[ภาคแรกend]【Keep distance|ระยะห่างที่ใกล้ใจ】ภาค 2

ตอนที่ 3 : Chapter : Two

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25,338
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,368 ครั้ง
    14 ก.ค. 61

Chapter : Two


//


Fate exists but it can only take you so far, because once you're there.
It's up to you to make it happen. 
ชะตาชีวิตน่ะ มันมีอยู่แล้วแต่ว่ามันพาคุณไปได้ไม่ไกลหรอก 
เพราะชีวิตของคุณขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของคุณเอง
(Can't Hardly Wait (1998))


//







อาโปยังคงทำหน้าที่ของตัวเองเหมือนทุกวันๆไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไร คงจะมีอย่างหนึ่งที่เพิ่มเข้ามาให้ทำอีกหนึ่งอย่างในชีวิตตอนนี้คือการฝึกทำอาหารให้หลากหลายและรสชาติต้องดีเพราะคุณผู้หญิงบอกว่าคุณไฟเป็นคนที่ทานยากมากๆหรือเรียกอีกอย่างว่าเรื่องมากในเรื่องการทานอาหาร อันนี้คุณผู้หญิงเป็นคนกระซิบบอกอาโปมาอีกที


ดังนั้นอาโปจึงต้องเตรียมตัวโดยการฝึกทำอาหารกับยายและพี่แก้ว จริงๆเขาก็เป็นคนทำอาหารได้บ้างแต่ไม่มากนัก พอได้รับหน้าที่ให้ไปเป็นพ่อบ้านที่คอนโดคุณไฟอาโปจึงต้องมีการเตรียมตัวให้เป็นอย่างดีเพื่อที่จะไม่ทำให้คุณผู้หญิงต้องผิดหวังที่เลือกเขามาทำงานนี้


“อันนี้มันรสจัดไปนะโป คุณผู้หญิงบอกว่าคุณไฟเธอไม่ทานรสจัดนะ” แก้ววางช้อนลงหลังจากชิมอาหารที่อาโปทำเสร็จ


รสชาติทุกอย่างอร่อยดีเกือบเทียบเท่ากับที่ยายอาโปทำเลยแต่ติดอยู่นิดหน่อยเรื่องรสที่จัดเกินไป หากอาโปทำให้คนอื่นทานคงมีแต่คนชมว่าอร่อยแต่คุณไฟที่เธอได้ยินมาว่าไม่ทานรสจัด ถ้าได้ทานคงไม่ถูกปากกับอาหารรสชาติแบบนี้เป็นแน่


“โฮ...พี่แก้ว โปก็ใส่พวกเครื่องน้อยมากๆแล้วนะยังรสจัดอยู่อีกหรือ?” อาโปโอดครวญกับพี่แก้วที่วันนี้อาสาเป็นคนมาสอน


ไม่รู้ว่าโดนเรื่องทำอาหารรสจัดเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ อาโปได้ยินแล้วก็เพลียทุกที ขนาดใส่เครื่องน้อยมากๆแล้วพี่แก้วก็ยังเอาแต่บอกว่าไม่ได้ รสชาติมันจัดเกินไป คุณไฟเขาคงไม่ทานแน่ๆ เขาได้ยินแต่คำพวกนี้จนจำขึ้นสมองได้แล้ว


“พยายามอีกนิดหน่าโป พี่ว่าอันนี้มันก็รสชาติจัดน้อยกว่าทุกครั้งที่โปทำแล้วนะแต่มันก็ยังจัดอยู่ โปลองลดปริมาณเครื่องลงอีกสักนิดสิพี่ว่ารอบนี้คงจะพอดีแน่ๆ”


“ฮึ่มมม~ คนอะไรก็ไม่รู้ไม่กินรสจัดแต่ชอบกินต้มยำ ย้อนแย้งเป็นบ้าเลย” เขาบ่นกับตัวเองเบาๆตอนที่เริ่มทำอาหารใหม่อีกครั้ง


“โปเบามือหน่อยนะ ค่อยๆใส่ทีละนิด ถ้าชิมแล้วว่ายังไม่ได้ก็ค่อยๆเติมอย่าหนักมือล่ะ”


