00 : 15 AM. #เที่ยงคืนสิบห้านาทีที่คิดถึงเธอ

ตอนที่ 8 : Chapter : 06 เธอจะสบายดีไหม คือสิ่งที่คิดไว้เสมอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 618
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 98 ครั้ง
    13 มิ.ย. 63

Chapter : 06

เธอจะสบายดีไหม คือสิ่งที่คิดไว้เสมอ

 

 

 

นานเท่าไหร่แล้วที่ไม่ได้ร่วมโต๊ะอาหารด้วยกัน

ธามนั่งตรงข้ามเขาส่วนเขาก็นั่งตรงข้ามธาม

เหมือนฝันแต่ก็ไม่ใช่เพราะทุกสิ่งเกิดขึ้นจริงๆ คุ้มค่ากับการรอคอย ไม่ใช่แค่หกชั่วโมงแต่มากกว่านั้น หลายวันและหลายเดือนที่เฝ้ารอ

คำพูดมากมายจุกอยู่ที่ลำคอ เสียงที่พูดคุยปกติแห้งหายไปตั้งแต่ที่นั่งลงบนโต๊ะอาหาร ขนาดตอนสั่งยังยกหน้าที่ให้ธามจนหมด

เขาควรเริ่มต้นทุกอย่างยังไงดี

แค่เริ่มก็เหมือนจะทำมันพัง

ยังขี้ขลาดเหมือนเดิมเลยนะธาวิน

“เป็นอะไรหรือเปล่าวิน?”

“เปล่า” เขาเงยหน้าขึ้นมองธาม ความสงสัยเกาะกินภายในจิตใจ ทำยังไงถึงจะใช้โอกาสที่ธามให้คุ้มค่าที่สุด

ทำยังไงให้กลับไปเป็นเหมือนเดิม

และควรทำยังไงดีให้ธามเชื่อมั่นในตัวเขา

“ธาม”

“.....”

ลิ้นแลบเลียริมฝีปากตัวเองที่แห้งตึง ความประหม่าทำให้เหงื่อเม็ดเล็กผุดซึมออกมาตามไรผม มือสองข้างเกาะกุมกันไว้ ทั้งบีบและกำจนขึ้นรอยแดง

“สบายดีไหม”

คิ้วของธามเลิกขึ้นอย่างคนแปลกใจ จากนั้นเสียงหัวเราะแผ่วเบาน่าฟังก็ออกมาจากริมฝีปากสวยตรงหน้า

“สบายดีไหม?” เขาทวนคำถาม “คือเป็นประโยคเริ่มคุยกันใช่ไหม”

“อ่า...ไม่รู้ว่าควรต้องพูดอะไร แปลกใช่ไหม”

“เปล่าๆ” เขายกมือส่ายไปมา “ก็น่ารักดี...สบายดีไหม หึ...ก็สบายดีนะ”

“อืม สบายดีเหมือนกันนะ”

ความเงียบโรยตัวขึ้นมาอีกครั้งแต่น่าแปลกที่ความอึดอัดกลับจางหายไป แววตาเอ็นดูถูกส่งไปให้คนที่นั่งประหม่า ธาวินคงไม่รู้ตัวว่าตนเองเป็นคนน่าเอ็นดูขนาดไหน

“วิน”

“ครับ”

“จริงๆแล้วไม่ต้องเกร็งหรอก เป็นอย่างที่วินเป็นนั่นแหละ”

“วินก็เป็น คือพยายามเป็นแต่มันยากตอนที่อยู่ต่อหน้าธาม” ลมหายใจถูกพ่นออกมาทางจมูกเพื่อระบายความประหม่าบางอย่าง “กลัวว่าจะทำแบบเดิม ไม่อยากทำร้ายความรู้สึกธาม”

“แคร์กันแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่นะวิน”

“ก็คงตั้งแต่ที่เห็นธามเดินออกจากห้องไปล่ะมั้ง” เขาเงยหน้าขึ้นสบตาคนตรงข้าม “ช้าไปไหมที่เริ่มแคร์ตอนนั้น”

“ช้า...มากๆเลยล่ะ”

ถึงจะบอกว่าช้าแต่สุดท้ายก็ยังให้โอกาสกลับมาเพื่อที่จะแคร์กันอีกครั้งอยู่ดี

 

