นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

323

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


323

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


7
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  22 ส.ค. 60 / 21:38 น.
นิยาย ♥ OS | SEXYKEN

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 22 ส.ค. 60 / 21:38


SEXY

-

KEN

 

 

"เห็นเคนฮยองบ้างไหม?"

 

            อีกฝ่ายส่ายหน้ารัวๆขณะที่กำลังนอนพิงกายข้างสระว่ายน้ำของโรงแรม แก้วไวน์ถูกยกจิบพร้อมขายาวที่ไขว้ทับกันอย่างสบายๆ เลโอฮยองกำลังพักผ่อนผมเพิ่งเห็นเขาอัพอินสตาแกรมโดยติดเคนฮยองมาด้วย เขาเปลือยท่อนบนและกางเกงว่ายน้ำนั่นมัน...

 

"ไปไหนของเขาแล้วเนี่ย?"

 

            มันทำให้ผมต้องรีบลงมาที่สระทั้งๆที่ตัวผมล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่มไปแล้ว สายตาของผมมันไม่ค่อยดีนักเวลากลางคืน ผมกวาดมันไปรอบๆในรัศมีที่พอจะมองเห็น ก่อนจะพบร่างสูงโปร่งในสระน้ำ เขากำลังจะเดินเข้าชิดริมขอบสระ นั่นทำให้ขาของผมออกก้าวไวๆไปตรงหน้าอีกฝ่าย

 

"เคนฮยอง!"

 

            เลือด..  เลือดกำเดาเกือบจะไหล เนื้อหน้าอกเปลือยเปล่าที่โผล่พ้นผืนน้ำใสขึ้นมามองไล่ต่ำลงไปด้านล่าง กางเกงว่ายน้ำขอบสีแดงที่เกาะหมิ่นอยู่ที่สะโพก ผมก็พอรู้ว่าเขาออกกำลังกายหนัก แต่ผลมันออกมาดีเกินไปหรือเปล่านะ?

 

"ทำอะไรของนายอยู่ราวี่อ่า?"

"ห...หะ? ฮยองว่ายังไงนะ?"

"ถ่ายรูปให้ฉันหน่อยสิ"

 

            มือของผมล้วงหยิบเอาสมาร์ทโฟนตัวเองขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ได้สนใจ  เพราะสายตาจับจ้องไปที่คนตรงหน้าอยู่อย่างนั้น จุดโฟกัสของผมแทบไม่หลุดไปเลย มือสั่นๆของตัวเองยกโทรศัพท์ขึ้นมาตรงหน้าก่อนจะกดถ่ายโดยที่สายตาไม่ได้มองหน้าจอเลยด้วยซ้ำ

 

"ส่งมาให้ทีนะ"

"ได้"

 

            ผมตอบโดยสายตาไม่ได้ละไปจากร่างกายของอีกฝ่าย นึกขึ้นได้ว่าที่บ่าพาดเสื้อยืดตัวบางเอาไว้ มันเป็นเสื้อรัดรูปเนื้อเดียวกับชุดว่ายน้ำนั่นทำให้ผมเลือกที่จะหยิบมันลงมาด้วย

 

"ฮยองไม่หนาวหรอ ใส่เสื้อหน่อยไหมเดี๋ยวไม่สบายนะ?"

"หะ? เอางั้นหรอ จริงๆก็แอบเย็นๆหน่อยแล้วล่ะ ขอบใจ"

 

            เคนฮยองเอื้อมมือมารับมันไปก่อนจะสวมเสื้อนั่น เมื่อผมเห็นว่าเขาได้ทำบรรลุในสิ่งที่ต้องการผมจึงเดินไปหย่อนตัวนั่งลงข้างเตียงอาบแดดข้างเลโอฮยอง แก้วไวน์สีแดงถูกลดลงจากใบหน้าวางลงบนโต๊ะข้างกายเบาๆ สายตาคมหันมามองที่ผมนิ่งๆหลังจากที่กวาดไปทั่วสระว่ายน้ำตรงหน้าที่พวกเมมเบอร์กำลังเล่นน้ำกัน

 

"เจอเคนแล้วหรอ?"

"ครับ ฮยองไม่เล่นหรอ"

"ไม่ล่ะ ฉันขี้เกียจ"

 

            จะหาว่าใจร้ายหรือเปล่าถ้าบอกว่านั่นก็ไม่ได้อยู่ในความสนใจผมเสียเท่าไหร่ในเมื่อจุดสนใจของผมคือรูปภาพในมือ ดูสิภาพมันสั่นตั้งหลายรูปดีนะที่กดมารัวๆ ผมคัดเลือกรูปที่ดีที่สุดส่งไปให้เคนฮยองบางส่วน เขาคงยังไม่สามารถเปิดมันได้ตอนนี้หรอกและผมหวังไว้อย่างยิ่งว่าเขาจะไม่เอาภาพพวกนี้ลงไปในSNS นั่นมันอาจจะทำให้ผมเป็นบ้าก็ได้นะ...

