[ภาคแรกend]【Keep distance|ระยะห่างที่ใกล้ใจ】ภาค 2

ตอนที่ 4 : Chapter : Three

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23,186
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,553 ครั้ง
    15 ก.ค. 61

Chapter : Three


//


 People makes mistake. You should forgive. 
คนทุกคนสามารถผิดพลาดกันได้ คุณควรที่จะยอมให้อภัย
(Stepmom (1998))


//








อาโปงัวเงียตื่นขึ้นในเวลาต่อมา เขาลืมตาและปรับสภาพตัวเองอีกนิดหน่อยก็ยันตัวลุกขึ้นจากเตียงนอน มองซ้ายมองขวาอย่างมึนๆเพราะยังไม่ค่อยคุ้นชินกับสถานที่ใหม่


“ฮ้าววว~~


อ้าปากหาวจนน้ำตาเล็ดไปหนึ่งทีก็เดินออกมาดูข้างนอก เขาโล่งอกที่ออกมาแล้วไม่เจอคุณไฟ สงสัยจะยังไม่กลับแต่ก็ดีแล้วล่ะ ถ้าคุณไฟกลับมาแล้วเห็นเขานอนอู้อยู่ในห้องน่ากลัวว่าจะโดนไล่ออกตั้งแต่วันแรก


อาโปรู้สึกอยากล้างหน้าล้างตาและชำระร่างกายของตนเองแต่เขาก็ทำไม่ได้ในเมื่อห้องน้ำที่ต้องใช้มันดันอยู่ในห้องนอนของคุณไฟซะนี่


“เฮ้อออ...”


ถอนหายใจแล้วทิ้งตัวนั่งลงบนพื้นพรมหน้าโซฟาที่คงจะแพงกว่าค่าจ้างอาโปหลายเท่า มองนู่นมองนี่ไปเรื่อยๆด้วยความเบื่อหน่าย ถ้าเขาอยู่บ้านตอนนี้ก็คงกำลังช่วยยายทำอาหารไม่ก็ออกไปคุยเล่นกับต้นไม้ใบหญ้าในสวนของคุณผู้ชาย พอสักทุ่มสองทุ่มเขาก็ไปนั่งทานอาหารกับยาย พี่แก้ว ลุงชม พี่เจ๋งและเหล่าคนงานในบ้าน จากนั้นก็พากันแยกย้ายเข้าห้องใครห้องมัน เขาได้นอนในห้องเดียวกับยาย ได้อยู่ใกล้ๆยายและหลับสบายและฝันดีเหมือนทุกๆคืน แค่คิดก็ทำเอาคิดถึงทุกคนที่บ้านหลังใหญ่อีกแล้ว


อาโปตัดสินใจลุกขึ้นเพื่อเดินเข้าครัว เปิดตู้เย็นดูวัตถุดิบในตู้เย็นที่พอจะทำอาหารได้ก็เห็นเพียงแค่ไข่และแตงกวา เขายืนคิดเมนูสักพักก็ได้เป็นผัดแตงกวาใส่ไข่กับไข่เจียวธรรมดา มีข้าวสวยร้อนๆปิดท้าย เมนูที่แสนธรรมดาแต่อร่อยอย่าบอกใครเชียว


เขาจัดการทำทุกอย่างด้วยตนเองตั้งแต่ล้างไปจนถึงปรุง ตอนแรกที่กะว่าจะรอให้คุณไฟกลับมาเขาก็ต้องล้มเลิกความคิดนั้นไป อาโปคิดว่าทำอาหารไว้เตรียมรอก็คงไม่เสียหายอะไร ถ้ามันไม่ร้อนก็ค่อยเอาไปอุ่นก็ได้ ดีกว่าคุณไฟกลับมาหิวๆแล้วไม่มีอะไรให้ทานลงท้องเลย


เด็กหนุ่มพยักหน้ากับความคิดตัวเองด้วยรอยยิ้ม ฮึมฮัมเพลงอย่างมีความสุขขณะทำอาหารไปด้วย เคยได้ยินพี่แก้วบอกว่าถ้าร้องเพลงหรือฮัมเพลงขณะกำลังทำอาหารอยู่จะได้แฟนอายุมากกว่าแต่อาโปสนที่ไหนล่ะถ้ามันจะได้มันก็คงจะได้มาตั้งนานแล้ว


