คัดลอกลิงก์เเล้ว

เค้กช็อคโกแลต

ทำไมถึงเป็นเค้กช็อคโกแลตล่ะ

ยอดวิวรวม

3

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


3

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  31 ส.ค. 63 / 21:24 น.
นิยาย 顪ͤŵ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เค้กช็อคโกแลตแล้วมันทำไมกันนะ

ปล.     เนื้อเรื่องและตัวละครทั้งหมดเป็นเรื่องสมมติขึ้นเท่านั้น
          ตัวละครอาจมีพฤติกรรมไม่เหมาะสม โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

ขอขอบคุณทุกท่านที่เข้ามารับชม และน้อบรับทุกคำติชมครับ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 31 ส.ค. 63 / 21:24


              ณ โต๊ะหินอ่อน บริเวณลานนั่งเล่นของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง

              “นี่! ยัยเรน แกอย่าเอานิ้วจิ้มเค้กไปเลียแบบนั้นสิ!” ใครคนหนึ่งตีมือเพื่อนของเธอเบา ๆ

              “แหม ก็มันน่ากินอะ” นักศึกษาสาวปีหนึ่งดูดนิ้วตนเองอย่างเอร็ดอร่อย “อ้อ! แก อีกสองวันก็วันเกิดฉันแล้วนะ”

              “เออจริงด้วย แล้วปีนี้จะไปฉลองที่ไหนจ๊ะ” ข้าวหอมถามพลางยกแก้วชานมไข่มุกขึ้นดูด

              “ปีนี้พิเศษ จัดที่บ้านฉันเอง”

              “พิเศษยังไงครับ” หมอกสงสัย

              “ก็ปีนี้ฉันจะได้ฉลองวันเกิดกับ... แฟนของฉันเป็นปีแรกไงจ๊ะ” เรนหันไปคว้าแขนขององศามาคล้อง

              “แหม...” เสียงประสานดังขึ้นโดยมิได้นัดหมาย

              “แกนี่โชคดีจังเลยเรน ได้เจอคนหล่อ ๆ ดี ๆ อย่างนี้” เจ๊ตั้มกล่าวอย่างอิจฉาตาร้อน

              “ช่วยไม่ได้ คนมันสวยอะนะ” เด็กสาวแกล้งหยอก อีกฝ่ายเบะปาก กลอกตามองบนใส่ทันที

              “ไม่ใช่แค่สวยหรอก เรนเป็นคนดีด้วยต่างหาก” องศาหันมากล่าวกับเรนด้วยเสียงนุ่ม

              ผู้ถูกกล่าวถึงเอาปอยผมทัดหูแก้เขิน

              “ปีนี้ฉันจะจัดของขวัญชุดใหญ่ให้แกเลยเรน” ข้าวหอมกล่าว

              “เหมือนกันครับ รอดูได้เลย ดีกว่าของข้าวหอมแน่นอน” หมอกเกทับ

              “แหม ไอ้นี่ก็ข่มฉันเก่งเหลือเกิน”

              “จะรอเลยจ้า อ่อ! หลิน แล้วแกจะมามั้ยปีนี้” เรนหันไปถามหลิน

              “อ๋อ... ไปดิ ปีที่แล้วติดธุระไม่ได้ไป ปีนี้ก็ต้องไปแล้วล่ะ”

              “ต้องงี้สิ”

              “เฮ้ย! ใกล้จะบ่ายแล้ว เตรียมตัวไปเข้าห้องเรียนได้แล้ว” หมอกก้มลงมองนาฬิกาข้อมือ

              “ว้าย! จริงด้วย วิชานี้ฉันโดนเช็คขาดไปสองรอบแล้ว ต้องรีบแล้ว ไปเร็ว หมอก ข้าวหอม” เจ๊ตั้มโวยวายพลางรีบลุกพรวดขึ้น

              “แล้วเจอกันนะทุกคน” ข้าวหอมเอ่ยลาทิ้งท้าย

              “งั้นเดี๋ยวเรารีบไปก่อนนะเรน ตึกเรียนอยู่อีกฝั่งนึงเลย เดี๋ยวเจอกัน” องศาหยิบเป้ขึ้นสะพาย