 

"ผมกลับห้องก่อน รีบลงมาทั้งๆที่ยังเขียนเพลงไม่เสร็จเลย"

"นายจะรีบลงมาทำไมกัน?"

 

            เลโอฮยองบ่นออกมาโดยไม่รู้ว่าที่ผมต้องรีบลงมาจนแทบจะกระโดดออกมาทางหน้าต่างมันก็เพราะรูปที่เขาเป็นคนโพสเองกับมือ มันก็ไม่ใช่ความผิดของเขาหรอกในความเป็นจริงแต่ผมโยนให้เป็นความผิดของเขาเต็มๆ นั่นก็เพื่อจะได้บดบังความรู้สึกหวงไว้

 

"ก็เพราะฮยองนั่นแหละ"

"ฉัน?"

 

            อีกฝ่ายยกนิ้วชี้มาที่ตัวเองด้วยความฉงน ก็ต้องฉงนกันบ้างแหละเมื่อจู่ๆถูกกล่าวหาทั้งๆที่เขาไม่ได้ทำอะไรผิดเลย

 

"ก็เคนฮยองเขา... ช่างมันเถอะ ไปล่ะ"

  

            ร่างกายถูกยืดเต็มความสูง ร่างของผมเดินอาดๆผ่านล็อบบี้ของโรงแรมเดินไปตามทางเพื่อจะขึ้นไปด้านบน  เมื่อถึงห้องพักทุกอย่างก็ยังคงวางไว้ที่เดิมเหมือนตอนก่อนที่ผมจะออกไป รวมทั้งกองเสื้อผ้าที่ถูกผมรื้อกระจุยเพราะหาเสื้อตัวนั้น แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่ต้องใส่ใจอีกนั่นแหละ ผมค่อยมาเก็บก็ได้

 

"เซ็กซี่ชะมัด..."

 

            ผมพ่นคำพูดออกมาเบาๆเหมือนกระซิบให้ตัวเองฟัง ขณะที่กำลังเลื่อนจอภาพช้าๆ ทุกๆอิริยาบถในตอนนั้นถูกบันทึกเอาไว้ในสมาร์ทโฟนของผม เขาน่าทึ่งจริงๆเลย ทุกๆอย่างที่เป็นพี่เขา มันดึงดูดผมเสมอมาทั้งท่าที นิสัย การกระทำ น้ำเสียง เรือนร่าง...

 

Rrr''Rrr

 

"ครับ?"

 

            ผมยกหูโทรศัพท์โรงแรมขึ้นมาแนบใบหู หลังจากเพิ่งสะลึมสะลือตื่นขึ้นมา เสียงสดใสของอีกฝ่ายกระแทกเข้ามาอย่างจัง คงจะเล่นน้ำกันเสร็จแล้วและผมก็เผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ด้วยสิ ผมลุกขึ้นนั่งและเดินไปที่ประตูห้อง เป็นจังหวะเดียวกับที่คนข้างนอกเคาะจนเกิดเสียง ตาแมวถูกใช้งานเช็คว่าข้างนอกเป็นใคร

 

"มีอะไรครับฮยอง?"

"นอนแล้วหรอ?"

"ยัง เข้ามาก่อนสิ"

 

            เคนฮยองยกมือมาขยี้ศีรษะยุ่งๆของผมเขาเดินเข้ามาในห้องหลังจากคำชวน ครั้งนี้เรามาพักกันแบบคนละห้องผมจึงไม่มีรูมเมท เคนฮยองกระโดดขึ้นบนเตียงทันที เขาเอนกายนอนไปอย่างกับนี่เป็นห้องของตัวเอง

 

"ทำไม? ห้องพี่เตียงมันไม่เหมือนของผมหรือไง?"

