[YURI] ตัวตนของฉันเธอไม่มีวันเข้าใจหรอกค่ะ !

ตอนที่ 31 : อดีตคู่หมั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 776
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 135 ครั้ง
    6 ก.ย. 63

     CHAPTER [31] อดีตคู่หมั้น


     ลานดาดฟ้ากว้างจุคนได้นับร้อย ตรงกลางลานมีแท่นสี่เหลี่ยมสูงขึ้นมาจากพื้นราวๆ สามเซนติเมตร กลางแท่นถูกขีดเขียนเป็นสัญลักษณ์วงเวทรัศมีเพียงสามเมตร พวกเราเดินไปหาหญิงชราที่เป็นผู้ดูแล


     “ยินดีที่ได้รู้จักเจ้าค่ะฝ่าบาท ดิฉันมีนามว่าอาเบล เป็นผู้ดูแล ‘เกท’ แห่งนี้ วันนี้มีอะไรให้รับใช้เจ้าคะ”


     หญิงชราอยู่ในชุดที่เรียบร้อย เรือนผมสีเทาปนไปกับผมหงอกสีขาว หน้าตาดูใจดี


     “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คือถ้าพวกเราจะเทเลพอร์ตไปอาณาจักรแกรนดิสในตอนนี้จะได้หรือเปล่าคะ”


     “ขออนุญาตยืนยันกับผู้ดูแลเกทของอาณาจักรแกรนดิสสักครู่นะเจ้าคะ”


     หญิงชรานามว่าอาเบลเดินกลับไปที่วงเวท เธอหยดของเหลวสีม่วงใสลงตรงกลางวงเวทหนึ่งหยด มีแสงสีขาวสว่างวาบออกมาครั้งหนึ่ง จากนั้นราวๆ สิบวินาทีก็มีแสงสีขาวโผล่ขึ้นมาอีกครั้งราวกับเป็นการตอบโต้


     “ให้แจ้งด้วยไหมเจ้าคะว่าฝ่าบาทจะเป็นคนเดินทางไป คาดว่าทางอาณาจักรอื่นๆ จะยังไม่รู้ค่าหน้าตาของฝ่าบาทเจ้าค่ะ”


     อืม...ถ้าบอกว่ากษัตริย์จะไปโดยตรงคงมีเรื่องยุ่งยากอีกแหงๆ


     “ไม่เป็นไรค่ะ บอกไปว่าเป็นลูกของขุนนางก็พอค่ะ ส่วนสถานะของพี่เกรเทียเดี๋ยวทางนั้นเขาคงยืนยันได้เอง”


     “รับทราบเจ้าค่ะ”


     คราวนี้หญิงชราเขียนจดหมายลงบนแผ่นกระดาษเล็กๆ แล้ววางมันไว้กลางวงเวท จากนั้นก็โยนหินเวทมนตร์ลงไปก้อนหนึ่ง


     หินเวทมนตร์ถูกดูดซึมลงไป แสงสีขาวโอบล้อมแผ่นกระดาษแล้วหายวาบราวกับถูกดูดกลืน อาเบลก้มหน้าลงเล็กน้อยแล้วผายมือไปทางวงเวท


     ฉันกับเกรเทียเดินขึ้นไปอยู่บนวงเวท หญิงชราหอบกระสอบหินเวทมนตร์แล้วเดินโปรยลงรอบๆ อย่างไม่รีบร้อน หินเวทมนตร์ค่อยๆ ถูกซึมซับเข้าไปในวงเวทจนกระทั่งแสงสีขาวสว่างวาบออกมาจนเกือบสุด


     “ฝ่าบาทครับ !”


     ชายร่างผอมวิ่งขึ้นบันไดมากระหืดกระหอบ


     “อ้าวแอสต้า งานวิจัยเสร็จแล้วเหรอคะ”


     “เสร็จแล้วครับ เรื่องผนึกของฝ่าบาทน่ะครับ !”


     ผนึก ?


     “งั้นเหรอคะ เอาเป็นว่าค่อยคุยกันหลังจากที่ฉันกลับมาละกันค่ะ ฝากบอกคนอื่นๆ ด้วยนะคะ”


     ฉันโบกมือพร้อมกับรอยยิ้มบาง วินาทีนั้นเป็นตอนที่หินเวทมนตร์ก้อนสุดท้ายซึมเข้าไปในวงเวทพอดี


     แสงสว่างวาบขึ้นมาบนใบหน้า ทุกอย่างราวกับภาพตัด ลืมตาขึ้นอีกทีก็อยู่ในอีกสถานที่หนึ่งแล้ว


     “เป็นเกียรติที่ได้ต้อนรับบุตรีแห่งอาณาจักรปีศาจค่ะ แล้วก็...อ๊ะ ! เจ้าหญิงเกรเทีย...!”