              “โอเคจ้ะ” เด็กสาวโบกมือลาแฟนหนุ่มของเธอ อีกฝ่ายโบกมือตอบ และจากโต๊ะหินอ่อนไป

              “นี่เรน สรุปว่าเธอได้บอกองศาหรือยัง” หลินเอ่ยถามเพื่อนที่กำลังเก็บของใส่กระเป๋า

              “บอกอะไรนะ”

              “ก็เรื่องที่เธอเคยขับรถ... น่ะ”

              “ยัง”

              “ฉันว่าเธอควรบอกองศาได้แล้วนะ ถ้าองศามารู้ทีหลัง ฉันว่าคงไม่ดี”

              “รู้แล้ว ๆ ไว้ฉันจะหาโอกาสบอกเอง ตอนนี้รีบไปเรียนก่อนเถอะ” เรนกล่าวและสับขาไปทางอาคารเรียน หลินมองตาม ส่ายหัวเบา ๆ ก่อนจะตามเพื่อนไป

 

              วันเกิดของเรน 9.12 น.

              ณ บ้านของเรน

              เด็กสาวนำอุปกรณ์ทำเค้กออกมาวางจนเต็มพื้นที่ครัว

              ติ๊งต่อง! เสียงกริ่งหน้าบ้านของเด็กสาวดังขึ้น เธอจึงตรงไปเปิดประตูให้กับผู้มาเยือน...

              “บ้านพี่เรนใช่ไหมครับ” เด็กชายแปลกหน้าเอ่ยถาม

              “เอ๋ ใช่จ้ะ” เจ้าของบ้านตอบอย่างแปลกใจ

              “มีคนฝากเค้กมาให้พี่ครับ”

              “ใครเหรอจ๊ะ”

              “เขาบอกว่าคนที่ชื่อองศาฝากมาครับ”

              “อ๋อ จ้ะ” เรนรับถุงกล่องเค้กมา

              “งั้นผมไปแล้วนะครับ”

              “จ้ะ ขอบคุณนะ”

              เด็กสาวเดินผ่านห้องนั่งเล่นที่ตกแต่งไปด้วยลูกโป่งและกระดาษสีขนาดต่าง ๆ หลากสี กลับเข้ามาในครัว วางถุงเค้กบนเคาน์เตอร์ และหยิบการ์ดขึ้นอ่าน

            “สุขสันต์วันเกิดเรน คนดีขององศา

            วันเกิดปีนี้ ขอให้เรนมีความสุขมาก ๆ อยู่ด้วยกันไปนาน ๆ นะ

            รักเสมอ องศา”

              เด็กสาวยิ้มกว้าง และเขินตัวบิด ก่อนจะวางการ์ดลง และเปิดฝากล่องเค้กขึ้น เตรียมนำนิ้วจิ้มของหวานทรงกลมตรงหน้ามาแตะชิม แต่ครั้งนี้เธอกลับชะงัก...

              “เค้กช็อคโกแลต?”

 

              19.38 น.

              เพื่อน ๆ มาถึงหน้าบ้านของเจ้าของวันเกิดกันโดยพร้อมเพรียง

              “สวัสดีจ้า!” เรนเปิดประตูต้อนรับเพื่อนอย่างมีความสุข

              “แก ฉันขอเอาของเข้าไปวางข้างในหน่อย ดูสิ เต็มไม้เต็มมือไปหมดแล้วเนี่ย” เจ๊ตั้มบ่นขณะหอบถุงกระดาษพะรุงพะรังมากมาย

              “เชิญค่า คุณแม่”

              เพื่อน ๆ ทยอยก้าวเข้าบ้าน

              “เอ้า! หลิน แกจะเหม่ออยู่ทำไม เข้ามาสิ”

              “อ๋อ... ฉันกำลังนึกถึงของขวัญที่ซื้อมาอะ กลัวจะไม่ถูกใจแก”