"ห้องคนอื่นจะไปเหมือนห้องตัวเองได้ยังไง ดูสิ ห้องนายวิวดีกว่าอีก"

 

            เขาลุกพรวดไปเกาะหน้าต่างบานใหญ่ ห้องผมอยู่มุมพอดีวิวห้องก็ต้องไม่เหมือนของคนอื่นๆอยู่แล้ว เคนฮยองยืนชมวิวอยู่นั่นสักพัก เมื่อพอใจเขาก็กลับมานั่งที่โซฟาข้างเตียง

 

"เสื้อนายยังไม่แห้งเลย ค่อยเอาคืนตอนกลับแล้วกัน"

"ผมไม่รีบหรอก"

 

            ผมว่าพลางทำการกดๆจิ้มๆที่โน้ตบุคของตัวเองทั้งๆที่ไม่มีอะไรทำ เคนฮยองจัดการเปิดโทรทัศน์ก่อนจะปีนขึ้นเตียงมานั่งข้างผมที่กำลังนอนก้มหน้าอยู่ข้างๆ

 

"ดูหนังกัน"

"หืม?"

 

            ในจอโทรทัศน์กำลังฉายหนังผีเรื่องดังอยู่และดูเหมือนเพิ่งจะเริ่มด้วย เขาชอบดูหนังผีตั้งแต่เมื่อไหร่กัน และนี่ผมดูเป็นคนไม่กลัวผีเลยหรอพี่เขาถึงเลือกมาอยู่ห้องผมเนี่ย?

 

"ทำไมไม่ชวนเลโอฮยองดูล่ะ เขาไม่ค่อยกลัวนี่"

"เลโอฮยองไปนอนกับเอ็นฮยองล่ะ"

"ฮยอกล่ะ?"

"ไปเล่นเกมกับฮงบิน"

"อ่อ..."

 

            ผมเป็นตัวเลือกสุดท้ายสินะ?

 

"แต่ฉันมาหานายคนแรกนะ"

 

            คำตอบน่ารักๆนั่นแหละ ที่ทำให้ผมพับหน้าจอแล้วหันกลับไปดูเป็นเพื่อนพี่เขาทันที แพ้... ผมแพ้เขา เพียงแค่เอ่ยคำพูดอะไรมาผมก็จะทำให้ ทำไมเขาน่ารักขนาดนี้กันนะ พี่ชายคนนี้

 

"แงงง้ น่ากลัว"

"เราไม่ดูกันแล้วไหม?"

"ม.. ไม่เอา ฉันจะดูจนจบ!"

 

            ผมหลุดขำออกมาเมื่ออีกฝ่ายเริ่มมีน้ำตาคลอเบ้าตานิดหน่อย ใบหน้าที่เอาแต่ซุกอยู่กับผ้าห่ม เขามาดูหนังผีก่อนนอนแบบนี้แล้วคืนนี้เขาจะกลับไปนอนที่ห้องคนเดียวได้งั้นหรอ ถึงจริงๆพี่เขาก็เป็นคนเถื่อนๆ แต่ก็อ่อนไหวอยู่บ่อยๆล่ะนะ

 

"คืนนี้พี่จะกลับไปนอนที่ห้องคนเดียวได้หรือไง?"

"ทำไมล่ะ ถ้านายกลัวคืนนี้ฉันจะนอนที่นี่กับนายก็ได้นะ"

 

            ผมกลัวงั้นหรอ กลัวก็บ้าแล้วหนังบ้าบอนั่นไม่ได้อยู่ในความสนใจของผมเลย ไม่มีเวลาจะมาดูด้วย เพราะเวลาที่เราอยู่ด้วยกันสองคนผมอยากจะเก็บฉวยเวลาทุกช่วงนั้นเอาไว้อยู่แล้วนี่นะ

 

"เคนฮยอง..."

 

            น้ำเสียงของผมเปลี่ยนไปแทบทันทีเมื่อเห็นว่าในSNS มีใครบางคนลงรูปเอาไว้ เคนฮยองหันมาตามเสียงของผม แม้ว่าเขาคงไม่ได้อยู่ในอารมณ์สนใจมันเท่าไหร่ แต่ว่านี่มันเกินไปแล้วนะ รูปที่ผมถ่ายให้เขา!

 

"ทำไมพี่ต้องลงรูปนี้ด้วยล่ะ"

"นายถ่ายให้นะ"

 

            เขาตอบเสียงใส นั่นทำให้น้ำเสียงผมอ่อนยวบลงจนแทบจะกลายเป็นงอแงแบบเด็กๆ  ใบหน้าของผมเอนซุกลงบนตักของอีกฝ่าย ทั้งๆที่ในมือยังกดโทรศัพท์นั่นอยู่ 

 

"ผมไม่อยากให้เอาลงนะ"

"ทำไมล่ะ?"