     ภายในห้องโถงใหญ่ หญิงสาวมนุษย์วัยยี่สิบต้นๆ ก้มหน้าทักทายอย่างนอบน้อม เธอทั้งตกใจ ดีใจ แปลกประหลาดใจในเวลาเดียวกันหลังจากที่เห็นเกรเทีย


     “เจอกันอีกแล้วนะคะเอลล่า วันนี้เรามากับเพื่อนในฐานะแขกน่ะค่ะ เช่นนั้นอย่าไปบอกคนอื่นเชียวล่ะ”


     เกรเทียพูดอย่างอารมณ์ดีโดยเอามือจุปาก เอลล่าดูเหมือนไม่ค่อยเข้าใจแต่ก็พยักหน้ารับ จากนั้นพวกเราก็เดินออกจากห้องโถงโดยมีเกรเทียเป็นคนเดินนำ


     “ที่นี่คือที่ไหนเหรอคะ พี่เกรเทีย”


     “ตึกเคลื่อนย้ายที่อยู่ข้างปราสาทหลักของเมืองหลวงเพคะฝ่าบาท ก่อนอื่นไปทักทายท่านพ่อกันก่อน...ดีไหมเพคะ บางทีเบลอาจจะอยู่ด้วย”


     เกรเทียตอบกลับมาเป็นประโยคคำถาม ดูแล้วท่านนักวางกลยุทธ์คนนี้จะร้ายไม่เบา


     กษัตริย์แห่งอาณาจักรแกรนดิสงั้นเหรอ ขอให้ไม่เป็นคนยุ่งยากก็พอแล้วล่ะ ถ้าฉันเผลอทำอะไรพลาดแล้วเกิดสงครามขึ้นมาคงทำให้เด็กซ์เตอร์มีเรื่องปวดหัวเพิ่มขึ้นไม่น้อย คนที่ดีใจคงจะเป็นลุงเลวัสล่ะมั้ง


     “ไม่มีปัญหาค่ะ แต่จะเรียกฉันว่าเฟเลสเฉยๆ ก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะคะ...”


     กลับกันมันจะเป็นพระคุณมากเลยค่ะ จะกี่ครั้งกี่หนมันก็ไม่ชินสักที


     เกรเทียตอบกลับมาเป็นรอยยิ้ม อืม ไม่ไหวสินะ...


     หญิงสาวเรือนผมสีทองชี้ไปที่ตึกคอนกรีตด้านหน้าที่อยู่ถัดจากสวน พวกเราเดินตามทางไปเรื่อยๆ อย่างไม่เร่งร้อน ลมอ่อนๆ พัดโชยมาเป็นระยะสมกับที่เป็นฤดูใบไม้ผลิ


     “เกรเทีย !”


     เสียงผู้ชายที่ไม่คุ้นหูดังขึ้นมาจากทางทิศตะวันออกของสวน ฉันและเกรเทียต่างหันหน้าไปตามทิศทางของเสียง


     ชายร่างสูง สีผมน้ำตาลส้ม ดวงตาคมเข้ม หุ่นดูเก้กัง เขากำลังสับเท้าเดินมาทางที่พวกเราอยู่


     “นั่นใครเหรอคะ”


     “ลูกชายดยุกอดีตคู่หมั้นน่ะเพคะ แต่ถูกถอนหมั้นไปหลังจากที่ต้องไปเป็นเครื่องบรรณาการให้กับอาณาจักรปีศาจ นึกว่าจะไม่ต้องเจอแล้วแท้ๆ...”


     เกรเทียถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ราวกับเอือมระอา คงไม่ชอบขี้หน้าอย่างไม่ต้องสงสัย


     ชายร่างสูงเดินเข้ามาระยะประชิด เกรเทียก้าวถอยออกไปหนึ่งก้าว


     “ไม่เจอกันนานเลยนะคะ ท่านรีอัส”


     เกรเทียทักทายด้วยน้ำเสียงเย็นชาต่างจากปกติอย่างสุดขั้ว รอยยิ้มที่มีอยู่บนใบหน้าเป็นประจำได้ถูกลบออกไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว


     “กลับมาแล้วงั้นเรอะ ! เป็นไงล่ะ ! สำนึกแล้วหรือยัง ! มัวแต่เล่นตัวจนถูกส่งไปอาณาจักรปีศาจเวรนั่นจนได้ แต่มาแล้วก็ดี ! ข้าจะได้บอกท่านพ่อให้รีบจัดงานแต่งให้ไวแล้วเจ้าจะกลายมาเป็นของข้าสักที ! เจ้าจะได้ไม่ต้องถูกส่งไปอีกยังไงล่ะ !”


     เป็นคนชอบพูดเสียงดังสินะ...


     รีอัสพูดด้วยอารมณ์รุนแรงถาโถมเข้าใส่เกรเทีย สายตาแสดงให้เห็นความน่ารังเกียจโดยการมองร่างกายของหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า ถ้าให้เดาในหัวคงจะจินตนาการเรื่องสกปรกอยู่แหง


     “เข้าใจผิดแล้วค่ะท่านเรอัส ในวันนี้เราไม่ใช่เจ้าหญิงลำดับที่หนึ่งแห่งอาณาจักรแกรนดิสอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้เราคือทรัพย์สินของกษัตริย์แห่งอาณาจักรปีศาจค่ะ”


     “หา ! แล้วเจ้ากลับมาได้ยังไงกัน !”


     “เรามากับท่านคนนี้ค่ะ ถ้าเข้าใจแล้วก็ช่วยหลีกทางด้วยค่ะ”


     เกรเทียหันมาทางฉันพลางขยิบตาขวาครั้งหนึ่งโดยที่ในมุมของรีอัสจะมองไม่เห็น


     เด็กสาวยิ้มแห้งพลางคิด อีกแล้วเหรอคะ ปัญหาอีกแล้วเหรอคะ...


     “ลูกขุนนางเหลือขอจากอาณาจักรปีศาจงั้นเรอะ ! วะฮะฮะฮ่า ! มาในอาณาจักรของมนุษย์คนเดียวปราศจากคนคุ้มครองเสียด้วย ใจกล้าไม่เบานี่หว่า”


     รีอัสหัวเราะเยอะอย่างบ้าคลั่งพลางชี้หน้าฉันไปด้วย เห็นแล้วดูตลกมากกว่าน่าหงุดหงิดเสียอีก


     “แหม ดูเหมือนพวกมนุษย์จะตกต่ำลงนะคะเนี่ย ถ้ารู้ว่าจะมาเจอคนไร้มารยาทแบบคุณฉันว่าฉันนอนอยู่บ้านน่าจะคุ้มค่ากว่า...อ๊ะ ! แต่ไม่เป็นไรค่ะ ถ้ามนุษย์ทุกคนโง่แบบคุณอาณาจักรปีศาจของเราคงจะไม่ต้องกังวลแล้วสินะคะ”


     ฉันพูดในขณะที่ปากเองก็ยิ้มอย่างเป็นมิตร เกรเทียหันหน้าไปขำอยู่ด้านหลังก่อนที่จะกลับมาทำหน้าทำตาแบบปกติ


     ลืมเช็ดคราบน้ำตานะคะนั่น...


     “แกพูดว่ายังไงนะ !”


     รีอัสเริ่มอารมณ์เสีย เส้นเลือดปูดโปนขึ้นบนหน้าผาก


     ฉันยังคงยิ้มแย้มแจ่มใส แต่ดูในมุมของรีอัสคงเป็นการล้อเลียนเสียมากกว่า เส้นความอดทนขาดผึง รีอัสยื่นมือเข้ามาด้วยความประสงค์ร้าย


     เกรเทียคว้าข้อมือของรีอัสไว้ก่อนแล้วสลัดทิ้งไป


     “คิดจะทำอะไรของแกกันคะ”


     เกรเทียกดเสียงลงต่ำจนน่ากลัว เธอมองรีอัสราวกับแมลงที่กำลังก่อความรำคาญ


     แต่ดูจากเมื่อกี้นี้...พี่เกรเทียเป็นผู้ใช้ศิลปะการต่อสู้สินะ น่าจะเป็นรูปแบบเดียวกับเซลซัส กิลด์มาสเตอร์แห่งเมืองหลวง


