โคนัน (องค์กรชุดดำคนใหม่)

ตอนที่ 6 : Episode 2 (2.2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 171
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    5 ธ.ค. 61

"นี่ เจ้าเปี๊ยกแกได้ยินหรือเปล่าเนี้ย อาจารย์เขาถามว่าแกเรียนที่ไหนอยู่ชั้นอะไร" โซโนโกะถามขึ้นเมื่อเห็นเด็กชายที่ใส่แว่นดูไม่สนใจและทำเหมือนไม่ได้ยิน
"อ...เอ่อ โรงเรียนประถมเทตัน ป.1 ห้องB ครับ" (^-^)
"อ๋อ"
"อ...เอ่ออหนูขอถามอาจารย์สักเรื่องจะได้ไหมค่ะ ว่า อาจารย์เป็นลูกครึ่งอะไรหรือค่ะ"โซโนโกะถามขึ้นด้วยความอยากรู้เพราะเธอเห็นสีตาที่ดูออกน้ำตาลและปลายผมที่ออกน้ำตาลปนแดงและหน้าออกฝรั่งนิดๆ
"ไทย-อเมริกา จ้ะ" (^-^)
"ว้าววว(^O^) แต่พูดภาษาญี่ปุ่นคล่องมากเลยนะค่ะ"
"อาจารย์เคยมาอยู่ที่นี่นะจ้ะเมื่อ 4 ปีที่แล้ว"
"ว่าแต่อาจารย์เบลล่าครับ ก่อนที่อาจารย์จะย้ายมาที่ญี่ปุ่น อาจารย์มาจากประเทศอะไรเหรอครับ" คำถามของโคนันทำให้รันและโซโนโกะหันมา
"อเมริกาจ้ะ"
"แล้วทำไมอาจารย์ถึงย้ายมาสอนที่นี่ละครับ กว่าจะเข้ามาสอนที่นี่ได้ เอกสารก็คงเยอะอยู่นะครับ" โคนันถามขึ้นมาด้วยความสัญชาติญาณของการเป็นนักสืบ แต่ก็นั้นทำให้ฉันตกใจเล็กน้อยเพราะไม่คิดว่าจะเป็นเด็กตัวประถมที่ถามขึ้นมาแต่ก็ต้องหยุดความคิดนั้นไปชั่วขณะเพราะถูกขัดจังหวะด้วยเสียงของเด็กนักเรียนหญิงผมสั้นสีน้ำตาล"นี่เจ้าเปี๊ยกถามเยอะเกินไปแล้วนะ"
"ไม่เป็นไรหรอกคุณซึซึกิ ฉันชอบตอบคำถามสำหรับเด็กที่กำลังเติบโตและซักถามแบบเขานะ"
"เด็กที่ชอบสอดรู้สอดเห็นกับเรื่องคนอื่นนะสิ"โซโนโกะว่าพลางส่งสายตามาหาโคนัน โคนันได้แต่ยิ้มแย่มๆ
"โคนันคุงเธออยากรู้ใช่ไหมว่าทำไมฉันถึงมาสอนที่นี่ ก็เพราะว่าฉันชอบบรรยากาศแบบญี่ปุ่นทำให้ฉันนึกถึงเรื่องเก่าๆขึ้นมานะสิ และที่ฉันสามารถเข้ามาสอนได้ก็เพราะฉัน ให้เพื่อนที่เป็นคนญี่ปุ่นที่เป็นครูช่วยนะ"
"อย่างงั้นเหรอครับ"
"มีอะไรที่อยากถามอีกไหม" ฉันถามเด็กประถมอีกครั้งเพราะฉันรู้สึกว่าเด็กประถมคนนี้ดูไม่ใช่เด็กธรรมดาทั่วไปเพราะรู้สึกฉลาดเกินเด็กในขณะที่โคนันกำลังจะตอบแต่โซโนโกะก็พูดขัดขึ้นมาและถามคำถามทำให้ฉันตกใจบวกปนเขิน
"หนูอยากถามค่ะอาจารย์ ที่ว่าบอกนึกถึงเรื่องเก่าๆเนี่ยหมายถึงแฟน ช่ายม้ายค่ะ" -///-