              “โอ๊ย ไม่ต้องกลัวหรอก แค่แกมา ฉันก็ดีใจแล้ว” เรนดึงแขนเพื่อนเข้าบ้าน และปิดประตู

 

              “โอ้โห ที่ปีก่อนงานวัดท้ายหมู่บ้านเราลูกโป่งมันน้อย เพราะเรนแอบจิ๊กมาแน่ ๆ” หมอกเอ่ยพลางก้าวหลบลูกโป่งมากมายบนพื้นราวกำลังหลบกับระเบิด ตรงไปวางถุงของขวัญบนเคาน์เตอร์

              “เดี๋ยว ไอ้หมอก ฉันไม่ใช่แกนะยะ” เรนเอ่ย พลางเดินถือถาดน้ำส้มเย็นฉ่ำมาให้เพื่อน “Welcome drink จ้า ทุกคน!”

              “ทางนี้เลยค่ะ น้ำนางเอกต้องคู่กับนางเอกอย่างดิฉันค่ะ” เจ๊ตั้มกล่าวและคว้าแก้วน้ำส้มไปซดเสียงดัง

              “อ้ะ! หมอกกับข้าวหอม” เธอหันถาดไปทางเพื่อนอีกสองคน

              “หลิน” เรนตรงไปหาเพื่อน

              “ไม่เป็นไร ฉันไม่หิวน้ำ”

              “กินสักหน่อยสิ เดินมากันร้อน ๆ กินนิดนึงนะ” เธอคะยั้นคะยอ อีกฝ่ายจึงยอม

              เรนหันหลัง “แล้วก็องศาของเค้า” เธอเตรียมส่งน้ำให้แฟนหนุ่ม แต่กลับสะดุดกองลูกโป่งบนพื้นจนล้มลง ทั้งถาดและแก้วน้ำส้มตกกระทบพื้นเสียงดัง เพล้ง!

              “เรน!” เพื่อน ๆ ต่างตะโกนด้วยความตกใจ แฟนหนุ่มรีบตรงเข้าไปอุ้มเรนขึ้น พาไปนั่งที่โซฟาทันที “เป็นอะไรหรือเปล่า”

              “ไม่... ไม่เป็นไร เรนซุ่มซ่ามเอง เดี๋ยวเรนไปเอาน้ำมาให้ใหม่นะ” 

              “ไม่ต้องเลยเรน นั่งพักก่อน เดี๋ยวเราไปหายามาทาให้” องศาวิ่งออกจากห้องนั่งเล่นไป

              “เมื่อกี้ไม่มีเศษแก้วกระเด็นโดนแกใช่ไหมข้าวหอม” หลินถาม

              “ไม่มีจ้ะ” เด็กหญิงตอบ และหันไปหาหมอก “นี่ แล้วแกน่ะมองอะไรอยู่ ไปเอาไม้กวาดมากวาดเศษแก้วสิจ๊ะ”

              “ได้คร้าบบบ คุณข้าวหอม” เด็กชายตอบเสียงประชด

 

              เวลาผ่านไปสักพักบริเวณห้องนั่งเล่นก็กลับมาสะอาดดีอีกครั้ง

              “คราวหลังต้องระวังมากกว่านี้นะ รู้มั้ย”

              “เข้าใจแล้ว เรนขอโทษน้า”

              ฝ่ายชายถอนหายใจ ยิ้ม และยีหัวอีกฝ่ายเบา ๆ

              

              “อ้ะ! อ้ะ! เพื่อไม่ให้เสียบรรยากาศนะคะทุกคน เรามาเปิดของขวัญกันก่อนดีกว่า ฉันมั่นใจว่าของฉันแซ่บที่สุด” เจ๊ตั้มโพล่งออกมา

              “แซ่บสุดก็เปิดก่อนเลย”

              “ได้เลย ไม่เคยกลัว” กล่าวจบเจ๊ตั้มก็หยิบห่อปริศนาออกมาจากถุงกระดาษใบหนึ่ง และฉีกกระดาษห่อออก

