คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Fic DC_Batfam] Favorite Color

โดย Goblin_W

เดเมี่ยน เวย์น คิดว่าสีก็เป็นเพียงสิ่งที่แยกออกมาจากแสงขาว แต่เขากลับมีสีๆหนึ่งที่ชื่นชอบที่สุด

ยอดวิวรวม

452

ยอดวิวเดือนนี้

11

ยอดวิวรวม


452

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


15
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  21 ก.ค. 62 / 14:30 น.
นิยาย [Fic DC_Batfam] Favorite Color [Fic DC_Batfam] Favorite Color | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
   อยู่ๆก็อยากลองเขียนขึ้นมา ถ้าออกมาไม่ดีตรงไหนก็ขออภัยด้วยคร้า~~~

เนื้อเรื่อง อัปเดต 21 ก.ค. 62 / 14:30


   
    
    
    เดเมี่ยน เวย์น คิดว่าสีก็เป็นเพียงสิ่งที่แยกออกมาจากแสงขาว เขาไม่เคยเข้าใจเหล่าผู้คนทั้งหลายที่ชอบสีเหล่านั้นเลย จนเขาได้มารู้ด้วยตัวเอง
    สี...ที่เขาชอบมากที่สุดในบรรดาสีทั้งหมด
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    "สวัสดีครับอัลฟี่"
    "สายัณห์สวัสดีครับนายท่านดิ๊ก" พ่อบ้านประจำตระกูลเวย์นเปิดประตูให้คนที่มีศักดิ์เป็นลูกชายคนโตของนายท่านตน ได้เข้ามาในบ้าน
    "คุณน่าจะบอกก่อนว่าจะมา ผมจะได้เตรียมน้ำชาไว้ให้" 
    "ผมแค่มาทำคดีแถวนี้เลยแวะมาเยี่ยมน่ะ บรูซล่ะครับ"
    "นายท่านบรูซอยู่ที่ถ้ำค้างคาวครับ"
    "แล้วลิตเติ้ล..." ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยจบประโยค พ่อบ้านประจำตระกูลก็ตอบออกมาอย่างรู้ใจ 
    "นายน้อยเดเมี่ยนอยู่ที่ห้องสมุดครับ" เขาพยักหน้ารับก่อนที่จะตรงไปที่ห้องสมุดทันที 
    อัลเฟรดมองตามบุตรบุญธรรมคนแรกที่ปัจจุบันคือไนท์วิงเดินออกไปจนลับสายตา ช่วงนี้นายท่านดิ๊กมักจะมาหานายน้อยเดเมี่ยนเสมอไม่ว่าจะหาข้ออ้างอะไรแต่เขาก็ดูออกว่าอีกคนห่วงนายน้อยเดเมี่ยนมากขึ้นกว่าเดิมมาก อาจเป็นเพราะเหตุการณ์ครั้งนั้น เหตุการณ์ที่ทำให้เขาสูญเสียโรบินของตัวเองไป 
    
    ก๊อกๆๆ เขาเคาะประตูแต่ไม่มีเสียงตอบรับออกมา
    "ลิตเติ้ลดีอยู่รึเปล่า?" แต่ก็ยังไม่มีเสียงตอบรับออกมาเช่นเคย เขาลองแนบหูกับประตูดูแต่ก็ไม่มีเสียงอะไรเลยแม้แต่เสียงพลิกกระดาษ เขาจึงตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปแผ่วเบา ร่างของคนที่ตามหานอนอยู่บนโซฟาโดยมีหนังสือตกอยู่ข้างๆ เขาก้าวเดินเข้าไปใกล้มองคนที่หลับพริ้มบนโซฟา มือยื่นเข้าไปหมายจะเกลี่ยปอยผม แต่ก็ต้องผงะเมื่อคนที่กำลังหลับอยู่ลืมตาขึ้นมากระทันหัน
    
    
    
    
    
