Sadist Vampier คู่หมั้นแวมไพร์ของฉันเป็นคนซาดิสต์ค่ะ!!

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 4,888 Views

  • 112 Comments

  • 340 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    21

    Overall
    4,888

ตอนที่ 2 : จุดฉนวนความโกลาหล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1245
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 162 ครั้ง
    15 มี.ค. 62

บทที่ 2

✒ จุดฉนวนความโกลาหล✒



Aric Frayboric

"องค์หญิงโยโกะ....."

Writer Part's

กรุงเทพ [โรงพยาบาลMINT]


                  ร่างของหญิงสาวธรรมดาที่มาพร้อมกับสมุดและปากกาคู่ใจ หมอและพยาบาลตามทางเดินเอ่ยทักทายหญิงสาวอย่างเป็นกันเอง  เธอหัวเราะแล้วยิ้มรับก่อนจะเดินมาตามทางเดินเพื่อเข้ามาในสวนบนดาดฟ้าที่เปิดให้นั่งเล่นและทำกิจกรรมอิสระของคนไข้ที่มาพักที่นี้เพื่อผ่อนคลายจิตใจ ความเคลียดและความเมื่อยล้า

"ลิเลียน่า   มาอีกแล้วเหรอคะ?"นางพยาบาลผู้ดูแลคนไข้ในสวนเอ่ยทักทายพร้อมกับยิ้มให้

"ค่ะ"ลิเลียน่าเอ่ยแล้วเดินไปนั่งที่ประจำริมรั้วสูงที่มีโต๊ะเก้าอี้วางไว้เฉพาะสำหรับเธอ

                  มือเรียววางสมุดที่มีรูปปกแปลกตาวางลงบนโต๊ะ ชั่วเวลานั้นที่สมุดแตะสัมผัวกับเนื้อไม้ทุกอย่างคล้ายเชื่องช้าลงหญิงสาวนั่งลงบนเก้าอี้พร้อมกับดวงใจที่เต้นระรัว  การดำเนินเรื่องต่อไปไม่ใช่เรื่องที่ง่ายเลย....โมนาที่เปลี่ยนไปนั่นยากเกินจะคาดเดาและร้ายกาจเกินจะบรรยาออกมา  มันจะทำให้ทุกอย่างในโลกโกลาหล! แต่ว่า....

ในเมื่อโมนากลับไปแล้ว...เธอก็ต้องดำเนินเรื่องต่อให้จบ

โมนา...ขอโทษที่ผิดสัณญานะ!....

"วงเวทย์เขียนวิถี!!"

พรึ่บ!



พระราชวังอเล็กซ์เทียร์

งานเลี้ยงฉลองครบ 17 ชันษาขององค์ชายดิเอโก

"ตบสิเพคะ"

                    โมนาเอ่ยก่อนจะยืนเผชิญหน้ากับดิเอโกอย่างไม่เกรงกลัวแววตาที่เปลี่ยนไปหยิ่งทระนงนางพญาหงส์ทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไป คนที่อยู่ใกล้ๆรับรู้ถึงกลิ่นอายของความเป็นผู้นำ เย่อหยิ่งทระนง เกรี้ยวกราดดุดัน ไม่อยากจะเชื่อว่าโมนาน้องสาวที่เมทริกซ์รักและเทิดทูนผู้แสนอ่อนโยนและอ่อนหวานจะมีบรรยากาศที่เปรียบดั่งราชินีเช่นนี้

"เจ้า-!  โมนา! เจ้ากล้าดียังไงถึง--"ดิเอโกต้องหุบปากลงเมื่อสายตาของโมนาคล้ายตบปากเขาให้หยุดทุกการกระทำ

"กล้าอะไรรึเพคะ?....หม่อมฉันเป็นผู้เสียหายนะเพคะ"โมนาเหยียดยิ้ม ตอกย้ำสถาณะผู้เสียหายของตนเอง

แม้ในสายตาของทุกคนโมนาคือคนที่ผิด

แต่ในสายตาผู้ที่มีอำนาจกว่ากล่าวให้นางถูก.... นางก็ต้องถูก!

"โมนา!!"เมทริกซ์เอ่ยเรียกสติน้องสาว

น้องสาวเขาบ้าไปแล้ว! 

ทำแบบนี้อาจทำให้องค์ชายรังเกียจเจ้ายิ่งขึ้นนะ!