              “ตั้ม! แกซื้อกางเกงในให้เรนเนี่ยนะ!” ข้าวหอมโพล่งเสียงดัง แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง

              “ถูกต้อง”

              “เดี๋ยว แล้วแกมั่นใจได้ไงว่าฉันจะใส่ได้” เจ้าของวันเกิดสงสัย

              “สายตาเจ๊ตั้มไม่มีพลาดค่ะ พูดเลย และในถุงอีกยี่สิบใบนั้นก็ของเธอหมดเลยจ้ะ”

              “โอ๊ย ไอ้ตั้ม” เรนขำ “ขอบใจย่ะ จะใส่ยันลูกบวชเลย ต่อไปเปิดของใครดี”

              “ของใครก็ได้ แต่ผมขอไปห้องน้ำก่อนนะ อยู่ ๆ ก็รู้สึกท้องไม่ค่อยดี บรื้นนน!” หมอกพุ่งตัวออกจากห้องนั่งเล่นด้วยความเร็วแสงไปทันที

              “ไปกินอะไรแปลก ๆ มาล่ะสิ” ข้าวหอมว่า “มา ๆ เปิดของฉันต่อก็ได้”

              

              22.46 น. หลังกลุ่มวัยรุ่นจัดการอาหารมื้อดึกจนเรียบ

              “ถึงเวลาที่ทุกคนรอคอยแล้ว รอแป๊บนึงนะทุกคน” เรนเดินหายเข้าไปในครัว และยกเค้กช็อคโกแลตทรงกลมออกมาวางบนโต๊ะ “เป็นไง น่ากินมั้ย นี่ทำเองกับมือเลยนะ” เธอกล่าวอย่างภูมิใจ

              “ทำไมเป็นช็อคโกแลตล่ะเรน เราแพ้ช็อคโกแลตนะจำไม่ได้เหรอ” องศาถามขึ้นอย่างงอน ๆ

              “จำได้สิ แต่เรนอยากฉลองวันนี้กับเพื่อน ๆ ก่อน แล้วเดี๋ยวคราวหลังเราค่อยไปฉลองกันแบบสวีท ๆ นะ” เรนเกาะแขนแฟนอธิบาย “องศาไม่ได้เป็นคนส่งเค้กมาจริง ๆ ด้วย”

              “แหม นี่ถ้าไม่ใช่วันเกิดเธอ ฉันจับเค้กแปะหน้าเธอไปแล้วนะเนี่ย” เจ๊ตั้มแกล้งแซ็ว

              เรนแลบลิ้นหยอกใส่อีกฝ่าย

              “อย่าแม้แต่จะคิด เค้กน่ากินขนาดนี้ เอาไปโยนเล่นได้ไง เสียดาย เอ้า! ข้าวหอม นิ่งอยู่ทำไม เอาเทียนมาสิครับ”

              “ค่า แหม” ข้าวหอมตอบเสียงยาน

              หลินหยิบกล่องเทียนตรงหน้าส่งให้ข้าวหอม “อ้ะ นี่”

              “ขอบใจจ้ะหลิน อ้ะ ไอ้หมอก” เด็กสาวยื่นกล่องเทียนให้

              “วันเกิดครบสิบเก้า ก็ปักยี่สิบอันใช่ไหม”

              “แกจะบ้าเหรอ เค้กพรุนพอดี สองสามอันก็พอแล้ว”

              “โอเค ปักแล้ว อัญเชิญจุดเทียนครับข้าวหอม”

              “ใช้เก่ง”

              “มา เดี๋ยวฉันช่วยเอง ข้าวหอม” หลินหยิบไฟแช็ก

              เทียนทั้งสามถูกจุด ไฟในห้องนั่งเล่นถูกปิดลง เพื่อน ๆ ต่างร้องเพลงสุขสันต์วันเกิดให้เรน เธอหลับตากุมมืออธิษฐาน และเป่าเทียนดับลง...