อาโปหยิบจับทุกอย่างในครัวอย่างคล่องมือ ใส่นู่นเติมนี่ในผัดแตงกวาอีกนิดหน่อยก็เป็นอันว่าเสร็จเรียบร้อย ใช้ช้อนตักขึ้นมาชิมก็ต้องยิ้มกว้างกับผลลัพธ์ที่ออกมา


“ฮี่ๆๆ~~ อร่อยจริงๆเล้ยยย”


ทำไปก็ชมตัวเองไปอยู่อย่างนั้น ขนาดตอนตักใส่จานยังชมตัวเองได้อีกว่าตักได้เก่งไม่เลอะขอบจากสักนิดเดียว


เจ้าตัวเล็กที่มัวแต่ยุ่งอยู่หน้าเตาไม่ได้รู้เลยว่ามีใครอีกคนกำลังยืนกอดอกมองตนอยู่ตอนนี้ คงจะมัวแต่ยุ่งกับการทำอาหารจนไม่ได้สนใจอะไรเลยสินะ


ไฟไม่ได้เรียกให้พ่อบ้านที่ตื่นมาทำอาหารให้เขารู้ตัวว่าเขาอยู่ตรงนี้ เขาทำเพียงแค่ยืนมองเจ้าตัวนิ่งๆ ดูไปก็เพลินสายตาเหมือนดูสารคดีสัตว์โลกอยู่เหมือนกัน


“เสร็จแล้ว~~


ตบมือเปาะแปะดีใจเหมือนแมวน้ำไม่มีผิดเพี้ยนเลย


เขามองคนตัวเล็กทำนู่นทำนี่อยู่ในครัวของตัวเองด้วยความคล่องแคล่ว ไม่น่าเชื่อว่าเด็กอายุเท่านี้แถมยังเป็นผู้ชายจะเก่งเรื่องงานครัวไม่แพ้แม่ครัวที่บ้านใหญ่เลย


อืม...แต่ยังไม่ได้ชิมรสชาติอาหารที่พ่อบ้านคนใหม่ทำเขาก็คงไม่สามารถสรุปอะไรได้ตอนนี้หรอกนะ


ดีที่เขาทานอาหารมาไม่มากนัก ไม่งั้นคงไม่สามารถจะทานอาหารของเจ้าตัวเล็กได้อีกแน่ๆ


เป็นอีกครั้งที่เจ้าตัวเล็กยืนปรบมือเปาะแปะอยู่คนเดียวในห้องครัว


“เยสสส เสร็จสักที!


เด็กคนนั้นยุ่งวุ่นวายกับจานอาหารอีกนิดหน่อยก่อนที่จะผงะตกใจเกือบทำจานผัดแตงกวาใส่ไข่ตกลงพื้นเมื่อเขาหันมาเจอว่ากำลังมีคนกอดอกมองเขาอยู่


“โอ๊ะ!...คุณ?” เจ้าของผัดแตงกวาใส่ไข่เอียงหน้ามองเขางงๆบวกกับอาการตกใจที่เห็นใครอีกคนอยู่ในห้องนี้ด้วยกัน


“ไฟ” เขาตอบสั้นๆแต่ก็สามารถทำให้เด็กคนนั้นตาโตอ้าปากค้างได้


“ค..คุณไฟ”


เขาพยักหน้าขึ้นลงตอบรับการเรียกชื่อ


“ทำอะไร?” ไฟเดินเข้าไปหาอาโปที่ทำหน้าไม่ถูกที่จู่ๆเจ้านายคนใหม่ก็โผล่มาแบบกระทันหันแบบนี้


“ทะ....ทำอาหารให้คุณไฟครับ”


เสียงสั่นขนาดนี้คงกลัวเขาน่าดู “อืม”


กลิ่นหอมใช้ได้...


น่าตาก็ดูดี...


แต่รสชาติ?...


