาปแช่งไม่ให้พวกเจ้าได้เกิดอีกชั่วกับชั่นกัน!!!!!"เสียงอันเจ็บปวดและโกรธแค้นเอ่ยออกมาจากปากของมาร์ ก่อนที่รอบๆจะเกิดระเบิดเสียงดัง พอควันหายไปก็ปรากฎร่างของมาร์ที่เลือดเต็มตัว และปีกสองสีที่อยู่ด้านหลังที่งอกมาใหม่...

  สีดำรัตติกาล...เผ่าปีศาจ สีขาว...เผ่าเทพ

   ร่างบางดวงตาสองสีฉายแววว่างเปล่าจนน่ากลัว พริบตาเดียวที่พวกเมลิโอดัสเผลอ ร่างบางก็วาปไปวาบมา มือบางตวัดฟันดาบฆ่าทุกคนที่เหลือจนหมดสิ้นอย่างง่ายดาย ยกเว้นเซลดริกที่มองภาพมาร์ที่ยืนท่ามกลางศพเป็นหลายหมื่นหรือมากกว่านั้น ทะเลสีเลือดที่น่ากลัว สถานที่ตายของเหล่าเอลฟ์และปีศาจ มาร์หันมามองเซลดริกด้วยหางตาที่เป็นน้ำตาสีเลือด....
“ข้า....รักเจ้า...เซล”จบประโยค ร่างบางก็หายไป อย่างกับไม่เคยมีใครอยู่ตรงนั้นแต่แรก เพียงแต่ทะเลสีเลือดที่น่ากลัว...ที่เต็มไปด้วยซากศพ
“....ฮึก! ข้าขอโทษ!! มาร์! ถ้าข้าไม่โดนยาเสน่ห์ของยัยสวะนั้นเจ้าคง!!!...”เซลดริกเอ่ยพลางเอามือทุบพื้นทั้งน้ำตาที่พวกเขาและเมลิโอดัสไม่เคยเห็นมาก่อนเช่นกัน และนั้นคือสิ่งที่สุดท้ายที่พวกเมลิโอดัสเห็นก่อนจะกลับมาโลกแห่งความจริง
“....”ทุกคนต่างเงียบสนิท และก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย
“เป็นไงบ้างล่ะ...อดีตที่แท้จริงของฉันน่ะ”
“....”นิ่งเลย...
“ฮะๆ...ยังไงมันก็ผ่านไปแล้วนี่น๊า...ช่างมันเถอะ”เสียงอ่อนล้าของมาร์เอ่ยอย่างแผ่วเบา
"นี่..."
"อะไรหรอ บัน?"
"เธอเป็นอะไรกับเซลดริก"
"....เป็นอะไรกับเซลดริกงั้นหรอ ฮะๆ เกือบจะจำชื่อเขาไม่ได้ซะแล้วสิ"
"อย่ามาเล่นลิ้น!"
"....ก็ได้"
.

"ฉันกับเซลดริก...เราสองคนเป็นคนรักกัน คู่ที่ได้ชื่อว่าความรักที่ขาดการเชื่อใจยังไงล่ะ"

 - ตัดฉับ! -


//วาร์ปหลบรองเท้ารีด









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 82 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

359 ความคิดเห็น

  1. #344 วันมาม่า (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 15:39

    ชอบอ่ะ

    #344
    0
  2. #291 มิ้นท์_มินมิน (@losermelody966) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 23:07

    OMG! ทำไมชอบมาม่ารสนี้~ ทั้งๆที่เป็นคนเกลียดเรื่องดราม่า(แต่ชอบกินมาม่า)แท้ๆ



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 22 กันยายน 2561 / 23:08
    #291
    0
  3. #240 shinrin (@kotori837) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 21:26
    รีบมาต่อนะ
    #240
    1
  4. #239 11563719 (@11563719) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 05:23
    แต่งได้ดี👍
    #239
    1
  5. #238 GhostTigerMaya (@GhostTigerMaya) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 03:32
    ไรท์ก็แต่งให้เสียน้ำตาอีก เฮ้อ สู้ๆนะคะ
    ปล.มาม่าเรื่องสุดท้ายชื่อเรื่องว่าอะไรนะคะ พอดีเราลืม 😅😅😅

