ตอนที่ 1 : ตบสิ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1644
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 171 ครั้ง
    12 มี.ค. 62


บทที่ 1

✒ ตบสิ✒



Alan

'เลิกเล่นได้แล้วครับ...โมนา'

Writer  Part's

ทุกอย่างมีจุดเริ่มต้น

เรื่องราวของเธอก็เช่นกัน

             กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว เกิดโศกนาฏกรรมครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ เมื่อชายหนุ่มผู้ครอบครองภูติแวมไพร์ได้ทำการฆาตรกรรมหมู่ราชวังไรเซนเทียร์จนพินาศย่อยยับ...มีตำนานว่าเบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมดคือแม่มดตาบอดแสนชั่วร้ายนางหนึ่ง เรื่องราวนี้หากมองเผินผ่านก็เหมือนนิทานปรับปราทั่วไปหากแต่ใครจะรู้เล่า หมือนดั่งเรื่องเจ้าหญิงออโรร่า มาลิฟิเซนต์ก็ใช่จะร้ายกาจเสมอไป แม่มดชั่วร้ายอาจเป็นเพียง....หญิงตาบอดคนหนึ่งก็เป็นได้

ประเทศไทย

นนทบุรี[เมืองทองธานี]

T 11

"โมนา!"

               เสียงเรียกของแม่ทำให้ 'โมนา' เงยหน้าจากมือถือ JX ขึ้นมามองแม่ หลังจากกลับจากโรงเรียนแถวนี้ก็มาหาแม่ที่ร้านนวดข้างตึกเพื่อรับเงินไปซื้อกับข้าวขึ้นห้อง  แม่ถามถึงการบ้านวันนี้และก็ให้เงินมาร้อยหนึ่งก่อนจะหอมแก้มแล้วไล่เธอไปซื้อของขึ้นห้อง  

"ขอบคุณคะ แม่"

                   เธอไหว้ก่อนจะเดินมาที่หน้าตึกที่มีร้านขายของวางแถวเรียงรายกันขายส่วนแม่ค้าก็ยืนยิ้มแฉ่งต้อนรับลูกค้าอย่างเต็มที่  สาวเจ้าเดินไปซื้อน้ำพริกผักลวกกับปลาทอดแล้วจ่ายตังเดินผ่านร้านเข้าภายในตึกเพื่อขึ้นลิฟต์เตรียมกลับห้อง แต่ระหว่างรอก็พบกับชายหนุ่มสุดหล่อลากพื้นเข้าซะก่อน

บอกตามตรง......

เธอไม่ชอบเข้าใกล้ผู้ชายนอกจากครอบครัวตัวเองเลย

"ชั้นไหนค่ะ?"

                   เมื่อเข้ามาในลิฟต์เธอก็เอ่ยถามเขา  เขายิ้มก่อนจะชูนิ้วขึ้นมาบอกจำนวนฉันเลยกดให้ ระหว่างรอไม่มีไรทำก็ยืนอ่านนิยายไปพลางๆ และในที่สุดก็จับได้ว่าถูกมองเลยเงยหน้าขึ้นมามองเขาที่เป็นเพียงคนเดียวที่อยู่กับเธอภายในลิฟต์ตัวนี้

"มีอะไรเหรอค่ะ?"เธอถามพร้อมกับยืนจ้องกลับทำให้ชายคนนั้นเขินขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ

"ไม่มีอะไรครับ....คือว่า  เพิ่งเลิกเรียนเหรอครับ?"กลายเป็นว่าโดนชวนคุยเฉย

"ค่ะ  แล้วพี่ล่ะคะ?"

"เอ่อ...ผมทำงานในห้องน่ะครับ  แล้วก็....เราอยู่ห้องข้างๆกันนะครับ"เขายิ้ม

เอ๊ะ! เธอลืมไปได้ไงว่าเธอกดลิฟต์ให้เขาชั้นเดียวกับตัวเอง

"งั้นเหรอคะ....พี่ชื่อไรล่ะคะ?"

" 'อลัน' ครับโมนา"เขายิ้มก่อนจะยกมือขึ้นลูบหัวฉัน

เอ๊ะ! 0^0

"แล้วเจอกันนะครับ"เขาพูดก่อนจะเดินจากไป

ทำไม....ถึงรู้ชื่อเธอล่ะ?

