00 : 15 AM. #เที่ยงคืนสิบห้านาทีที่คิดถึงเธอ

ตอนที่ 7 : Chapter : 05 เราขาดอะไรไป รู้สึกบ้างไหมเล่าเธอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 715
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 114 ครั้ง
    12 มิ.ย. 63

Chapter : 05 

เราขาดอะไรไป รู้สึกบ้างไหมเล่าเธอ

 

 

 

สายตาคมจับจ้องทุกการกระทำของคนร่วมห้องในตอนนี้ ตั้งแต่ธามกลับมาจากคุยโทรศัพท์ก็เหมือนว่าจะอยู่นิ่งไม่ได้สักทีเป็นต้องเดินไปมาหาอะไรทำตลอดทั้งที่ไม่จำเป็นเลยที่จะต้องทำ

คล้ายกับบรรยากาศเก่าๆจะกลับมา ความมีชีวิตชีวาที่ห่างหายไปนานหลายเดือนกลับมาพร้อมกับคนๆเดิมที่เขาคิดถึงมากที่สุด

“ธาม” เขาเอ่ยเรียกเจ้าของชื่อที่ทำท่าจะเดินไปรดน้ำต้นกระบองเพชรอีกรอบ หากรดบ่อยขนาดนี้เกรงว่าเจ้ากระบองเพชรทั้งหลายคงได้ตายก่อน

“หืม? มีอะไรเหรอ ต้องการอะไรบอกมาได้เลย”

“มานี่หน่อยได้ไหม” ธาวินกวักมือเรียก นั่งพิงหัวเตียงมองคนที่มองตอบเขาด้วยดวงตาใส

อายุก็มากกว่าแต่ทำไมก็ไม่รู้เขาถึงมองว่าธามน่ารัก

น่ารักจริงๆ

แม้ธามจะสงสัยแต่ก็เดินเข้าไปหาธาวินที่นั่งอยู่บนเตียง ตั้งแต่ที่คุยกับพีระเขาก็อยู่นิ่งไม่ได้ต้องหาอะไรทำไปเรื่อยๆ ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไปเพื่ออะไร

“มีอะไรเหรอ?” เขาถามเข้าเรื่องทันทีที่เดินมาหยุดข้างเตียง ธาวินเงยหน้ามองยื่นมือไปจับมือของธามเอาไว้แน่นในขณะที่ธามได้แต่มองกลับไปอย่างไม่เข้าใจ

พยายามจะดึงมือตนเองออกจากการเกาะกุมทว่าก็คล้ายจะเป็นเรื่องยากเหลือเกิน

“วินไม่รู้ว่าตอนนี้ธามจะยังรู้สึกเหมือนเดิมไหม”

“.....”

“แต่วินยังเหมือนเดิมนะ”

“.....”

“ถ้าขอโอกาสอีกครั้งธามจะให้วินได้หรือเปล่า ขอแค่สักครั้งก็พอ”

เขาอ้อนวอนด้วยน้ำเสียงที่เบาหวิว เขารู้ตัวดีว่าการจะขอโอกาสจากคนที่ตัวเองบอกเลิกมันยากแค่ไหนทว่าเขาก็ยังอยากได้ อยากกลับไปทำให้ทุกอย่างดีกว่าเดิม

ธามก้มลงมองธาวิน ความจริงใจที่ส่งผ่านมานั้นเขารับรู้ทุกอย่างแต่เขาไม่มั่นใจว่าตนเองจะกลับไปได้อีกไหม มันมีคำถามมากมายที่ยังค้างคาใจ หากตัดสินใจกลับไปทุกอย่างมันจะไม่กลับไปเป็นเหมือนเดิมใช่หรือเปล่า

เขาไม่อยากจะกลับไปเจ็บซ้ำๆแล้ววนลูปกับการเลิกกันเหมือนเดิมอีกแล้ว

“วินแน่ใจแค่ไหน วินแน่ใจแล้วใช่ไหมว่าวินจะไม่เป็นเหมือนเดิม”

“....”