“ตั้งโต๊ะ”


อาโปเกือบจะถามออกไปแล้วว่าอะไรแต่ก็ยั้งปากตัวเองไว้ทัน พยักหน้าขึ้นลงแล้วลนลานเอาอาหารไปวางไว้ตรงโต๊ะกินข้าวข้างนอกห้องครัวที่แบ่งโซนกั้นไว้กับห้องรับแขก


“สะ...เสร็จแล้วครับ”


ไฟไม่ได้ตอบรับอะไรนอกจากนั่งลงบนเก้าอี้ กวาดตามองอาหารบนโต๊ะอีกครั้งก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองเจ้าของอาหารพวกนี้


ยืนสั่นงกๆเลย


“มากิน”


คนโดนชวนยังทำหน้างง จู่ๆคุณไฟก็พูดขึ้นเขาเลยไม่รู้ว่าคุณไฟพูดถึงอะไร


“คะ...ครับ?


“มากิน”


อ่า...อาโปคงต้องตีความคำพูดคุณไฟเองสินะ


มากินที่คุณไฟพูดคงหมายถึง มากินด้วยกัน ใช่! อาโปคิดว่าต้องใช่แน่ๆ


“คุณไฟชวนผม...ทานหรือครับ?


คนโดนถามเป็นรอบที่สองถอนหายใจ พยักหน้าขึ้นลงและตอบรับในลำคอ


“อือ”


“เอ่อ..ไม่เป็นอะไรหรอกครับ ผมยังมะ...”


โครกกก~~


น่าอาย! น่าอายจริงๆ ทำไมท้องของอาโปต้องมาร้องเอาตอนที่กำลังจะพูดว่าไม่หิวด้วยนะ อายเป็นบ้าเลย


“ไม่หิว?” ไฟกระตุกยิ้มมุมปากมองคนที่ลูบท้องตัวเองเพื่อให้มันสงบลง


“เอ่อ...คือ..” อาโปหิวแต่ไม่กล้าทานร่วมโต๊ะกับเจ้านายเท่านั้นเอง


“หิวก็กิน”


“แต่...”


“กิน”


“คุณไฟครับ..”


“กิน”


“ครับ” พยักหน้าขึ้นลงด้วยความจำยอม เดินไปตักข้าวใส่จานแล้วเดินเอาออกมาทานกับคุณไฟที่โต๊ะทานอาหาร


อาโปนั่งลงตรงข้ามกันกับคุณไฟ เขายังคงมีอาการเกร็งและกลัวคุณไฟนิดๆ ไม่เคยเจอคนที่ทำหน้านิ่งๆและพูดน้อยแบบนี้มาก่อนเลย


“กิน” เพราะเห็นว่าคนตรงข้ามไม่ยอมทานข้าวสักที ไฟจึงต้องบอกแบบนี้อีกครั้ง


“ครับ ทานครับ”


เป็นการทานอาหารที่เกร็งที่สุดในโลกแล้วก็ว่าได้ อาโปแทบอยากจะยัดข้าวเข้าปากเร็วๆแล้วรีบๆอิ่มจะได้ออกจากบรรยากาศกระอักกระอjวนแบบนี้สักที


ก็คงได้แค่คิดเพราะตอนนี้เขาตักข้าวเข้าปากยังไม่ถึงครึ่งท้องเลยด้วยซ้ำ


“ชื่อ?” คุณไฟถามอาโปตอนที่อาโปดื่มน้ำเสร็จแล้ว


“อาโปครับ”


“อือ”


คุณไฟไม่ได้ถามอาโปอีก เขามองคุณไฟที่ลุกขึ้นจากโต๊ะจากนั้นก็ทำสิ่งที่อาโปต้องตกใจและลนลานลุกขึ้นยืนตามคุณไฟทันที


“ผมเก็บเองครับคุณไฟ” เขารีบเก็บเอาจานอาหารที่ว่างเปล่าเอาไว้กับตัวเมื่อเห็นคุณไฟกำลังจะเก็บพวกนั้นไปจริงๆ


“อือ”


อาโปถอนหายใจอย่างโล่งอกตอนที่เห็นคุณไฟเดินออกไปจากโต๊ะทานข้าว รู้สึกหายใจหายคอโล่งขึ้นมาทันทียังไงก็ไม่รู้