อาโปพยักหน้าทำตามที่พี่แก้วบอก เขาค่อยๆใส่พวกเครื่องปรุงทีละนิดทีละน้อยพร้อมกับใช้ทัพพีคนให้เครื่องปรุงในหม้อเข้ากัน จากนั้นก็ตักขึ้นมาชิม


“หือ...จืดเป็นบ้า” ว่าพร้อมกับทำหน้าแหยะๆ คงเพราะเขาเป็นพวกชอบทานรสจัด พอได้มาชิมรสชาติที่ตัวเองปรุงใส่เครื่องน้อยๆมันก็เลยไม่ถูกปาก จืดเหมือนตอนดื่มน้ำเปล่าไม่มีผิดเลย


แก้วมองอาโปด้วยความขบขันแต่ก็ช่วยชิมแล้วบอกให้อาโปเพิ่มนั่นอีกนิดเพิ่มนี่อีกหน่อย พอคนให้เครื่องปรุงเข้ากันแล้วเธอก็ตักขึ้นมาชิมอีกรอบ


“ใช้ได้เลยนะเนี่ย” นิ้วโป้งของหญิงสาวถูกยกให้อาโปที่ยืนทำหน้าลุ้นอยู่ข้างๆ


“จริงหรือพี่แก้ว?” อาโปตาโตไม่อยากจะเชื่อ


“โปลองชิมดูสิ”


อาโปพยักหน้า หาช้อนมาตักชิมบ้าง ชิมคำแรกยังไม่ค่อยรู้รสชาติมากนักเขาจึงตักขึ้นมาชิมเป็นครั้งที่สอง รสชาติที่สัมผัสปลายลิ้นคือความกลมกล่อมอย่างพอดี ไม่จัดจ้านเหมือนอย่างที่อาโปชอบแต่ก็ไม่ได้อ่อนจนเกินไป อาโปจะจำเอาไว้ว่าหากทำอาหารให้คุณไฟทานต้องทำรสชาติแบบนี้


“อร่อย” ส่งยิ้มไปให้พี่แก้วด้วยความดีใจและภูมิใจในฝีมือตัวเอง


“โปจำรสชาติแบบนี้ไว้นะ เวลาไปทำให้คุณไฟจะได้ไม่ผิดพลาด”


“ครับพี่แก้ว”


จากนั้นแก้วก็สอนให้อาโปทำอาหารอีกสองสามอย่าง อาโปค่อยๆพัฒนาฝีมือขึ้นเรื่อยๆจนแก้วก็อดที่จะชื่นชมเด็กหนุ่มไม่ได้ ต้องยอมรับเลยว่าอาโปเป็นเด็กที่หัวค่อนข้างหัวไวและทำทุกอย่างได้ดีเสมอ เธอหวังว่าการไปเป็นพ่อบ้านของอาโปครั้งแรกคงจะออกมาดีให้สมกับความตั้งใจของอาโปล่ะนะ


`•.¸¸.•´


“โปไม่อยากไปนอนที่คอนโดคุณเขาเลยยาย” ว่าพลางก็พับเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเป้ของตัวเองไปพลาง


อาโปไม่คิดว่าหนึ่งอาทิตย์จะผ่านไปอย่างรวดเร็วขนาดนี้ คงเป็นเพราะทุกๆวันอาโปใช้ชีวิตอย่างมีความสุขและสนุกกับสิ่งที่ทำจึงไม่ได้คอยนับวันเวลา พอมารู้ตัวอีกทีก็ผ่านไปหนึ่งอาทิตย์เสียแล้ว


“เอ็งรับปากคุณเขาแล้วก็ต้องทำให้ได้” ยายที่มาช่วยอาโปพับเสื้อและเก็บของกล่าว


“โปต้องคิดถึงยายกับทุกคนแน่เลย”


“เอ็งก็พูดไป ถ้าคิดถึงก็แค่กลับมาหา พูดซะเหมือนว่าจะไปอยู่ไกลกันนั่นแหละ”


“โธ่ยาย~ มันก็คล้ายๆกันนี่นา”


คนเป็นยายยิ้มขบขันหลานของตนเอง หลานเขาบทมันจะงอแงก็งอแงไม่เลิก เห็นมันบ่นแบบนี้กับทุกคนในบ้านตั้งแต่เช้า คนในบ้านก็คอยโอ๋มันเหมือนกันหมดตั้งแต่คนสวนยันแม่บ้าน จนจะเข้านอนแล้วมันก็ยังไม่หยุดบ่นเรื่องนี้สักที เห็นทีว่าการไปของมันครั้งนี้จะทำให้ทุกคนคิดถึงมันอยู่ไม่น้อยเลย