 

00 : 15 AM

 

 

วิชาที่แสนน่าเบื่อเวียนมาอีกครั้งในวันอังคาร หากให้พูดตามตรงสำหรับธาวินทุกวิชาก็น่าเบื่อหน่ายไปหมด แต่คำว่าน่าเบื่อไม่ใช่ว่าไม่น่าสนใจ มันคงเป็นเพราะเขาไม่ได้ชอบที่จะเรียนตรงนี้แต่ก็จำเป็นต้องเรียนเพราะเป็นความต้องการของพ่อ

เขาไม่ได้โดนบังคับหรือกดดันแต่เพราะตอนนั้นที่เข้าเรียนธาวินยังไม่สามารถค้นพบตัวเองและสิ่งที่ชอบเจอ

คำตอบของพ่อจึงกลายเป็นสิ่งที่เขาเลือกในที่สุด

จริงๆแล้วถ้าเลือกไม่เรียนได้เขาก็คงจะทำ

“ไอ้วิน” กรกันต์ยื่นหน้าเข้ามาหา มีพีระที่นั่งข้างกันหันหน้าไปให้ความสนใจแทนที่จะเป็นเจ้าของชื่ออย่างธาวิน

“อืม”

“กูเห็นพี่ธามถ่ายรูปลง”

“แล้ว?”

“นั่นมึงใช่ไหม กูจำนิ้วมึงได้”

พีระทำหน้านิ่วเมื่อโดนกรกันต์หยิกเพื่อที่จะให้พูดเสริมอะไรบางอย่าง อะไรก็ได้ที่จะทำให้ธาวินเล่าเรื่องให้พวกเขาฟังแค่สักนิดก็ยังดี

“เออใช่ กูก็จำได้นั่นนิ้วมึงแน่ๆ”

โทรศัพท์ถูกยื่นมาไว้ตรงหน้าอดไม่ได้ที่จะละสายตาไปมอง

“ถ้าใช่แล้วทำไม?”

“ก็ไม่ทำไม” กรกันต์ว่า “คืออยากรู้อ่ะ แบบอยากเสือกนั่นแหละถ้าจะให้พูดตรงๆ”

“แล้วมึงล่ะพี อยากเสือกเหมือนกันเหรอ”

คำถามที่เถรตรงถูกส่งไปยังพีระ คนโดนถามหน้าเหวอ ทำขนาดนี้ก็คงจะเรียกว่าเสือกได้ล่ะนะ

“เออ โคตรอยากรู้เลย”

“ไม่มีอะไร แค่ไปกินข้าวด้วยกัน”

ทั้งกรกันต์และพีระอยากจะตะโกนเดี๋ยวนั้นว่ากินข้าวด้วยกันนั่นแหละที่เขาเรียกว่ามีอะไร

“แล้วทำไมถึงได้ไปกินข้าวด้วยกัน” พีระถามต่อ “ได้ข่าวว่ามึงกับเขาเลิกกันแล้วไม่ใช่เหรออีกอย่างเขายอมคุยกับมึงตั้งแต่เมื่อไหร่”

พีระเดาว่าคงจะเป็นตอนที่ธาวินป่วยแล้วธามโทรมาบอกให้เขาไปเฝ้าไข้เพื่อนแต่จนแล้วจนรอดก็โทรมายกเลิกกับเขาเพื่อที่จะขอเป็นคนเฝ้าไข้ธาวินเสียเอง

“ตอนนี้ยังไม่มีอะไรหรอก ถ้ามันมีเยอะกว่านี้จะมาเล่า”

“แสดงว่าเพิ่งกลับมาคุยกันแน่ๆ” กรกันต์ลองเดา สังเกตท่าทางของธาวินก็ยังนิ่งเหมือนเดิม “เออๆ ก็เห็นมึงเลิกซึมได้กูก็โอเคละ ครั้งนี้มึงก็ดีๆละกัน กูเป็นกำลังใจให้”

“กูก็เหมือนกัน”

เพื่อนทั้งสองตบบ่าเขาเบาๆ ธาวินพยักหน้ารับก่อนจะหันไปสนใจบทเรียนที่อยู่หน้าห้องอีกครั้ง

 

 

00 : 15 AM

 

 