 

            ผมกอดรอบเอวของอีกฝ่ายเอาไว้หลวมๆ เสียงของผมอู้อี้เมื่อตอบคำถามของเขาเพราะใบหน้าของตัวเองซุกแนบไปกับหน้าท้องของเขา กลิ่นสบู่และน้ำหอมที่ติดเสื้อผ้าของเขามาทำให้ผมเคลิ้ม เคนฮยองเว้นจังหวะก่อนจะพูดออกมาต่อ

 

"นายเป็นคนช่วยเทรนให้นะ"

"ก็ให้ผมดูคนเดียวไม่ได้หรอ"

 

 

            นิ้วมือเรียวๆของพี่เขาสอดใต้เรือนผมนุ่มของผมและกำขยำมันเบาๆ ผมกำลังจะเป็นลูกแมวบนตักของเขา ถ้าปีนขึ้นไปนอนขดบนตัวเขาได้ผมก็คงจะทำไปแล้ว

 

"ผมชอบฮยองจริงๆเลย"

"รู้อยู่แล้วล่ะ..."

 

            เขาตอบด้วยน้ำเสียงผ่อนคลายมือนุ่มลูบบนเส้นผมของผมที่โน้มหน้านอนอยู่บนตักของเขาอย่างเบามือ เขาเว้นจังหวะพูดช้าๆ นั่นมันทำให้รู้สึกน่าฟังเพราะเหมือนว่ามันถูกลั่นออกมาจากใจของเขาจริงๆ

 

"ฉันก็ชอบนายมากนะราวี่อ่า"

 

            ความคิดของผมตีกันมั่วซั่ว สมองเหมือนถูกปั่นป่วน ในใจกำลังพองตัวเหมือนร่างกายรู้สึกดีที่ได้ยินโทนเสียงแบบนี้ คำพูดแบบนี้ ก่อนจะพูดอะไรตอบไปเสียงหวีดสูงของอีกฝ่ายทำเอาผมตกใจ ร่างทั้งร่างของพี่เขาถลาเข้ามากอดผมเอาไว้แน่นจนเรานอนราบไปด้วยกัน

 

"น่ากลัวเกินไปแล้ว T T"

 

            เขาสวมกอดที่ร่างผมแน่น ใบหน้าหล่อๆของเคนฮยองฝังลงไปบนบ่าของผม ในจอฉายฉากหน้ากลัวออกมาอยู่เรื่อยๆ อีกคนก็เอาแต่ซุกหน้าไว้กับผม เงยมองหน้าจอเป็นบางครั้งบางที ดวงตากลมๆนั่นคลอไปด้วยน้ำใสๆ กลัวจนจะร้องไห้แล้วไม่ใช่หรอนั่นนะ

 

"งั้นผมปิดนะ"

"ไม่!"

"เอ้า ก็พี่กลัวขนาดนี้จะดูต่อไปทำไมล่ะครับ หืม"

"ก็ฉัน..."

 

            เคนฮยองพึมพำด้วยเสียงอู้ที่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ก็อะไรของเขากันล่ะแต่สุดท้ายแล้วผมก็ยอมแพ้ให้กับความพยายามของอีกคน เขานั่งดูมันต่อแม้ว่าตัวเองจะกลัวจนหลุดมาอยู่ในอ้อมกอดของผมแล้ว เขาเอนหลังพิงหน้าอกของผมเอาไว้ กอดแขนข้างขวาของผมเอาไว้หลวมๆพร้อมใช้มือของผมบดบังหน้าจอเวลาที่เขากลัว

 

"เฮ้ออ.. จบสักที ไม่เห็นน่ากลัวเลย เนอะราวี่อ่า"

"ครับๆ คนเก่ง ไม่น่ากลัวเลย"

 

            ผมหัวเราะแห้งให้กับความหน้าด้านของเขา กลัวจนตัวเหลือนิดเดียวแล้ว มันเล็กลงจนจมลงไปบนอ้อมกอดของผมแล้วนะเนี่ย ถึงแม้ภาพยนตร์จะจบลงไปแล้ว แต่เป็นฝ่ายผมที่ยังกอดเขาเอาไว้ไม่ปล่อย

 

"ฉันง่วงแล้วล่ะ นายจะนอนเลยไหม?"

"พี่จะกลับห้องงั้นหรอ?"