อ...เอ่อออ(O_O) ม....ไม่ใช่ -///-
"เหอะๆๆใครกันแน่ที่สอดรู้สอดเห็นนะ" โคนันได้แต่คิดแล้วพูดในใจเพราะว่าคนที่สอดรู้สอดเห็นคงไม่ใช่เขาสักทีเดียว ในระหว่างที่รันกับโซโนโกะพูดคุยกับอาจารย์โคนันก็หันไปหากลุ่มนักศึกษากลุ่มนึงที่ทำแก้วน้ำแตก พอโคนันมองไปบริเวณโต๊ะที่นักศึกษานั่งอยู่กลับไม่พบชายที่ใส่หมวกไหมพรมสีดำและแว่นตาสีดำนั่งอยู่ โคนันได้แต่คิดในใจว่าเขาคงคิดมากไป ผู้ชายคนนั้นคงไม่ได้มีเจตนาร้ายที่จะทำร้ายใครบางคนในกลุ่มนักศึกษาหรอก
"เฮ้ยยรัน(O_O) ได้เวลาที่เธอจะต้องไปซื้อกับข้าวแล้วนี่  ฉันขอโทษนะ เวลาเกินไปตั้งเยอะแน่ะ" โซโนโกะพูดขึ้นด้วยความเสียงดังและกล่าวขอโทษเพื่อนทันที ทำให้โคนันตกใจรวมไปถึงรันด้วย
"ไม่เป็นไร คุณพ่อบอกฉันว่าวันนี้กลับเย็นน่ะ ให้ฉันกับโคนันคุงลงไปกินข้าวที่ร้านปัวโรต์ก่อน"
"เอ๊ะ ทำไมล่ะ คุณลุงไปไหนเหรอ"
"เห็นคุณพ่อบอกว่าจะไปสืบคดีน่ะ"
"=O="

 ~โอ๊ยยยย~ เสียงร้องโอดครวญทำให้ยูนะที่เพิ่งกลับมาจากห้องน้ำมา ลุกขึ้นพร้อมที่จะเข้าดูอาการเพื่อน
"เธอไหวไหมเนี่ยมิคิโกะ ให้ฉันพาไปโรงพยาบาลไหม" เธอพูดขึ้นพร้อมที่จะเดินเข้าไปหาแต่ก็หยุดชะงักเพราะเจ้าตัวบอกว่าไม่ต้อง
"ไม่ต้องหรอกยูนะ เดี๋ยวเข้าห้องน้ำก็น่าจะหาย" เธอพูดขึ้นมาและเดินออกไปจากร้าน
ผ่านไปประมาณเกือบ 10 กว่านาที
บรรยากาศในร้านตอนนี้ผู้คนเริ่มทยอยเข้าทยอยออกเข้าไปในร้าน แต่ก็ยังมีกลุ่มหนึ่งกลุ่มเดิมที่ยังอยู่ก็คือกลุ่มนักศึกษาที่ทำแก้วแตกกับกลุ่มนักเรียนหญิงม.ปลายและอาจารย์ลูกครึ่งสาวสุดสวยนั่งคุยกันอยู่(โคนันได้แต่คิดในใจว่าฉันมาทำอะไรที่นี่ -_-^ )
"อ้าวว มิคิโกะดีขึ้นแล้วใช่ไหมเนี่ย" ยูนะถามขึ้นเมื่อเห็นอาการของมิคิโกะดีขึ้นจากที่ไปเข้าห้องน้ำ
"ใช่ พอเข้าห้องน้ำแล้วรู้สึกโล่งเลยน่ะ อ...เออใช่แล้วฮิโระยังไม่กลับมาอีกเหรอ" มิคิโกะพูดขึ้นเมื่อไม่เห็นแฟนของเธอกลับมาซักที
"งั้นเธอลองโทรหาเขาสิ" ยูนะพูดขึ้นเพื่อให้มิคิโกะโทรหา มิคิโกะพยักหน้าและกดโทรหาแฟนของเธอทันที
"โทรศัพท์ปิดเครื่องนะ" มิคิโกะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วงปนเศร้า