เขาเดินเข้าไปในร้านกาแฟ ตรงไปยังเคาน์เตอร์และสั่งเมนูเดิม ลืมไปว่าตอนนี้เย็นแล้วเกือบห้ามปากตัวเองไม่ทันเพราะเขารู้ดีว่าธามจะไม่ทำแบลคคอฟฟี่น้ำผึ้งมะนาวให้เขาดื่มแน่ๆ

“รับอะไรดีครับ” ธามยกยิ้ม รอฟังเมนูจากลูกค้าประจำ

“เอ่อ...มีเมนูแนะนำไหมครับ แบบที่ไม่หวาน”

“เอาเป็นนมสดปั่นหวานน้อยนะครับ มีคนบอกว่าอร่อยผมว่าคุณน่าจะชอบ”

จะใครอีกที่บอกถ้าไม่ใช่เขา

รู้สึกดีที่ธามยังจำเรื่องเล็กๆน้อยๆพวกนี้ได้

“ครับ เอาตามที่ธามว่าเลย”

คราวนี้เขาไม่ได้จ่ายเงินสักบาทเพราะเจ้าของร้านบอกว่าอยากเลี้ยงนมสดปั่นเขาสักแก้ว เขายินดีรับไว้ เรียกว่าเต็มใจรับมันไว้เลยดีกว่า

ไม่รู้เพราะความเปลี่ยนแปลงระหว่างเขากับธามหรือเปล่าที่ทำให้วันนี้บรรยากาศในร้านคาเฟ่เล็กๆดูมีสีสันขึ้นมาทันตา

เขากวาดสายตามองรอบข้าง ผู้คนยังคงเหมือนเดิม วุ่นวายและเสียงดังแต่ถึงอย่างนั้นเขากลับไม่หงุดหงิด

น่าแปลก คงเพราะอากาศดีและเขาอารมณ์ดีเกินกว่าที่จะหงุดหงิดล่ะมั้ง

“เป็นไงสบายดีไหม?” ธามทิ้งตัวลงนั่ง เอ่ยทักทายประโยคเดียวกันกับวันนั้น...วันที่ไปกินข้าวด้วยกัน

วันที่ตัดสินใจเริ่มต้นเรื่องราวดีๆด้วยกันอีกครั้ง

“ธาม”

“ก็ทักทาย”

“สบายดีไหมมันจะทักทายได้ยังไง”

“นั่นสิแต่ธามชอบนะ วินไม่ชอบเหรอ?”

“อืม สบายดี”

พวกเขาหัวเราะออกมาพร้อมกัน จริงๆชอบทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างเรา ไม่ว่าจะเป็นประโยคทักทายที่แปลกประหลาดอย่างสบายดีไหมหรือจะเป็นรอยยิ้มสดใสหลังจากตอบว่าสบายดี

“เมื่อคืนโทรมาหรือเปล่า?”

“อือ”

ธามพยักหน้าคิดไปถึงเมื่อคืน “โทษทีพอดีง่วงนอนก็เลยหลับก่อน”

“ไม่เป็นไร เข้าใจว่าดึกแล้ว”

“แล้ววินล่ะไม่หลับไม่นอนเหรอ นอนดึกตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ก็...ไม่ดึก ไม่ได้คิดว่าดึกนะ”

“แน่ใจ?” เขาเลิกคิ้ว ทำหน้าแปลกใจ “เมื่อก่อนพอห้าทุ่มก็ร้องจะนอนทุกที”

“เมื่อก่อนไงแต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว”

“จะบอกว่าเปลี่ยนไปแล้วงั้นเหรอ?”

“ครับ”

พวกเขาเงียบลงไปอีกครั้ง เรื่องราวในอดีตมากมายถูกขุดขึ้นมาเพื่อเปรียบเทียบกับปัจจุบัน รู้สึกคันยุบยิบที่หัวใจนิดหน่อย หากเราปรับตัวเข้าหากันมากกว่านี้วันนี้คงไม่ต้องมารำลึกถึงวันเก่าๆระหว่างกันและกัน

“จริงๆก็เสียดายเวลาเหมือนกันนะ คบกันมาตั้งหลายปี”

“ธามเก่ง”

“ธามเหรอ?”

