โคนัน (องค์กรชุดดำคนใหม่)

ตอนที่ 5 : Episode 2 (2.1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 198
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    1 ธ.ค. 61

วันนี้โคนันและรันก็เดินไปเรียนตามปกติเหมือนทุกวันแต่วันนี้โซโนโกะมากับพวกเขาด้วยเพราะว่าวันนี้เป็นเวรทำความสะอาดของพวกเขาทั้งสองคน

~หาวววววววว~ เสียงหาวที่ดูทั้งเหนื่อยและไม่มีเรี่ยวแรงจะเดินของใครบางคนทำให้คนที่อยู่ข้างๆหันมาถาม
"นี่ โซโนโกะเธอหลับกี่โมงกี่ยามกันละเนี่ย" เพื่อนสาวคนสนิทหันมาถามเมื่อเห็นเพื่อนของเธอที่ดูเหมือนไม่ได้นอนมาเลยทั้งคืน
"ก็นิดหน่อยอ่ะนะ" โซโนโกะตอบแบบเหนื่อยๆ
"นิดหน่อยนะ มันกี่โมงกันละ"
"ก็...เกือบๆตีสามละมั้ง" โซโนโกะตอบแบบลังเล
"ห่ะ!!เกือบตีสามเนี่ยนะเธอทำอะไรกันอยู่ละเนี่ย" รันถามขึ้น
"ก็...เอิ่มมม ฉ..ฉัน" โซโนโกะตอบแบบกล้าๆกลัวๆแต่ก่อนที่หญิงสาวจะตอบก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงของเด็กชายที่ใส่แว่นที่กำลังเดินข้างๆรันขัดขึ้นมา
"คงจะดูซี่รีย์เรื่อง Love is time ความรักคือเวลาสินะครับ" เด็กชายพูดขึ้นก่อนจะหันไปหาทั้งสองคน
"เอ๊ะ จริงเหรอโคนันคุง" รันหันไปถามโคนันก่อนจะส่งสายตามาหาโซโนโกะ
"จริงแท้แน่นอนครับพี่รัน"
"นี่เจ้าเด็กแว่น แล้วแกรู้ได้ไงว่าฉันดูซี่รี่เรื่องนี้จนเกือบเช้านะ" โซโนะหันมาถาม
"ไม่เห็นจะยากเลยครับพี่โซโนโกะ ก็พี่บอกว่าพี่หลับเกือบตีสาม เรื่องนี้นะมันเล่นประมานเที่ยงคืนจนถึงตีสาม แล้วเมื่อวานผมได้ยินพี่พูดถึงนักแสดงชายที่ชื่อ ปาร์ค จีมิน ว่าฉันจะต้องดูซี่รี่ที่เขาเล่นให้ได้เลย ผมถึงรู้ไงละครับว่า นักแสดงชายที่พี่พูดถึงน่าจะเป็นเรื่อง Love is time เพราะว่าผมเห็นตัวอย่างในทีวีเมื่อคืนนี้นะครับ" โคนันหันไปอธิบายเป็นหลักการจนทำให้ทั้งสองคนอึ้งตามกันไป
"โคนันคุงเนี่ยดูไม่เหมือนเด็กประถมเลยนะ" รันพูดขึ้นมาเมื่อหญิงสาวเห็นเด็กชายที่พูดอธิบายดูซะจนเหมือนผู้ใหญ่มากกว่าเด็กซะอีก คำพูดของรันทำให้เด็กชายที่อยู่ข้างๆตกใจ
"ฉันว่าดูยังไงก็เป็นเด็กประถมนั้นแหละ เป็นเด็กประถมที่สอดรู้สอดเห็นกับเรื่องคนอื่นนะสิ" โซโนโกะพูดขึ้นมาขัดจังหวะรันพอดี ทำให้โคนันรอดตัวไป
"น...นั้นนะสิ" รันพูดขึ้น
"แฮะๆๆ"
ในระหว่างที่ทั้งสามคนเดินไปพวกเขาก็ไปเจอกับแก็งค์ขบวนการนักสืบเยาวชน โคนันจึงขอแยกตัวเพื่อไปโรงเรียนกับเพื่อนๆ