"ท่านพี่...เงียบดีกว่าเจ้าค่ะ"โมนาหันไปเอ่ยกับผู้เป็นพี่  ดวงตาสีคาราเมลคู่งามสะกดผู้เป็นพี่ให้เงียบปากลง

"อืมม์....เป็นความคิดที่ไม่เลว"องค์ราชินีเอ่ยชมหลานสาว

"ใช่มั้ยเจ้าคะ? ท่านป้า! ^_^"โมนาหันมาปั้นยิ้มให้องค์ราชินีทำให้เมทริกซ์ถึงกับตกใจ

เพียงพริบตา บรรยากาศที่กดดันกลับมาเป็นปกติเพราะรอยยิ้มเดียว

ความกดดันที่น้องสาวเขาไม่เคยมี มันเกิดขึ้นได้ยังไง?!

"ต้องขออภัยเพค่ะ! ทุกอย่างเป็นเรื่องเข้าใจผิด   ท่านหญิงโมนามิได้ทำอะไรหม่อมฉัน"

"โยโกะ! ทุกคนก็เห็นอยู่ว่าเจ้าโดนตบ!"ทีเร็กซ์หันมาพูด

"องค์ราชินีพะยะค่ะ!"เสียงเรียกจากกลุ่มพระเอกทำให้ทุกคนหันไปมอง

"กระหม่อมขอประทานอภัยแต่การที่ให้องค์ชายดิเอโกทำร้ายองค์หญิงโยโกะคงมิใช่เรื่องที่เหมาะสม องค์หญิงทรงมีภูติที่ใช้เพียงการเยียวยาหากโดนผู้ที่มีพลังภูติทำลายอย่างภูติมังกรไฟอาจทำให้เกิดบาดแผลรุนแรงได้นะพะยะค่ะ" เสียงของ'เอริค'องค์รักษ์ของโยโกะ บุตรชายของหัวหน้าเผ่าหมาป่าจันทราเอ่ยทำให้ทุกคนฉุกคิดขึ้นมาได้

เหอะ!.....ถ้าเรื่องนั้นล่ะก็

"อ้อ....เรื่องนี้งั้นเหรอ?"โมนาหันขวับไปมองเอริค พระรองอีกคนของเราแล้วแสยะยิ้ม

"แต่ยังไงก็คงไม่รุนแรงเท่าคนที่ไร้ภูติอย่างข้าหรอกมั้งเจ้าคะ? ที่สำคัญนางมีภูติรักษาแต่ข้าไร้ภูติ....ข้าน่าจะบาดเจ็บมากกว่า"หญิงสาวพูดก่อนจะถัดผมขึ้นเผยให้เห็นรอยตบชัดๆที่แดงจัดชนิดที่ว่าบวมออกมาเลยทีเดียว


ตบขนาดนี้....คงไม่ต้องบอกมั้งว่าจงใจไม่จงใจ

                   เธอเชิดหน้ามองเอริค ความจริงพวกเราเคยเป็นเพื่อนสมัยเด็กกันแต่ว่าเขาย้ายไปอยู่กับพ่อหลังจากแม่ตายและเขาก็ส่งจดหมายโต้ตอบกับเธอมาเป็นบางครั้งแต่เมื่อหลายปีก่อนก็เงียบหายไปจนกระทั่งเข้าโรงเรียนเนี้ยแหล่ะเราถึงได้พบกันและปรากฎว่าเขากลับกลายมาเกลียดโมนาเพราะโมนาทำร้ายยัยโยโกะนั่น  เธอเองก็หมดคำจะพูด คำว่าเพื่อนกันมันตัดกันง่ายขนาดนั้นเชียว

"แล้วจะเอายังไงเพคะ?  จะตบไม่ตบ?"เธอหันมาถามดิเอโก  เขาส่งสายตาเป็นห่วงให้โยโกะและหันมามองฉันอย่างเลือดเย็น

"ทำไมถึงห่วงใยเช่นนั้นล่ะเพคะ?  องค์หญิงโยโกะเป็นเพียงพระสหายเองนะเพคะ"เธอพูดพร้อมยิ้มหวานแล้วยกมือขึ้นกุมหน้าที่โดนตบและช้อนดวงตาคลอน้ำขึ้นมามอง

                   ชั่วขณะนั้นในจิตใจทุกคนถึงกับรู้สึกเจ็บปวดแทนหญิงสาว ผิวขาวๆที่มีรอยตบนั้นดูน่าสงสารและคงเจ็บไม่น้อยยิ่งมาจากชายคนรักยิ่งซ้ำร้าย ผู้คนหลงอยู่ในภวังค์และรู้สึกสงสารพลางจ้องมองดิเอโกและโยโกะด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ตอนนี้ดิเอโกก็ไม่ต่างกับผู้ชายมักมากที่คว้าสตรีถึงสองคน เมื่อได้ใหม่ก็เตรียมเขี่ยคนเก่าทิ้ง