“ธามรู้ว่าวินรู้สึกยังไงแต่ธามไม่มั่นใจเลยว่าวินจะเปลี่ยนแล้วจริงๆ”

ธาวินอาจไม่รู้ว่าเขาเปิดโอกาสให้ธาวินตลอดแต่ธาวินกลับเป็นคนทิ้งโอกาสพวกนั้นทุกครั้งไป ในวันที่เขาหมดความหวังในตัวธาวินแล้วแต่ธาวินกลับมาขอโอกาสจากเขาดื้อๆ ไม่รู้ว่าต้องทำตัวยังไงดี

เขาไม่มีความมั่นใจในตัวธาวินสักนิดเลย

“ตอนนี้วินอาจจะเปลี่ยนไม่มากและธามคงไม่เห็นว่าวินเปลี่ยนไปยังไงแต่ธามอย่าปิดกั้นโอกาสของวินได้ไหม วินจะทำให้เห็นว่าวินไม่ใช่คนเดิมที่ยอมแพ้อะไรง่ายๆแล้ว”

“ถ้าวินมองในมุมที่กว้างกว่านี้ วินก็จะรู้ว่าธามไม่เคยปิดกั้นโอกาสของวินเลย มีแค่วินที่ปิดตัวเองทั้งนั้น”

“งั้นแสดงว่าวินก็ยังมีโอกาสใช่ไหม”

“ไม่รู้”

ธามเฉไฉ ทำท่าจะเดินหันหลังไปที่อื่นเพื่อกลบเกลื่อนทว่าเขากลับลืมไปว่ามือตนเองนั้นโดนธาวินจับเอาไว้อยู่และเหมือนว่าธาวินจะไม่ยอมปล่อยให้เป็นอิสระง่ายๆ

“ธามพูดแล้วนะ สัญญาก่อนได้ไหม?”

“วินก็รู้ว่าการสัญญามันไม่เคยมีความหมายเลยสำหรับพวกเรา”

เพราะธาวินทำให้เขากลัวการสัญญาไปแล้ว หากทำไม่ได้เขาก็ไม่อยากผิดหวังและยึดมั่นกับคำสัญญาที่เป็นเพียงลมปากของคนๆหนึ่ง

“ขอโทษนะ ขอโทษจริงๆ”

“ช่างมันเถอะ” เขาถอนหายใจ ใช้ช่วงเวลาที่ธาวินเผลอดึงมือตัวเองออกมา “วินพักผ่อนเถอะ จะได้หายเร็วๆ”

ความกลัวคืบคลานเข้ามาเกาะกุมจิตใจ คำว่าโอกาสจากธามทำให้เขาดีใจทว่าเขาไม่มั่นใจว่าโอกาสที่ว่านั่นมันจะมีมากน้อยแค่ไหน อาจจะมีน้อยจนเกือบติดลบหรืออาจจะมีมากจนเขาคาดไม่ถึง

ไม่กล้าคาดหวังเลยสักนิด

 

00 : 15 AM.

 

 

ความผิดพลาดในการหลับไหลเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาเขาก็ไม่เห็นใครอยู่ในห้องนี้อีกแล้ว คล้ายกับเรื่องราวไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมาเป็นความฝัน 

ความหนาวเหน็บเกาะกุมที่ขั้วหัวใจ จู่ๆก็เจ็บเหมือนคนเอามือมาบีบมันไว้ ทั้งๆที่ก่อนหน้านั้นยังรู้สึกว่ามันเต้นไม่เป็นจังหวะอยู่แท้ๆ

ตลกดีที่เขากล้าขอโอกาสจากคนที่เขาบอกเลิก ตลกชะมัดที่ธามยังให้โอกาสคนอย่างเขา

แต่ไม่ได้หมายความว่าโอกาสที่ว่านั่นจะสามารถทำให้เขาและธามกลับไปเป็นเหมือนเดิม หากเขายังไม่ทำอะไรโอกาสที่ขอไปก็คงจะสูญเปล่าดังเช่นที่ผ่านๆมา

อาการป่วยดีขึ้นจากตอนเช้าอยู่มาก เขาสามารถเดินเหินไปมาได้เกือบปกติโดยที่ไม่เวียนหัวสักเท่าไหร่ อาการปวดหัวยังคงมีแต่แค่นิดเดียว ส่วนไข้ก็ลดลงมาจนหัวอุ่นๆ

ข้าวและยาถูกตั้งไว้บนโต๊ะพร้อมกับโน้ตที่เขียนสั้นๆว่า ‘อย่าลืมกินข้าวกินยา’ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าใครเป็นเจ้าของโน้ตแผ่นนี้

ก็ยังดีล่ะมั้งที่ธามยังเขียนอะไรเอาไว้ มันตอกย้ำให้เขาได้รู้ว่าทั้งหมดนั่นคือความจริงไม่ใช่แค่เพียงฝันไปหรือคิดไปเอง

 

 

00 : 15 AM.