“อืม เก่งที่อดทนกับคนอย่างวินได้” ธาวินทอดถอนหายใจ เขารู้ตัวดีว่าที่ผ่านมาเขามันแย่แค่ไหน “วินรู้ตัวมาตลอดว่าวินทำแต่เรื่องแย่ๆ วินทำให้ธามร้องไห้บ่อยๆแต่ธามมักจะบอกวินว่าธามโอเค ธามรักวินธามไม่เป็นไร พอลองย้อนกลับไปแล้ววินโคตรเสียใจเลย”

“....”

“คิดว่าคงเบื่อคำนี้แล้วแต่ก็อยากจะพูดว่าขอโทษ วินขอโทษนะธาม”

เขารับคำขอโทษจากธาวินมาอย่างง่ายดาย เรื่องที่ผ่านมาเขาจำได้ไม่เคยลืมเลือน บางคืนก็เก็บมาฝันจนร้องไห้คนเดียวบ่อยๆ

อาจจะเรียกว่าแผลที่ไม่เคยจางหายออกจากใจเลยก็คงได้

แม้วันนี้ธาวินจะพูดคำขอโทษออกมา เขาก็ไม่แน่ใจนักว่าแผลที่ไม่เคยรักษาหายมันจะเป็นยังไง อาจจะดีขึ้นไม่มากก็น้อยแต่มันคงไม่หายขาดและคงจะเป็นแผลเป็นที่ติดในใจเขาไปตลอดชีวิตที่เหลืออยู่

แผลที่คอยย้ำเตือนกับความผิดพลาดและความทรงจำที่เจ็บปวด

แผลเป็นที่เขาถูกกระทำมานับปีจากคนๆเดียว

และเป็นแผลที่เขาไม่เคยอยากลบเลือนออกจากใจเลยสักครั้ง

“วินไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอกนะ ที่ผ่านมาธามก็ได้รับความสุขจากวินเยอะแยะ”

“....”

“จำได้ไหมว่าวินมักจะทำให้ธามหายเศร้าบ่อยๆ เวลาธามทะเลาะกับเพื่อนหรือที่บ้านถ้าไม่มีวินธามคงจะต้องนอนร้องไห้จมกองน้ำตาอยู่แน่ๆ ถ้าวันนั้นวินไม่เดินเข้ามากอดธาม ธามคงจะรู้สึกแย่กว่านี้ วินคือทุกอย่างเลยนะ เป็นทุกอย่างให้กับธามได้เลย ตอนนั้นก็คิดว่าคนๆนี้แหละที่จะต้องอยู่เคียงข้างไปจนถึงวันสุดท้ายของชีวิต”

แต่พอเลิกกันเขาก็เลิกคิดแบบนั้นไปโดยปริยาย ไม่มีใครจะอยู่กับเราไปจนถึงวันสุดท้ายได้จริงๆนอกจากตัวเราเอง

โลกไม่ได้สอนให้เราเรียนรู้หรอกแต่เราเองนั่นแหละที่สอนให้ตัวเองเรียนรู้และยอมรับสิ่งที่จะเกิดขึ้น

“เพราะฉะนั้นวินอย่าดูถูกตัวเองว่าวินแย่ วินไม่ได้แย่แต่วินแค่อาจจะลืมแคร์ความรู้สึกของคนรอบข้าง ลืมดูแลใส่ใจธามในตอนนั้นซึ่งคนเราเปลี่ยนกันได้ อยู่ที่ว่าวินพร้อมไหมที่จะเปลี่ยนแปลงในสิ่งๆนั้น”

“วินพร้อม ธามอยากให้วินเป็นยังไงวินพร้อมทุกอย่าง”

ศีรษะของธามถูกส่ายไปมาอีกครั้ง รอยยิ้มเอ็นดูผุดขึ้นตรงริมฝีปาก

“ไม่ได้เปลี่ยนเพื่อธามแต่เปลี่ยนเพื่อตัววินเอง”

 

 

00 : 15 AM

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 98 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

111 ความคิดเห็น

  1. #83 Hunter.memiw (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 22:37

    เเงงงงง น่ารักทั้งคู่เลย

    #83
    0
  2. #82 Kibibiza (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 22:00
    เราได้แต่หวังว่าวินจะทำตัวดีขึ้นได้จริงๆ
    #82
    0