00 : 15 AM. #เที่ยงคืนสิบห้านาทีที่คิดถึงเธอ

ตอนที่ 5 : Chapter : 04 เธอจะสบายดีไหม ที่นั่นตอนนี้เป็นอย่างไร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 682
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 93 ครั้ง
    12 มิ.ย. 63

***รบกวนอ่านที่แจ้งท้ายบทหน่อยนะคะ

 

Chapter : 04

เธอจะสบายดีไหม ที่นั่นตอนนี้เป็นอย่างไร

 

 

 

อาการปวดหัวเล่นงานตั้งแต่ลืมตาตื่นขึ้นมา มือหนายกขึ้นมาวางไว้บนขมับ นวดไปมาพลางปิดตาลงเพราะอาการปวดตุบๆ

คิดเอาไว้แล้วว่าเช้ามาคงจะป่วย เขานอนนิ่งๆอยู่อย่างนั้น หลับตาลงเผื่ออาจจะช่วยบรรเทาอาการปวดได้

เสียงโทรศัพท์สั่นครืนอยู่ไม่ไกล ยื่นมือไปควานหาก่อนจะเจอว่าอยู่ข้างๆตัว

“อืม”

พีระที่อยู่ปลายสายขมวดคิ้วฉับเมื่อได้ยินเสียงตอบรับของเพื่อนสนิท เสียงดูงัวเงียเปล่งๆ หรือเพราะเขาโทรมาหาเพื่อนเช้าไปธาวินเลยอาจจะมีเสียงแหบและเพี้ยนไปจากปกติ

“มึงเพิ่งตื่นเหรอวะวิน”

“อืม เหมือนจะไม่สบาย”

“แล้วจะมาเรียนไหม”

“ไป เดี๋ยวสักพัก น่าจะสายหน่อย”

“ถ้าไม่ไหวก็อย่าฝืนนะเว้ย”

“ไหวๆ คงเป็นหวัดธรรมดา”

เขาภาวนาให้ตัวเองเป็นแค่หวัด ไม่ชอบเวลาที่ตัวเองเป็นไข้หนัก มันทำให้ทั้งร่างกายและจิตใจเขาค่อนข้างจะอ่อนแอ

แม้พีระจะสงสัยว่าทำไมเพื่อนของตนจู่ๆถึงได้ไม่สบายขึ้นมาทว่าเขาไม่ได้ถาม เอ่ยบอกธุระที่อุตส่าห์ดั้นด้นโทรหาตั้งแต่เช้า จากนั้นก็วางสายไปแต่ก่อนหน้านั้นเขาก็ไม่ลืมบอกเพื่อนให้กินข้าวเช้าและกินยา

รู้ดีว่าธาวินมักจะไม่ค่อยดูแลตนเองสักเท่าไหร่

หากเพื่อนมีเขาคนนั้นอยู่ด้วยในเวลาป่วยไข้เช่นนี้เขาก็คงไม่ต้องห่วง

 

 

00 : 15 AM.

 

 

สภาพของธาวินตอนเดินเข้าห้องเรียนทำเอาเพื่อนทั้งสองจ้องมองไม่วางตา ลุ้นตัวโก่งกันว่าเพื่อนจะเดินมาถึงโต๊ะไหมและยังดีที่ขายาวๆของธาวินพามาถึงโต๊ะก่อนจะได้ล้มกลางทาง

ผ้าปิดปากถูกดึงออกเพียงนิดก่อนจะได้ทำหน้าที่ของมันต่อจากนั้น

“แน่ใจนะว่าไหว” กรกันต์มองสภาพเพื่อนที่นั่งลงข้างๆ ยกมือไปแตะหน้าผากแทบจะสะดุ้งก้นไม่ติดเก้าอี้ “ตัวร้อนฉิบหายเลยไอ้วิน กลับห้องเหอะว่ะ”

ศีรษะธาวินส่ายไปมาก่อนเสียงที่ติดแหบจากอาการป่วยจะถูกเปล่งออกจากริมฝีปากซีดเซียวใต้ผ้าปิดปาก

“กูโอเค ไม่ต้องห่วง” เขากระแอมไอเบาๆ “วันนี้มีควิซไม่อยากขาด”

หากไม่มีอะไรสำคัญเขาอาจจะไม่มาทว่าวันนี้ก็ตั้งใจไว้อยู่แล้วว่าถึงไม่มีอะไรสำคัญก็คงต้องมาเพราะเขามีที่ที่ต้องไป

“งั้นสอบเสร็จก็กลับเหอะ บ่ายนี้ไม่มีอะไรหรอก”

“อืม”

พีระยื่นหน้าเข้ามาหา “แล้วมึงได้เอาแฟรชไดรฟ์มาให้กูหรือเปล่าวิน”

“แป๊บนะ” เขาก้มลงเปิดกระเป๋าตนเอง ควานหาของให้เพื่อนไม่นานก็ยื่นของสิ่งๆนั้นไปให้พีระ

“ขอบคุณเว้ย กูก็นึกว่าจะหายซะแล้ว”