              หลินเปิดสวิตช์ไฟห้องนั่งเล่นให้กลับมาสว่างอีกครั้ง

              “เมื่อกี้เรนขออะไรไป” องศาถาม

              “เรนขอให้ได้อยู่กับองศาและทุกคนไปนาน ๆ ขอให้เจอแต่เรื่องดี ๆ อะไรไม่ดีที่เข้ามา... ก็ขอให้มันหายไปจากชีวิตของเรน”

              องศาพยักหน้าและยิ้ม ก่อนจะก้มลงนำริมฝีปากประทับลงบนแก้มนิ่มของเรน เด็กสาวตาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ หันไปสบตาอีกฝ่าย

              “สุขสันต์วันเกิด” ฝ่ายชายกล่าว แก้มของเรนพลันแดงระเรื่อขึ้นอย่างปิดไม่อยู่ เพื่อน ๆ ต่างโห่ร้องด้วยความสนุกสนาน

              “บ้า ทำอะไรเนี่ย! คนอื่นอยู่เยอะแยะ”

              “โอ๊ย! รับไม่ได้ ขอไปห้องน้ำก่อนนะ เชิญทั้งคู่ตามสบายเลยจ้ะ” หลินออกจากห้องนั่งเล่นไป

              “ไม่ต้องอายแล้วมั้ง เรน” ข้าวหอมกล่าวพลางหัวเราะ

              “เอาเค้กไปกินซะ!!!” เรนใช้มือขยำเค้กส่วนนึงขึ้นมาไล่ข้าวหอม อีกฝ่ายหัวเราะและวิ่งหนีวนไปรอบห้องนั่งเล่น จนในที่สุดก็โดนใส่เค้กเข้าปากไปตามระเบียบ หน้าเปื้อนครีมไปหมด หมอกเห็นอย่างนั้นก็อดหัวเราะไม่ได้

              “ไอ้หมอก!” ข้าวหอมชี้หน้า และเด็กชายก็กลายเป็นเป้าหมายต่อไปโดยปริยาย

              “ม่าย!!!” นั่นก็คือคำสุดท้ายที่เขาเอ่ย ก่อนจะโดนยัดเค้กใส่ปาก และโดนโบกหน้าไปด้วยครีมช็อคโกแลต

              “ต่อไป เจ๊ตั้ม!” เรนตะโกน และหัวเราะชั่วร้าย

              “ว้าย!!” เจ๊ตั้มวิ่งหนีไปอีกฝั่งของห้อง “ไม่เอา ฉันแต่งหน้ามาสามชั่วโมงนะว้อย!”

              สุดท้ายก็ไม่รอด...

              “เฮ้ย... แต่เค้กอร่อยอยู่นะ” เจ๊ตั้มกล่าว และปาดครีมบนหน้ามาชิมเพิ่ม

              “เดี๋ยวเราป้อนให้เรนเอง!” องศาพุ่งเข้ามา พร้อมเค้กในมือหมายจะแกล้งแฟนของตนบ้าง

              “ไม่เอา อย่านะ” เด็กสาวหัวเราะคิกคัก

              “กินหน่อย ๆ อ้าปากเร็ว” แฟนหนุ่มนำเค้กมาจ่อที่หน้าอีกฝ่าย

              “องศาอย่าแกล้งเค้า ไม่เอา โน่น! หลินมาแล้ว” เรนตรงเข้าไปหาเพื่อน

              หลินกลับจากห้องน้ำมาพอดี ก็ตกใจกับภาพตรงหน้า

              “หลิน!” เด็กสาวตะโกน

              “อย่านะ” เป้าหมายสุดท้ายเอ่ยห้าม

              แต่เพื่อน ๆ ก็ไม่หยุดกรูเข้ามา

              “บอกว่าอย่า!!” เธอโพล่งออกมาเสียงดังลั่น ทำเอาทุกคนนิ่งด้วยความงงงัน

              “พอดี... เมื่อกี้แม่ฉันโทรเรียก บอกว่าดึกแล้ว... ฉันกลับก่อนนะ” หลินคว้ากระเป๋าสะพาย เดินพรวดออกจากห้องนั่งเล่นไปอย่างรวดเร็ว