ห้อง 11/31

แอ๊ดดดดดดดดดดดด

                  ประตูห้องเปิดอย่างอ่อยอิงเคียงแนบกับพื้นซะจนอยากยกบาทาถีบแต่ก็เกรงใจเจ้าของห้องที่เช่ามาจึงต้องออกแรงดันเข้าไปเล็กน้อยเพื่อให้บานประตูเปิดพอจะเบียดร่างอ้วนๆเข้าไปได้ เมื่อเข้าไปก็หันมาปิดประตูแล้วจัดแจงวางกับข้าวลงบนโต๊ะ  ล้างจาน จัดเตรียมทำความสะอาดห้อง  เปิดทีวีดูละครตอนเย็นแล้วนั่งลงกินข้าวคนเดียวเรื่อยเปื่อย

Write End Part's

Mona Part's

'ตื้อดึง'

                เสียงแจ้งเตือนแอปนิยายที่เธอติดตามไว้ก่อนจะเปิดแอปขึ้นมา ฉันหน้าบูดเมื่ออ่านมาถึงตอนที่พระเอกทิ้งนางร้ายที่เป็นคู่หมั้นมารักนางเอก

ใครมันจะไปดีเลิศขนาดนั้น

"5555 น่าสงสารพระเอกโดนนางเอกตบ"

                   ฉันหัวเราะก่อนจะเก็บข้าวและใช้ฝาชีปิดไว้ให้แม่ขึ้นมากิน  แล้วเข้าห้องน้ำอาบน้ำทำความสะอาดร่างกาย เมื่ออาบเสร็จก็มาเปิดอ่านหนังสือนิยายเล่น  และด้วยความบ้าบออะไรก็ไม่รู้ทำให้ฉัน...

ฉึก!

"โอ้ย!!"

                 ฉันสะดุ้งเมื่อตอนเปิดอ่านแล้วกระดาษมันบาดนิ้ว เลือดสีแดงเริ่มไหลซึมแทรกแซมกับเนื้อกระดาษทำให้ฉันตาโตเท่าไข่หานเมื่อเลือดมันไหลไม่หยุด  ฉันคว้าผ้าแถวนั้นมาเช็ดเลือดแต่ก็ต้องหน้าซีดเมื่อเลือดมันไม่หยุดไหล!

ก๊อกๆๆๆ

"ใคร?!!"ฉันตะโกนถามออกไป

"ดีครับโมนา...พี่อลันครับ"เสียงตอบกลับมาทำให้ฉันพันผ้าไปเปิดประตูให้

"มีอะไรรึเปล่าคะ?"ฉันถามทั้งๆที่หน้าซีด

"อ้าว! เป็นอะไรเนี้ยครับ?"พี่อลันถามก่อนจะดึงเอานิ้วฉันไปดู ฉันนิ่วหน้าเมื่อพี่เขากระฉากไปดู

"ขอโทษครับ"เขาเอ่ยก่อนจะยิ้มหวาน

"พี่ขอเข้าไปได้มั้ยครับ?"

"ไม่ได้ค่ะ"

"ขอบคุณครับ"เขายิ้มแล้วแทรกตัวเข้ามาทันที

"เดี๋ยวพี่!!"

เห้ย!ที่พูดไปเนี้ยฟังบ้างมั้ย?

                  ฉันถอนหายใจแล้วปิดประตูก่อนจะส่งข้อความบอกแม่ว่าพี่ข้างห้องมาหาและน่าแปลกที่แม่ดันรู้จักกับพี่อลันเขาด้วย พี่อลันยิ้มแฉ่งให้ฉันแต่ไม่รู้ทำไม รอยยิ้มแบบนั้นมันไม่น่าไว้ใจเลยสักติ๊ด

ตรูไม่เข้าใจตั้งแต่มีผู้ชายเข้ามาในห้องล่ะ!!! =_=;;

"พี่มีธุระอะไรคะ?"ฉันถาม

"ไม่มีแล้วมาไม่ได้เหรอครับ?"เขาช้อนตามองแล้วมองฉันตัวแทบพรุนก่อนจะยิ้ม

"ไม่ได้ค่ะ!!=_=;;;"ฉันตอบก่อนจะก้มมองตามปรากฎแว้

อิผี!! มีแค่ผ้าขนหนู!!!

                 ฉันหน้าแดงวิ่งเข้าห้องน้ำไปเปลี่ยนเสื้อผ้าไม่ทันเห็นแววตาของพี่อลันที่แปลกไปพร้อมรอยยิ้มแปลกๆที่น่ากลัว แน่นอนว่าฉันไม่ทันเห็น....'เขี้ยว' ด้วย

5  นาทีผ่านไป

"พี่กลับห้องเถอะคะ  แฟนพี่ไม่ว่าเหรอ?"ฉันถามพร้อมกับเหลือบมองพี่อลันที่จ้องฉันทำการบ้าน ส่วนแผลพี่เขาทำแผลให้แล้ว

"แฟนพี่ไม่ว่าครับเพราะพี่ไม่มี"เขายิ้ม

ยิ้มอีกแล้ว! น่ากลัว! น่ากลัวจริงๆ

"แต่พี่จ้องแบบนี้...หนูไม่มีสมาธิ"

"งั้นพี่สอนการบ้านม่ะ"

ไม่ได้ดีกว่าเดิมเลย!!!