ณ โรงเรียนมัธยมปลายเทตัน ม.5 ห้อง B
บรรยากาศในห้องตอนนี้เต็มไปด้วยนักเรียนชายและหญิงที่ทยอยเข้ามาในห้องเรียน บรรยากาศในห้องดูสนุกและครึกครื้น เช่น บางคนก็แกล้งกัน บางคนก็ปั่นการบ้านที่จะให้ทันส่ง บางคนก็คุยเรื่องเกมส์โดยเฉพาะผู้ชาย ส่วนผู้หญิงคงไม่พ้นคุยเรื่องส่วนตัวของตัวเองหรือคุยเรื่องพวกดาราหรือวงไอดอลที่ตนเองชื่นชอบ และบางคนก็คงไม้พ้นเรื่องการนอนหลับในห้องเรียนเช่นโซโนะโกะที่เข้ามาก็นอนฟุบโต๊ะหลับลงไปทันทีที่เข้ามาในห้อง
"นี่ โซโนโกะเธอยังหลับไม่ได้นะเธอยังทำคณิตยังไม่เสร็จเลย" รันว่าพลางไปเขย่าตัวโซโนโกะ
"น่าๆรู้แล้วละน่า เดี๋ยวค่อยทำก็ได้ คาบอาจารย์อยู่ตั้งคาบ 4 แหนะ ทำแป็บเดียวเดี๋ยวก็เสร็-
ในขณะที่โซโนโกะกำลังตอบรันจู่ๆก็มีเสียงหนึ่งในห้องดังขึ้นมา
"นี่ๆฉันได้ยินมาว่ามีอาจารย์ภาษาอังกฤษคนใหม่เข้ามาสอนแทนอาจารย์โจดี้ที่ออกไปด้วยนะ" เด็กชายคนหนึ่งที่อยู่ในห้องพูดขึ้น
"จริงเหรอ ผู้ชายหรือผู้หญิงล่ะ" เด็กหญิงที่กำลังคุยกับเพื่อนหันมาถาม
"ไม่รู้สิ ฉันรู้แค่ว่าเขาเป็นอาจารย์ภาษาอังกฤษ และเป็นลูกครึ่งด้วย" เด็กชายตอบ
ในตอนนี้จากคนที่คุยเรื่องเกมส์กัน ทำการบ้านกัน หรือนอนหลับกันก็หันมาคุยเรื่องคุณครูคนใหม่รวมถึงรันและโซโนโกะด้วย
"เอ๋ จริงเหรอเนี่ยสุดยอดไปเลย จะว่าไปอาจารย์คนใหม่นี่จะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงกันแน่นะ ขอให้เป็นผู้ชายก็แล้วกัน 555+" โซโนโกะพูดพลางขณะคิดถึงหน้าอาจารย์คนใหม่และลืมเรื่องการง่วงนอนไปในทันที
รันเห็นแล้วได้แต่ทำท่าเหนื่อยใจกับเพื่อนสาวคนสนิท ทันทีที่โซโนโกะพูดเสร็จก็มีอาจารย์ประจำชั้นเดินเข้ามา
"เงียบๆหน่อยนักเรียน" อาจารย์พูดพลางใช้ไม้ตีโต๊ะเพื่อกลบเสียงคุยกัน ทันทีที่อาจารย์พูดเสร็จนักเรียนก็หยุดกิจกรรมทุกอย่างและมานั่งในที่ประจำของตนเอง
"อรุณสวัสดิ์นักเรียนทุกคน วันนี้อาจารย์จะมาแนะนำอาจารย์สอนภาษาอังกฤษคนใหม่ที่เข้ามาสอนแทนอาจารย์โจดี้ที่ลาออกไป ขอเชิญอาจารย์เบลล่าเข้ามาข้างในเลยครับ" เสียงอาจารย์ประจำชั้นบอกให้อาจารย์คนใหม่เดินเข้ามาทำให้ทุกคนในห้องเรียนตกตะลึงกันเป็นแถบๆ และมองตามกันเป็นตาละห้อยโดยเฉพาะพวกผู้ชาย
"สวัสดีค่ะนักเรียนทุกคน อาจารย์ชื่อ เบลล่า เอ็ดเวิร์ด นะค่ะ จะเข้ามาสอนในวิชาภาษาอังกฤษตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะค่ะ" พอพูดเสร็จนักเรียนทุกคนก็ต่างก็ปรบมือ และอาจารย์ประจำชั้นก็มาบอกลานักเรียนทุกคนรวมถึงอาจารย์ก่อนที่จะเดินออกไป
"เสียใจด้วยนะ ที่อาจารย์สอนภาษาอังกฤษคนนี้ไม่ใช่ผู้ชายแต่เป็นผู้หญิงนะ" รันพูดกวนะพลางพูดกระซิบข้างหูโซโนโกะ
"รู้แล้วละน่า อย่ามาตอกย้ำจะได้ไหม คนอุตส่าห์คิดไปไกลนึกว่าจะเป็นผู้ชาย"โซโนโกะพูดพลางทำหน้าเบื่อหน่าย
"เอาละค่ะนักเรียน วันนี้นะค่ะครูจะมาทบทวนก่อนที่เราจะมาเริ่มเรียนกันนะค่ะขอให้นักเรียนทุกคน
หยิบหนังสือขึ้นมาและเปิดไปที่บทแรกก่อนนะค่ะ" เบลล่าว่าพลางและมองไปที่เด็กทั้งสองคนที่กำลังแอบคุยกันโดยไม่สนใจใครนั้น คือรันและโซโนโกะ