"งั้นเดี๋ยวฉันออกไปตามที่ร้านมินิมาร์ทเอง พวกเธออยู่ที่นี่ก็แล้วกัน" พอยามูระพูดเสร็จเขาก็วิ่งออกจากร้านไปทันที โคนันเหลือบไปเห็นผู้ชายที่เขาสงสัยที่เขาใส่หมวกไหมพรมสีดำและแว่นตาสีดำกลับเข้ามาในร้านอีกครั้ง "เอ๊ะ!!!ผู้ชายคนนั้นที่ใส่หมวกไหมพรมสีดำแล้วก็แว่นตาดำ และท่านั่งที่ดูคุ้นเคย แต่งตัวแบบนี้" โคนันหันกลับมาแล้วครุ่นคิดอยู่สักพัก "หรือว่า"

~กรี๊ดดดดดดดดดดด~ เสียงกรี๊ดของพนักงานเสริ์ฟผู้หญิงคนหนึ่งที่อยู่โต๊ะบริเวณชายปริศนาที่ใส่หมวกสีดำผู้ชายคนนั้นตกใจใส่แว่นในทันทีแล้วหันซ้ายหันขวาแล้วเอานิ้วมามาไว้ที่ปากของตนเองเป็นสัญญาณให้บอกว่าเบาๆแต่สายเกินไปแล้ว ทุกคนในร้านหันมามองกันเพียบโดยเฉพาะกลุ่มของรันแต่ก็นั้นทำให้พวกรันและโคนันตกใจรวมถึงใครบางคนที่อยู่ในกลุ่มของนักศึกษานั้นด้วย
"คุณโมริ ใช่คุณจริงๆด้วย ฉันจำเสียงของคุณได้" ^////^ พนักงานเสิร์ฟหญิงพูดขึ้นเสียงดังเพราะตกใจที่ได้เจอตัวจริง เธอเป็นแฟนตัวยงของยอดนักสืบโคโกโร่นิทราเพราะเธอจำเสียงของเขาได้แต่เขาก็ยังไม่หยุดพูด ถึงแม้โคโกโร่บอกว่าจะให้ลายเซ็นถ้าเธอไม่ส่งเสียงดัง แต่อย่างที่โคนันคิดไว้เลยว่าผู้ชายแปลกๆที่ใส่หมวกไหมพรมสีดำก็คือคุณลุงโคโกโร่ แต่พนักงานเสิร์ฟหญิงต้องหยุดพูดเมื่อมีคนเดินเข้ามา
"คุณพ่อค่ะ ไหนคุณพ่อบอกว่าจะไปสืบคดี ไหงมาอยู่ที่นี่ได้ละค่ะ" รันเดินเข้ามาและพูดเสียงแข็งรู้สึกได้ถึงรังสีความโกรธออกจากตัว เพราะรันคิดว่าโคโกโร่อาจจะหลอกเธอว่ามาสืบคดีแต่ที่จริงแล้วนัดสาวมากินข้าว =_=*
"อ....เอ่อ ม....ไม่ใช่อย่างที่ลูกคิดนะรัน" โคโกโร่พูดตะกุกตะกักเมื่อเห็นอารมณ์โกรธของลูกสาวตนเองแผ่ออกมา "พ่อมาสืบคดีก็จริง ต....แต่- ('  ' ;) ทันทีที่โคโกโร่ยังพูดไม่ทันจบก็มีคนเดินเข้ามาหาและพูดขัดขึ้นมา
"ใช่ค่ะ คุณโมริมาสืบคดีจริง" มิคิโกะพูดขึ้นมาและมองไปที่โคโกโร่แล้วหันมามองหน้ารัน
"ค....คุณคือคนที่มาจ้างพ่อฉันใช่ไหมค่ะ" รันพูดขึ้นแล้วมิคิโกะก็พยักหน้า แต่แล้วก็มีเสียงคนที่เหนื่อยหอบจากการวิ่งเข้ามาในร้านด้วยความรีบร้อนทำให้พวกเขาต้องหันไปทางต้นเสียง
"ไม่เจอ ฉ....ฉันไปที่ร้านนั้นแล้ว พนักงานบอกว่าไม่มีผู้ชายที่ดูตัวสูงๆหล่อๆเดินมาในร้านเพื่อต....เติมเงินโทรศัพท์เลย" เขาพูดก่อนจะนั่งลงและบอกว่า "ฉันว่ามันต้องหนีกลับไปก่อนแล้วแน่ๆ" ยามูระพูดขึ้นมาด้วยความเหนื่อยปนด้วยความโมโหนิดๆจากการที่วิ่งมาจากร้านมินิมาร์ทจนมาถึงร้านกาแฟแห่งนี้