                   พี่อลันลงมานั่งข้างๆฉันแล้วนั่งสอนการบ้าน ฉันเลยตัวเกร็งเพราะไม่ค่อยถูกกับผู้ชายแต่พี่เขาก็สอนเข้าใจนะ ฉันลองทำตามแล้วก็คุยกันดูปรากฎว่าพี่เขาก็ดูคุยด้วยได้ง่ายและเข้ากับคนอื่นเก่ง ระหว่างทำการบ้านฉันแทบไม่ได้สังเกตุเลยว่าเลือดมันไม่หยุดไหลและเริ่มซึมมาจากแผลที่ใช้ผ้าปิดไว้

เฮ้ยคนเขียน! เส้นเลือดใหญ่มันอยู่ตรงนิ้วรึงาย!!=0=

"โมนา....เลือดไหลครับ"

"ห้ะ? 0^0"ฉันมองนิ้วตัวเองก่อนจะแทบกรี๊ด!

อิผีๆๆๆๆ!เลือดๆๆๆๆ

"0_0;;;;;;"ฉันเริ่มเหงื่อยตกและคว้าโทรศัพท์จะโทรหาแม่แต่พี่อลันแย่งไปก่อน

"พี่! เอามา!"ฉันแย่งจะเอาแต่เพราะเตี้ยมันเลย

คว้าไม่ถึงอ่ะ T^T

"จะทำอะไรครับ?"

"จะโทรหาแม่! พี่ไม่เห็นเหรอ? เลือดไหลเป็นน้ำก็อกเลยเนี้ย"ฉันพูดแล้วเกาะเขาพยายามเอามือถือ

"หืมม์....ไม่ต้องหรอกครับ"เขาพูดก่อนจะกอดเอวฉันไว้

เห้ย! ไม่ใช่ล่ะ! 

"พี่ทำไร?!!"ฉันอุทานแล้วชักกลัวขึ้นมา

"โมนาครับ....เลิกเล่นแล้วกลับบ้านได้แล้วครับ"พี่เขายิ้มหวานก่อนจะบีบมือถือฉันแหลกคามือ

"พี่!! นั่นมือถือหนูนะ!!! พี่พูดอะไร?!! หนูไม่รู้เรื่อง!!!"ฉันตวาดแล้วพยายามดิ้นให้หลุดแต่แรงเขาเยอะมาก

ไม่มีทาง! ฉันแรงเยอะขนาดนั้นเนี้ยนะ!

"พี่ปล่อย!!"

"ขอปฏิเสธครับ...."พี่เขาพูดก่อนจะกระชากคอเสื้อฉันให้กว้างขึ้นแล้วซุกไซร้เล่นเอาฉันหน้าซีด พลันสัมผัสแข็งๆก็ขูดกับลำคอฉันจนสะดุ้ง 

อยะ...อย่า...อย่าบอกนะว่า---

"พี่---ไม่ใช่คน!!!"

"ทำไมล่ะครับ?.....พี่ไม่ใช่คนแล้วโมนาเกลียดเหรอ?"

"ปล่อยนะ!!"

งับ!!

"อึก!"

                 ฉันสะดุ้งสุดตัวเมื่อคมเขี้ยมแทรกตัวเข้ามาในผิวหนังจนสะท้านไปทั้งตัว ความเจ็บปวดเพราะสิ่งแปลกปลอมแทรกแซงเข้ามาในผิวหนังทำให้บ่อน้ำตาแตก ฉันทั้งร้องไห้ทั้งพยายามพลักพี่เขาออก

เจ็บ! มันเจ็บ!!

"บทลงโทษที่หนีมาครับ"เขาถอนเขี้ยวออกมาแล้วเอ่ย  เลือดของฉันไหลลงมุมปากมาที่คาง

ไม่นะ! ตอนนี้มันเริ่มมึนๆแล้ว

"ลงโทษอะไร?!! หนูไม่รู้เรื่อง!!"

"โมนาไม่รู้....แต่เดี๋ยวก็รู้ครับ"

"ปล่อย!!!"ฉันดิ้นด้วยเรี่ยวแรงที่เริ่มหมดลง

"ดิ้นอีกสิครับ"เขาคล้ายท้าทายแต่การที่เชิดหน้าฉันขึ้นแล้วจ้องด้วยดวงตาแบบนั้นมันเป็นการเตือน....