ระหว่างทางเดินกลับบ้าน
"เห้ออออ เหนื่อยชะมัดเลย" โซโนโกะพูดพลางหยิบกระเป๋าขึ้นมาและเตรียมตัวลงบันได
"นี่โซโนโกะ เธอยังไม่ชินอีกเหรอวันศุกร์น่ะจะเรียนทั้งวันไม่มีคาบว่างเลยนะ" รันพูดขึ้นมาพลางหิ้วกระเป๋าเดินลงบันไดมา
"มันชินก็ชินนะแต่ฉันเบื่อนี่ ที่จะต้องมานั่งเรียนทั้งวัน แถมยังมีอาจารย์คนใหม่เข้ามาสอน แค่วันเดียวแต่สั่งการบ้านเยอะจนเป็นภูเขาเลยนะ"
"น่าๆไม่เอาน่าอย่าไปคิดมาก"
"จ้าๆไม่คิดมากก็ได้งั้นเราไปร้านกาแฟเปิดใหม่แก้เครียดกันดีกว่า เดี๋ยวมื้อนี้ฉันเลี้ยง"
"ไปร้านกาแฟเปิดใหม่ที่ไหนกันละครับ"อยู่ๆก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาถามแล้วทั้งสองคนก็หันไปตามเสียง
"โคนันคุง/เจ้าเด็กแว่น" ทั้งสองคนพูดพร้อมกัน
"แล้วแกอยากรู้ไปทำไ-" ทันทีที่โซโนโกะกำลังจะพูดโคนันก็พูดแทรกขึ้นมา
"ผมไปด้วยนะครับ"
"เอ้า แล้วแกไม่มีการบ้านที่จะต้องไปทำกับพวกเพื่อนๆแกเหรอ"
"ไม่มีหรอกครับ"
"ก็ได้ งั้นฉันให้ไปด้วยก็ได้ แต่หวังว่าคงไม่พายมทูตไปด้วยหรอกนะ" โซโนโกะพูดพลางหันมามองหน้าโคนัน โคนันได้แต่เกาหัวและหัวเราะแบบแห้งๆส่วนรันได้แต่ยิ้มแห้งๆ