“รีบๆเก็บของเร็ว พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าอีกไม่ใช่หรือ?” เขารีบเร่งหลานตัวเองที่เก็บของไปนั่งเบะปากไปเหมือนจะร้องไห้


“เฮ้อ...” ทอดถอนหายใจกับตัวเองเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วอาโปก็ไม่อาจนับได้


เด็กหนุ่มเลือกเก็บแค่เสื้อผ้าไม่กี่ชุดเพราะคิดว่าตนเองต้องกลับมานอนที่นี่บ่อยๆ มีพวกของใช้จำเป็น ของใช้ส่วนตัวและหนังสือเตรียมสอบเอาไปไว้อ่านเวลาว่างจากการทำงานที่นั่นอีกสองสามเล่ม


“อาโป” เสียงแหบๆของยายเรียกอาโปขึ้น


“จ๋ายาย” อาโปตอบรับพร้อมกับรูดซิบกระเป๋าของตนเองเป็นอันว่าเสร็จเรียบร้อย


“ไปอยู่ที่นั่นก็ทำตัวดีๆล่ะ อย่าทำให้คุณท่านทั้งสองเธอผิดหวังที่เลือกเอ็งให้ไปดูแลลูกชายของเขา”


“แน่นอนจ่ะยาย โปจะทำตัวดีๆแล้วก็ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดนะจ๊ะ ยายไม่ต้องห่วง”


“ดีแล้วล่ะ ยังไงคุณท่านทั้งสองก็มีพระคุณกับเราสองคนยายหลาน ถ้าหากไม่มีพวกท่านป่านนี้ข้ากับเอ็งก็ไม่รู้จะเป็นยังไง”


“โปรู้จ่ะยาย ถึงได้ไม่ปฏิเสธยังไงล่ะจ๊ะเรื่องที่คุณผู้หญิงขอ” เขาล้มตัวลงนอนบนตักของยาย


“อืม ดีแล้วล่ะที่เอ็งรู้จักกตัญญู ทำอะไรหรืออยู่ที่ไหนก็เจริญเชื่อยายสิ”


 “จ่ะยาย”


วันนี้อาโปเลื่อนเตียงของตัวเองไปติดกับเตียงของยาย พรุ่งนี้เขาจะต้องไปนอนที่อื่นแล้ว วันนี้จึงอยากจะนอนข้างๆยาย ได้นอนกอดยายซึมซับเอาความรักและความอบอุ่นเก็บไว้เป็นพลังตอนที่ต้องห่างไกลกัน


“โปรักยายนะ”


“อืม ข้าก็รักเอ็ง รักยิ่งกว่าชีวิต”


เขาน้ำตาซึมหลังจากที่ได้ฟังประโยคนั้นของยายจบ ไม่อยากจะห่างจากยายเลยสักวินาทีเดียวแต่ก็เป็นไปไม่ได้ในเมื่อชีวิตของเขาก็ต้องเรียนรู้การเติบโตและการใช้ชีวิต หากเขาเอาแต่ยึดติดกับยาย ห่างยายไม่ได้สักวินาทีเดียว ชาตินี้ทั้งชาติเขาคงจะไม่ต้องทำอะไรนอกจากเดินตามยายต้อยๆแล้วเกาะยายกินไปวันๆ


โตได้แล้ว!


เป็นสิ่งที่เขาใช้บอกกับตนเองอยู่เสมอ เขาต้องโตขึ้นมากกว่าเมื่อวานและเขาก็ต้องเติบโตขึ้นทุกวันๆเพื่อเป็นเสาหลักให้กับยายและสามารถดูแลยายที่รักของเขาได้


`•.¸¸.•´


ก่อนอาโปจะออกจากบ้าน คุณผู้หญิงก็ยื่นคีย์การ์ดสำรองห้องของคุณไฟไว้ให้อาโปเก็บไว้ เธอบอกกับอาโปว่าถ้าหากไม่มีใครอยู่หรือเรียกแล้วไม่มีใครมาเปิดประตูให้ อาโปก็สามารถใช้คีย์การ์ดใบนี้เปิดเข้าห้องไปได้เลยเพราะเธอส่งข้อความไปบอกลูกชายของตนเองเรียบร้อยแล้วว่าวันนี้จะมีคนไปหาที่ห้อง