ถ้าฉันดิ้น....คงโดนกัดอีกแน่ๆ

"พี่ปล่อยหนูไปเหอะ...หนูกับพี่ไม่เคยรู้จักกัน!!"ฉันพูดพร้อมกับเริ่มน้ำตาไหลอีกครั้ง

"ใจร้ายจังครับ....คนอุตส่าห์มาตามกลับบ้าน"

"อย่ามามั่ว! ก็ที่พี่ยืนอยู่เนี้ยแหล่ะบ้านหนู!"

"โมนา....อย่าเถียงครับ"พี่เขาพูดก่อนจะกดลงบนแผลที่เขากัดซึ่งมัน.....

เจ็บ...เจ็บผักๆ

"ไม่...ที่นี้ไม่ใช่บ้านโมนานะครับ"เขาพูดก่อนจะกรีดเล็บแหลมคมไล่ลงมาที่แก้มฉันจนรู้สึกแสบๆ

"เจ็บนะ...เลิกทำแบบนี้เถอะคะ"ฉันพูดพร้อมกับผลักเขาออกแต่ก็เหมือนเดิม

ไม่ขยับสักติ๊ด

"แค่นี้ก็เจ็บแล้วเหรอครับ?....ไม่เป็นไรเดี๋ยวมีเจ็บกว่านี้เยอะครับ"

ขอบคุณที่บอกค่ะ  ไม่ได้ช่วยอะไรตรูเลย!!!!T^T

ต่อ

1 ชั่วโมงต่อมา

ที่นี้.....ที่ไหน?

               ฉันคิดในใจเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาพบกับความมืดมิด เฮ้ย! นี้มันเกิดอะไรขึ้น?!! ไอ้พี่บ้าอลันนั่นหายไปไหน?!! แล้วที่นี้มันที่บ้าอะไร?!!! WTF?!! ฉันยืนหัวเสียกับชีวิตดีๆดันมาล่มเพราะไอ้พี่บ้าที่ไหนก็ไม่รู้!! 

กลับบงกลับบ้านอะไรล่ะ?!! เราไม่รู้จักกัน!!

"โอ้ย! ฉันต้องกลับบ้าน!"ฉันกุมขมับ

พรึ่บ!

"ใคร?!!"

                เสียงที่เกิดขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยทำให้ฉันสะดุ้งและหันไปมอง ปรากฎร่างเด็กชายตัวเล็กน่ารักและจิ้มลิ้มปรากฎขึ้นมาอย่างไรไม่อาจทราบแต่รอยยิ้มและดาเมจความหล่อกระชากตับไตไส้พุงเนี้ยมันคล้ายใครไม่รู้  รอยยิ้มที่ขยันส่งมาให้นี้อีก....ฉันจ้องมองยัยเด็กนั้นกลับปานจะกินเลือดกินเนื้อ  พนันหมดน่าตักเลยว่ามันคือ...ไอ้พี่อลันร่างเด็ก! คนบ้าอะไรจะเหมือนกันราวกับโขกกันออกมาขนาดนั้น

"มองแบบนั้นทำไมครับโมนา?"เด็กชายถามพร้อมกับยิ้มหวาน

"ส่งฉันกลับบ้านเดี๋ยวนี้นะ! อลัน!!"

"กลับไปทำไมล่ะครับที่นั้นน่ะ?  กลับบ้านเราเถอะครับ...."เด็กชายชักชวน

"ไม่! ฉันจะกลับบ้าน! ฉันจะกลับไปหาแม่!"

"เจ้าไม่มีทางกลับไปได้โมนา....เจ้าตายแล้ว  ณ ที่แห่งนั้น"

                       เด็กชายพูดจบบรรยากาศสีดำรอบตัวพวกเราก็บิดเบี้ยวกลายเป็นภาพเหตุการณ์ที่ห้องของฉันที่มีสภาพเลือดท่วมและร่างกายที่เหลวแหลกแทบมองไม่เห็นชิ้นดี และแม่ของฉันที่ร้องไห้ราวจะขาดใจ ฉันยกมือขึ้นปิดปากแทบยอมรับสภาพตรงหน้าไม่ได้

"พี่ทำอะไร?!! พี่ทำอะไรกับร่างหนู!!"

"ทำลายมันไง....กลับกันเถอะโมนา"เด็กชายเอ่ยจบร่างของฉันก็โดนกระชากเข้าหาแสงสว่างด้านหลังอย่างไม่ทันได้รู้ตัว  

"ไปลงนรกซะ! อลัน!!!"ฉันตะโกนด่าก่อนจะหายไปในแสงสว่าง

Mona End Part's

Write Part's

"ทำอะไรลงไปย่ะ!!!?"