เขาจัดการเก็บโต๊ะให้สะอาดเรียบร้อย เดินกลับไปยังห้องครัวอีกครั้งเพื่อจะได้ทำความสะอาดจานและอุปกรณ์ในครัวที่เขาพึ่งใช้เสร็จให้เรียบร้อย


“เฮ้ย!..” แต่ก็ต้องตกใจอีกเมื่อหันมาเห็นว่าคุณไฟกำลังยืนจ้องเขาอยู่จากข้างหลัง ที่ตกใจไปกว่านั้นคือเขาไม่คิดว่าคุณไฟจะเข้ามาใกล้เขาขนาดนี้ หน้าจะชนอกคุณเขาอยู่แล้ว


“อาบน้ำห้องฉัน”


อาโปพยักหน้าขึ้นลงทั้งที่ไม่เข้าใจเลยว่าคุณไฟพูดถึงเรื่องอะไรแต่จะมารู้ตัวตอนนี้ว่าตัวเองไม่เข้าใจก็สายไปเสียแล้วในเมื่อคนที่เข้ามาบอกประโยคสั้นๆได้เดินออกไปทันทีหลังจากที่เขาพูดจบ


`•.¸¸.•´


“อาบน้ำ”


“ครับ?” อาโปไม่อยากจะงงแต่ก็งงทุกครั้งที่คุณไฟพูด


“ไปอาบน้ำ” ว่าพลางก็ชี้ไปยังทิศทางห้องของเขา


คงหมายถึงให้อาโปไปอาบน้ำในห้องของเขา ใช่ไหมนะ?


“ผมใช้ห้องน้ำในห้องคุณไฟได้ใช่ไหมครับ?


“อืม”


“คุณไฟไม่ถือนะครับ?


“อืม”


“งั้น...รบกวนด้วยนะครับ”


“อืม”


เป็นการสนทนาที่สั้นๆง่ายๆและได้ใจความโดยที่ไม่ต้องพูดอธิบายอะไรให้ยาวเหยียด


อาโปคิดว่าสิ่งที่เขาต้องทำเพิ่มจากหน้าที่การดูแลห้องนี้ให้คุณไฟแล้ว อาโปก็จำเป็นที่จะต้องแปลภาษาของคุณไฟให้ออกเช่นกัน ไม่อย่างนั้นเขาคงฟังภาษาคุณไฟไม่เข้าใจแน่ๆ


“เข้ามา”


พ่อบ้านคนใหม่เดินตามเจ้านายคนใหม่เข้าห้องไปอย่างเชื่อฟัง คุณไฟชี้ไปทางห้องน้ำ อาโปก็พยักหน้าตอบรับแล้วจึงเดินไปยังทิศทางนั้นที่คุณไฟชี้บอกมา


ใช้เวลาไม่นานอาโปก็เดินออกมายิ้มแฉ่งส่งให้คุณไฟที่นอนอยู่บนเตียง แต่ถึงจะยิ้มยังไงก็ปิดบังความประหม่าของอาโปเวลาได้เจอคุณไฟไม่ได้อยู่ดี


“ขอบคุณนะครับคุณไฟ”


ไฟมองเด็กที่พึ่งอาบน้ำเสร็จอยู่ในสภาพเสื้อยืดตัวใหญ่กับกางเกงขาสั้นเลยออกมาจากเสื้อนิดเดียว หากใครเห็นก็คงต้องบอกว่าน่าเอ็นดู ขนาดเขายังคิดแบบนั้นเลย...


“อือ ใช้ได้ตลอด”


“ครับ”


อาโปเดินออกมาจากห้องคุณไฟแล้วเข้าห้องของตัวเอง ตลกตัวเองอยู่เหมือนกันเวลาที่ไม่มีคุณไฟอยู่เขาจะโล่ง อกโล่งใจทุกที


เขาอยากโทรหายายแต่ติดที่ว่ายายคงหลับแล้วจึงคิดเอาว่าค่อยโทรหาตอนเช้าจะดีกว่า


ล้มตัวลงนอนแล้วมองเพดานห้องเพราะนอนไม่หลับ ก็เล่นหลับไปนานขนาดนั้นคงจะข่มตาหลับตอนนี้ลงอยู่หรอก