ร้านกาแฟเปิดใหม่
บรรยากาศร้านในตอนนี้ผู้คนยังดูไม่เยอะเพราะยังไม่ถึงเวลาของคนเลิกงานแต่ก็ยังมีนักเรียนบางส่วนหรือคนที่อยู่บริเวณแถวๆนั้นมานั่งเล่นข้างใน
"สวัสดีค่ะ รับอะไรดีค่ะ"พนักงานที่เคาเตอร์ถาม
"อ..เอ่อออ กาแฟร้อน 1 ค่ะ แล้วรันกับเจ้าเปี๊ยกล่ะเอาอะไร"
"งั้นฉันขอชานมไข่มุกแก้ว 1 ละกัน"
"ผมขอกาแฟ อ...เอ่ออ ก...โกโก้ครับ" โคนันพูดตะกุกตะกักเมื่อรันหันมามอง
"โอเครค่ะ กาแฟร้อน ชานมไข่มุก และโกโก้อย่างละหนึ่งที่นะค่ะ"
"ค่ะ"
"ว้าวว สวยจังเลยว่าไหมรัน" โซโนโกะถามขึ้นขณะนั่งลง
"ใช่" รันพูดตอบขณะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป
"ถ้าเธออยู่ที่นี่ตอนนี้ ฉันอยากจะชวนเธอมาที่นี่จังเลย....ชินอิจิ" โซโนโกะพูดขึ้นพลางส่งสายตาหวานๆไปหารันและเน้นเสียงไปที่คำสุดท้าย ทำให้โคนันที่อยู่ข้างๆรันตกใจและรันตกใจเช่นเดียวกัน เพราะรันกำลังพิมประโยคที่เหมือนกับโซโนโกะที่พูดไปเมื่อกี้
"ถ..ถ้าฉันส่งเมลไปชินอิจิคงไม่อ่านหรอก เพราะชินอิจิคงยุ่งกับการสืบคดีอยู่นะ"รันพูดแบบเขินๆ
"อย่าบอกนะ ว่าเธอพิมประโยคที่ฉันพูดไปเมื้อกี้จริงๆนะ"
"ก...ก็ใช่"????
"ฮันแหน่....ว่าแต่แฟนเธอเนี่ยเขาจะยุ่งอะไรนักหนาเป็นแค่เด็กม.ปลายเองแท้ๆแลงานจะเยอะจริงๆนะ"
"น..นั้นนะสิ" รันพูดแล้วมองไปที่โทรศัพท์ทำให้โคนันที่อยู่ข้างๆต้องเปลี่ยนเรื่องเมื่อน้ำที่ตนสั่งมาพอดี
"เย้..เย้ โกโก้มาแล้ว" โคนันพูดขึ้นทำให้ทั้งสองเลิกคุยเรื่องนี้กันแล้วหันไปสนใจน้ำที่ตนสั่งมา โคนันได้แต่คิดในใจว่า "สงสัยเย็นนี้ต้องโทรไปหาสักหน่อยแล้ว"
"นั้นอาจารย์เบลล่านี้" โซโนโกะพูดขึ้นเมื่อเห็นอาจารย์กำลังถือแก้วน้ำอยู่ ทำให้โคนันหลุดออกจากห้วงความคิดแล้วหันไปตามที่โซโนโกะชี้
"อ้าว นั้นคุณซึซึกิ คุณโมรินี่"
"สวัสดีตอนเย็นค่ะอาจารย์" รันและโซโนโกะยืนขึ้นแล้วก้มหัวพร้อมพูดพร้อมกัน
"อาจารย์นั่งกับพวกเราก็ได้นะค่ะ"
"ได้สิ ขอบคุณคุณโมริ"
"ว่าแต่บ้านอาจารย์อยู่แถวๆนี้เหรอค่ะ"
"ใช่จ้ะ คอนโดอาจารย์อยู่ๆแถวนี้"
"เอ๊ะ อาจารย์อยู่คอนโดเหรอค่ะ"
"ใช่จ้ะ เอ๊ะเด็กคนนี้ใครเหรอจ้ะ" เบลล่าถามขึ้นเมื่อเพิ่งเห็นเด็กประถมใส่แว่นนั่งอยู่
"สวัสดีครับ ผมโคนัน เอโดงาวะ โคนันครับ"
"อ้อ โคนันคุง ชื่อแปลกดีนะ"เบลล่าพูดขึ้นแล้วมองไปที่โคนัน โคนันได้แต่ยิ้มๆ
~เพล้งงงง~ เสียงแก้วตกแตกเมื่อกำปั้นทุบกับโต๊ะอย่างแรงของใครบางคนทำให้แก้วที่ใส่น้ำตกลงมาแตก ทำให้พวกรันและโซโนโกะหันไป