“โทษทีกูลืมเอามาคืน”

“ไม่เป็นไร ไม่หายก็ดีแล้ว” พีระว่าจากนั้นก็เก็บของใส่ไว้ในกระเป๋าให้เรียบร้อย “แล้วนี่กินข้าวกินยามาหรือยัง”

“เรียบร้อย”

น้ำหนึ่งขวดถูกยื่นมาตรงหน้าธาวินโดยฝีมือของพีระที่ซื้อมาเผื่อเพื่อนทั้งสองเป็นประจำ

“วันนี้น้ำไม่เย็น มึงไม่สบาย”

“ขอบคุณ”

ช่วงเวลาพูดคุยจบลงเมื่ออาจารย์เดินเข้ามาในห้อง ระหว่างที่ฟังอาจารย์พูดทั้งพีระและกรกันต์ต่างก็หันมองธาวินเป็นระยะๆด้วยความเป็นห่วง

ส่วนธาวินพยายามนั่งฟังสิ่งที่อาจารย์พูดแต่ทว่ามันกลับยากเย็นนักเพราะร่างกายของเขาแทบจะรับอะไรไม่ไหว เสียงที่ได้ยินก็ฟังไม่รู้เรื่องสักอย่าง

กระทั่งเวลาสอบควิซที่รอคอยมาถึง

สอบเสร็จจะได้รีบไปสักที

 

 

00 : 15 AM.

 

 

เขาออกจากห้องเป็นคนแรกๆ การทำข้อสอบในช่วงเวลาที่สภาพร่างกายไม่พร้อมมันเป็นสิ่งที่เขาขอไม่พบเจออีก มันทรมานทั้งร่างกายและสมองที่ต้องพยายามนึกคิดถึงสิ่งที่ต้องเขียนลงไป

กว่าเขาจะเขียนแต่ละตัวออกมาได้มันแสนยากเย็นทว่าเพราะเขาจดจำในสิ่งที่ออกสอบได้จึงทำให้ธาวินไม่ค่อยห่วงเท่าไหร่นัก

เขาเข้าไปพูดคุยเพื่อขออนุญาตกลับก่อน อาจารย์เห็นท่าทางไม่ดีจึงยอมให้กลับได้อย่างง่ายดาย เหลียวหลังมองไปยังเพื่อนทั้งสองที่นั่งทำข้อสอบอยู่ ทั้งพีระและกรกันต์เงยหน้าขึ้นมาพยักหน้าให้เขาเพียงนิดจากนั้นก็ก้มลง

ขาทั้งสองข้างก้าวเป็นจังหวะที่ไม่ค่อยมั่นคงนักเพราะอาการป่วยไข้ เขายังปวดหัวและตอนนี้อาการเจ็บคอก็เหมือนจะเริ่มลุกลาม

ความลังเลเกิดขึ้นเมื่อเขามาถึงยังร้านกาแฟที่คุ้นเคย

ธามอยู่ตรงนั้น ที่เดิมและรอยยิ้มที่ยังมีประดับบนใบหน้าเฉกเช่นเมื่อวันวาน

ถึงอย่างนั้นรอยยิ้มที่ว่าก็ไม่ได้มีไว้สำหรับเขา

บานประตูถูกผลักออกด้วยจังหวะที่ช้ากว่าทุกครั้ง ด้วยเรี่ยวแรงและพละกำลังที่ลดเหลือเพียงน้อยนิด

จนกระทั่งเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์โดยไม่ได้ล้มพับที่ไหนไปเสียก่อน

“สวัสดีครับ รับอะไรดีครับ”

“ธาม”

ใบหน้าใสค่อยๆเงยขึ้นก่อนดวงตาทั้งสองคู่จะสบจ้องกัน คิ้วของธามขมวดฉับเข้าหากัน

“ขอโทษครับคุณลูกค้า เมนูที่กล่าวมาทางร้านไม่มีครับ” เขาเอ่ยตอบไปอย่างสุภาพแม้จะรู้ดีว่าที่ธาวินกล่าวนั้นคือการเรียกชื่อ

“เมื่อคืน..” เขาสูดลมหายใจเข้า อาการปวดหัวเต้นตุบๆจนต้องยกมือข้างหนึ่งกุมขมับส่วนอีกข้างใช้ค้ำยันกับเคาน์เตอร์เอาไว้ “ทำไมไม่รับสาย”

คำถามที่ติดค้างในใจพร้อมกับอาการวูบจนหมดสติ

 

 

00 : 15 AM.