 

 

ระยะเวลาหนึ่งอาทิตย์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้ไปหาธามเลยสักวันเพราะอาการไข้ที่ไม่ได้ทุเลาลง คงเพราะความชะล่าใจทำให้เขาต้องไข้กลับขึ้นสูงอีกในวันเดียวกัน กว่าจะหายดีจนไข้หายสนิทก็ใช้เวลาไปถึงหนึ่งอาทิตย์

ธาวินเงยหน้ามองร้านกาแฟของอดีตคนรัก ยกยิ้มขึ้นมาน้อยๆเมื่อนึกถึงใบหน้าของคนที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์

เขาผลักประตูเข้าไปในร้าน

ธามอยู่ตรงนั้น กำลังคุยกับลูกค้าผู้ชายคนหนึ่ง เขาได้แต่เดินเข้าไปต่อคิวเงียบๆทว่าบทสนทนาของคนทั้งคู่กลับลอยเข้าหูโดยที่เขาไม่ได้ตั้งใจฟัง

“คิดถึงธามจังนะ ฝีมือยังอร่อยเหมือนเดิมหรือเปล่า?”

“ยังเหมือนเดิมสิครับ เผลอๆอร่อยกว่าเดิมอีกนะ”

“อาจจะจริง พี่ไปอยู่เมืองนอกนานคิดถึงกาแฟฝีมือธามจะแย่”

“เว่อร์ไปแล้วครับ”

“จริงนี่...อ่าเดี๋ยวค่อยคุยนะเกรงใจลูกค้าธาม”

“ครับพี่ เดี๋ยวผมไปคุยด้วยที่โต๊ะนะ”

“ยินดีมากๆครับคุณธาม”

ดวงตาหยีเล็กลงพร้อมกับรอยยิ้มที่กว้างจนเห็นฟัน ธาวินมองภาพนั้นด้วยความไม่พอใจนัก ควรเป็นเขาไม่ใช่หรือที่ต้องได้รอยยิ้มนั้นจากธาม แล้วผู้ชายคนนี้เป็นใครทำไมธามถึงมอบรอยยิ้มอ่อนโยนแบบนั้นให้โดยที่ไม่มีข้อกังขาใดๆเลย

ผู้ชายคนนั้นหันหน้ามาค้อมหัวลงให้เขาเพียงนิดเพื่อขอโทษที่ใช้เวลานานกับการคุยติดพัน เขามองตอบกลับนิ่งๆ แผ่นหลังกว้างนั่นเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่มุมหนึ่งของร้าน

ธาวินวกสายตากลับมาที่ธามอีกครั้ง

“ธาม” เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นมาในขณะที่ธาวินเกือบเผลอหลุดปากถามห้วนๆเรื่องของผู้ชายคนนั้น “เปล่า”

เขาไม่มีสิทธิ...ในตอนนี้เขาไม่สามารถก้าวก่ายความเป็นส่วนตัวของธามได้เลย...ยังไม่ถึงเวลา

ธามมองสำรวจคนตรงหน้า กว่าสัปดาห์ที่ธาวินหายหน้าหายตาและไม่โทรหาเขา

ตอนนั้นธาวินป่วยและวันนี้คงจะหายดีแล้ว

“รับอะไรดีครับ”

“แบล็คคอฟฟี่น้ำผึ้งมะนาว”

ทุกอย่างเกิดขึ้นเหมือนเดิมอย่างที่ผ่านๆมา ธาวินคิดว่าแบบนี้ไม่ค่อยถูกต้องเท่าไหร่นัก เขากระแอมไอเบาๆเพื่อให้อีกคนรู้ตัวทว่าธามก็ยังเหมือนเดิม

“เป็นอะไรยังไม่หายเหรอ?” ธามถามขึ้นอย่างพาซื่อ เขาเห็นธาวินไอเบาๆสองครั้งจึงเกิดนึกสงสัยว่าธาวินยังคงไม่หายดี

“เปล่า...คือว่า..”