___________________________________________
    
    
    สีฟ้า...
    ...ที่ดูอ่อนโยนและไม่เหมือนใคร
    "เกรย์สัน? ทำอะไรของนาย" เขาจ้องมองดวงตาของเกรย์สันชั่วขณะก่อนเอ่ยถาม
    "ขอโทษนะ ทำให้ตื่นหรอลิตเติ้ลดี" 
    "มาทำอะไรที่นี่" น้ำเสียงบ่นงุ้งงิ้งปนหงุดหงิดที่คุ้นเคยของอีกฝ่ายดังขึ้นพร้อมเจ้าตัวที่เดินเอาหนังสือไปเก็บเข้าชั้น 
    "พี่ชายแค่กลับบ้าน เพราะคิดถึงน้องชายเอง"
    "อย่ามา เกรย์สัน" เดเมี่ยนมองไปที่นาฬิกาพบว่าเป็นเวลาออกลาดตระเวนแล้วเขาจึงเดินไปที่ถ้ำค้างคาวโดยมีพี่ชายคนโตเดินตามติดไม่ห่าง 
    "นายจะตามผมมาทำไมเกรย์สัน"
    "เปล่าสักหน่อย ฉันแค่จะไปหาบรูซ"
    "-tt-" เขาได้ยินเสียงจิปากอย่างรำคาญที่คนข้างหน้าชอบทำประจำ และเป็นข่าวร้ายยิ่งกว่าเมื่อวันนี้คุณพ่อไม่สามารถถอนตัวออกจากการประชุมที่เวย์นเอนเตอร์ไพร์สได้ทำให้ต้องออกไปลาดตระเวนกับเรดโรบินและพ่วงไนท์วิงมาด้วย
    
    
    
    
 ___________________________________________
    
    
    
    สีดำ...
    นั่นคือสิ่งแรกที่เขามองเห็นเมื่อลืมตาตื่น เขาลองขยับตัวแต่ร่างกายที่ปวดร้าวราวจะแตกเป็นเสี่ยงๆและอาการบอบช้ำไปทั่วทำให้เขาต้องนิ่วหน้า
    
    เกิดอะไรขึ้น?
    
    ดวงตาสีมรกตมองไปรอบๆตัวอย่างสงสัย แต่ก็ไม่พบอะไรเลยนอกจากความมืดมิดและแสงสว่างอันน้อยนิดที่ส่องลอดเข้ามาใต้ช่องประตู เขาคาดว่าตัวเองน่าจะอยู่ในห้องใต้ดิน เพราะกลิ่นชื้นและเสียงน้ำหยดเป็นระยะๆ 
    เด็กชายในชุดโรบินก้มลงมองตัวเอง ที่ตอนนี้อยู่ในสภาพที่สาหัสน่าดู ด้วยอาการปวดกล้ามเนื้ออย่างหนักทำให้คิดได้ว่าคงช้ำในหรือกระดูกซี่โครงหัก และร่างกายที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่ไว้กับเก้าอี้ รสชาติขมฝาดพร้อมกับอาการเจ็บในปาก และของเหลวสีแดงข้นที่ไหลออกจากขมับที่ทำให้เข้ามึนจนต้องส่ายหน้าเรียกสติตัวเองไปหลายครั้ง
    
    ทำไมเขาถึงมาอยู่ในสภาพนี้?
    
