00 : 15 AM. #เที่ยงคืนสิบห้านาทีที่คิดถึงเธอ

ตอนที่ 4 : Chapter : 03 โอ้ ตอนนี้มีคนพร่ำเพ้ออยู่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,011
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 161 ครั้ง
    9 มิ.ย. 63

Chapter  : 03

โอ้ ตอนนี้มีคนพร่ำเพ้ออยู่

 

 

 

ธาวินพรูลมหายใจออกทางปากเบาๆเพื่อคลายความอึดอัดที่ก่อขึ้นภายในจิตใจ

รับปากไปแล้วว่าจะไปหาทว่าความคิดบางอย่างทำให้เขายังอยู่ที่เดิม

ไม่กล้าแม้กระทั่งจะก้าวขาออกไปไหน ขี้ขลาดจนเกินไป และสุดท้ายสิ่งที่เขาพูดไว้มันก็ได้กลายเป็นเพียงแค่ลมปาก

กลัวเกินกว่าที่จะเข้าไปหาในบ้าน กลัวว่าที่บ้านของธามจะถามว่าเขามาในฐานะอะไร ไม่มีคำตอบให้และไม่รู้ว่าหากตอบไปว่าแฟนเก่ามันจะสมเหตุสมผลมากพอที่จะไปหาได้หรือเปล่า

จนในที่สุดเขาก็ตัดสินใจส่งข้อความไปบอก

หายไวๆนะ

หวังว่าจะพอบรรเทาความผิดที่ก่อขึ้นไว้ได้บ้าง...ไม่มากก็น้อย

 

 

00 : 15 AM.

 

 

ความรู้สึกผิดยังคงติดอยู่ในใจมาจนถึงเช้าอีกวัน ธาวินมั่นหมายเอาไว้ว่าหลังเลิกเรียนคงต้องไปหาธามที่ร้าน ไม่สิ เขาไม่ได้ไปหาแค่จะแวะไปอุดหนุนเครื่องดื่มเย็นๆอีกตามเคย

"ไอ้วิน วันนี้มีนัดไหมวะ" กรกันต์เอ่ยถามขึ้นมา ตั้งใจไว้ว่าหากธาวินไม่มีนัดที่ไหนเขาจะได้พาตัวเพื่อไปเที่ยวร้านเหล้าด้วยกัน ส่วนพีระน่ะหรือไม่ต้องถามรายนั้นก็ว่างให้ตลอด

"ไม่แน่ใจ"

"ไปไหนวะ?"

"ที่เดิม"

คำว่าที่เดิมทำให้คำถามถูกกลืนลงไปในลำคอ กรกันต์หันมองพีระที่นั่งข้างกัน

"จะว่าไปแล้วมึงกับเขาเลิกกันไปเป็นเดือน ทำไมตอนนี้มึงยังไปวอแวกับเขาวะ ไม่กลัวเขารำคาญหรือไง?"

"กลัว"

แต่ก็ไม่เคยห้ามการกระทำและความรู้สึก ณ เวลานั้นๆได้เลยสักครั้ง

"แล้วทำไม?"

"ตอบไม่ได้ ไม่มีคำตอบ"

สมกับเป็นธาวิน

พีระถอนหายใจยกมือขึ้นตบบ่าเพื่อนรัก

"เอาเหอะๆ อยากทำไรก็ทำแต่ก็เผื่อใจไว้บ้างแล้วกันนะมึง"

"อืม"

เผื่อใจหรือ?

ถ้าทำได้เขาคงจะเก่งน่าดู

 

00 : 15 AM.

 

 

ประตูหน้าร้านถูกผลักออกโดยฝีมือของธาวิน ข้างหลังนั่นมีเพื่อนทั้งสองคนเดินตามเขาเข้ามาในร้าน

หน้าที่สั่งเครื่องดื่มกลายเป็นของธาวินคนเดียว

ขาสองข้างก้าวเดินอย่างไม่มั่นคงเหมือนในยามปกติ แม้ภายนอกจะนิ่งเพียงไหนทว่าภายในใจกลับร้อนรนและรู้สึกผิดผสมปนเปกัน

“สวัสดีครับ รับเครื่องดื่มอะไรดีครับ”

คำทักทายที่แสนคุ้นหู บางคืนก็แอบกลัวว่าตนเองจะเก็บคำนี้ไปฝันเหมือนกัน

เมนูเครื่องดื่มเดิมๆที่เขาดื่มเป็นประจำถูกเปล่งออกจากริมฝีปาก เพิ่มอีกสองเมนูที่เป็นของเพื่อนทั้งสองคน เจ้าของร้านอย่างธามก้มหน้าก้มตากดเครื่องคิดเงิน ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองธาวินแม้สักวินาทีเดียว

ทุกๆอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว พวกเขาพูดคุยกันในบริบทของลูกค้าและผู้ใหบริการ ไม่มีอะไรเกินกว่านั้นและไม่ได้ถามไถ่กันและกันถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน

“วันนี้พี่เขาดูแปลกๆนะ” พีระเอ่ยทักเมื่อธาวินมาถึงโต๊ะโดยมีกรกันต์พยักหน้าเห็นด้วยอีกคน “ดูตึงๆเหมือนไม่พอใจอะไรสักอย่าง”

“อาจจะเครียดเรื่องงาน”

“เหรอวะ”

“อืม”

กรกันต์นิ่งคิดก่อนจะเอ่ยออกมา “ไม่ใช่ว่าเขากำลังไม่พอใจใครเหรอ ใครสักคนน่ะ”

“หมายความว่ายังไง”

“ก็ใครสักคนที่อาจจะหมายถึงคนพิเศษ อย่างเช่น แฟน?” ใบหน้าของธาวินเริ่มแสดงความไม่พอใจออกมาเพียงนิด พีระใช้เท้าเตะรองเท้าของกรกันต์ให้รู้ตัวว่ากำลังพูดอะไร เพื่อนปากไวจึงรีบตะครุบปากแล้วเริ่มแก้ตัว “คืออาจจะไม่ใช่แบบนั้นก็ได้เนอะ”

พีระส่ายหน้า กรกันต์คิดว่าทันหรือไงที่จะแก้ไขคำพูดตัวเอง

“ก็คงจะอย่างนั้น เขาโสดอยู่แล้วจะมีใครก็ไม่แปลก” คราวนี้เป็นธาวินที่เอ่ยขึ้นมาด้วยใบหน้าที่นิ่งเฉย เพื่อนสองคนได้แต่มองหน้ากัน ทำปากพะงาบๆไม่รู้เหมือนกันว่าควรจะพูดอะไรดีต่อจากประโยคนั้น

“ได้ยินมาว่าอาจารย์ตั้วสั่งแก้งานเด็กทุกคนเลยเหรอวะ”พีระเลือกที่จะเปลี่ยนเรื่องทันที แม้จะรู้ว่ามันไม่เนียนนักแต่เขาคิดว่าดีกว่าปล่อยให้บทสนทนาเดดแอร์ไปเฉยๆ

หากเป็นแบบนั้นคงได้อึดอัดกันทั้งหมดนี่แหละ

00 : 15 AM.

ธาวินอยู่ไม่เป็นสุขตั้งแต่กลับมาจากร้านกาแฟ เขารอเวลาเพื่อที่จะได้โทรหาธามแต่เขาไม่แน่ใจนักว่าธามจะกดรับเหมือนที่ผ่านมาหรือเปล่า

ตอนแรกเขามั่นใจว่าธามคงโกรธเขาแต่เมื่อได้ยินสิ่งที่กรกันต์พูดความมั่นใจนั้นกลับเริ่มแผ่วลงเรื่อยๆ

จริงอยู่ที่ว่าธามโสดและจะมีใครก็ได้ แต่เขาเองนั่นแหละที่จัดการตัวเองไม่ได้ ความรู้สึกตอนนี้จึงกลายเป็นความไม่พอใจในส่วนลึกเมื่อนึกถึงตอนที่ธามมีคนอื่น

เขามันแย่ที่ไม่อยากยกธามให้ใครและแย่ยิ่งกว่านั้นคือยังไม่สามารถกลับไปหาธามได้อย่างร้อยเปอร์เซ็นต์

แม้การมองกระบองเพชรจะสามารถทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายได้แต่ทว่าเวลานี้เขากลับไม่นึกอยากชื่นชมมัน หากถามว่าสิ่งที่อยากทำที่สุดคืออะไร เขาตอบได้ง่ายๆเลยว่า…

โทรหาธาม

ล่วงเลยมาจนถึงสองทุ่มเขาทำธุระส่วนตัวและออกไปกินข้าว แวะซื้อของใช้ในร้านสะดวกซื้อและเบียร์อีกสองกระป๋อง บุหรี่อีกหนึ่งซองจากนั้นก็เดินกลับขึ้นห้องตนเอง

สามทุ่มเขาออกไปสูบบุหรี่ที่นอกระเบียง กลิ่นของมันไม่พึงประสงค์ต่อคนอื่นเท่าไหร่ทว่ารสชาติที่ได้สูดมันเข้าไปทำให้หัวสมองของเขาโล่งไปชั่วขณะหนึ่ง

มวนแรกหมดลงภายในเวลาไม่กี่นาที เขายืนมองวิวข้างนอก ลมพัดโกรกจนรู้สึกหนาวขึ้นมาเพียงนิด เวลาผ่านไปอีกไม่ถึงสี่สิบนาทีเขาก็หยิบบุหรี่มวนที่สองขึ้นมา

สมองโล่งได้เพียงไม่นานบุหรี่อีกตัวหมดลง เขายังอ้อยอิ่งกับการทอดสายตามองวิวข้างนอกไปอย่างไร้จุดหมาย กลางคืนมันทั้งมืดและหนาวจับใจ หากเป็นตอนที่อกหักใหม่ๆการมายืนอยู่ตรงนี้คงทำให้คิดสั้นได้ทีเดียว