"ถ้าฮิโระจะกลับไปก่อนทำไมเขาไม่บอกพวกเราล่ะค่ะ" มิคิโกะพูดขึ้นและเดินตรงมาที่โต๊ะด้วยสีหน้าที่มีความกังวลปนด้วยความห่วงใย
"ใช่ เคนโดคุงเขาไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อย เขามีมารยาทพอ" ยูนะพูดขึ้นบ้าง
"มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่าครับ" โคนันพูดขึ้นและเดินตรงมาหาพวกเขา
"อ...เอ่อคือว่า" มิคิโกะพูดแบบตะกุกตะกักเพราะเธอเห็นว่าเป็นเด็กเลยไม่อยากบอก
"บอกพวกเรามาเถอะครับ เผื่อพวกคุณมีอะไรผมจะช่วยได้" โมริ โคโกโร่พูดขึ้นและเดินตรงมาหาพวกเขา
"อ....เอ่อได้ค่ะ" มิคิโกะตอบและเริ่มเล่าเรื่องตั้งแต่ตอนที่ เคนโดออกไปบอกว่าจะออกไปเติมเงินโทรศัพท์ที่ร้านมินิมาร์ท แล้วพอตอนที่ตัวเองไปเข้าห้องน้ำกลับมาก็ไม่พบพอโทรไปก็ไม่ติดเพราะปิดเครื่อง รุ่นพี่เห็นเขาออกไปนานรุ่นพี่ก็เลยออกไปตาม แต่พอรุ่นพี่ไปที่ร้านมินิมาร์ท รุ่นพี่จึงวิ่งกลับมาบอกว่าเคนโดไม่ได้ไปเติมเงินที่ร้านมินิมาร์ท ฉันจึงเป็นห่วงกลัวว่าเขาจะเป็นอะไรไป
ในระหว่างที่พวกเขาคุยกันรันกับโซโนโกะก็ขอไปเข้าห้องน้ำกันก่อน
"อย่างนั้นหรือครับ  เอาอย่างนี้ ถ้าภายใน 10 นาทีนี้ แล้วถ้าคุณเคนโดยังไม่ติดต่อกลับมาให้ไปแจ้งความได้เลยนะครับ" โคโกโร่พูดขึ้นพลางใช้ความคิด
"เอ่อ ขอโทษนะคะ ตอนที่ฉันเดินไปเข้าห้องน้ำ แล้วพอดีเคนโดคุงเดินออกมาจากร้านพอดี ฉันเห็นเขาเข้าไปในห้องน้ำชายนะคะ เขาอาจจะอยู่ในห้องน้ำชายตอนนี้ก็ได้นะคะ" ยูนะพูดขึ้นบ้างทำให้โคนันมองมาที่เธอ
"งั้น เดี๋ยวผมไปหาที่ห้องน้ำชายนะครับพวกคุณรออยู่ที่นี่" พอโคโกโร่พูดเสร็จเขาก็วิ่งออกจากร้านไปทันทีโดยมีโคนันที่ตามไปด้วยเหมือนอย่างเช่นทุกที ทำให้เบลล่ามองตามไป ด้วยความสนใจ
"เอ๊ะ!!!โคนันคุงกับคุณพ่อนี่" รันพูดขึ้นเมื่อเห็นทั้งสองคนวิ่งผ่านห้องน้ำหญิงไปด้วยความรีบร้อน
"จริงด้วย"โซโนโกะพูดขึ้นขณะกำลังเช็ดมืออยู่ พวกรันและโซโนะจึงไปวิ่งไปหาเขาทั้งสอง