    เดเมี่ยนพยายามนึกเรื่องราวก่อนหน้านี้แม้จะยังปวดหัวตุบๆ เขาจำได้ว่าตัวเองกำลังลาดตระเวนกับไนท์วิงและเรดโรบิ้น ตอนนั้นเองก็มีเสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นจากแลปแห่งหนึ่งใกล้ๆพวกเขา ทุกคนก็รีบไปทันที นักวิทยาศาสตร์หลายคนวิ่งหนีตายออกมาอย่างชุลมุน เรดโรบินกระโดดลงไปถามนักวิทยาศาสตร์คนหนึ่งที่วิ่งอย่างล้มลุกคลุกคลานออกมา
    "เกิดอะไรขึ้นครับ"
    "ร..เรดโรบิน ขอบคุณพระเจ้า มีคนบุกปล้นแลปของเรา ตอนที่เรากำลังจะทดลองควบคุมเครื่องสร้างสภาพอากาศ เขาขโมยเครื่องนั่นไป"
    "เขาคือใคร"
    "ผมไม่รู้ ข้างในเต็มไปด้วยควัน ผมมองไม่เห็นอะไรเลย"
    "รีบไปจากที่นี้ เดี๋ยวที่เหลือพวกผมจัดการเอง" ไนท์วิงเดินเข้ามาจับมือดึงนักวิทยาศาสตร์ให้ลุกขึ้นยืนก่อนบอกให้รีบออกไป 
    "พวกมันจะหนีไปแล้ว"
    "เดี๋ยวก่อนโรบิน" ผมตะโกนบอกไนท์วิงแล้วตามคนร้ายออกไป เขาวิ่งเข้าไปในซอกตึกแคบๆ แต่เมื่อผมเข้าไปกลับไม่พบอะไรเลย 
    "-tt-"
    "หายไปไหนแล้ว" ไนท์วิงโผล่มาข้างหลัง พร้อมกับมีเงาขนาดใหญ่จากข้างบน เบนกระโดดลงมาจนผมต้องผลักให้ไนท์วิงหลบ
    "ระวังหน่อยสิไนท์วิง" ผมเข้าไปสู้กับเบน แล้วเกิดอะไรต่อ? ใช่แล้ว ไนท์วิงคนนั้นกลายเป็นเคลย์เฟซ ทำให้ตอนที่ผมหันกลับไปมองโดนเบนจับขาแล้วฟาดลงไปที่พื้นอย่างแรง สิ่งสุดท้ายที่จำได้คือร่างของไนท์วิงและเรดโรบินที่เข้ามาตะลุมบอนกับเคลย์เฟซและเสียงของเกรย์สัน
    
    
    
    
    
___________________________________________
    
    
    "ทิมปล่อยนะ ไม่เห็นรึไงลิตเติ้ลดีโดนจับไปแล้ว"
    "ดิ๊ก ใจเย็นๆ เราควรกลับไปที่ถ้ำก่อน เพราะเราก็ไม่รู้ว่าเบนพาเจ้าปีศาจไปที่ไหน" ทิมกำลังพยายามห้ามพี่ชายคนโตที่กำลังจะวิ่งไปทั่วเพื่อตามหาโรบินคนสุดท้อง
    "แต่..."
    "ดิ๊ก ผมเข้าใจที่คุณเป็นห่วงเจ้าปีศาจ แต่ช่วยมีสติหน่อย" 
    "ใช่ๆ โอเค" เขาผ่อนลมหายใจเข้าออกเพื่อระงับอารมณ์ที่พลุ่งพล่านภายในอก ทิมก็ติดต่อไปที่ถ้ำ
    นายต้องไม่เป็นอะไรนะ ลิตเติ้ลดี 
    ฉันจะไม่ยอมเสียนายอีก...
    
    
    
    
    
    
 _________________________________________
    
    
    