     รีอัสสบถเสียงออกมาอย่างไม่พอใจ มือขวากำด้ามดาบแน่นแต่รั้งเอาไว้ อย่างไรก็ตามพวกเขายังคงอยู่ในพื้นที่ราชวัง


     ลองกระตุ้นเพิ่มดีไหมนะ เฮะเฮะ


     “คิดจะใช้ดาบเล่มนั้นกับเด็กสาวตัวเล็กๆ เหรอคะ ดูท่ามนุษย์อย่างคุณคงจะไม่มีความละอายเลยสินะคะ เฮ้อ...ไม่ไหวๆ”


     ฉันแบมือออกพลางถอนหายใจ รีอัสกัดฟันกรอด มือขวาไพล่หลังแล้วใช้มือซ้ายชี้มาด้านหน้า


     “สำหรับเด็กเหลือขออย่างแกข้าไม่จำเป็นต้องใช้ดาบหรอก !”


     สัญชาตญาณพุ่งเตือน เด็กสาวใช้เวทเสริมพลังเล็กน้อยไปที่ดวงตา พอมองดีๆ จึงเห็นว่ามานาในร่างของรีอัสมุ่งตรงไปที่แขนข้างขวา


     ฉันไม่รอช้า ใช้เวทเสริมพลังคลุมทั้งร่างกายแล้วรอเวลา


     “แหมๆ งั้นเหรอคะ สำหรับฉันใช้แค่นิ้วเดียวก็พอแล้วล่ะค่ะ”


     รีอัสสะดุดใจกับสีของดวงตาที่เปลี่ยนไปของเด็กสาว แต่เขายังคงรวบรวมมานา รวมจนกระทั่งได้ปริมาณที่ต้องการ


     “ไอเด็กเวร ! รนหาที่ตายเองนะ...ตายซะ !”


     รีอัสเอื้อมมือขวาออกมาข้างหน้า เปลวไฟสีส้มขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนมีขนาดเท่าลูกบอล


     ภายในเสี้ยววินาทีนั้นเอง...เด็กสาวได้หายไปจากสายตา


     พลั่ก !


     กร๊อบ ! เสียงกระดูกแตกออกเป็นเสี่ยงๆ รีอัสแหกปากกรีดร้องเสียงดังลั่นจากความเจ็บปวด เวทมนตร์ลูกไฟได้หายไปในพริบตา เหลือแต่เพียงข้อมือของชายร่างสูงที่อยู่ผิดรูปผิดร่างกับเด็กสาวที่ชูนิ้วชี้ขึ้นอยู่ข้างๆ


     “เป็นยังไงล่ะคะ ฉันใช้นิ้วเดียวจริงๆ นะคะ”


     เฟเลสแสยะยิ้มกว้าง รีอัสลงไปกุมข้อมือด้วยความเจ็บปวด เสียงวิ่งของคนจำนวนหนึ่งดังมาจากทางตึกราชวังใหญ่


     “เกิดอะไรขึ้น !”


     ชายร่างใหญ่หน้าตาคุ้นเคยวิ่งมาพร้อมกับทหารจำนวนหนึ่ง เขามองฉันสลับกับเกรเทียที่มายืนอยู่ข้างๆ


     “มาทำอะไรที่ราชวังเหรอคะท่านปู่”


     “น้อง...ราชาเรียกมาพบน่ะ...ว่าแต่ยังมีชีวิตอยู่สินะ คุณหนู”


     “สักพักหนึ่งเลยสินะคะ ท่านเซลซัส”


     “เอ๋...ฝ่าบาทรู้จักกับท่านปู่ด้วยเหรอเพคะ”


     “เคยประลองแล้วก็ร่วมปาร์ตี้ด้วยกันน่ะค่ะ”


     “ฝ่าบาท...?”


     เซลซัสถามออกมาอย่างสงสัย ฉันยิ้มแห้งในขณะที่เกรเทียเองก็ไม่เข้าใจสถานการณ์


     “เอาเป็นว่าค่อยอธิบายตอนไปพบกับท่านราชาจะดีกว่าไหมคะ...”


     ว่าแล้วพวกเราก็เดินเข้าไปในปราสาทใหญ่โดยปล่อยให้เหล่าทหารที่เหลือลากรีอัสไปทำการปฐมพยาบาล...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 135 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

248 ความคิดเห็น

  1. #24 Dragon2549kiw (@Dragon2549kiw) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 มีนาคม 2563 / 19:38
    ขออีกตอนนนนน
    #24
    0