"คุณเคนโดครับ อยู่ที่นี่รึเปล่าครับ" โคโกโร่เรียกหาในระหว่างที่โคโกโร่เรียกหา โคนันก็ไปเจอหยดเลือด2-3หยดบนทางเดินใกล้ๆกับประตูห้องน้ำทำให้โคนันตกใจ "หรือว่า" โคนันจึงผลักประตูที่อยู่ใกล้ๆที่มีรอยเลือดหยดและสิ่งที่อยู่ในนั้นก็ทำให้โคนันและโคโกโร่ตกใจเพราะว่าคนที่อยู่ในนั้นคือคุณเคนโดที่กลายเป็นศพไปแล้ว โคโกโร่จึงรีบวิ่งเข้าไปจับชีพจรของเขาแต่ก็สายเกินไปแล้ว โคนันจึงพิจารณาศพ ที่ศพนั้นมีมีดปักที่หัวใจมีรอยเลือดที่ขาของผู้ตาย ทรัพย์สินยังอยู่ครบ และการตายของเขาที่ดูเหมือนว่าเขากำอะไรสักอย่างในมือและรอยแปลกๆรอบๆคอ โคนันจึงวิ่งออกมาด้วยความรีบร้อนแล้วมาเจอกับรันและโซโนโกะ
"เอ้า โคนันคุ-" รันยังไม่พูดจบประโยคโคนันก็พูดแทรกขึ้นมาด้วยความรีบร้อน
"พี่รันครับโทรแจ้งตำรวจที"
"เกิดอะไรขึ้นเหรอโคนันคุง" รันถามขึ้น
"มีคนตาย อยู่ในห้องน้ำครับ"
"ห่ะ ห๋าาาา คนตาย" รันกับโซโนะพูดพร้อมกันทั้งสองมีสีหน้าที่ตกใจและกลัว
"เร็วๆสิครับพี่รัน" โคนันพูดขึ้นด้วยความรีบร้อนอีกครั้ง
"ด....ได้"
"ส่วนพี่โซโนโกะให้เข้าไปในร้านแล้วบอกให้ทุกคนรออยู่ในร้านจนกว่าตำรวจจะมาถึงนะครับ เพราะว่าทุกคน คือ ผู้ต้องสงสัยในคดีฆาตกรรมในครั้งนี้"


"ผู้ตายคือ คุณเคนโด ฮิโรกะ เป็นนักศึกษา ปี 3 ของมหาวิทยาลับเบกะ อายุ 21 ปี เสียชีวิตจากการถูกแทงที่หัวใจ ไม่มีรอยต่อสู้หรือขัดขืนและไม่มีทรัพย์สินที่มีค่าหายไป จีงตีความได้ว่า นี่อาจจะเป็นคดีฆาตกรรมครับ" ผู้หมวดทาคางิพูดขึ้นตามที่ตนได้เขียนเอาไว้ในสมุดจดบันทึกของตำรวจ
"แล้วผู้ต้องสงสัยคือใครละ" สารวัตรเมงูเระถามขึ้น
"ผู้ต้องสงสัยมีอยู่ 3 คนครับท่านสารวัตร"โคโกโร่พูดขึ้นและตรงมาหาสารวัตรในทันที
"ม...โมริคุงนี่นายอีกแล้วเหรอ" สารวัตรเมงูเระพูดขึ้น เมื่อเห็นคนที่อยู่ในคดีฆาตกรรมทุกครั้ง

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
เป็นยังไงบ้างค่ะกับตอนนี้ รู้สึกงงๆกันไหม 555+ ตอนต่อไปอาจจะมาช้านะค่ะ อาจจะสัก 2-3 อาทิตย์ เพราะว่าติดเรียนนนนน (สร้างฉากฆาตกรรมด้วยยย) เม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะค่าาาาา 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

12 ความคิดเห็น

  1. #6 toschio1 (@toschio1) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 10:09
    รอตอนต่อไปนร้าาาา//เออไรท์คะเรื่องนี้เบลล่าคู่กับใครหรอ??
    #6
    1
    • #6-1 Koy Saran (@Sara4274) (จากตอนที่ 6)
      14 ธันวาคม 2561 / 17:19
      รอติดตามตอนต่อไปนะค่ะ : )
      #6-1