"หม่อมฉันเป็นคู่หมั้นของพระองค์....แต่ช่างกระทำการโหดร้ายกับหม่อมฉันเสียเหลือเกิน"โมนาพูดพร้อมกับเดินเข้าหาดิเอโกพลางยกมือขึ้นลูบไล้ใบหน้าหล่อเหลาที่โมนาหลงไหลและรักใคร่แล้วกระซิบข้างหู

"รอรับทุกการกระทำที่ทำไว้ได้เลยเจ้าค่ะ"ฉันพูดจบก็ใช้เล็บยาวที่ไว้และตัดแต่งอย่างงดงามกรีดลงใบหน้าหล่อเหลาและดวงตาที่ท้าทาย

เขาไม่มีทางทำอะไรฉันได้เมื่ออยู่ในสายตาพ่อแม่

"พระองค์โชคดีไม่ได้ตลอดหรอกเจ้าคะ^_^"โมนายิ้มก่อนจะเดินผ่านไปหาแม่นางเอกที่ทำสีหน้าหวาดกลัวแต่ดวงตากลับฉายแววโกรธเคืองออกมา

"แสดงเก่งจัง....วันหลังไปรับรางวัลตอแหลแห่งชาตินะคะ"

                      เธอเดินออกมาแต่ก็โดนดิเอโกกระชากแขนเข้าหาตัว เขาจ้องมองฉันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อด้วยแรงที่มหาศาลกว่าตัวฉัน ฉันก็ทำได้แค่โอนอ่อนผ่อนตาม ดิเอโกยกมือขึ้นด้วยกรงเล็บที่ยาวออกมาคล้ายจะแทงเธอ โมนาหยักคิ้วส่งสายตายียวนท้าทายขีดความอดทนจนดิเอโกง้างกรงเล็บออกมา ชั่วขณะที่กรงเล็บจะถึงตัวหญิงสาวองค์ราชินีก็ตวาดขึ้น

"อย่าแม้แต่จะคิดนะดิเอโก!"

กึก!

"อย่าเข้าใกล้โยโกะอีก!"ดิเอโกไม่สนและบีบแขนโมนาแรงกว่าเดิม

"ก็อย่ามาแส่หาเรื่องก่อนสิ"เธอพูดเบาๆก่อนจะกระชากมือเขาออก

พร้อมดวงตาที่เปลี่ยนเป็นสีบุษราคัม

"โมนา...ดวงตาน้อง!"เมทริกซ์เอ่ยพร้อมกับกระชากโมนาให้หันมามองแต่ดวงตาก็กลับมาเป็นสีคาราเมลเช่นเดิมราวกลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"อะไรเจ้าคะ?"โมนาเอ่ยถามแล้วก็หัวเราะออกมาพลางกระโดดกอดเมทริกซ์ คล้ายน้องสาวคนเดิมที่น่ารักและอ่อนหวาน

ใช่แล้ว....เป็นโมนาที่แสนอ่อนหวาน

"โมนา..."

Mona Part's

"แต่ยังไงน้องก็ยังยืนยันคำเดิม....องค์ชายดิเอโกต้อง'ตบ'องค์หญิงโยโกะ!"ฉันประกาศกร้าวและหัวเราะคิกคักพลางเดินมาเกาะกระโปรงขององค์ราชินีแล้วช้อนตามอง

"ท่านป้าเจ้าคะ....หลานไม่ยอมนะเจ้าคะ   ยังไงคนที่ผิดก็ต้องลงโทษนะเจ้าคะ!"ฉันพูดพลางทำหน้าไม่พอใจ

"แล้วที่นางตบหน้าโยโกะล่ะ!?  นางก็ผิด!!"

"ไหนล่ะหลักฐาน?"องค์ราชินีเอ่ยถาม

"ทุกคนที่นี้เป็นพยานได้ขอรับ!"ดิเอโกเอ่ย

"หลานไม่ได้ทำนะเจ้าค่ะ!! ท่านป้าใช้เวทย์ทดสอบได้!!"ฉันพูดพร้อมกับกุมแก้มแล้วแสดงสีหน้าที่แสนเจ็บปวด

"หลานป้า....แผลเจ้าต้องมีคนรับผิดชอบ"องค์ราชินีเอ่ยแล้วหันมามองดิเอโก

"ดิเอโก...เจ้าต้องทำ!"

"ท่านแม่! ไม่!"