เม็ดฝนเม็ดเล็กโปรยปรายตกลงมาจากท้องฝ้าสีดำทะมึน เขาเงยหน้ามองมัน กะเอาไว้แล้วว่าวันนี้ฝนคงตกเพราะวันนี้ทั้งวันทั้งอบอ้าวและมืดครึ้มเป็นสัญญาณการมาเยือนของฤดูฝน

ไม่คิดแม้แต่จะเดินกลับเข้าไปในห้อง ธาวินยืนอยู่ที่เดิม ฝนตกกระทบลงบนตัวของเขา หวังว่าคงจะชำระล้างความรู้สึกบางอย่างของเขาออกไปได้

ไม่มากก็น้อย

เวลามันช่างยาวนาน การรอคอยของเขาสิ้นสุดลงในเวลาเที่ยงคืนสิบห้านาที ตัวของเขาเปียกปอนและฝนข้างนอกไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง

สายตาคมมองเบอร์โทรศัพท์ที่เขาเป็นคนกดไว้ เขาจำทุกอย่างได้อย่างแม่นยำ คล้ายกับว่าการรอคอยของเขาจะสูญเปล่าเพราะตอนนี้เขากำลังลังเลที่จะกดโทรออกไป

เสียงถอนหายใจดังขึ้นภายในห้องที่เงียบงัน ล้มตัวลงนั่งบนเก้าอี้ สายตาจังจ้องกระบองเพชร เขามองมันสลับกับโทรศัพท์มือถือกระทั่งตัดสินใจกดปุ่มโทรออก

มุมปากของเขายกขึ้นเพียงนิด รอยยิ้มเยาะปรากฏขึ้นที่มุมปากเมื่อรอสายอยู่นานจนสายตัดไป

ไม่รับสาย

ใจเขาเจ็บและผิดหวังกับสิ่งที่เกิดขึ้น ลองกดโทรไปอีกครั้งเผื่อว่าเขาคนนั้นอาจจะพลาดสายแรกจากเขา

และเหมือนเดิม การคาดหวังมักจะทำให้คนเราเจ็บปวด เช่นเขาที่กำลังเจ็บปวดเพราะกำลังคาดหวังกับการรับสายของธาม

ธามอาจจะโกรธ

หรือ

ธามอาจจะมีคนพิเศษแล้ว

ทุกอย่างเกิดขึ้นได้และเขาได้แต่คาดเดา

 

 

00 : 15 AM.

 

 

 

บางตอนสั้น บางตอนยาว จะบอกว่าแล้วแต่ตอนและช่วงอารมณ์ ณ เวลานั้นๆนะคะ

#เที่ยงคืนสิบห้านาทีที่คิดถึงเธอ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 161 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

111 ความคิดเห็น

  1. #102 Jkangaboo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 02:20
    โห เข้าใจแล้วว่าถ้าธามไม่ลงให้ก่อนก็จะไม่มีทางกลับมาคบกันแน่ๆถ้าไม่มีปัจจัยอื่น ขนาดธามลงให้อีวินยังไม่กล้าเลย! แล้วบอกให้รอแต่แรกเพื่อ
    #102
    0
  2. #80 Hunter.memiw (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 08:49

    เเเงงงง

    #80
    0
  3. #75 Kibibiza (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 08:39
    เนื่องจากเป็นการบรรยายของฝั่งธาวินเลยดูหน่วงๆอึดอัด แต่เชื่อเถอะว่าฝั่งธามจะน่าสงสารมากกว่าเพราะเลิกจากการกระทำของธาวิน การรอคอยในเวลาเที่ยงคืนสิบห้านาทีในทุกวัน อยากให้ธามมีคนมาสนใจแล้วล่ะคงมาช่วยบรรเทาความเจ็บปวดลงได้บ้าง
    #75
    0
  4. #74 janjawwz2 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 23:50
    มันหน่วงๆ แบบว่าได้อารมณ์มาาก แง ชอบ
    #74
    0
  5. #73 071727 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 00:30

    เขาถึงไงว่าถ้าทำไม่ได้ก็อย่ารับปากใครนึกถึงคนคอยบ้างแคร์ความรู้สึกเขาหน่อยวินเอ้ย

    #73
    0
  6. #69 Poy_pipi (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 22:12
    หงิดธาวิน
    #69
    0
  7. #68 Zen.luxian (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 22:09
    เขาโกรธวินนั้นเเหละเว้ยย

    บอกจะไปหาเเต่ไม่ไปคนรอมันเจ็บน่ะวินนนน
    #68
    0
  8. #67 วดนท. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 21:40
    นายธาวินเอ้ย ไม่รู้อะไรเลยเราเนี่ย
    #67
    0
  9. #66 Justwhy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 21:29
    เค้าโกรธที่เธอไม่ไปหาเค้าไงธาวิน
    #66
    0
  10. #65 aonaan2543 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 21:08
    รอค้าบบบ
    #65
    0
  11. #64 Nanana- (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 20:27
    เศร้าจังค่ะแง ;(
    #64
    0