              “อะไรของนางวะ” เจ๊ตั้มถามเพื่อนที่กำลังมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ

              “งั้นเดี๋ยวฉันไปส่งหลินก่อนนะ” เรนบอกเพื่อน ๆ พลางรีบไปดึงกระดาษทิชชู่มาเช็ดมืออย่างลวก ๆ

              “เดี๋ยวเราไปด้วย” องศาเอ่ย

              “ไม่ต้องหรอก องศาช่วยเพื่อนเช็ดครีมไปก่อนนะ เดี๋ยวเรนมาแป๊บเดียว” กล่าวจบเด็กสาวก็ยื่นกระดาษที่เธอใช้แล้วให้ และรีบตามเพื่อนออกไป

              

              “หลิน แม่ลืมบอก ก่อนเข้าบ้านฝากแวะซื้อกระดาษชำระแพ็คนึงหน่อยนะ”

              “จ้ะแม่ อีกประมาณครึ่งชั่วโมง น่าจะถึงบ้านนะ” หลินกดวางสายโทรศัพท์ เดินออกมาตามทางหมู่บ้านที่ค่อนข้างมืดและเปลี่ยว

              “แค่ก ๆ” จู่ ๆ เธอก็เริ่มไอขึ้นมา เมื่อเธอดูมือที่นำไปป้องปาก ก็พบเลือด... “อะไรวะเนี่ย

              เธอมองอย่างประหลาดใจ และเริ่มไอแรงขึ้น จนทรุดลงไปคุกเข่า

              “เฮือก... แฮ่ก ๆ” เธอเริ่มหายใจติดขัด

              “ที่แท้ก็แกเองสินะหลิน” เสียงของเรนดังมาทางด้านหลัง “ฉลาดดีนี่ แกล้งใช้ชื่อองศาส่งเค้กมาให้ฉัน แต่แกก็โป๊ะแตก รู้มั้ยทำไม” เด็กสาวจ้องเพื่อน “องศาน่ะแพ้ช็อคโกแลตไง แล้วเขาจะสั่งเค้กช็อคโกแลตมาให้ทุกคนทำไม ถ้าตัวเองกินไม่ได้”

              หลินยังพยายามหายใจ

              “ฉันลองเอาไปให้หมาจรจัดกิน แล้วมันก็ตาย ฉันก็มั่นใจเลยว่ามีอะไรแปลก ๆ” เรนกอดอก “ก็ถึงว่าพอฉันแกล้งป้อนเค้กให้คนอื่น แกก็เลยกลัวมากจนต้องรีบหนีออกมาใช่ไหมล่ะ เพราะแกรู้ว่าเค้กนั่นมันไม่ปกติ...”

              “แม่ฉัน... โทร...” หลินพยายามอธิบาย แต่อีกฝ่ายก็ไม่เปิดโอกาส

              เรนย่อตัวลงมาหาอีกฝ่าย “แต่เค้กที่ฉันป้อนทุกคนน่ะ เป็นเค้กอีกก้อนที่ฉันสั่งแบบเดียวกันมาต่างหาก เค้กของแกฉันทิ้งไปตั้งนานแล้ว... ทีนี้แกก็คงสงสัยอยู่ใช่มั้ยว่าตอนนี้แกเป็นอะไร” เรนจับไหล่อีกฝ่าย “ฉันก็แค่... วางยาแกไง”

              หลินตาโต

              “ยามันก็อยู่ใน Welcome drink นั่นแหละ แต่เป็นชนิดที่ใช้เวลานานกว่าจะออกฤทธิ์น่ะ ซึ่งคนอื่นก็ปลอดภัยแน่นอน เพราะยาถอนพิษมันอยู่ในเค้กก้อนใหม่ของฉันไง ตอนจะเอาน้ำส้มให้องศา ฉันต้องลงทุนแกล้งล้มเลยนะเนี่ย เข่ายังช้ำ ๆ อยู่เลย...” เด็กสาวหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ “ทีนี้ตาแกพูดบ้างแล้ว แกจะฆ่าฉันเพราะจะแย่งองศาไปใช่มั้ย” เรนดึงคอเสื้ออีกฝ่ายขึ้นมา