ตอนแรกคุณผู้หญิงจะให้อาโปนั่งรถมากับคุณผู้หญิงด้วยแต่อาโปก็ปฏิเสธไปด้วยความเกรงใจ เขาไม่กล้าจะไปนั่งเทียบเท่าเจ้านายของตนเองหรอก ถึงแม้คุณท่านทั้งสองจะบอกว่าไม่ถือแต่อาโปก็ไม่ยอมอยู่ดี


สุดท้ายแล้วคุณผู้หญิงก็สั่งให้คนเรียกแท็กซี่ให้เพื่อจะพาอาโปไปส่งคอนโดลูกชายของเธอ อาโปปฏิเสธที่คุณผู้หญิงจะจ่ายเงินค่าแท็กซี่ให้แต่คุณผู้หญิงก็ไม่ยอมเช่นกัน จนแล้วจนรอดอาโปก็ต้องยอมรับเงินค่ารถจากคุณผู้หญิงอยู่ดี


ท่านมีเมตตาขนาดนี้อาโปคงต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีเพื่อตอบแทนความเมตตาของคุณท่านเช่นกัน


คอนโดสูงและหรูตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าของเด็กหนุ่ม เขากวาดสายตามองดูไปทั่วทั้งบริเวณที่มีแต่ความสะดวกสบายแต่จะติดแค่เรื่องรถราที่เยอะแยะมากมายเพียงแค่นั้นที่อาโปมองว่ามันดูวุ่นวายเกินไป


ขาเลือกเดินไปหาประชาสัมพันธ์ก่อนเป็นอันดับแรก บอกข้อมูลที่คุณผู้หญิงบอกอาโปไว้ก่อนมาที่นี่ ประชาสัมพันธ์ที่มีท่าทางใจดีก็ตรวจเช็คอยู่สักพักก็ปล่อยให้อาโปเดินเข้าลิฟต์ไป


ก๊อก ก๊อก...


เด็กหนุ่มยืนเคาะประตูห้องเป็นรอบที่สาม แต่ก็ไม่มีทีท่าว่ามันจะถูกเปิดออก อาโปไม่แน่ใจว่าเขาสามารถเปิดเข้าไปเลยได้หรือเปล่า หากเปิดเข้าไปแล้วเจอคุณไฟอยู่ในห้อง อาโปก็กลัวว่าจะโดนคุณไฟด่าว่าไม่มีมารยาทที่เข้าห้องคนอื่นโดยพลการแบบนี้


แต่อาโปเคาะประตูห้องเป็นรอบที่สามแล้วจริงๆนะ!


อาโปเริ่มเคาะประตูห้องคุณไฟอีกครั้ง ตั้งมั่นไว้ว่าถ้าครบสิบครั้งแล้วคุณไฟยังไม่มาเปิดประตู อาโปจะถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปด้วยตัวเอง จะโดนด่าก็ช่างเถอะ ยังไงคุณหญิงก็บอกไว้แล้วนี่นาว่าเขาจะมา


ก๊อก ก๊อก...


เมื่อเคาะเป็นรอบที่สิบแล้วประตูก็ไม่มีท่าทีจะถูกเปิดออกจริงๆ อาโปจึงตัดสินใจแตะคีย์การ์ดลงหน้าประตูเพื่อจะได้เปิดเข้าห้องสักที


ห้องของคุณไฟเป็นโทนสีเรียบๆสบายตา มีความเป็นระเบียบเรียบร้อยดีมากๆจนอาโปคิดว่าแค่ปัดกวาดเช็ดถูนิดหน่อยก็คงพอ


เข้ามาในห้องแล้วเขาก็ไม่เจอเจ้าของห้องอย่างคุณไฟ จึงคิดเอาเองว่าคุณไฟคงจะไม่อยู่ที่ห้องจริงๆอย่างที่คุณผู้หญิงได้คาดการณ์เอาไว้ก่อนหน้า