                  องค์ราชินีเอ่ยจบก็จ้องมองบุตรชายด้วยสายตากดดัน ยัยโยโกะตัวสั่นรีบวิ่งเข้าไปซบเอริคทั้งน้ำตาพลางจ้องมององค์ราชินีอย่างอ้อนวอนและพยายามอธิบายเหตุผล

"องค์ราชินีเพคะ! ได้โปรด! หม่อมฉันโดนท่านหญิงโมนาตบหน้าจริงๆนะเพคะ! ได้โปรด! องค์ราชินี!"

"เหอะ! คราวที่แล้วเจ้ายังบอกอยู่เลยว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด...คราวนี้เจ้ามาพูดว่าโดนโมนาตบ  ย้อนแย้ง! ตลบแตลง!"

"หม่อมฉันกล่าวเพื่อปกป้องท่านหญิงเพคะ!"ยัยโยโกะแล้วร้องไห้ออกมา

"ปกป้องนาง? แล้วรอยตบที่หน้าหลานข้าคืออะไร?!!"องค์ราชินีเอ่ยถามด้วยใบหน้างามที่เกรี้ยวกราด

"อย่าบังอาจมากล่าวว่าเจ้าไม่ได้ตั้งใจ! ที่ดิเอโกทำก็เพื่อเจ้าใช่หรือไม่?!"

"ไม่ขอรับท่านแม่! ข้าทำเพราะตัวข้าเอง! ข้าเกลียดโมนา!"ดิเอโกเอ่ยพร้อมกับส่งสายตารังเกียจมาให้โมนา

'ทำไมล่ะ?'

                     เสียงกระซิบแผ่วเบาข้างหูทำให้ฉันนตกใจไม่น้อย พลันร่างกายก็ขยับไปเองพร้อมน้ำตาบริสุทธิ์ที่เย็นยะเยือกก็หยาดไหลออกมา  ความรู้สึกในใจขะมักขะม่วนจนอยากกรีดร้องไห้ออกมาให้ดังที่สุดเท่าที่ทำได้

โมนา! นั่นเธอเหรอ?!

'ข้าอยากรู้...ก่อนข้าจะจางหายไป'

"แล้วทำไมถึงขอหมั้นข้ากันล่ะ?!! พระองค์เห็นข้าเป็นสตรีที่ใช้แล้วทิ้งขว้างได้เช่นนั้นหรือ?!" ฉันตะโกนพร้อมกับจ้องมองดิเอโกด้วยความเจ็บปวดที่คุกกรุ่นอยู่ในใจ

มันไม่ใช่ของฉันแต่เป็นโมนา....

โมนาต้องการรู้คำตอบข้อนี้ก่อนเธอจะจากไป

"ข้าเกลียดเจ้าโมนา....และให้รู้ไว้  ข้าไม่ได้รักเจ้า!!!"

                      คำพูดของดิเอโกเสียดแทงลึกในหัวใจคนที่แอบฟังเงียบๆอย่างตัวร้ายคนนี้เสียเหลือเกิน หยดน้ำตาหญิงสาวไหลลงมาก่อนจะจางหายไปพร้อมกับดวงวิณญาณที่ค่อยๆแหลกสลาย  ก่อนตายเธอเอ่ยคำสั่งเสียสุดท้ายดับความคุกกรุ่นในใจของฉันให้เบาหวิวลง

'ฝากครอบครัวข้าด้วย'

"งั้น....ก็ถอนหมั้นกันตรงนี้ได้เลยเพคะ!!!"ฉันประกาศกร้าวทันทีที่ร่างกายกลับมาเป็นปรกติและควบคุมได้

"โมนา!!!"

                       องค์ราชินี องค์ราชันและเมทริกซ์ตกใจกับคำพูดของฉันและมองว่ามันน่าเหลือเชื่อเป็นที่สุด ฉันจะไม่ยอมให้ร่างกายนี้ของโมนามาเกือกกลั้วกับพวกคนนิสัย---พวกนี้เด็ดขาด! เธอควรมีชีวิตที่ดีและมีไทม์ไลน์ที่ไม่ต้องพบเจอจุดจบที่เลวร้ายแบบที่เคยเป็นมา! เธอควรมีชีวิตที่ดีกว่านี้!