"ใช่สิ หรือนายกลัวจนไม่กล้านอนคนเดียวหรอ"

 

            ไอ้คนที่กลัวมันไม่ใช่พี่หรือยังไงกันฟะ เริ่มจะงงแล้วนะตกลงว่าผมต้องกลัวผีแทนเขาหรอ เคนฮยองลุกขึ้นยืนข้างเตียงรอคำตอบจากผม เขาเป็นแบบนี้แหละจริงๆคงอยากจะให้ผมเป็นฝ่ายชวนให้เขานอนที่นี่

 

"นี่ฮยองกลัว แต่ไม่อยากพูดว่านอนคนเดียวไม่ได้ใช่ไหมครับ"

"ม...ไม่ใช่สักหน่อย"

 

            ใบหน้าพี่เขาขึ้นสีแดงจางๆ ปล่อยไก่ออกมาบินว่อนขนาดนี้ อ่านง่ายชะมัดเลย ผมหัวเราะพร้อมกับจับที่ข้อมืออีกฝ่ายแล้วออกแรงดึงเบาๆให้เขาล้มลงมานอนบนที่นอน และเขาก็ล้มตัวลงมานอนอย่างง่ายดาย

 

"โอเค ผมกลัวมากเลย คืนนี้นอนด้วยกันนะ"

"อื้ม! โอเคเลย"

 

            พี่เขาหัวเราะออกมาอย่างน่ารักเมื่อผมทำตามที่เขาต้องการโดยไม่ต้องบอก ที่จริงพวกเราคบกันมาได้สักพักแล้ว พวกเมมเบอร์ก็คงจะรู้ๆกันอยู่แล้วเพราะเราไม่ได้ปิดบังอะไร แต่ก็เพราะไม่ได้มีคนมาถามเราจึงไม่ได้บอก พี่เขาเป็นคนน่ารักแล้วก็สดใสเสมอ พลังด้านบวกเยอะมากจนเหมือนไม่มีวันหมดและมันส่งผ่านมาถึงผม ถึงคนอื่นๆ ไม่มีข้อแม้เลยที่ผมจะชอบเขา

 

"หิวน้ำ ห้องนายมีน้ำเหลือบ้างไหม"

"ในตู้เย็นครับ"

 

            เคนฮยองเดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากอาบน้ำ เสื้อคลุมที่มันควรจะยาวเสียหน่อย ตอนนี้กลับสั้นเต่อเหนือหน้าแข้ง เพราะความสูงของพวกเราเสื้อผ้าเลยมักจะมีปัญหา เขาเดินตรงไปที่ตู้เย็นและเปิดมันออก โชคดีหรือไม่ดีกันนะที่มันอยู่ปลายเตียงและยังเป็นตรงนี้ ตรงหน้าของผมที่กำลังนั่งพิงหัวเตียงเพื่อดูรายการโทรทัศน์ ช่วงที่เขาก้มจังหวะที่เสื้อคลุมสั้นๆนั่นมันถลกขึ้นตามร่างกาย

 

"เนี่ยนะหรอ"

 

            เขาเงยกลับมาพร้อมขวดน้ำที่ผมไม่ได้สนใจ สายตาของผมกวาดต่ำจ้องที่ผิวขาวที่โผล่ผ้นร่มผ้าพวกนั้น ถึงเราจะคบกันมาสักพัก แต่เรื่องพวกนั้นมันยังห่างไกลเราไปมาก ได้จูบกันก็ถือว่าเป็นการสัมผัสกายของเราที่ลึกซึ้งที่สุดแล้ว

 

"ราวี่ฉันคิดว่าเจ้านี่ไม่ใช่น้ำเปล่า"

"ครับ?"

 

            เสียงของพี่เขาเหมือนบ่นออกมาเฉยๆ สายตาผมตวัดมองใบหน้าของเคนฮยองไล่ไปตามแขนและหยุดที่ขวดในมือของอีกฝ่าย

 

            เวรล่ะ...

 

"วอดก้าอะ"

 

            เขาแลบลิ้นออกมานั่นพอให้ผมเดาออก กระดกลงคอไปรัวๆขนาดนั้นความแสบไต่ไล่มาตามลำคอแน่นอน ผมลุกพรวดขึ้นไปหยิบออกจากมืออีกฝ่ายวางมันลงไว้ข้างๆบนโต๊ะใกล้มือ รีบหาน้ำเปล่ามาให้เขาดื่มล้างคอ

 

"โอเคขึ้นไหม?"