                 หญิงสาวใส่แว่นเดินเข้ามาถามเด็กชาย ดวงตาจ้องมองที่เด็กชายผู้ร้ายเดียงสาอย่างไม่น่าอภัยแล้วก็อดตกใจไม่ได้ว่านี้คือสิ่งที่เธอสร้างขึ้นเหรอ  เด็กชายหันมามองหญิงสาวใส่แว่นแล้วก็แสยะยิ้มให้  

ช่างไม่น่ารักเหมือนตอนอยู่กับโมนาเลย....

"ทำอะไร? ก็พาโมนากลับบ้านไง....แกต่างหากที่ทำบ้าอะไรของแก?"เด็กชายเอ่ยพร้อมกับเตรียมตัวจะกลับโลกของตนเหมือนกัน

"อย่ามาสวนฉันนะ! ฉันทำตามหน้าที่ของฉันเท่านั้น!"หญิงสาวใส่แว่นเอ่ยพลางขยับแว่นให้เข้าที่ซึ่งทำติดจนเป็นนิสัย

"หน้าที่...?  หน้าที่ของแกคือทำสัญญากับตัวละครและลากเธอออกมาจากโลกแห่งไรท์เหรอ? ยัยไรท์เตอร์บ้า!!"

"นั่นเพราะโมนาขอร้องหรอก!"หญิงสาวตะคอกและกำสมุดในมือแน่น

"ไม่มีทางที่โมนาจะขอร้องแบบนั้น!"

"ก็ไม่มีใครเขาอยากเห็นคนรักตัวเองไปเสวยสุขกับคนอื่นหรอกนะ!!!"หญิงสาวตวาด  อาการหอบกำเริบจนต้องหยุดชะงักทุกอย่างแล้วอยู่นิ่งๆเพื่อหอบหายใจ

"แต่นั่นแค่เพื่อนของข้า!"เด็กชายเอ่ยพร้อมกับใบหน้าที่เริ่มจะสลายไป

"เพื่อนนอนล่ะสิไม่ว่า..."หญิงสาวแว่นเติมต่อก่อนเด็กชายจะหายไป

                  ถ้าเปรียบเธอกับเด็กชายแล้วคงไม่ต่างอะไรกับแม่และลูก  เพราะเธอเป็นคนสร้างตัวละครบุคคลิกนี้ขึ้นมา แต่ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน เธอกับเด็กชายจึงไม่เคยถูกกันเลยแม้แต่ครั้งเดียว ต้องหาทางจิกกัดโจมตีอีกฝ่ายอยู่เสมอ ถ้าไม่ใช่เธอเริ่มก็เขาเริ่ม จนมันกลายเป็นเรื่องปกติที่เธอกับเขาจะจ้องจิกกัดทุกทีที่เจอหน้า หญิงสาวถอนหายใจแล้วหลับตาลงรอบตัวของหญิงสาวก็กลายเป็นโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง และเธอที่อยู่ในชุดคนป่วยก็นอนอยู่บนเตียงพร้อมกับกำสมุดเอาไว้เช่นเคย

สมุด...ที่กุมชะตาโลกอีกใบไว้ทั้งใบ

"ลิเลียน่าคะ...ถึงเวลาทานยาแล้วนะคะ"นางพยาบาลคนเดิมเปิดประตูเข้ามาในห้องพร้อมกับแก้วยาแก้วหนึ่งและรอยยิ้มแสนอ่อนหวาน

"ขอบคุณค่ะ"หญิงสาวยิ้มตอบก่อนจะรับยามาพลันจ้องมองในแก้วน้ำที่วางอยู่ตรงหน้า

และสำหรับที่นั้น.....เธอคือพระเจ้า

Writer  End  Part's

Mona Part's

ไรท์เซนเทียร์[อาณาจักรอเล็กเทียร์]

พระราชวังอเล็กเทียร์

งานเลี้ยงครบรอบ 17 ชันษาขององค์ชายดิเอโก

ฉ่า!!!!

"สลัด!! เย็น!!"

                     ฉันอุทานออกมาเสียงดังหลังจากสะดุ้งตื่นแล้วพบว่าน้ำเย็นสาดใส่หน้าฉันอย่างจัง  ฉันจ้องมองคนรอบตัวที่ไม่คุ้นหน้า เหมือนที่นี้จะอยู่ใจกลางงานเลี้ยงแล้วก็ตกใจนิดๆเมื่อพบว่าพวกเขาเหมือนนิยายที่ฉันเพิ่งอ่านไปมาก  นั่นนางเอก นั่นพระเอก พระรอง พี่ชายตัวร้ายที่เดินตรงจะมาหาฉันแต่โดนจับไว้อยู่  เขาจ้องมองฉันด้วยสายตาปวดร้าวและเป็นห่วง

อย่าบอกนะว่า....ฉันเป็น....นางร้าย?