อาโปเดินมาหยุดที่หน้าประตูห้องๆหนึ่ง มีโพสต์อิทแปะอยู่และเป็นสิ่งที่ทำให้อาโปเข้าใจแล้วว่าคุณไฟไม่อยู่จริงๆและห้องที่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้เป็นห้องที่อาโปต้องใช้อยู่อาศัยหลับนอน


“ไปเรียน ห้องพ่อบ้าน”


อืม...ถึงสิ่งที่เขาเขียนจะสั้นไปหน่อยแต่ก็พอเข้าใจได้ล่ะนะ


คนที่พึ่งได้ห้องนอนของตัวเองเปิดประตูเข้าไปก็เจอเข้ากับเตียงหลังเล็กที่สามารถนอนได้เพียงคนเดียวอยู่ที่มุมหนึ่งของห้อง มีตู้เสื้อผ้าสีน้ำตาลสวยๆและมีโต๊ะเครื่องแป้งอยู่ตรงปลายเตียง อาโปมองหาห้องน้ำในห้องแต่ก็พบว่าไม่มีจึงคิดว่าเขาคงต้องไปสำรวจข้างนอกดูอาจจะมีห้องน้ำอยู่ เวลาอาบน้ำก็คงต้องออกมาอาบข้างนอก


เขาใช้เวลาจัดเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวของตัวเองไม่นานเพราะมีเพียงไม่กี่อย่างและตัวเขาก็เอามาน้อยเหลือเกิน พอจัดเสร็จอาโปก็เริ่มทำหน้าที่ของตนเองต่อเลยทันที


อย่างแรกที่เขาทำคือการทำความสะอาดห้อง อาโปไม่รู้ว่าคุณไฟจะกลับมาตอนไหนจึงไม่สามารถเตรียมเวลาทำอาหารได้ถูก ถ้าทำล่วงหน้าไว้ก็กลัวอาหารมันจะชืดไปก่อน อาโปจึงจำเป็นต้องรอคุณไฟเขากลับมา


พ่อบ้านคนใหม่ใช้เวลาทำความสะอาดและจัดของภายในห้องรับแขกอีกนิดหน่อยก็เกือบๆสองชั่วโมง ระหว่างทำความสะอาดก็ถือโอกาสสำรวจห้องคุณไฟไปด้วยและอาโปก็พบว่าข้างนอกไม่มีห้องน้ำให้อาโปใช้เลยและที่ทำอาโปหนักใจไปกว่านั้นคือห้องน้ำมันดันมีอยู่แค่ในห้องนอนของคุณไฟเพียงห้องเดียว


คนตัวเล็กที่เมื่อทำความสะอาดเสร็จก็เอาอุปกรณ์ต่างๆไปเก็บให้เรียบร้อยเป็นที่เป็นทาง เมื่อเช้าเขาตื่นมาตั้งแต่ไก่ยังไม่ขันเพราะนอนไม่หลับเนื่องจากตื่นเต้นเรื่องที่จะต้องย้ายมาอยู่ที่นี่ พอมาตอนนี้หนังตาก็ชักจะเริ่มปิดลงทุกทีแล้ว อาโปจึงเดินเข้าห้องตัวเองไป ล้มตัวลงนอนขออนุญาตคุณไฟอู้งานนิดหน่อยแต่รับรองว่าเขาจะตื่นขึ้นมาก่อนที่คุณไฟจะกลับมาแน่นอน


`•.¸¸.•´


เจ้าของห้องชุดในคอนโดหรูเปิดประตูก้าวเท้าเข้ามายังห้องของตนเองที่ผู้เป็นบิดาซื้อไว้ให้ มือข้างหนึ่งล้วงโทรศัพท์ออกมาดูก็เห็นข้อความหนึ่งปรากฏขึ้นมาตรงหน้าจอทำเอาเขาต้องขมวดคิ้ว


“แม่ให้พ่อบ้านคนใหม่ไปหาลูกที่ห้องแล้วนะคะ”


เขายืนมองข้อความนั้นนิ่ง สุดท้ายก็เก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋ากางเกงตนเองเหมือนเดิม พยายามจะมองหาพ่อบ้านที่แม่ส่งมาให้ เขาจำได้ว่าแม่ส่งหลานของหัวหน้าแม่บ้านมาเป็นพ่อบ้านให้เขา เจ้าเด็กตัวกะเปี๊ยกที่เขาเคยเล่นด้วยสมัยยังเด็กๆ ตอนนี้ไม่รู้ว่าเจ้าเด็กนั่นจะโตขนาดไหนแล้วเหมือนกัน ไม่ได้เจอกันนานมากๆแล้ว