อาโปลุกขึ้นอีกครั้ง หาหนังสือเตรียมสอบที่พกมาด้วยออกมาจากกระเป๋าเป้  เปิดประตูออกมายังห้องรับแขกที่มืดสนิท เขาไม่กล้าเปิดไฟกลัวมันจะเปลืองจึงกลับเข้าไปในห้องอีกครั้งแล้วเอาเทียนหอมที่พกมาด้วยออกมาจุดไฟจากนั้นก็เดินกลับไปยังห้องรับแขก


เด็กหนุ่มนั่งลงตรงพรมหน้าโซฟา วางเทียนหอมและหนังสือไว้บนโต๊ะจากนั้นก็เริ่มเปิดหนังสืออ่านเพื่ออ่านเนื้อหาข้างใน


เขายืดเส้นยืดสายหลังจากที่นั่งอ่านหนังสือมาสักพัก ไล่ความเมื่อขบออกไปจากร่างกายก็ก้มลงอ่านหนังสือต่อ ไม่ทันได้สังเกตเลยว่ากำลังมีคนยืนมองตัวเองอยู่


“มืด” อาโปมองคุณไฟที่เดินมาหยุดตรงหน้าเขา


“คุณไฟ” ครางเรียกชื่อเขาเสียงเบา


“เปิดไฟ”


“ไม่เป็นไรครับ”


“เปิดไฟ”


“ผมมีเทียนแล้วครับ” ชี้ไปที่เทียนหอมที่อยู่บนโต๊ะ


“เปิด”


“ไม่เป็นไรจริงๆครับ”


“ไปเปิด”


“อ่า...ครับเปิดก็เปิด”


อาโปถอนหายใจเบาๆไม่ให้คุณไฟได้ยินตอนที่ตัวเองเดินผ่านเพื่อจะไปเปิดไฟตามคำสั่งของคุณไฟ


ห้องรับแขกสว่างขึ้นมาอีกครั้งเมื่อพ่อบ้านคนใหม่กดสวิตซ์เปิดไฟตามคำสั่งของเจ้านาย


“ดี” ไฟว่าจบก็เดินไปทางห้องครัว


อาโปมองตามคุณไฟไปจนลับสายตา อยากจะเดินเข้าไปถามคุณเขาอยู่เหมือนกันว่าต้องการอะไรหรือเปล่าแต่ก็กลัวโดนไล่ออกมา เลยเลือกที่จะกลับมานั่งอ่านหนังสือต่อโดยไม่ลืมจะดับเทียนหอมที่จุดไว้ลง


พ่อบ้านคนใหม่มองเจ้านายตัวเองเดินออกมาจากห้องครัว เขาไม่ได้พูดหรือบอกอะไรกับอาโปอีกนอกจากจะเดินเข้าห้องนอนของเขาไปเฉยๆ


กว่าอาโปจะง่วงก็ตอนเกือบห้าทุ่ม เขาเก็บหนังสือและเทียนหอมตัวเองเข้าไปไว้ในห้อง ออกมาตรวจตราห้องรับแขกและห้องครัว เมื่อพบว่าไม่มีอะไรแล้วก็ปิดไฟเข้าห้องนอนของตัวเอง


วันแรกของการอยู่ที่นี่อาโปคิดเอาไว้ว่าเขาคงข่มตาตัวเองหลับยากเพราะไม่มียายอยู่ด้วย แต่ใครจะไปคิดว่าเด็กที่เคยงอแงกับยายว่าจะนอนไม่หลับกลับหลับลงทันทีที่หัวถึงหมอน ไม่ต้องนับแกะอะไรให้เหนื่อยและยุ่งยากเลยสักนิดเดียว


`•.¸¸.•´


เด็กหนุ่มที่ได้รับหน้าที่ในการดูแลห้องของคุณไฟตื่นมาตั้งแต่หกโมงเช้า เขาไม่กล้าไปเข้าห้องน้ำในห้องของคุณไฟเพราะเกรงใจ นี่ก็ยังเช้าอยู่มาก อาโปจึงย้ายตัวเองไปที่ห้องครัวแทน เอาน้ำในครัวโปะๆหน้าให้สดชื่นจากนั้นก็จัดการทำอาหารเช้าง่ายๆเตรียมไว้ให้คุณไฟอย่างข้าวต้มหมู