"ตื่นแล้วเหรอ...โมนา?"เสียงทักที่เย็นชาจากพระเอกซึ่งเป็นคู่หมั้นของฉันตอกย้ำให้ฉันรับรู้ความจริงว่าฉันมาอยู่ในร่างของใคร

พรึ่บ!

                  ฉันลุกขึ้นแล้วจ้องมองพ่อพวกพระเอกด้วยดวงตาแข็งกร้าว นี้ฉันเพิ่งตื่นมานะ! ทำอะไรเกรงใจกันบ้างสิ! ไหนจะเรื่องไอ้พี่อลันอีก! ตอนนี้ฉันกำลังหัวเสียสุดๆ อะไรกัน?! นี้มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น?! ความทรงจำของโมนาค่อยๆประติดประต่อและมันมากพอที่จะลับฝีปากให้คมจัดจ้านเมื่อฉันพอจะรู้เรื่องราวคร่าวๆของนิยายเรื่องนี้ด้วย แล้วดูสายตายัยนางเอก! มันมองราวกับว่าสมเพชและสมน้ำหน้าฉันมากมาย

มันน่านัก!

"แล้วเห็นว่าอย่างไรล่ะเพคะ?!"ฉันตวัดเสียงใส่

                  โมนาตัวร้ายตัวนี้ เป็นคนที่อ่อนโยนมากและมีความอ่อนหวานและใสซื่อเป็นนางร้ายที่โดนนางเอกใส่ร้ายปูยี้ปูย้ำจนกลายเป็นคนที่เจ็บปวดและต้องการแก้แค้นแต่เพราะตนเองไร้พลังเลยทำอะไรไม่ได้นอกจากใช้ยศของมารดาคอยปกป้องตัวเอง

"นี้เจ้า...ปากคอเลาะร้ายขึ้นนิ"พ่อพระเอกนาม'ดิเอโก'เอ่ยก่อนจะยิ้มเหยาะใส่ฉันก่อนจะส่งสัญญานให้ทหารเข้ามาจับตัวฉัน

"หลีกไปนะไอ้พวกสวะ!! แกคิดว่าแกเป็นใครถึงมาแตะต้องข้า!"ฉีนตวาดก่อนจะจ้องมองด้วยดวงตาแข็งกร้าว 

                พวกทหารหยุดชะงักและไม่เข้ามาจับตัวฉัน พ่อกับแม่ของดิเอโกที่เป็นกษัตริย์และราชินีแห่งประเทศนี้รักและหวงแหนโมนามาก เพราะแม่ของโมนาเป็นเพื่อนสนิทกับทั้งสองท่าน ท่านจึงเห็นโมนา นางร้ายที่น่าสงสารเป็นดั่งบุตรสาวที่ตนอยากจะมี

"พอเถอะค่ะ   ดิเอโกคะ....ฉันไม่เป็นอะไรคะ"แม่นางเอก 'โยโกะ' เอ่ย เธอเป็นเจ้าหญิงจากอาณาจักรเล็กๆที่เข้ามาเรียนที่อาณาจักรนี้แต่มีภูติเป็นถึงภูติเทพธิดากับนางเงือกเลยได้รับการเอาใจใส่เป็นพิเศษ

                  แม่นางเอกในสภาพชุดเปียกทั้งตัวแต่ไร้รอยบาดแผลกับฉันที่สภาพเปียกทั้งตัวและมีรอยตบที่หน้าจากกระทำของชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคู่หมั้น  โอเคร....แกเป็นห่วงได้ถูกคนจริงๆ พ่อสุภาพบุรุษจุฑามณี   ฉันลุกขึ้นก่อนจะวิ่งมาหาพี่ชายพวกทหารต่างผงะและถอยออกเมื่อฉันใช้ดวงตาจ้องมอง  พี่ชายลูบที่ใบหน้าของฉันก่อนจะกอดเอาไว้กับตัว

"โมนา....กลับบ้านกันนะ"เสียงของ 'เมทริกซ์' อ่อนโยน เขาเป็นพี่ชายที่โมนารักและเคารพมากเขาคอยอยู่เคียงข้างโมนาทุกสถาณการณ์แม้ว่าโมนาจะเป็นอย่างไร