"อ่า.. เล่นซะมึนเลยแหะ"

 

            เคนฮยองหย่อนตัวเองนั่งลงบนที่นอนด้านหลัง สะบัดหัวไปมาสองสามทีดวงตากลมโตเคยสดใสยิ่งกว่าแสงอาทิตย์ กำลังเงยช้อนมองผมช้าๆมันดูโคตรจะยั่วยวน แววตาสั่นไหวนั่นทำเอาผมตัวแข็ง ทุกองค์ประกอบกำลังทำหน้าที่ของมัน

 

"ทำไมนายมีอะไรแบบนี้อยู่ด้วยนะราวี่"

"ขอเมเนฮยอง เขาอยากจะดื่มแต่ไม่หมดเลยเอามาฝากผม"

 

            ผมตอบตามความจริงแต่มันก็เป็นความผิดของผมนั่นแหละที่ลืมบอกเขาให้ละเอียดกว่านี้ วอดก้าขวดเดิมเมเนฮยองเขาดื่มมันไม่หมดแต่เสียดายจึงเก็บไว้ แล้วขวดน้ำเปล่าที่นี่ก็ดันทะลึ่งเป็นขวดแก้วเหมือนกัน แต่นี่ก็อีกคนหยิบออกมาไม่แหกตาดูก่อนหรือไงฟะ

 

"หน้าแดงจังเลยครับ"

"ฉันมึน... และร้อน"

 

            ปกติเขาคอแข็งมากนะแต่ก็คงเขาดื่มลงไปเร็วและเยอะในทีเดียวด้วยมั้ง เคนฮยองเริ่มขยับจับเสื้อคลุม ปลดสายที่รัดตรงช่วงเอวออกผ้าซาตินเนื้อลื่นหยอกล้อไปกับผิวขาวเนียน เผยให้เห็นหัวไหล่แกร่งที่มากจากการออกกำลังกายหนัก ต้นแขนที่กล้ามเนื้อขึ้นรูป ผ้าค่อยๆไหลตกลงจากกายโปร่งตรงหน้าของผมช้าๆ

 

"ผมเร่งแอร์ให้เอาไหม"

"ก็ดี"

 

            เขาพูดเสียงเนิบๆนั่นมันก็ดูน่ารักดีนะ ผมเดินกลับมาหลังจากจัดการเรื่องเครื่องปรับอากาศ เขาคงไม่ช็อคหรอกใช่ไหม ร่างกายเขาคงร้อนมากเมื่อได้รับแอลกอฮอล์เข้าไปเร็วขนาดนั้น ผมล้มตัวนอนลงข้างกายของอีกฝ่าย

 

"ราวี่"

 

            เคนฮยองเอ่ยเรียกชื่อผมออกมาสายตาของเขาเหมือนคนง่วงนอนแต่ก็ดูเชิญชวน ต้นขาสองข้างขึ้นคล่อมร่างกายของผมเอาไว้อยู่ใต้อาณัติ มือเรียววางทาบที่บ่าทั้งสองข้างจนกายเขาโน้มลงมาใกล้ใบหน้าของผม ริมฝีปากนุ่มสัมผัสแตะเบาๆลงบนปากของผม กลิ่นแอลกอฮอล์ผ่านแตะจมูกเมื่อเขาหายใจใกล้ผม

 

"ให้ฉันนอนกับนาย คืนนี้ให้ฉันนอนด้วยได้หรือเปล่า"

"ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว"

"เข้าใจหรือเปล่า"

"เข้าใจสิครับ"

 

            ร่างกายของผมหยัดดันเข้าหาอีกฝ่าย มือหนาของตัวเองวางทาบไปบนเอวของพี่เขาก่อนที่มันจะลูบไปทั่วกาย เสียงเนื้อผ้านุ่มที่ต้นขากำลังเสียดสีกันดังชัดแทรกความเงียบและเสียงหอบหายใจของเคนฮยอง เขาปลุกเร้าได้ทุกสิ่ง ปลุกทุกๆอย่างจากตัวผมและพร้อมที่จะช่วงชิงมันไป

 

"ไม่คิดว่ามันเกะกะหรอ?"

 

            เขาพูดออกมาอย่างเอาแต่ใจ มือเรียวคว้าจับมาที่เสื้อคลุมของผม ปลดมันออกจากแผงอก ลอยสักที่หน้าอกของผมถูกเผยจนหมดสิ้น แจฮวานดูเหมือนจะดุดันขึ้นมาสักหน่อยจากปกติ เขาทั้งเรียกร้องและเป็นคนนำ ปรนเปรอให้ผมโดยที่ไม่ต้องขอ

            ริมฝีปากของเราสัมผัสกันซ้ำแล้วซ้ำอีก ผมไม่คิดจะหยุดและไม่คิดว่าคนบนกายจะอยากหยุดมันด้วย เพราะเขาเริ่มมันไปก่อนผมเสียอีก ร่างโปร่งไล่จูบตามต้นคอของผม ดูดเม้มจนเป็นรอยแดงไล้ไล่ต่ำตามลำตัว หน้าท้อง ต้นขา และเขาหยุดมันที่ตรงนั้นก่อนมันจะค่อยๆถูกครอบครองอย่างช้าๆเป็นจังหวะเนิบนาบ ความชื้นแฉะในโพรงปากนุ่มมันทำให้ผมเหมือนค่อยๆไต่ระดับอารมณ์สูงขึ้นและสูงขึ้น

 

"อ.. อืม เคนฮยอง ซื้ด"

"อึก!"