"นี่ รุ่นพี่ค่ะ ใจเย็นๆก่อนสิค่ะทุกคนหันมามองกันหมดแล้ว " ผู้หญิงที่ชื่อวากะ มิคิโกะที่นั่งตรงข้ามพูดขึ้นมา "ขอโทษด้วยนะค่ะเดี๋ยวฉันช่ว-"
"เป็นไรนะ มิคิโกะ" ผู้หญิงที่ชื่อนาเอะ ยูนะถามขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าอาการไม่ดีของเพื่อน
"ปวดท้องนิดหน่อยนะ"
"งั้นเธออยู่เฉยๆเดี๋ยวฉันเก็บเอง" ยูนะพูดขึ้นพลางเก็บเศษแก้วที่แตกอยู่บนพื้นและกล่าวขอโทษพนักงานแทนรุ่นพี่ที่ทำแก้วแตกและทำให้เกิดเสียงดัง
"ทนไม่ไหวแล้ว ฉันนั่งรอมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วนะมันคิดว่ามันเป็นใครกัน" ผู้ชายที่ชื่อยามูระ วาฮาชิที่ใช้กำปั้นทุบโต๊ะพูดขึ้นมาด้วยความโมโห
"น่าๆ รุ่นพี่ก็รู้นี่ค่ะว่าเคนโดคุงน่ะชอบเรทเวลา เราถึงนัดเขามาก่อนครึ่งชั่วโมงนี่ค่ะ"
"ถ้าอีก 10 นาที ยังไม่มาอีกฉันจะขอกลับละ"
"ร...รุ่นพี่ค่ะ"
"แหม่มาสายนิดๆหน่อยๆไม่ได้หรือไงครับ คุณยามูระ" ผู้ชายคนที่ชื่อเคนโดเดินเข้ามาและนั่งลงข้างๆมิคิโกะ
"หึ แกไปไหนมาเคนโดปล่อยให้พวกฉันรอตั้งนาน" ยามูระพูดขึ้นด้วยความโมโหนิดๆ
"ผมไปทำธุระมานิดหน่อยนะ ขอโทษที่มาสายละกัน"
"หึ งั้นมาเริ่มกันเลย พรุ่งนี้เดี๋ยวเธอไปนั-"
"เอ๊ะ!!!ผู้ชายคนนั้นมองโต๊ะกลุ่มนี้มาตั้งนานแล้วทำไมกันละ ทำไมดูคุ้นๆจัง" ขณะที่โคนันมองไปที่ผู้ชายคนที่สวมหมวกไหมพรมและใส่แว่นตาดำโคนันกำลังพยายามคิดว่าเขาคือใครแต่ก็ต้องหยุดความคิดนั้นเพราะถูกขัดจังหวะด้วยเสียงของโซโนโกะ

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ขอโทษทุกๆคนด้วยนะค่ะที่มาช้ามากกกกกก พอดีว่าเรียนหนักไปหน่อยเลยไม่ได้ค่อยมีเวลาแต่งมากนัก ถึงจะมาช้าแต่ก็มานะ ถ้ามีผิดพลาดประการใดไรขอโทษมา ณ ที่นี่ด้วย (เพิ่งหัดแต่งนิยาย) เม้นเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรด้วยนะก้ะ ????????
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

12 ความคิดเห็น

  1. #12 pawarisaplaifa (@pawarisaplaifa) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 12:33

    ว็อดก้า?

    #12
    0
  2. #5 jinattapoka (@jinattapoka) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 12:55

    ฉันจะรอ........................

    #5
    0
  3. #4 toschio1 (@toschio1) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 23:19
    รอตอนต่อปายยย
    #4
    0