"อืม...."ฉันเอ่ยก่อนจะกุมมือพี่ชายเตรียมจะเดินกลับแต่ทหารก็ขว้างไว้ซะก่อน

"เจ้าไม่มีสิทธิ์ที่จะไปจนกว่าจะขอโทษโยโกะ"ดิเอโกเอ่ยน้ำเสียงเย็นชาและบีบบังคับถ้าเป็นปกติโมนาคงร้องไห้ไปแล้วกับความเย็นชานี้

แต่ว่า....ฉันน่ะ...ไม่ใช่โมนา

"ขอโทษ? ทำไมหม่อมฉันต้องขอโทษล่ะเพคะ? นางเดินมาชนข้าก่อนแท้ๆ"

                     เป็นความจริงที่นางเอกเดินมาชนโมนาก่อนและดีที่โมนาไหวตัวทันเลยหลบน้ำที่หกได้ผิดกับแม่นางเอกที่แค่โดนน้ำสาดใส่ก็ล้มไปนั่งกับพื้น  โมนาจะยื่นมือไปช่วยแต่แม่นางเอกก็จับมือนั่นมาตบหน้าตัวเองและเอกติ้งนอนลงไปก่อนจะร้องไห้ หลังจากนั้นดิเอโกก็มาถามเหตุการณ์และโมนาก็ปฎิเสธสุดท้ายก็โดนตบหน้า ที่เล่ามาเนี้ยได้จากความทรงจำของโมนาล้วนๆนะ

"เจ้าตบหน้านางก็มากพอแล้ว"ดิเอโกพร้อมกับหันหน้ามาดูแม่นางเอกที่ตัวสภาพเปียกปอนยังกะลูกหมาตกน้ำ

"แล้วที่พระองค์ตบหน้าหม่อมฉันเนี้ยจะว่าอย่างไรเหรอเพคะ?"ฉันถามออกไปและหันไปจ้องมอง

"นั่นก็สมควรแล้วนิ"ดิเอโกเอ่ยด้วยความเย็นชา

"งั้นนางก็สมควรเช่นกันเพคะ"ฉันสวนกลับด้วยคำพูดของเขาเองทำให้ดิเอโกชะงักและจ้องมองฉันอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ปัง!!!

"เกิดอะไรขึ้น!!!"

                   บานประตูบานใหญ่เปิดออก ฉันแสยะยิ้มก่อนจะกุมมือพี่ชายเดินตรงไปหาผู้ที่เพิ่งจะเข้ามาในงานเลี้ยงแล้วถวายความเคารพพลางยิ้มให้

"ยินดีที่ได้พบเพคะ  องค์ราชัน...องค์ราชินี"

"พูดอะไรแบบนั้นโมนา? ต้องเรียกข้าว่า ท่านป้าสิจ้ะ"องค์ราชินีเอ่ยก่อนจะเอื้อมมือมาหยิกแก้มฉันแต่มันซ้อนกับรอยตบของดิเอโกพอดี

"โอ้ย!"

"โมนา?"องค์ราชินีแปลกใจกับท่าที่ของหลานสาวก่อนจะจับหน้าของโมนาขึ้นมาดูก็พบรอยตบแดงก่ำปรากฎอยู่บนหน้าทำให้รอยยิ้มดุจนางฟ้าหายไป

"แผลนี้โมนาได้มาอย่างไรรึเมทริกซ์"องค์ราชาหันมาถามพี่ชายของโมนาแล้วลูบหัวเบาๆแต่พี่ชายก็ไม่เอ่ยปากเพราะกลัวจะโดนโมนาโกรธถ้าพูดไป

"องค์ชายดิเอโกเพคะ"ฉันชิงตอบแล้วกุมแก้มของตัวเองไว้ก่อนจะหันมามองด้วยแววตาแพรวพราว แม่นางเอกที่เมื่อกี้ตอนฉันโดนสาดน้ำใส่แอบส่งสายตาสมเพชมาให้

"ดิเอโก!! ทำไมเจ้าทำกับสตรีเช่นนี้!?"องค์ราชินีหันมาตวาดถามลูกชายเมื่อเห็นสตรีข้างๆบุตรชายแล้วก็แสดงสีหน้าไม่พอใจออกมาทันที

"นางตบโยโกะพะยะคะ องค์ราชินี!" เสียงของพระรอง 'ทีเร็กซ์' เอ่ยพร้อมกับลูบผมโยโกะเบาๆ เขาเป็นลูกชายกรมมหาเสนาบดีผู้มั่งคั่ง

"ไหนล่ะหลักฐาน?!"องค์ราชินีเอ่ยก่อนจะปรี่มากระชากใบหน้างามให้หันมองตน เมื่อจ้องมองดูก็ไม่พบรอยตบตรงไหนจึงกระชากหน้านั่นออกอย่างรังเกียจ