เมื่อไม่พบตัวพ่อบ้านที่แม่ส่งมา ไฟจึงคิดว่าเจ้าเด็กนั่นคงต้องอยู่ในห้อง เขาเลยเดินไปยังหน้าประตูห้องนอนที่อยู่ติดกับห้องของเขาและพึ่งยกให้อีกคนไปเมื่อเช้านี้โดยการเขียนโพสต์อิทแปะไว้ เคาะมันเบาๆสองสามที่ก็ไม่เห็นวี่แววจะมีคนมาเปิดเลยถือสิทธิ์การเป็นเจ้าของห้องเปิดเข้าไปในห้องทันทีโดยไม่มีการเคาะเรียกซ้ำอีก


ภาพแรกที่เขาเห็นคือคนตัวเล็กที่กำลังนอนกอดผ้าห่มจนกลายเป็นก้อนๆ ใบหน้าของเด็กคนนั้นแนบลงกับหมอนจนแก้มที่คงจะป่องในยามปกติมันย้วยออกมาเป็นภาพที่น่าเอ็นดูไม่น้อย ริมฝีปากเล็กทำเสียงแจ๊บๆพร้อมกับยกมือของตนเองขึ้นมาเขี่ยจมูกไปมาแล้วจากนั้นก็พลิกตัวนอนไปอีกทางทำให้คนที่กำลังยืนดูไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของพ่อบ้านคนใหม่ได้อีก


คนเป็นเจ้าของห้องส่ายหน้าระอา มาวันแรกก็อู้เลยสินะพ่อบ้านคนใหม่


เขาไม่ได้ปลุกให้เด็กคนนนั้นตื่นขึ้นมา ไฟทำเพียงปิดประตูห้องของอีกคนเบาๆจากนั้นจึงเดินไปจัดการชำระร่างกายของตัวเองในห้อง วันนี้แดดออกมากกว่าปกติ อีกอย่างเขาก็พึ่งไปเล่นฟุตบอลมากับกลุ่มเพื่อนตนเอง คราบเหงื่อใคลพวกนี้จึงเป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่เขาต้องไปอาบน้ำเพื่อจะได้สบายตัว


`•.¸¸.•´


คนที่บอกกับตัวเองไว้ว่าจะตื่นก่อนที่เจ้าของห้องจะมาไม่ได้รู้เลยว่าตัวเองทำแบบนั้นไม่ได้เสียแล้ว ในเมื่อตอนนี้เจ้าของห้องตัวจริงกำลังอาบน้ำอยู่ในห้องนอนของเขา ส่วนเจ้าตัวที่แอบอู้นอนยังคงหลับอุตุไม่มีทีท่าว่าจะตื่นสักที


“อืม...แจ๊บๆ” ไม่ตื่นไม่พอ เจ้าตัวยังคงนอนหลับสบายฝันหวานจนยิ้มออกนอกหน้านอกตาอีก


เจ้าของห้องที่กะว่าอาบน้ำเสร็จแล้วจะออกมาเห็นพ่อบ้านคนใหม่ยืนรออยู่ที่ห้องรับแขกก็ต้องคิดผิดเมื่อเขาอาบน้ำเสร็จและเดินออกมาจากห้องก็พบเจอแต่ความว่างเปล่า ทำให้ตอนนี้เขาต้องกลับเข้ามายืนยังห้องนอนข้างๆตนเองอีกรอบ


ดูท่าถ้าเขาไม่ปลุก เจ้าตัวเล็กนี่ก็คงไม่มีทางตื่นแน่ๆ


แปะๆ


ตบเข้าที่ข้างแก้มย้วยๆสองทีแต่คนถูกกระทำกลับยกมือของตัวเองขึ้นมาปัดออกด้วยความรำคาญ แถมยังงึมงำบ่นอะไรที่ฟังไม่ได้ความอีก