"ท่านป้า! หลานอยากถอนหมั้น! หลานไม่อยากเป็นคนโง่จ้องมองคู่หมั้นตัวเองพลอดรักกับสตรีคนอื่นที่มีศักดิ์เป็นถึงเจ้าหญิง!!"ฉันประกาศ คำพูดนี้ทำให้ดิเอโกและโยโกะหน้าซีด

"โมนาใจเย็นนะจ้ะ...นี้มันต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดแน่ๆ"องค์ราชินีเอ่ยพลางกอดฉันเอาไว้

"หลานอับอาย! อับอายกับการกระทำขององค์หญิงโยโกะและคู่หมั้นตัวเองเหลือเกินเพคะ!"ฉันพูดพร้อมกับเผยยิ้ม

"หลานหมายความว่าไง?"องค์ราชันเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ

ดิเอโกไปทำอะไรงามหน้าไว้รึ?

"ถ้าทุกท่านไม่เชื่อก็ลองให้องค์หญิงถอดผ้าพันคอออกสิเพคะ... ลองเลย!"ฉันเอ่ยพร้อมกับท้าทายทุกคน

"ผ้าพันคอ?"องค์ราชินีหันไปมองโยโกะทันที

ในเมื่อโมนาต้องตายไปอย่างไร้ความสุข

พวกแกก็จะไม่มีวันมีความสุข...ตลอดชีวิต!!!

"โยโกะ! ดิเอโก! จริงเหรอ?"ทีเร็กซ์หันมาถามโยโกะและเพื่อนของตนเอง

"ไม่นะคะ! ไม่จริงค่ะ!"โยโกะปฎิเสธ

"งั้นก็เปิดผ้าพันคอของเจ้าออกมา! เปิดออกมา!!!"องค์ราชินีตวาดสั่งด้วยความเกรี้ยวกราด

ทำไมถึงมีเรื่องงามหน้าแบบนี้เกิดขึ้นได้?!!!

"ไม่คะ....ไม่ได้...คือว่า"โยโกะปฏิเสธและจับผ้าพันคอไว้แน่น

                 ก่อนที่ทั้งคู่จะเข้ามาในงานเลี้ยง ดิเอโกได้ไปหาโยโกะที่ห้องแต่งตัวและฝากรอยไว้เต็มคอหญิงสาวเมื่อเห็นว่าเธอใส่ชุดเปิดเนื้อหนังและกำชับให้ใช้ผ้าพันคอห่มปกปิดเอาไว้ เนื้อเรื่องนี้เป็นเรื่องรูทหลักของเจ้าชายดิเอโกและโชคร้ายที่นางร้ายอย่างโมนามาเห็นและปกปิดทุกอย่างไว้ สุดท้ายเธอก็ถูกถอนหมั้นด้วยความจริงที่เธอรู้อยู่แล้วไม่พอเธอต้องมาเสียพี่ชาย  เมทริกซ์ปกป้องเธอจากเวทย์ของนางเอกอีก  เธอเลยเจ็บปวดและตรอมใจตายไปในที่สุด  แต่ตอนนี้เธอจะเปลี่ยนเนื้อเรื่องซะ! 

"ทหาร!!! จับองค์หญิงโยโกะเอาไว้!!!"องค์ราชินีตวาดสั่งเสียงดัง

"องค์หญิงโยโกะ....."เอริคจ้องมองโยโกะด้วยความผิดหวังเต็มหัวใจ

"เห้ย! ถอยออกไปนะโว้ย!"ทีเร็กซ์ตะโกนอย่างไม่พอใจ

                       ทหารกรู่กันเข้ามาจับร่างบางเอาไว้และกรีดกันไม่ให้พวกตัวเอกได้เข้าใกล้นางเอก  องค์ราชินีรีบเดินเข้ามากระฉากผ้าพันคอสีนวลออกปรากฎรอยกลีบกุหลาบสีแดงจัดไว้บนคอระหงหลายที่ ดิเอโกใช้พลังภูติเข้าโจมพวกทหารก่อนจะถอดเสื้อคลุมตัวเองเอามาคลุมแม่นางเอกเอาไว้  องค์ราชินีและราชันถึงกับพูดไม่ออก การกระทำของดิเอโกและหลักฐานที่ดังชัดในสายตาคล้ายตบปากคนเป็นพ่อแม่จนพูดอะไรไม่ออก  ก่อนจะหันมามองฉันที่แสร้งทำสีหน้าผิดหวังและกลายเป็นสตรีผู้น่าสงสารที่ถูกสวมเขาพลันความโกรธก็พุ่งจัดขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ

เพี๊ยะ!!!!!

"ดิเอโก!!!!!!"