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 18 มีนาคม 2561 / 03:38
    #238
    2
    • #238-2 Wolf of emptiness (@Silverfox25147) (จากตอนที่ 37)
      18 มีนาคม 2561 / 03:50
      Nanatus no taizai พิมพ์ถูกไหมล่ะนี่ผม...
      ผมถนัดด้านมาม่าอยู่แล้ว ชีวิตจริงก็จะกินมันเป็นขนมแล้วครับ//ฮา+หลบตรีน
      #238-2
  6. วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 00:31
    ท่าจะตันจริงๆสินะ==***

    //กระทืบไรท์(?)
    #237
    1
  7. #236 ซิกแมน เมายามา (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 00:13
    ผมไม่ปวดตับหรืออะไรไร้ความรู้สึกโครต แต่สนุดดีอย่าลืมอัพละ
    #236
    4
    • #236-2 Wolf of emptiness (@Silverfox25147) (จากตอนที่ 37)
      18 มีนาคม 2561 / 00:21
      ถ้าสมองผมไม่ตันอ่ะนะ(?)//หลบรองเท้า
      #236-2
    • #236-3 ซิกแมน เมายามา (จากตอนที่ 37)
      18 มีนาคม 2561 / 11:14
      เอาทีนไปกินซ่าาาาาาา!!!!!!!!!!!!!
      #236-3
  8. #235 Nok (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 00:10
    ค้างเกินไปแล้วๆๆๆๆๆๆๆๆๆอยากดูต่อๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ//ไม่ต้องสนอินี่มันบ้า
    #235
    3
    • #235-1 Wolf of emptiness (@Silverfox25147) (จากตอนที่ 37)
      18 มีนาคม 2561 / 00:22
      ตัดเป็นฉากๆที่ผมต้องการครับ แล้วมันก็จะขึ้นแบบใหม่มาเลย เย้~//หลบตีน
      #235-1
    • #235-2 Nok (จากตอนที่ 37)
      18 มีนาคม 2561 / 11:14
      เมิงงงสมองตันก็รับteenของรีดเดอร์เถอะ!!!!!!
      #235-2
  9. #234 kotori2548888 (@kotori2548888) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 00:09
    บ่อน้ำตาแตกอย่างกับเขื่อนพัง
    ตับพังอย่างกับของเล่น(?)


    ชีวิตตูจะมีอะไรดีบ้างมั้ย(ว่ะ)คะ

    แถมเสียตังไปตั้งหลายล้านเพื่อหาตับมาใส่ โอ้ย~ ตายๆ

    แต่มันก็มันส์ดีที่ (ท่านฮิโดนแทง^^) 55555555555+ (โยโกะ: อีนี่มันบ้าอย่าสนใจเลย) ข้ามเม้นนี้ไปซะ~! มันไร้สาระมาก
    #234
    1
    • #234-1 Wolf of emptiness (@Silverfox25147) (จากตอนที่ 37)
      18 มีนาคม 2561 / 00:23
      คุณเป็นสายm รึเปล่าเนี่ยตรงที่พิมพ์ว่ามันส์ดีโดนฮิบาริแทงเนี่ย= =*
      #234-1
  10. #233 ฮิกังสีเลือด (@sasamisamisan) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 23:55
    ค้าง ค้างมันทุกอย่างอ๊ากกกกกกกก

    อีกอย่าง

    ไม่ใช่แค่ตับพัง

    เครื่องในมันพังหมดเลยยยยยยย
    ตับพังแบบหมอหามาใสให้ไหม่แถบไม่ทัน

    เสียตังหลายร้อยล้ายเลยน่ะค่ะ
    เพื่อหาตับไหม่มาใส่เนี้ย
    #233
    2