อยากคุยด้วย

แต่ไม่รู้ควรเริ่มยังไงดี

“กาแฟได้แล้วครับ” แก้วกาแฟถูกยื่นไปตรงหน้าธาวิน ธามยกคิ้วขึ้นเมื่อธาวินไม่ยอมรับแก้วกาแฟที่เขายื่นให้สักทีหรือเขาจะเอาให้ผิดแต่ก็ไม่น่าใช่ในเมื่อแก้วกาแฟที่ถืออยู่มันของธาวินไม่ผิดแน่

“ขอบคุณครับ”

สุดท้ายได้แต่รับแก้วกาแฟแล้วพาตัวเองไปหาโต๊ะนั่งเพื่อคิดเรื่องที่จะชวนธามคุย

คงจะจริงอย่างที่ธามบอก

เขามันยังขี้ขลาดไม่เปลี่ยนเลย

 

 

00 : 15 AM.

 

 

ผู้ชายคนนั้นกลับไปในชั่วโมงที่สาม ความสงสัยเกิดขึ้นในทุกๆวินาทีที่เขานั่งอยู่ ทำยังไงนะผู้ชายคนนั้นถึงสามารถพูดคุยกับธามได้ถึงสามชั่วโมง

เขาอยากทำได้บ้างแต่มันก็ยากเกินตัว

อิจฉา

คำๆนี้ผุดขึ้นมาในขณะที่ได้แต่แอบมองคนทั้งสองคนคุยกัน

กลัว

ทุกครั้งที่รอยยิ้มของธามถูกส่งไปให้ผู้ชายที่นั่งตรงข้าม...เขากลัวว่าธามจะเผลอใจไปในเสี้ยววินาทีหนึ่ง

“ยังไม่กลับอีกเหรอ?”

ธามทำหน้าแปลกใจ เขาคุยกับพี่โอ๋มาตั้งหลายชั่วโมงและคิดว่าธาวินคงกลับไปแล้วทว่าพอลุกออกจากโต๊ะมากลับพบว่าธาวินยังคงนั่งอยู่ที่เดิมกับแก้วกาแฟแก้วเดิมที่พร่องลงไปกว่าครึ่ง

“รอ”

“รอธาม?”

“อืม” เขาอึกอัก เริ่มทำตัวไม่ถูก “คือวินอยากคุยแต่ไม่รู้จะเริ่มยังไง...ถ้าธามไม่รังเกียจ เอ่อ...ปิดร้านแล้วไปกินข้าวด้วยกันไหม”

ธามยังคงยืนนิ่ง ไม่ได้ตอบคำถามที่ถูกส่งมาทันทีเหมือนสมองกำลังประมวลผลอะไรบางอย่างก่อนรอยยิ้มเล็กๆจะผุดขึ้นมาตรงมุมปากสวย

“อืม เอาสิแต่ช้าหน่อยนะ”

“ไม่เป็นไร รอได้”

ธามไม่ตอบโต้ หมุนตัวเดินกลับไปยังเคาน์เตอร์ทำงาน ขณะนั้นในสมองก็ขบคิดถึงอดีตขึ้นมา

หากเป็นเมื่อก่อนไม่มีทางได้ยินคำว่ารอของธาวิน

ไม่มีทางที่จะได้ยินคำว่า ไม่เป็นไร รอได้

ไม่มีทางเลย

แต่ตอนนี้ธาวินคงเปลี่ยนไป...อาจจะเปลี่ยนไปแล้วแต่ก็คงต้องรอดูไปเรื่อยๆนั่นแหละ

 

 

00 : 15 AM.

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 114 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

111 ความคิดเห็น

  1. #89 071727 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 23:58

    ถ้าคิดว่ายังต้องการยังรักอยู่ก็รีบเคลียตัวเองขจัดความกลัวหรืออะไรที่มันไม่ควรออกซะเริ่มต้นใหม่สู้ๆนะคะ

    #89
    0
  2. #79 Bunsita_maew (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 06:44
    คุณวินสู้ๆน้าาาาาาา คุณธามเค้ารออยู่น้าาาา
    #79
    0
  3. #78 kmrllpd (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 02:19
    สู้เค้าคุรวิน เอาใจธามคืนมา!!
    #78
    0