                 องค์ราชินีสิ้นคำจะพูดกับบุตรชาย เรื่องใหญ่โตและงามหน้าเช่นนี้ไม่ควรจะเกิดขึ้น! ฉันคว้ามือเมทริกซ์มากุมก่อนจะถวายบังคมองค์ราชินีออกมาจากงานเลี้ยงที่มีฉันเป็นตัวจุดฉนวนความวุ่นวายและหายนะที่จะกลับไปหานางเอกบ้าง....ตอนนี้ทุกอย่างกำลังสับสนวุ่นวายทั้งเนื้อเรื่องและอนาคตของทุกคน หลังจากสร้างหนทางหายนะให้พระนางฉันก็ต้องมานั่งงงเป็นไก่ตาแตกกับสถาณการณ์ของตัวเองบ้าง ฉันมาตื่นในร่างของนางร้าย ฉันมาทำอะไรที่นี้ ฉันมาได้ยังไง ตอนนี้ทุกอย่างคืออะไร

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?!!!

ต่อ

คฤหาสนถ์ตระกูลลอเลนซ์

"เคออส! ห้ามใครเข้ามายุ่งกับข้า"ฉันเอ่ยสั่งพ่อบ้านประจำตัวก่อนจะดึงกระโปรงวิ่งขึ้นห้องไปทันทีโดยไม่พูดไม่จา

ปัง

                  บานประตูปิดลง สิ่งแรงที่ฉันต้องการพิสูจน์ก็คือรูปร่างของผู้หญิงคนนี้  ฉันเดินไปมองกระจกภาพสะท้อนที่ตอบกลับมาทำให้ฉันตกตะลึงไปสักพัก  องค์หน้าเรียวรี  เรือนผมยาวสลวยดุจแพรไหมชั้นเลิศที่ทักถออย่างประณีต ดวงตากลมโตหวานเยิ้มมีเสน่ห์เกินตัว  ริมฝีปากที่ยั่วยวนให้ลองสัมผัส  

นี้มัน......สวย...

สวยเกินหน้าเกินตาไปแล้ว!!

                     ฉันจับใบหน้าตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อข้อมือที่เล็กเรียว รูปร่างที่อรชนเป็นทรงนาฬิกาทราย  อกเป็นอก เอวเป็นเอว ช่างเป็นความงามที่น่าอิจฉา ฉันคว้าหมับวัดขนาดถึงกับอุทานออกมาเบาๆ 

"คัพ E เลยเหรอ?!"

"โธ่!โมนา! เธอมีค่าขนาดนี้ยังไปสนใจไอ้เจ้าชายไร้น้ำยานั่นอีกเหรอ?!"ฉันพึมพำก่อนจะแกะผมถอดเครื่องประดับสีฟรุ้งฟริ้งที่มีแต่จะทำให้ความสวยของโมนาลดลงออก

             ระหว่างจัดการกับตัวเองฉันก็นั่งคิดถึงเรื่องราวของโลกใบนี้คร่าวๆ โลกใบนี้มีประเทศที่ยิ่งใหญ่อยู่ 3 ประเทศ ประเทศที่ฉันยืนอยู่คือไซด์ไลน์ มีอณาจักรยิบย่อยแบ่งอำนาจการปกครองออกไป  อณาจักรนี้คืออณาจักรอเล็กเทียร์  อณาจักรแห่งหินแร่และอัญมณีเวทย์อันมีค่ายิ่งใหญ่รองลงมาจากอณาจักรเซนเทียร์ โลกนี้ทุกคนมีภูติประจำตัวตั้งแต่เกิดปกติเพียงคนละ 1 ตน  ผู้ที่มีเวทย์มากกว่าหนึ่งตัวถือว่าเป็นบุคคลพิเศษ แต่ว่ากันว่าทุกคนมีภูติได้สุดมากถึง 7 ตัว แต่ยังไม่มีบุคคลได้ทำได้มาก่อน

                เอาล่ะกลับมาถึงตัวของฉัน หลังจากโดนแสงนั้นดูดมาก็กลายเป็นว่ามาตื่นในร่างนางร้าย โมนา ลอเลนซ์ ก็เหมือนนางร้ายทุกคนที่มีชะตากรรมที่เลวร้ายและรูทหายนะที่แตกต่างกันไป เธอเป็นตัวร้ายในรูทของดิเอโก เจ้าชายแห่งอณาจักรนี้ เป็นคนนิสัยอ่อนโยน อ่อนหวาน รักสัตว์ น่ารัก ชอบของน่ารักๆแต่ด้วยใบหน้าและความงามที่เป็นลุคเชี่ยวๆ หยิ่งๆ ทำให้ความชอบของเธอทำให้ลดความงามตนเองลงเป็นอย่างมาก 

อย่างโมนาต้องลุคเชี่ยวๆเชิดๆ

                 เหมือนฉันกับโมนาจะเกิดมาสลับกันเลย ใบหน้าของฉันในโลกเก่านั้นหวานมาก หวานอ่อนโยน น่ารัก แต่นิสัยฉันกับขัดไปในลุคหยิ่งๆ เชิดๆซะงั้น   แต่ก็เอาเถอะมาดูกันดีว่าฉันมาอยู่นี้ได้ไง เท่าที่จำได้ก็คือไอ้พี่อลัน...ฝีมือไอ้พี่สารขันนั่นแน่ๆ! แล้วฉันจะทำยังไงต่อไปดี?! 