    
    สีเขียว...
    ชายหนุ่มผมเขียวหน้าขาวปากแดง โจ๊กเกอร์ คู่ปรับตลอดกาลของแบทแมนเดินเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มที่สำหรับผมแล้วคือ น่าขยะแขยง
    "สวัสดีนกน้อยของค้างคาว"
    "-tt-"
    "ในนี้อากาศดีไหม ฮึๆๆ พลั่ว!!!" เดเมี่ยนถูกฟาดเต็มแรงด้วยท่อนเหล็กยาวจนหน้าหัน และเก้าอี้ที่นั่งอยู่ล้มไปตามแรงโน้มถ่วง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังมาจากห้องใต้ดินไม่หยุดพร้อมกับเสียงหัวเราะที่เป็นเอกลักษณ์ เขาโดนซ้อมจนตอนนี้สภาพสะบักสะบอมดูไม่ได้ ร่างกายหนักอึ้งและเจ็บจนร้องไม่ออก
    "แค่ก แค่ก" ของเหลวสีแดงข้นจุกอยู่ในลำคอจนต้องไอออกมาอย่างทรมาน อา...ให้ตายสิ ชักเข้าใจความรู้สึกของทอดด์ขึ้นมายังไงไม่รู้ ดวงตาสีมรกตทอดมองไปยังร่างชายผมเขียวที่เดินออกจากห้องไปเขาพยุงร่างกายอันแสนเจ็บปวดขึ้นนั่ง จะเรียกโชคดีในโชคร้ายรึเปล่านะที่เก้าอี้พังจนเข้าสามารถลุกมานั่งแบบนี้ได้ 
    เดเมี่ยนลองขยับแขนข้างซ้ายแต่ที่ได้รับมามีเพียงความเจ็บปวด สงสัยแขนคงจะหัก เขาใช้แขนข้างขวาควานหาอุปกรณ์ที่ซ่อนเอาไว้ว่ายังอยู่รึเปล่า ซึ่งโชคดีที่มันยังอยู่แม้เข็มขัดจะโดนยึดไปแล้ว batarang อันจิ๋วถูกหยิบขึ้นมาตัดโซ่ออก เขาพาร่างกายตัวเองไปยังประตู แต่ไม่ทันจะได้แตะร่างของเขาก็ล้มลงไปตามแรงโน้มถ่วงทันที 
    
    
    
    
    สีแดง...
    ...ที่เจิ่งนองอยู่พื้นพร้อมกับกลิ่นคาวสนิมเหล็กลอยมากระทบกับจมูก 
    "-tt-" ดวงตาที่พร่าเลือนเพราะอาการเจ็บปวดและเสียเลือดมากหนักอึ้งจนยากจะเปิดเปลือกตาไว้ สุดท้ายร่างกายก็ไม่อาจฝืน ปล่อยให้เขาจมลงไปกับความมืดและหนาวเหน็บ
    "เกรย์สัน..." น่าแปลกใจที่คนๆแรกที่เขาคิดถึงไม่ใช่คุณพ่อแต่เป็นพี่ชายคนโต ผู้มีดวงตาสีฟ้าไม่เหมือนใครและรอยยิ้มสดใสที่เป็นเอกลักษณ์
    
    คนที่ทำให้เขาเริ่มสนใจสิ่งที่เรียกว่าสี 
    
    สีฟ้า..คงเป็นสีที่เขาชอบมากที่สุดในบรรดาสีทั้งหมด
    
    
    
    
    
    
___________________________________________
    
    
    
    "เดเมี่ยน"
    น้ำเสียงที่เป็นกังวลเอ่ยเรียกชื่อเขาจากที่ๆแสนไกลเกินที่จะเอื้อมถึง กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อลอยมาแตะจมูกพร้อมกับไออุ่นที่แทรกเข้ามาผ่านฝ่ามือ 
    "ลิตเติ้ลดี" 
    น้ำเสียงที่คุ้นเคยเจือปนความกังวลและแรงกุมมือที่มากขึ้น เขาฝืนเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้น รวบรวมสติเพื่อพิจารณาว่าตัวเองอยู่ที่ไหนแล้วกำลังทำอะไรอยู่ 
    ภาพที่ปรากฏคือเพดานที่คุ้นเคย ถ้ำค้างคาว สายและท่อระโยงระยางข้างตัวพร้อมผ้าก็อซพันแผลที่พันตามตัวเขาและที่หัว 
    ชายผมดำในชุดไนท์วิงที่ยังไม่ถูกถอดออกนั่งอยู่ด้านขวา เขาก้มหน้าแนบกับมือผมและกุมไว้แน่นราวกับกลัวว่ามันจะหายไป
    
    
    