 

 

ตื่นขึ้นมาภายในห้องที่คุ้นเคย อาการปวดหัวยังคงมีและไข้ยังคงเหมือนเดิมแต่ที่เปลี่ยนแปลงไปคงจะเป็นคนที่นั่งหลับคอพับอยู่บนเก้าอี้

ธาม

เขาค่อยๆพลิกตัวตะแคงข้างหันไปทางธาม มือสองข้างยกขึ้นมาหนุนแก้มเอาไว้ ดวงตาสบจ้องกับใบหน้าที่แสนคิดถึง นานเท่าไหร่แล้วที่ไม่ได้มองใกล้ๆแบบนี้ นานเท่าไหร่แล้วที่เคยได้อยู่ในห้องเดียวกันและมันนานเท่าไหร่ที่เขาจะสามารถยื่นมือขึ้นไปสัมผัสธามได้

นานมากแล้วจริงๆ

เปลือกตาขยับก่อนจะเปิดขึ้นในเวลาต่อมา ธามมองมือของธาวินที่ยื่นเข้ามาหา เลื่อนสายตาไปสบกับคนที่นอนอยู่บนเตียง ค่อยๆเลื่อนตัวนั่งตรง กระแอมไอเบาๆ

“โอเคหรือเปล่า?”

คำถามสิ้นคิดถูกถามออกไป ธาวินกระพริบตาปริบ เก็บมือมาหนุนแก้มเหมือนเดิม

“ไม่” ศีรษะถูกส่ายไปมาเพื่อยืนยัน

ธามมองแล้วได้แต่ถอนหายใจ ทำไมจะไม่รู้ว่าการมองเขาตาแป๋วแบบนั้นกำลังสื่อกับเขาว่ายังไง

อยากให้อยู่ต่อ

ไม่อยากให้ไปไหน

เขารู้ดี

“โทรบอกพีแล้ว เดี๋ยวพีมา”

“ไม่เอาพี”

“แล้วจะทำยังไงจะอยู่คนเดียวเหรอ”

“ธาม”

เสียงเบาหวิวเอ่ยเรียกชื่อ ธามชะงักก่อนจะเบนสายตาไปทางอื่น ตอนที่เขาป่วยแล้วเรียกหา ธาวินเคยมานั่งตรงหน้าเขาแบบนี้ไหม

คำตอบคือไม่ แล้วทำไมเขาต้องอยู่ล่ะ

“อีกสักพักพีน่าจะถึง”

“ธาม”

“วินอย่าดื้อได้ไหม เป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไง”

“ธามอยู่กับวินไม่ได้เหรอ”

“....”

“อยู่ดูแลวินไงแล้วบอกให้พีกลับไป ไม่อยากรบกวนพี”

“แล้วธามจะอยู่เพื่อ? เราไม่ได้เป็นอะไรกันนะวิน”

ความเงียบทำให้พวกเขาอึดอัดทว่าธาวินรู้ดีว่าการเงียบแบบนี้ธามกำลังจะแพ้ แพ้ให้เขาที่เอาแต่ใจเหมือนเดิม

“อยู่กับวินได้ไหมนะ...ธาม”

 

...........

 

 

“ฮัลโหลพีนี่พี่ธามเองนะ คือพี่จะโทรมาบอกว่าไม่ต้องมาแล้วล่ะ”

(ทำไมครับ คือผมใกล้ถึงแล้วนะ)

“งั้นเหรอ...ขอโทษทีนะที่รบกวนแต่เดี๋ยวพี่ดูแลวินเอง”

(พี่โอเคนะ ถ้าไม่โอเคยังไงบอกผมได้ผมเข้าใจ)

“อืม พี่โอเค”

(ถ้ามีอะไรโทรหาผมได้ตลอดนะครับ ถ้าไอ้วินมันดื้อมากพี่ก็ไม่ต้องไปตามใจมันนะ)

“ครับ ขอบคุณมาก”

(เดี๋ยวพี่ๆ)

“ว่าไง”

(ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหม)

“ได้สิ ถ้าพี่ตอบได้ก็จะตอบนะ”

(คือพี่ธาม....ยังรักไอ้วินอยู่ไหมครับ)

 

 

........

 

00 : 15 AM.

 

แจ้งหน่อยนะคะ

สำหรับตอนที่ 10 ถึงบทส่งท้ายเราจะไม่ลงในเว็บนะคะ ขอสงวนไว้ในหนังสือน้า

สำหรับหนังสือราคาไม่แพงเลยค่าสองร้อยกว่าบาทเด้ออ 

ขอบคุณทุกคนที่เข้าใจค่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 93 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

111 ความคิดเห็น

  1. #103 Jkangaboo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 02:24
    ซะงั้นอ่า ไม่อยากให้ธามใจอ่อนเลย แล้ววินก็เอาแต่ใจเหมือนเดิมไง
    #103
    0
  2. #77 kmrllpd (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 19:33
    แงแอบเส้าเลยค่ะที่ไม่ได้อ่านจนจบ แต่จะติดตามเรื่อยๆนะคะ
    #77
    0
  3. #76 SarunyaUathittas (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 18:34

    คือเนื้อเรื่องของเรื่องนี้ไม่เหมือนที่ไหนเลยอ่ะสนุกมากคืออินมากช่วงแรกๆที่อ่านตอน1-3ร้องไห้ด้วยเลยอ่ะคือเข้าใจความรู้สึกเลย

    สู้ๆนะคะไรท์เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #76
    0