'ฝากครอบครัวข้าด้วย'

                 คำสั่งเสียของโมนาดังขึ้นมาอีกครั้งทำให้ฉันรู้สึกสะอึก งั้นฉันคงต้องตามหาไอ้พี่อลันสารขันนั่นเพื่อหาทางออกจากที่นี้! ระหว่างนั้นก็คงต้องใช้ชีวิตเป็นโมนาไปก่อน  หญิงสาวที่อ่อนต่อโลก ไม่รู้จักการแข่งขันและเล่ห์เหลี่ยมแบบนั้น ช่างน่าสงสารจริงๆ ขอให้ไปเกิดใหม่ในภพภูมิที่ดีนะ ฉันภาวนาพร้อมกับเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดสำหรับนอนง่ายๆ กางเกงขาสั้นเสือตัวยาวๆหน่อยแค่นั้น  ฉันจ้องมองไปยังกระจกก่อนจะตั้งเป้าหมายไว้ในใจ

โมนา....ต่อไปนี้ชีวิตเธอต้องดีขึ้น! ฉันสัญญา!

                 ชั่วขณะหนึ่งที่ฉันคิดว่าภาพในกระจกที่สะท้อนตัวฉันได้คลี่ยิ้มออกมาและกลับมาเป็นเหมือนเดิม ฉันขยี้ตาเพื่อพิสูจน์ว่าไม่ได้ตาฝาด  โมนาคงยังไม่วางใจเธอทั้งหมดเลยตามดูอยู่ห่างๆสินะ  เฮ้ออออ ช่างเป็นคนที่แสนดีจริงๆ

แกร๊ก

"ใคร?!"ฉันหันขวับไปมองประตูที่อยู่ๆก็เปิดออก ร่างของพ่อบ้านใส่หน้ากากโพล่ออกมา

"ท่านเมทริกซ์ต้องการขอพบขอรับ ห้ามเท่าไหร่ก็ไม่ฟังเลยขอรับ" 'เคออส'พ่อบ้านซัคคิวบัสประจำตัวฉันพูดพร้อมกับเกาหัว เขาคงหนักใจเพราะยังไงสำหรับเขา คำพูดของฉันคือประกาศสิทธิ์

"ท่านพี่เหรอ?  อืม  งั้นก็ให้ท่านพี่เข้ามาสิ"ฉันพูดพร้อมกับน้องห้อยขาอยู่บนเตียง

"ขอรับ"เคออสรับคำก่อนจะเดินออกไป

แกร๊ก

                 บานประตูเปิดออกอีกครั้งพร้อมเมทริกซ์ที่เข้ามาในชุดนอนน่ารักๆสีฟ้าอ่อนเข้ากับดวงตาของอีกฝ่าย  เขาทำสีหน้าเป็นห่วงจนฉันใจอ่อน ไม่แปลกถ้าโมนาจะยังห่วงครอบครัวมากแบบนี้ เพราะคนในครอบครัวรักและแคร์เธอที่สุดนั่นเอง

"โมนา....น้องป่วยรึเปล่า?"

                 เมทริกซ์เอ่ยถามฉันพร้อมกับใช้เวทย์ตรวจดูร่างกายฉัน  ฉันที่กำลังหงุดหงิดซึ่งเย็นลงแล้วก็ได้แต่ยิ้มหวานและเอนตัวนอนตักพี่ชาย  ฉันจ้องมองเขาแล้วเอือมมือไปลูบใบหน้าที่หวานละมุนคล้ายสตรีช่างนิ่มละมุนราวแก้มเด็ก  พี่ชายจับมือฉันไว้แล้วถามด้วยความเป็นห่วง  ดวงตาคู่นี้ช่างไม่โกหกเอาเสียแล้ว  

ช่างซื่อตรง

"ไม่นิเจ้าคะ"ฉันพูดพร้อมกับยิ้มให้

"แล้วทำไมเจ้าถึงทำแบบนั้นที่งานเลี้ยงล่ะ?"เมทริกซ์เอ่ยถามพร้อมกับทำหน้าไม่เข้าใจ

"เจ้ารักองค์ชายดิเอโกมากไม่ใช่รึ?"