    "เกรย์...สัน" น้ำเสียงแหบแห้งจากคนที่หลับมาได้หนึ่งวันเต็มเรียกให้ชายหนุ่มข้างเตียงเงยหน้าขึ้นมา
    "ลิตเติ้ลดี!! นายฟื้นแล้ว..." ดวงตาสีฟ้าสดใสสบเข้ากับเขา รอยยิ้มเอกลักษณ์ปรากฏบนใบหน้าเหมือนเดิมทุกครั้งที่เจอกัน 
    "เดี๋ยวฉันจะไปเรียกอัลฟี่ให้นะ" เขาจะหันหลังเดินออะไปแต่แรงกุมแน่นที่มือทำให้เขาต้องหันกลับมามองคนบนเตียงอีกครั้ง
    "อยู่นี่..." น้ำเสียงแหบแห้งจนน่ากลัวเรียกให้เขาอยู่ เขาหยิบน้ำมาให้เด็กชายตรงหน้าดื่ม
    "ผมหลับไปนาน...แค่ไหน" เสียงของเด็กชายที่ดีขึ้นหน่อยเอ่ยขึ้นเรียกเขาในหลุดจากภวังค์ขณะจ้องมองตาอีกฝ่าย
    
    

    สีที่ผมชอบคือสีเขียวเหมือนกับตาของลิตเติ้ลดี
    
    สีเขียว...
    ...ที่สวยยากเกินจะละสายตา
    ...คล้ายเย็นชาแต่ก็อบอุ่น
    

    
    "วันนึงเต็มๆ" เขาตอบพร้อมส่งข้อความไปหาอัลฟี่เพราะเจ้าของดวงตาสีมรกตยังคงจับมือเขาไว้อยู่
    "เกรย์สันจริงๆใช่ไหม... คงไม่ใช่เคลย์เฟซหรอกนะ" คนตรงหน้าเอ่ยถามเขาทีเล่นทีจริง
    "นี่พี่ชายนายเองลิตเติ้ลดี" เขาเอ่ยตอบพร้อมรอยยิ้มที่ดีใจที่สุดตอนนี้ ยอมรับเลยว่าตอนที่ลิตเติ้ลดีถูกจับไปเข้ากระวนกระวายแต่ไหน อยากจะวิ่งไปที่นั่นที่นี่เพื่อตามหาเจ้าของดวงตาสีมรกตจนโดนทิมมี่ต่อยหน้าเรียกสติไปทีนึงด้วย ตอนนี่ยังเจ็บแก้มอยู่เลย
    
    ยิ่งตอนที่ไปเจอสภาพของลิตเลิ้ตดีที่นอนจมกองเลือดยิ่งอยากอัดเจ้าโจ๊กเกอร์ให้ตายคามือ ถ้าบรูซไม่มาห้ามไว้แล้วบอกให้ไปดูอาการลิตเติ้ลดีก่อน 
    
    ตอนนั้นหัวใจของเขาแทบจะหยุดเต้นยามประคองร่างที่มีลมหายใจเผ่วเบาไปที่แบทโมบิว ภาพเหตุการณ์ที่เข้าสูญเสียโรบินของตัวเองไปวนกลับมาอีกครั้งจนเขารู้สึกกลัว กลัวที่จะเสียเด็กชายตรงหน้าอีกครั้ง เขาไม่สนน้ำตาที่ไหลอาบแผลที่แก้มจนรู้สึกแสบแผล ไม่สนแผลช้ำตามตัวที่ปวดร้าว เขาสนเพียงแค่ว่าจะไม่ยอมเสียเด็กคนนี้ไปอีกเป็นรอบที่สอง ไม่มีทาง...
    
    
    
    
    "เกรย์สัน...เหม่ออะไรของนาย เรียกตั้งหลายรอบแล้ว" เสียงบ่นที่คุ้นหูเรียกให้เขาหลุดจากภวังค์ 
    "มีอะไรหรอ ลิตเติ้ลดี?"
    "เปล่า..." ดวงตาสีเขียวปรื่อลงคล้ายจะหลับอยู่รอมร่อ เป็นภาพที่น่ารักมากจนเขายิ้มออกมาจนแก้มแทบปริ 
    "ยิ้มอะไรเกรย์สัน..."
    "ดีใจที่น้องชายแสนน่ารักฟื้น"
    "..."
    