กลิ่นอาหารลอยอบอวลไปทั่วทั้งห้องทำเอาคนพึ่งตื่นงัวเงียเดินมาตามกลิ่นทั้งที่ตาก็ยังคงเปิดไม่สนิท เขาเดินมาถึงห้องครัวก็เห็นแผ่นหลังเล็กของใครสักคน คนพึ่งตื่นเดินเข้าไปสวมกอดเจ้าของแผ่นหลังเล็กจากนั้นก็สูดดมความหอมจากลำคออย่างชื่นใจ


คนที่ถูกกอดสะดุ้งตกใจทำอะไรไม่ถูก มือที่กำลังคนข้าวต้มร้อนๆก็หยุดชะงักลงตอนที่อีกคนก้มลงมาหอมที่ซอกคอ


“คะ..คุณไฟ” เขาตะกุกตะกักพยายามดันตัวเองออกจากอ้อมแขนคุณไฟ


“อือ...หอม”


อาโปเบี่ยงหน้าหนีคนที่เคลื่อนจมูกไปทั่วเนื้อตัวของเขา อยากจะผลักคุณไฟออกแรงๆแต่ติดที่ว่าไม่กล้าพอ


“คะ...คุณไฟครับ ปล่อยผมก่อนเถอะครับ”


“อือ”


อาโปแกะมือคุณไฟออกช้าๆแต่พอแกะใกล้จะได้แล้วคุณไฟกลับรัดวงแขนตัวเองแน่นขึ้นอีกทำเอาอาโปอยากจะร้องไห้กลับไปฟ้องยายที่บ้านเลยจริงๆ


“คุณไฟครับ คุณไฟ!” เขาเรียกคุณไฟด้วยเสียงที่ดังมากขึ้นพร้อมกับเบี่ยงตัวและผลักคุณไฟออกแรงๆตอนที่อีกคนกดจมูกลงข้างแก้มของเขา


“อาโป?” คนที่พึ่งได้สติและตื่นเต็มตามองพ่อบ้านคนใหม่ด้วยความงงงวย เด็กอาโปทำหน้าไม่พอใจอยู่ตรงหน้าเขา


อ่า...เมื่อกี้คงจะทำอะไรไม่ดีกับเด็กมันแน่ๆ


“ครับ” เสียงอาโปทั้งสั่นทั้งแข็งในเวลาเดียวกัน


“ขอโทษ”


“ครับ ผมไม่ได้เป็นอะไร คุณไฟจะทานเลยไหมครับผมจะตักไปให้”


“อืม”


อาโปหันมาดูข้าวต้มที่เขาทำไว้อีกครั้ง มันกำลังเดือดปุดๆอีกสองนาทีคงปิดแก๊สและตักใส่ถ้วยเพื่อนำไปเสิร์ฟให้คุณไฟได้


เขาไม่ได้คิดอะไรมากเรื่องที่โดนแตะเนื้อต้องตัวแบบนั้น มันก็แค่...ตกใจเพียงเท่านั้นเอง


ข้าวต้มหมูร้อนๆถูกวางลงตรงหน้าเจ้าของห้อง ไฟมองอาโปที่เอาแต่ยืนไม่ยอมมานั่งทานด้วยกันเหมือนเมื่อวาน นี่เขาต้องสั่งเด็กคนนี้ให้ทานข้าวด้วยกันทุกครั้งเลยใช่หรือเปล่า


“ไม่กิน?