"นี้เหรอใบหน้าสตรีที่โดนตบ? ช่างหมดจดเสียจริง!"องค์ราชินีเอ่ยพร้อมกับเหยียดสายตามองหญิงสาว

"องค์ราชินีเพคะ เรื่องทั้งหมดเป็นแค่การเข้าใจผิดเท่านั้นเพคะ โปรดประทานพระราชอภัยโทษด้วย"หญิงสาวเอ่ยพร้อมกับทำตาน่ารักให้องค์ราชินี มันเต็มไปด้วยความแสแสร้งจนราชินีขยะแขยง

"เข้าใจผิด....เจ้าก็รู้แล้วทำไมไม่บอกองค์ชายดิเอโกไปตั้งแต่แรกล่ะ  จะปิดไว้ทำไม?"เมทริกซ์เอ่ยถามสร้างความไม่พึงพอใจแก่องค์ราชินีเป็นอย่างมาก

"เจ้าจงใจงั้นรึ?"

"ไม่นะเพค่ะ!! ไม่!"

"ท่านแม่! หากจะทำอะไรโยโกะก็มาทำที่ผมเถอะขอรับ..."ดิเอโกเอ่ยพร้อมกับดึงให้โยโกะมาอยู่หลังตน

หืมม์.....รักกันดีจริงๆ

"งั้นเหรอ?.....งั้นแม่ยกหน้าที่นี้ให้โมนาล่ะกัน"เมื่ององค์ราชินีพูดจบดิเอโกก็เหมือนจะพอใจนิดๆ

ถ้าเป็นโมนาล่ะก็คงไม่ร้องขออะไรมากหรอก

                   เขาเดินมาหาโมนาก่อนจะกุมมือแล้วส่งสายตาอ้อนวอนพร้อมกับเอ่ยคำขอโทษหวานหูซึ่งฉันฟังแล้วขยะแขยงเสียไม่มี

"ข้าขอโทษนะโมนา....อภัยให้ข้าด้วย  เจาจะให้ข้าทำอะไรข้าก็ยอม"

พรึ่บ!

                ฉันกระชากมือออกแล้วหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดมือท่ามกลางสายตาตกตะลึงจากทุกคน  ฉันเดินไปกอดท่านพี่ก่อนจะยกยิ้มร้ายแล้วเอ่ยคำลงโทษที่ทำให้องค์ราชินีถึงกับยิ้มหวาน

"ตบโยโกะเป็นการไถ่โทษสิเพคะ"

"!!!!!"

"ตบสิเพคะ"

TO BE CONTINUE

 แบบนี้เป็นไงบ้างค่ะ? คอมเม้นต์กันเยอะๆน้า เขาขอโทษที่อัปช้าน้า เราขอโตดเราเพิ่งปิดเทอมมมมมมมม  ไรท์ขอโตดดดดดดดดดด  ไรท์ลองมาอ่านเป็นน้ำจิ้มก่อนนะค่ะ  

#รอวนไป

ขอบคุณที่ติดตามค่ะ รักรีดทุกโคนนนนนนน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 171 ครั้ง

8 ความคิดเห็น

  1. #110 Stamp5678 (@Stamp5678) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 21:48

    สนุกกกกกก
    #110
    0
  2. #109 chiicheer (@Siasii) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 22:58
    แร๊งส์....
    #109
    0
  3. #107 intira0625058322 (@intira0625058322) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 15:53
    พระเอกคนเดิมรึเปล่าคะ?
    #107
    1
    • #107-1 Amilea (@Saranrek) (จากตอนที่ 1)
      12 มีนาคม 2562 / 16:07
      อืม ก็คนเดิมนะคะแต่นิสัยจะแปลกขึ้นหน่อยๆนะ>_< ถ้ายังไงก็ขอบคุณที่ติดตามนะค่ะ
      #107-1
  4. #106 intira0625058322 (@intira0625058322) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 15:53
    พระเอกคนเดิมริเปล่าคะ?
    #106
    0
  5. #105 sumaleedechtanu (@sumaleedechtanu) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 11:59

    ต่อนะค้าาาา
    #105
    0
  6. #5 Nb_is_mine (@Nb_is_mine) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 16:47
    สนุกๆขออีกขออีก
    #5
    0
  7. #4 sutboran (@sutboran) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 16:46

    อ๊ากกกกกกกกจะลงเเเดงเเล้วว
    #4
    0
  8. #3 Xin long สามีหนู😘 (@namlong555) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 14:55

    ตัดฉับแบบละครไทย
    #3
    0