              “หา?... บ้าไปแล้วเหรอ ฉันจะแย่งองศามาทำไม”

              “ถึงขนาดนี้แล้ว ยอมรับมาเถอะ เผื่อฉันจะใจอ่อน ให้ยาถอนพิษแก”

              “แกเข้าใจผิดแล้ว”

              “ฉันเห็นแกมององศาอยู่ตั้งหลายครั้ง แล้วก็เอาแต่บอกให้ฉันเล่าเรื่องที่ฉันเคยขับรถชนไอ้บ้าที่ไหนสักคนให้องศาฟังอยู่นั่นแหละ แกคงอยากให้องศาเกลียดฉันมากสินะ แล้วที่ชัดเลย เมื่อกี้ตอนองศาจูบแก้มฉัน แกก็บอกว่ารับไม่ได้”

              “ฉันมองยัยข้าวหอมต่างหาก! แกมันมโนไปใหญ่แล้วโว้ย!”

              อีกฝ่ายนิ่งไป ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดีอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายเธอก็เลือกจะเชื่อสิ่งที่ตัวเองเข้าใจ

              “... เฮอะ! โกหก จะตายอยู่แล้วยังโกหกอีก” เรนถอนหายใจเฮือกหนึ่ง “งั้นก็ช่วยไม่ได้นะ” กล่าวจบเด็กสาวก็จิกผมลากอีกฝ่ายให้เดินตามเธอไป

              “เรน... ฉันจะบอกแกอีกที ว่าคนที่ส่งเค้กให้แก... มันยังอยู่ในห้องนั่งเล่นของแก” เด็กสาวบอกเพื่อนเสียงแผ่ว ขณะยังดิ้นรนพยายามหายใจ

              เรนหยุดเดินเมื่อถึงที่หมาย เมื่อหลินมองดูรอบ ๆ ก็พบว่ามันคือบริเวณท่อระบายน้ำเสียใหญ่ท้ายหมู่บ้านของเพื่อนเธอ “แกจะทำอะไร”

              เรนส่งยิ้มสุดท้าย และให้คำตอบกับอีกฝ่าย ด้วยการเหวี่ยงโยนเธอลงไป ไม่กี่อึดใจกระแสน้ำก็พัดร่างของหลินหายไปในความมืด...

 

              เรนเดินกลับเข้ามาในห้องนั่งเล่น

              “ส่งหลินเสร็จแล้วเหรอ” องศาถาม

              เรนเข้าไปนั่งบนโซฟาข้างแฟนหนุ่ม คว้าแขนของอีกฝ่ายมากอด และจ้องตาเขา “เรียบร้อยแล้ว”

              เด็กชายยิ้มให้ ก่อนที่ทั้งคู่จะหันไปมองเพื่อนทั้งสามที่กำลังเล่นบอร์ดเกมกันเสียงดังอย่างสนุกสนาน

              “ขอโทษนะอิงฟ้า ดูเหมือนครั้งนี้พี่จะทำพลาดซะแล้ว

              

              “สวัสดีครับ ขอสั่งเค้กหน่อยครับ”

              “ค่า รับเป็นรสชาติไหนดีคะ” พนักงานถามผ่านโทรศัพท์

              “ช็อคโกแลตครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าเข้าไปรับนะครับ”

              

              กล่องเค้กถูกวางลงบนเคาน์เตอร์ห้องครัว ใครคนหนึ่งปักเข็มฉีดยา และฉีดบางอย่างเข้าไป

              ข้อความถูกเขียนลงบนการ์ดอวยพร

              “สุขสันต์วันเกิดเรน คนดีขององศา

            วันเกิดปีนี้ ขอให้เรนมีความสุขมาก ๆ อยู่ด้วยกันไปนาน ๆ นะ

            รักเสมอ องศา”