“ยังไม่หิวครับ คุณไฟทานก่อนเลย”


“อือ” ถ้าไม่หิวก็ไม่อยากบังคับหรอก


“งั้นผมขอตัวไปทำงานบ้านอย่างอื่นก่อนนะครับ”


“อือ”


จริงๆห้องคุณไฟก็ไม่ได้สกปรกอะไรหรอก เขาแค่ไม่อยากยืนอยู่ตรงนั้นนานๆ ไม่รู้สิมันรู้สึกอึดอัดแปลกๆยังไงก็ไม่รู้ สู้ถอยออกมาอยู่คนเดียวคงจะดีกว่า


อาโปคาดว่าเขาคงต้องใช้เวลาปรับตัวในการใช้ชีวิตอยู่กับคุณไฟพอสมควร ทั้งเรื่องชีวิตประจำวันและเรื่องภาษาของคุณไฟที่เขาต้องแปลมันให้ได้เวลาที่คุณไฟพูดออกมา มันอาจจะดูยากไปหน่อยแต่ถ้าเขาพยายามมากพอก็ไม่มีอะไรยากเกินความสามารถของอาโปนักหรอก


ขนาดอาโปเคยทำอาหารไม่เป็นแต่พอได้ฝึกและได้เข้าครัวกับยายบ่อยๆก็กลายเป็นว่าฝีมืออาโปก็อร่อยไม่แพ้ยายเลยเหมือนกัน เรื่องแบบนี้ก็เหมือนกันถ้าหากอาโปพยายามเข้าหน่อย อดทนแค่เพียงนิด อาโปก็คงสามารถทำได้เหมือนตอนที่ฝึกทำอาหารกับยายของเขานั่นแหละ


“อาโป” อาโปหันไปมองตามต้นเสียงที่ติดออกจะยานหน่อยๆก็พบว่าคุณไฟกำลังยืนมองเขาที่ยืนอยู่ตรงห้องรับแขก


“ครับคุณไฟ?


“มานี่”


คนถูกเรียกก็เดินไปหาคนเรียกด้วยความว่าง่าย


“มีอะไรหรือเปล่าครับคุณไฟ?”เดินมาถึงก็ถามเขาขึ้นทันที


“นายโกรธ”


“ครับ?


“เมื่อกี้ นายโกรธฉัน”


ที่เขาเรียกมาหาคงจะเป็นเรื่องนั้นสินะ...


“อ่า...เปล่าครับ” อาโปตอบไปตามความจริง


“โกหก”


“จริงๆครับคุณไฟ ผมไม่ได้โกรธคุณเลย เอ่อ...อาจจะมีตกใจนิดหน่อย แหะๆ”


“โกรธ”


“ไม่ได้โกรธจริงๆครับ”


“โกหก”


“ไม่ใช่นะครับคุณไฟ ผมไม่ได้โกรธอะไรคุณจริงๆ” อาโปอยากจะยกมือไหว้แล้วขอให้คุณไฟเชื่อเขาจริงๆว่าอาโปไม่ได้นึกโกรธอะไรคุณไฟเลย


“โกรธ”


เฮ้อออ....เขาต้องทำยังไงดีถึงจะทำให้คุณไฟเชื่อว่าเขาไม่โกรธ


“ครับ โกรธก็โกรธ” สุดท้ายอาโปก็ยอมรับว่าโกรธทั้งที่ไม่ได้โกรธเพื่อจะได้ยุติหัวข้อสนทนาเรื่องนี้สักที


“อือ ขอโทษ”


“ไม่เป็นไรครับ” เขาฉีกยิ้มให้คุณไฟ


คุณไฟพยักหน้าขึ้นลงเป็นอันว่าเข้าใจว่าเขาไม่ได้โกรธแล้วคุณไฟก็เดินลับหายออกไปจากห้องทานข้าวปล่อยอาโปไว้ให้ยืนอยู่คนเดียวงงๆ


ตั้งแต่มาที่นี่ไม่รู้ว่าตัวเองงงไปกี่ครั้งแล้วเขาก็ไม่สามารถนับได้เลยจริงๆแต่ก็คงต้องงงไปมากกว่านี้อีกเพราะอาโปยังต้องทำงานให้คุณไฟอีกนานไปจนกว่าจะเปิดเทอมเลยล่ะมั้ง


เฮ้ออออ....


`•.¸¸.•´

.
.
.
.
Thank you for reading.