"ข้า...รักองค์ชายดิเอโกแต่เขาก็ไม่เคยสนใจไยดีข้าเลย เหตุใดข้าต้องมอบรักให้เขาพร่ำไปในเมื่อเขาเอาใจข้าไปเหยียบเล่นกัน ข้าจะทำให้เขาเจ็บปวดเหมือนที่ข้ารู้สึกบ้าง"ฉันพูดพร้อมกับหลับตาลงผ่อนคลายหัวสมองที่เจอเรื่องบ้าๆที่แม้นานในความจริงแต่ในหัวนี้กินเวลาเกือบๆสามวัน

"เจ้าทำแบบนี้ก็ไม่ถูกนะ"เมทริกซ์เอ่ยพร้อมกับนวดขมับฉันเบาๆ

อืมม์....ช่างป็นพี่ที่แสนดีจริงๆ

"งั้นเช่นไรถึงถูกล่ะเจ้าคะ?  น้องปล่อยให้พวกเขาพรอดรักกันเหยียบย่ำหัวใจของน้องเล่นหรือน้องลุกขึ้นสู้เพื่อดวงใจที่บอบช้ำของน้อง  สิ่งใดถูกกันในสายตาท่านพี่?"ฉันเอ่ยถาม

"สำหรับพี่....พี่คิดว่าสิ่งที่เจ้าทำแล้วมีความสุขนั้นถูกต้อง"

"เช่นนั้น...น้องก็ทำถูกแล้ว"ฉันยิ้มให้  

เมทริกซ์....พี่ชายที่รักน้องสาวเขาสุดหัวใจ

ถ้าเขารู้ความจริงเรื่องน้องสาวจะเป็นอย่างไรนะ?

"ท่านพี่เจ้าค่ะ"

"ว่าไงรึ?"

"ถ้าน้องตายท่านพี่จะอยู่ตัวคนเดียวได้หรือไม่?"

                     คำถามนี้ทำให้เมทริกซ์ชะงักและหยุดทุกการกระทำ  ฉันผุดลุกจากตักเขามาจ้องหน้าเขาแทน  ใบหน้าที่ช็อคและฉายแววเจ็บปวดทันทีที่เมื่อกลับมามีภาพของโมนาสะท้อนอยู่ในสายตา หยาดน้ำตาสีใสคลอทันเมื่อชายหนุ่มจินตนาการถึงวันที่ร่างบางตรงหน้าสลายหายไป

"พี่คง...ใจสลายหากไม่มีเจ้า"เขาพูดพร้อมกับยกมือขึ้นปาดน้ำตา

"งั้นท่านพี่รู้ไว้นะเจ้าคะ..."

"???"

"น้องก็ใจสลายหากไม่มีท่านพี่"

                     ฉันพูดเพราะรู้ว่ามีหนึ่งในอนาคตที่เขาจะต้องจากไป ฉันอยากบอกเขาเอาไว้ตั้งแต่เนิ่นๆว่า เขาควรยั้งคิดก่อนที่จะทำอะไร ฉันไม่อยากให้คนดีๆอย่างเขาจากไปเร็วก่อนวัยอันควร อยากให้เขาอยู่ต่อไป เป็นผู้นำตระกูลและมีอนาคตที่สดใส และสามารถยืนด้วยตัวเองได้โดยไม่ต้องยึดติดกับน้องสาวคนเดียวคนนี้จนเสียอนาคตทุกอย่าง  เขาเงียบเป็นคำตอบให้ฉัน ก่อนตัวของฉันจะเข้าไปสวมกอดพี่ชาย

"น้องรักท่านพี่นะ"

"....พี่ก็รักเจ้านะ"เขายิ้มก่อนที่เราจะหลับด้วยกันไปทั้งแบบนั้น

เมทริกซ์......คำพูดนายน่ะ

ช่างสงบและน่าฟังเหลือเกิน

To Be Continue >_<

# รอวนไปปปปปปปปป
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 162 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #112 sumaleedechtanu (@sumaleedechtanu) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 23:51

    ทำไมอ่านแล้วเหมือนเห็นเรือไม่น้าาาเราจะบาปอีกแว้วววว
    #112
    0
  2. #111 sumaleedechtanu (@sumaleedechtanu) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 23:50
    ทำไมอ่านแล้วเหมือนเห็นเรือ
    #111
    0
  3. #9 jamyukuza (@jamyukuza) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 14:32

    รอ เเต่งดี

    #9
    0