 

            ฝ่ามือของผมขยำลงบนเส้นผมสีอ่อนของอีกฝ่ายตั้งแต่เมื่อไหร่ผมไม่ได้สังเกต แต่เมื่อผมขึ้นถึงจุดสูงสุดและมันให้ความรู้สึกเหมือนกำลังปล่อยให้ตัวเองตกลงมาก็เผลอกดศีรษะของอีกฝ่าย ดันให้อารมณ์ลึกเข้าไปถึงลำคอของเขา เคนฮยองสำลักจนน้ำตาคลอเขาปล่อยให้ผมเป็นอิสระแต่คงจะช้าไป เมื่อผมปลดปล่อยออกมาพอดีเขาหลบไม่ทัน ทุกอย่างระบายอยู่บนใบหน้าอีกฝ่าย

 

"เซ็กซี่ไปแล้วนะครับ"

"นายก็เหมือนกันไม่ใช่หรือไง"

 

            เขาว่าแบบนั้นขณะที่ผมกำลังเช็ดทำความสะอาดให้อย่างลวกๆ เคนฮยองปีนขึ้นมาอยู่เหนือผมอีกครั้ง และอีกครั้งที่เขาเป็นฝ่ายนำ แต่ผมก็คงยอมไม่ได้ ร่างของผมเป็นฝ่ายพลิกขึ้นคล่อมกายของอีกคน จับรั้งตรึงแขนสองข้างของอีกฝ่ายไว้เหนือกาย

 

"เดี๋ยวผมก็ไม่มีงานทำพอดี"

"อ.. ราวี่ อืมม"

 

            เสียงทุ้มหลุดร้องเมื่อผมงับบนยอดอกสีชมพูอ่อน ผมไม่เคยสังเกตมันมาก่อนเลย มันไม่คล้ำและไม่แดง ยิ่งมองเรือนร่างอีกฝ่ายเต็มๆตาก็ยิ่งรู้สึกถึงสิ่งล้ำค่า นี่ไงล่ะ.. ถึงบอกว่าอย่าเอาไปลงใน SNSไงล่ะ ผมจัดการลงโทษเขาด้วยการสร้างรอยแดงไว้ทั่วกาย ทุกส่วนที่สามรถจะทำไว้ได้ เขาจะโชว์มันไม่ได้อีก และถ้ามันจางลงผมก็จะทำมันใหม่อีกครั้งและอีกครั้ง

 

"แฮ่กๆ"

 

            เสียงหอบหายใจถี่กับร่างกายที่พร้อมจะให้ผมได้รับความสุข เคนฮยองใบหน้าแดงระเรื่อไม่ต่างกับส่วนข้อต่างๆของร่างกาย เขาเป็นพวกผิวขาวเวลาร่างกายสูบฉีดจุดที่แดงง่ายของเขาจะชัดขึ้น ต้นขาเรียวสองข้างอ้ากว้างอยู่ตรงหน้า

 

"อื้อ ราวี่"

"แฮ่ก.. แฮ่กๆ ฮยอง"

             

            ร่างกายสั่นคลอนของอีกฝ่ายขยับไปตามแรงที่ผมกระแทกกระทั้นส่งให้เขาอย่างต่อเนื่องอย่างไม่หยุด เคนฮยองกอดโอบรอบต้นคอของผมไว้แน่นเหมือนกับที่ผมโอบกอดร่างอีกฝ่ายเอาไว้ในกาย ผมไม่รู้เวลา ไม่รู้สภาอากาศข้างนอก รับรู้แต่คนตรงหน้าเสียงหายใจ กลิ่นหอมจากกายอีกฝ่าย หลงระเริงไปกับร่างกายของอีกคนโดยเต็มในที่จะไม่ลืมหูลืมตา พร้อมพลีกายถวายทุกๆอย่างให้กับอีกฝ่ายแค่เขาร้องเรียกชื่อของผม

 

            ต่อให้โลกจะแตกแต่ได้แดกพี่เขาผมก็ยอม!

 

"ราวี่!!"

"ครับ?"