อดใจไม่ไหวมาลงให้อีกตอน สรุปคือจะลงทุกวันเลย5555 ล้อเล่น
ขอบคุณสำหรับการติดตามค่าาา
แท็ก #มารักกับไฟ
ติดตามข่าวสารได้ที่

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.553K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

733 ความคิดเห็น

  1. #725 คยองซู_lovelove (@aimmydek-d) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2563 / 02:56
    ละไรคือห้องน้ำดันไปยุในห้องนอนห้องเดว
    #725
    0
  2. #724 คยองซู_lovelove (@aimmydek-d) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2563 / 02:54
    ทำเปนละเมอป้ะเนี่ยยย ไฟดคตรมึน เผด็จการแบหน้ามึน55555555
    #724
    0
  3. #699 koywissanee (@koywissanee) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 16:55
    อย่าว่าอาโปงงเลย คนอ่านก็งงอยู่เหมือนกัน
    #699
    0
  4. #693 Promise69 (@Promise69) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 22:30
    งงดิ ต่างคนต่างงง คนอ่านก็งง
    #693
    0
  5. #685 BSRin (@BSRin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 01:38
    สรุปอาโปหรือคุณไฟกันแน่ที่งง
    #685
    0
  6. #667 Biekps99 (@Biekps99) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มกราคม 2563 / 22:10
    55555 ทังสงสารทังขำอะ
    #667
    0
  7. #652 2twinid (@paninfinitekiml) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 13:15

    คุณพระ รุกแรงมากจริงๆ

    หรือว่าแค่เอ็นดูน้องคะ5555

    #652
    0
  8. #647 Nantha_one (@Nantha_one) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 21:21
    เนียนเลยนะ
    #647
    0
  9. #644 pncmjs (@pncmjs) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 01:45
    น้องรู้กก จะทำเเต่ละอย่างต้องให้พูดไม่ต่ำกว่าสามรอบ 😭
    #644
    0
  10. #631 Mmelody__ (@pimpika-68) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 16:19
    ไม่ได้เนียนละเมอใช่ไหมคุณไฟ
    #631
    0
  11. #618 นอสระอุนไม้เอก (@nnjtmmq) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 15:47
    เอ้อออออ ผ่านไปคืนเดียว หอมแก้มกันเลยจ้าาา
    #618
    0
  12. #607 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 15:28
    ชอบละเมอเหรอจ้า
    #607
    0
  13. #593 JusOH (@JusCake) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 16:26
    ไวไฟนักนะไฟ
    #593
    0
  14. #587 Mega_Yajiru (@Mega_Yajiru) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 23:21
    เดี๋ยวๆ ละหอมแก้มชาวบ้านก็ได้หรอ
    #587
    0
  15. #556 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:24
    อะไรคือ. ตื่นแล้วเดินเข้าไปกอดไปหอมน้องแบบนั้น..งง5555
    #556
    0
  16. #543 insinsutee (@insinsutee) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:34
    น่ารักดี
    #543
    0
  17. #533 Zaichaeim (@Sai_chanatte) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 21:26
    คือแบบออกแนวต้องชนะให้ได้อ่ะ คือนางน่ารักกกกกก55555
    #533
    0
  18. #520 aommy2611 (@aommy2611) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 12:06
    เนียนนะคะคุณไฟ
    #520
    0
  19. #514 Golden23 (@niyay123) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 22:55
    คลังคำศัพท์มีอยู่กี่คำเนี่ย
    #514
    0
  20. #513 Golden23 (@niyay123) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 22:55
    ประหยัดคำพูดเหลือเกินไฟ555555
    #513
    0
  21. #482 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 15:29
    คุณไฟผิดผีแล้วให้คุณนายแม่มาขอน้องด้วยค่ะ
    #482
    0
  22. #451 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 14:13
    งงใจกะคุณไฟ คงละเมอสุดๆๆ รึเห็นหน้าอาโปแล้วชอบขึ้นมา
    #451
    0
  23. #415 Ppjk0109 (@Ppjk0109) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 01:51
    คุณไฟฟ คือละเมอ? ยังไง 55555 น้องดูงงๆเนาะ เราก็งง 55555
    #415
    0
  24. #313 [In_My_DreaM] (@i-sompannn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 14:21
    คุณไฟร้ายยย 555
    #313
    0
  25. #307 Konrafah (@Konrafah) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 00:33
    คุณไฟฟฟฟฟ งุ้งงิ้งมาก ตอนตื่นนอน
    #307
    0