    
    
    
    "เกรย์สัน..." ความเงียบโรยตัวลงมาจนเดเมี่ยนเอ่ยปากขึ้นทำลายความเงียบ 
    
    "หืม?"
    
    "สีฟ้า..."
    
    "มันทำไมหรอ?"
    
    "ที่นายเคยถามว่าผมชอบสีอะไร"
    
    "ก็เคยถามจริงๆแหละ"
    
    "อย่าไปยอกใครล่ะเกรย์สัน"
    
    "?"
    
    "ผมชอบสีฟ้า สีฟ้าที่เหมือนของตานาย..." เดเมี่ยนเอ่ยพร้อมตาที่เริ่มจะปิดสนิท นี่เขาหูฝาดไปรึเปล่า เดเมี่ยนบอกว่าชอบสีตาของผมหรอ 
    
    "ฉันก็ชอบสีเขียวเหมือนกันลิตเติ้ลดี สีเขียวแบบตาของนาย" เขากดริมฝีปากลงที่กลางหน้าผากของคนที่เปลือกปิดตาลงไปแล้ว นั่งมองหน้ายามหลับของอีกฝ่ายที่ค่อยสมกับเป็นเด็กขึ้นมาหน่อย ไม่เหมือนกับตอนที่ตื่น 
    
    แต่ไม่ว่าจะเป็นตอนไหน..
    
    เขาก็พบว่าตัวเองชอบทุกอย่างที่เป็นเด็กคนนี้...
    
    เด็กปากร้าย จู้จี้จุกจิก ชอบบ่นนู่นบ่นนี่ แต่ทุกอย่างก็เต็มไปด้วยความห่วงใยที่แฝงเอาไว้ในใบหน้าที่บูดบึ้ง ยกเว้นแต่ดวงตาสีมรกตสวยที่แสดงความรู้สึกจริงๆออกมาอย่างไม่เคยปิดบัง...
    
    
    
_____________________________________________
    

    สีฟ้า...คือสีที่ผมชอบที่สุดในบรรดาสีทั้งหมด

    สีฟ้า...ที่สดใสแต่ก็อบอุ่นและอ่อนโยน

    สีฟ้า...ที่คอยอยู่เคียงข้างเสมอ จนน่ารำคาญไปบางครั้ง

    แต่ก็เป็นสีที่ทำให้จิตใจของผมสงบได้และว้าวุ้นไปพร้อมๆกัน เป็นสีที่ไม่ว่ามองสบตาไปกี่ครั้งก็มีรอยยิ้มอบอุ่นส่งมาให้เสมอ ดวงตาสีฟ้า...ของดิ๊ก เกรย์สัน พี่ชายคนโตที่ไม่ได้เรื่อง 
    

_____________________________________________
    

    สีเขียว...เป็นสีที่น่าหลงใหล

    สีเขียว...ที่มองตรงไปข้างหน้าอย่ามุ่งมั่น แต่ก็ไม่วายมองกลับมาข้างหลังทุกครั้งอย่างเป็นห่วง 

    สีเขียว...ที่ซ่อนความอ่อนโยนเอาไว้เสมอ

    เป็นสีที่ผมอยากมองทุกครั้งที่ว่าง สบตาสีมรกตของเด็กชายปากไม่ตรงกับใจ ที่บ่นว่ารำคาญทุกๆครั้งที่เจอกัน แต่ก็เป็นห่วงทุกๆครั้งที่บ่น ดวงตาสีเขียว...ของเดเมี่ยน เวย์น น้องชายคนเล็กที่ปากไม่ตรงกับใจ
    

____________________________________________


ผลงานอื่นๆ ของ Goblin_W

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 A apolro
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 23:02

    ชอบเรื่องนี้มากค่ะ ขอบคุณที่เอามาให้อ่านนะคะ

    #1
    0