แต่ไฟยังไม่ยอมแพ้ ถ้าหากเจ้าเด็กนี่ไม่ตื่นเขาก็จะตบแก้มเจ้าเด็กนี่จนกว่าจะตื่น ถ้าหากตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าแก้มของตนแดง เด็กนี่ก็ไม่สามารถมาโวยเขาทีหลังได้หรอกนะ ก็ใครสั่งให้ขี้เซาขนาดนี้กัน


แปะๆ แปะ


“ฮื่อออ~~


ไฟขมวดคิ้วมองพ่อบ้านของตนเอง ตบจนแก้มขึ้นรอยนิ้วของเขาจะครบห้านิ้วอยู่แล้ว พ่อบ้านคนใหม่ก็ยังคงไม่ตื่นสักทีทำเพียงแค่ครางฮือแล้วเอามือปัดป้องออกเพียงแค่นั้นแล้วอย่างนี้เขาควรต้องทำยังไงต่อ จะปลุกหรือจะปล่อยให้นอนแบบนี้ไปเลยดี


“ไม่ตื่นจริงๆสินะ”


เขาพึมพำกับตนเองเมื่อตอนนี้เด็กขี้เซากำลังเอาผ้าห่มคลุมโปงตัวเองไว้เพื่อหลีกหนีสิ่งรบกวน ไฟได้แต่ขมวดคิ้วมองแล้วก็ถอนหายใจเงียบๆ


ก็คงต้องปล่อยให้นอนจริงๆ


คนเป็นเจ้าของห้องถอดใจแล้วเดินออกมาจากห้อง ล้มตัวลงนั่งที่โซฟาตรงห้องรับแขกจากนั้นก็เปิดโทรทัศน์ให้อยู่เป็นเพื่อนระหว่างที่เขากำลังทำงาน


งานของเขาก็ไม่ได้มีอะไรมากนอกจากงานกฎหมายที่อาจารย์มอบให้นักศึกษาทำหลังจากจบคลาสเรียน มันไม่ได้ยากอะไรสำหรับเขาเลยเพราะเขาเข้าใจเนื้อหาเป็นอย่างดี


ไฟไม่ใช่คนเรียนเก่งอะไรมากนัก เขาเพียงแค่อ่านและทำความเข้าใจมันเลยทำให้หลายๆคนคิดว่าเขาเรียนเก่ง ก็ถ้าไม่เข้าใจก็ต้องอ่าน ถ้าหากอ่านแล้วไม่เข้าใจอีกก็แค่ถามอาจารย์ไม่ก็ถามผู้ที่รู้และเข้าใจในเรื่องนั้นๆ มันก็ไม่ได้ยากหรือหนักหนาอะไรขนาดนั้นและนั่นจึงทำให้เขาสามารถเรียนวิชากฎหมายผ่านไปได้ด้วยดีโดยไม่คิดจะซิ่วหรือลาออกไปตั้งแต่ชั้นปีที่หนึ่ง


เขาทำงานไปเรื่อยๆและหวังว่าระหว่างนี้เขาจะเห็นพ่อบ้านที่แม่ส่งมาตื่นขึ้นแล้วมาออกมาข้างนอกห้องสักที แต่จนแล้วจนรอดไฟก็ยังไม่เห็นทีท่าว่าเด็กคนนั้นจะออกมาเลยสักนิด


เขาเก็บงานวิชากฎหมายที่พึ่งทำเสร็จเอาไว้ในห้องนอน ออกมาปิดโทรทัศน์ที่เปิดค้างไว้ วันนี้คงไม่ได้ทานอาหารจากพ่อบ้านคนนี้ ไฟก็ต้องออกไปหาอะไรใส่ท้องข้างนอกนั่นแหละ ถ้ารอเด็กคนนี้ตื่นคาดว่าเขาคงกลายเป็นโรคกระเพาะไปเสียก่อน


`•.¸¸.•´

.
.
.
.
Thank you for reading.