 

            ผมเงยหน้าจากงานเพลงตรงหน้าเมื่อเสียงคุ้นเคยร้องเรียกเสียงดังตั้งแต่เดินเข้ามา เคนฮยองเดินปรี่เข้ามาในตอนแรกหยุดชะงักแวะเล่นกับองดองงี่ครู่หนึ่งก่อนจะลุกตรงดิ่งเข้ามาผมอีกครั้ง ร่างโปร่งแทบจะคล่อมมาบนกายผมที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ แขนแกร่งของเขาตะปบเข้ากับพนักพิงเก้าอี้ดังปัก!

            นั่นเป็นการกักขังผมไว้ให้นั่งอยู่กับที่ได้เป็นอย่างดี แต่ผมก็ไม่ได้คิดจะหนีไปไหนอยู่แล้วซ้ำยังมองสบลึกลงไปในตาของอีกคน เคนฮยองคงเริ่มรู้สึกเหมือนถูกคุกคามเมื่อผมเลื่อนมือไล่ไปตามสะโพกของเขา

 

"คิดถึงผมหรอ"

"ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลย!"

 

            ผมก็งงกับคำพูดของเขาอยู่นิดหน่อย เคนฮยองรีบไขความสงสัยให้ผมด้วยการยื่นโทรศัพท์ในมือมาตรงหน้าผมในทันที เขาดูหงุดหงิดนิดๆ แต่ก็..

 

            น่ารักกกกก

 

"นายเอารูปนี้ลงทำไมกัน ห๊า!"

"ก็ฮยองบอกว่า ชอบมันนี่ครับ"

"ใช่ ฉันชอบ! แต่ไม่ได้อยากให้นายเอาไปให้คนอื่นดูนี่"

 

            เขาทำหน้างอแง ผมลงเล่นน้ำมาเมื่อวานและเขาไม่ได้อยู่ด้วยกันกับผม ผมจึงถ่ายรูปส่งไปให้เขาดู เขาก็ชมว่าหล่อมาก เซ็กซี่มากเลย และผมก็เป็นพวกหลงตัวเองด้วยสิ พออัพรูปนี่ลงไปก็อย่างที่เห็น เขาถึงกับถ่อมาวีนใส่ผมด้วยตัวเอง

 

"หายกันแล้วไงครับ ครั้งที่แล้วฮยองก็ทำให้ผมโกรธเป็นฟืนเป็นไฟเลยนะ"

"ไม่เหมือนกันสักหน่อย คืนนั้นฉันก็ชดใช้ให้นายอย่างสาสมเลยไม่ใช่หรือยังไง"

"ถ้าอย่างนั้น คืนนี้ผมจะชดใช้ให้ฮยองอย่างสาสมเลยครับ"

 

THE END


 

-

ขอช็อตฟิครัวๆก่อนเด้อ 

-

 

 

 

ผลงานอื่นๆ ของ PM__

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 17:10
    ฮือออออออออ ชอบมากกกๆๆๆๆๆ เลย พี่เคนนี่แอบร้ายเบาๆนะคนเราอะ กรี๊ดมาก ขอบคุณมากๆนะฮะ สู้ๆ
    #4
    1
    • #4-1 pmaxx_
      7 พฤศจิกายน 2560 / 22:56
      ขอบคุณมากนะคะะะ ที่ชอบผลงานของเรา เข้ามาอ่านแล้วเม้นคุยกันบ่อยๆนะะ
      #4-1
  2. #3 Kimzoyong
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 20:15
    omg omg

    เคนฮยองเคนฮยองเซ็กซี่อะ

    เอาอีกๆ

    เป็นกลจให้นะคะ
    #3
    1
    • #3-1 pmaxx_
      17 ตุลาคม 2560 / 22:03
      ขอบคุณที่เป็นกำลังใจให้ไรต์เสมอมาค่ะะ
      #3-1
  3. #2 พิเอเลี่ยน
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 23:27
    ใจบางงงง -..- สนุกมาก น่ารักค่ะคู่นี้
    #2
    1
    • #2-1 pmaxx_
      17 ตุลาคม 2560 / 22:03
      คู่นี้น่ารักจริงๆค่ะ ไรต์หลงมากก
      #2-1
  4. #1 nang
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 22:26
    งื้อ!ชดใช้กันแบบนี้สงสัยได้ลงรูปเปลือย(ท่อนบน)กันบ่อยนี่เลย
    #1
    1
    • #1-1 pmaxx_
      17 ตุลาคม 2560 / 22:02
      บ่อยๆก็ดีค่ะ แฟนคลับชอบ - ., -
      #1-1