 

              “น้อง ๆ พี่วานอะไรหน่อย เอาเค้กไปส่งบ้านนี้ให้พี่หน่อยสิ”

              “มีค่าจ้างป่าวพี่” เด็กชายอายุประมาณสิบขวบถาม

              “มีสิ พี่ให้ร้อยนึง”

              “ได้พี่”

              “แล้วก็ ถ้าเขาถามว่าใครฝากมา ให้บอกว่าคนที่ชื่อองศาฝากมานะ”

 

              เพื่อน ๆ มาถึงหน้าบ้านของเจ้าของวันเกิดกันโดยพร้อมเพรียง

              “สวัสดีจ้า!” เรนเปิดประตูต้อนรับเพื่อนอย่างมีความสุข

              “ทีคราวนี้เสือกไม่แตะเค้กชิมเหมือนทุกที

 

              เรนเดินหายเข้าไปในครัว และยกเค้กช็อคโกแลตทรงกลมออกมาวางบนโต๊ะ “เป็นไง น่ากินมั้ย นี่ทำเองกับมือเลยนะ” เธอกล่าวอย่างภูมิใจ

              “เค้กที่เราสั่งมาสินะ... ดีนะที่สั่งรสช็อคโกแลตมา จะได้อ้างว่าแพ้ช็อคโกแลตได้ ขอแค่เรนมันกินเข้าไปก็พอ” เด็กชายคิด “ทำไมเป็นช็อคโกแลตล่ะเรน เราแพ้ช็อคโกแลตนะจำไม่ได้เหรอ” องศาแกล้งถามขึ้นอย่างงอน ๆ

              “จำได้สิ แต่เรนอยากฉลองวันนี้กับเพื่อน ๆ ก่อน แล้วเดี๋ยวคราวหลังเราค่อยไปฉลองกันแบบสวีท ๆ นะ” เรนเกาะแขนแฟนอธิบาย

              “ไอ้โง่

 

              “เดี๋ยวเราป้อนให้เรนเอง!” องศาพุ่งเข้ามา พร้อมเค้กในมือหมายจะแกล้งแฟนของตนบ้าง

              “ไม่เอา อย่านะ” เด็กสาวหัวเราะคิกคัก

              “กินหน่อย ๆ อ้าปากเร็ว” แฟนหนุ่มนำเค้กมาจ่อที่หน้าอีกฝ่าย “แดกเข้าไปสิวะไอ้เวร

              “องศาอย่าแกล้งเค้า ไม่เอา โน่น! หลินมาแล้ว” เรนตรงเข้าไปหาเพื่อน

              “เวรเอ๊ย อีกนิดเดียวเอง

 

              “จะว่าไป เพื่อนเรนมันก็กินเค้กไปนี่หว่า แล้วทำไมถึงไม่มีอาการอะไรกันเลย... หรือจะเป็นเค้กคนละก้อน” เด็กชายนั่งคิด

              เรนเดินกลับเข้ามาในบ้าน              

              “ส่งหลินเสร็จแล้วเหรอ” องศาถาม

              เรนเข้าไปนั่งบนโซฟาข้างแฟนหนุ่ม คว้าแขนของอีกฝ่ายมากอด และจ้องตาเขา “เรียบร้อยแล้ว”

              เด็กชายยิ้มให้ ก่อนที่ทั้งคู่จะหันไปมองเพื่อนทั้งสามที่กำลังเล่นบอร์ดเกมกันเสียงดังอย่างสนุกสนาน

              “ขอโทษนะอิงฟ้า ดูเหมือนครั้งนี้พี่จะทำพลาดซะแล้ว แต่ไม่ต้องห่วงนะ พี่ไม่มีทางปล่อยให้คนที่มันขับรถชนน้องของพี่รอดไปได้หรอก รอก่อนนะ ครั้งหน้าพี่ไม่พลาดแน่นอน

ผลงานอื่นๆ ของ ช็อคโกแลตชิปหนึบหนับ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น