ขอบคุณสำหรับการติดตามนะค้าา หลักๆคือเราจะลงเรื่องนี้ศุกร์-เสาร์เพราะเขียนได้หลายตอนแล้ว ถ้าหากเขียนจนจบแล้วจะมาลงให้เรื่อยๆนะคะ แล้วก็ถ้าหากมีเหตุอะไรไม่ได้มาลงก็จะแจ้งในทวิตเตอร์กับเฟสบุ๊คให้ได้ทราบเด้อ
ปล.เราใกล้เปิดเทอมแล้วจะพยายามลงเรื่องนี้ให้จบก่อนเปิดเทอมน้าาา

แท็ก #มารักกับไฟ
ติดตามข่าวสารได้ที่




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.368K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

733 ความคิดเห็น

  1. #723 aimmydek-d (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2563 / 02:31
    อู้เลย55555555สงสารเหนื่อยสะสม พี่ไฟก็ใจดีมากก
    #723
    0
  2. #666 Biekps99 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มกราคม 2563 / 21:57
    โอย น้อง
    #666
    0
  3. #651 paninfinitekiml (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 13:01

    อู้งานแต่พี่เค้าก็ไม่ยักกะดุน้องเลยเนอะ 5555

    แบบเห็นว่าดูนอนสบายดีไม่อยากขัด

    แต่หนูคะ คราวหลังพี่เขาอาจจะดุหนูได้นะ

    #651
    0
  4. #649 0922297838 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 09:24
    น้องงงง วันแรกก็อู้งานซะแล้ว
    #649
    0
  5. #648 Nanthara (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 12:07
    โอ๊ยน้องวันแรกก็อู้งานซะแล้ว5555555555
    #648
    0
  6. #642 yayeefriendly (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 21:10
    น้องงงงง 55555555
    #642
    0
  7. #638 inunu (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 13:39
    น้องเหนื่อย ไม่ยอมตื่นเลย 55
    #638
    0
  8. #630 pimpika-68 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 15:57
    เอ็นดูอาโป ขี้เซาอะไรขนาดนั้นลูกกกกก
    #630
    0
  9. #617 nnjtmmq (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 15:35
    น้องน่ารักอ่ะ
    #617
    0
  10. #606 Xialyu (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 15:18
    โธ่น้องอาโป
    #606
    0
  11. #591 bowiieez (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 21:44
    เหมือนเตรียมตัวมาเป็นเจ้าสาว 5555 น้องโปขี้เซามากอ่ะะะ
    #591
    0
  12. #581 MuuKaew (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 09:35
    ขี้เซาเกินไปแล้วโปเอ้ย
    #581
    0
  13. #555 rattanalak44 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:13
    ขี้เซาอะไรขนาดนั้นล่ะอาโป5555
    #555
    0
  14. #542 Readjung (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:50
    ละมุมากเลยค่ะ ชอบๆๆๆๆ
    #542
    0
  15. #519 aommy2611 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 10:31
    น้อง..พี่ไฟคงประทับใจมากอิอิ
    #519
    0
  16. #517 thanita24973 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2561 / 21:34
    น้องว่าที่สามีมาปลุกลู๊กกกกตื่นๆๆไไ
    #517
    0
  17. #512 niyay123 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 22:47
    อืมมมมม
    #512
    0
  18. #509 rayfa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 17:13
    ขอเสริมนิดนึงนะคะ คอนโดหรูก็จริงแต่ห้องน้ำห้องเดียวไม่เข้าใจจริงๆค่ะ ขอโทษที่ต้องพูดนะคะ
    #509
    1
    • #509-1 MukmemY(จากตอนที่ 3)
      6 พฤศจิกายน 2561 / 00:52
      คิดเหมือนกันเลยค่ะ5555
      #509-1
  19. #481 chanchanchan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 15:19
    น้องลูกกกกก ตื่นได้แร้ววววว5555
    #481
    0
  20. #478 mingdaya (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 10:26
    นร๊องงงงงงงงงง อิพี่หิวแล้ววววววววว
    #478
    0
  21. #450 Miki_milky (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 14:05
    มาถึงคอนโดพี่เค้าก้อขี้เซาเชียวนะอาโป
    #450
    0
  22. #414 Ppjk0109 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 01:39
    น้อง ทำไมขี้เซาแบบนี้ 5555
    #414
    0
  23. #374 Thanunnaphat (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 15:24
    เริ่มงานวันแรกก้ออู้ซะแล้ว..
    #374
    0
  24. #328 jj-12-hp (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 17:27
    หนูรู้กกกกกก ทำไมอู้ล่ะคะ
    #328
    0
  25. #312 i-sompannn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 14:05
    คุณพ่อบ้านอู้ตั้งแต่วันแรกเลยนะจ๊ะ ^^
    #312
    0