มาเฟีย 'จ้าว' ชีวิต [Mafia's King]

ตอนที่ 3 : มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต ตอน III

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,658
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    29 ก.ค. 62




‘ III ’

‘ณ ประเทศอังกฤษ’

“ให้คนเตรียมรถเลย...เดี๋ยวอีกสิบห้านาที ผมจะเข้าบริษัทฯ...” อดัมหันมาพูดกับเจอาร์เมื่อรถแล่นจากสนามบินฮีทโธรว์มุ่งหน้าสู่คฤหาส์ใจกลางกรุงลอนดอนที่เป็นบ้านของอลันพี่ชายเพียงคนเดียวของเขา และเมื่อพูดจบอดัมที่มีหญิงสาวในอ้อมแขนที่เขานำตัวมาจากเมืองไทยเดินขึ้น บันไดสู่ชั้นสองของคฤหาส์  และเดินไปยังฝั่งตะวันตกที่เป็นที่พักของเขาในบ้านหลังนี้

อดัมเมื่อเดินมาถึงห้องนอนเขาก็ค่อยๆวางร่างบางลงสู่เตียงนุ่ม จัดท่าให้เธอได้นอนหลับพักผ่อนอย่างสบาย หลังจากการเดินทางข้ามทวีปมาอย่างยาวนาน และเดินออกจากห้องไปโดยทันที

“ให้คนเฝ้าไว้...และจัดอาหารมาให้เธอด้วย” อดัมพูดกับหัวหน้าแม่บ้านคนสนิทของอลัน เฮเลนเพียงพยักหน้าและถอยออกไปอย่างไม่ต้องซักถามอะไร เพราะเธออยู่กับครอบครัวนี้มานานรู้จักแม้กระทั่งคุณตาทวดไมเคิลของเหลนทั้งสอง และค่อนข้างเข้าใจครอบครัวนี้ดีจึงไม่มีความกังขาในทุกเรื่องของการกระทำของนายทุกคน

“ครับพี่...” อดัมเมื่อกลับมาขึ้นรถที่เตรียมไว้เขาก็ต่อสายหาอลันพี่ชายที่ยังคงจัดการปัญหาหัวใจอยู่ที่เมืองไทย และตลอดการเดินทางอดัมทำความเข้าใจสิ่งที่เขาต้องไปจัดการแทนอลัน 

“ฝากด้วยนะ” อลันพูดกับน้องชายหลังจากแจ้งรายละเอียดที่จำเป็นและสำคัญให้อดัมเข้าใจ 

“ครับ” อดัมตอบรับและกดวางสาย และเมื่อรถเข้ามาจอดที่ทางเข้าด้านหน้าของตึกสูงที่มีป้ายใหญ่ขึ้นไว้ว่า ‘ซาวันเดอร์กรุ๊ป’ อดัมและเจอาร์ลงจากรถและเดินผ่านประตูที่มีคนมาเปิดรอไว้แล้ว

“ลูกค้ามาถึงแล้วคะ” เลขาส่วนตัวอีกคนของอลันรายงานทันทีเมื่ออดัมเดินเข้ามา เพราะเธอได้รับแจ้งจากเจ้านายของเธอแล้วว่า อดัมจะมาทำหน้าที่นี้แทน อดัมพยักหน้าพร้อมรับแฟ้มที่เลขาส่งให้มาเปิดดูขณะเดินเข้าลิฟท์เพื่อไปพบกับลูกค้าคนดังกล่าว 

อดัมอ่านรายละเอียดเพิ่มเติมอีกเล็กน้อย เพราะเขาเข้าใจสิ่งที่ต้องทำวันนี้ทุกอย่างแล้วแค่ให้ ‘ลูกค้า...ลงชื่อก็เป็นอันจบ’ 

“คุณอดัม...นี้คือคุณคริสติน่า” อดัมยื่นมือไปเป็นการทักทายตามธรรมเนียม เมื่อเลขาอีกคนของอลันทำการแนะนำเขาและเธอ เมื่อทีมของเขาคือเลขาของพี่ชายและเจอาร์มาถึงห้องประชุม

“ยินดีที่ได้รู้จัก...และได้ร่วมค้าขาย” อดัมกล่าวทักทายและจุดประสงค์ของการพบเจอในครั้งนี้ออกไปพร้อมกับจับมือหญิงสาวตรงหน้า

“ยินดีที่ได้รู้จักคะ...คุณอดัม” คริสติน่ากล่าวทักทายกลับ โดยที่มือทั้งสองยังคงจับกันไว้ อดัมเลิกคิ้วเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย เพราะมือเรียวบางนั้นยังคงกำมือเขาไว้โดยที่เธอยังไม่ยอมปล่อย และเมื่อเขามองเข้าไปในใบหน้าที่บรรจงแต่งแต้มมาอย่างสวยงามและดวงตานั้นอดัมก็เข้าใจทันที    ว่างานนี้ไม่ยากอย่างที่คิดเพราะเขาคิดว่าคงต้องมีการจัด       โปรโมชั่นพิเศษให้กับลูกค้าคนนี้สักหน่อย

“เชิญนั่งครับ” อดัมพูดพร้อมกับปล่อยมือบางนั้นและส่งสายตากลับดวงตานั้นอย่างเข้าใจในความหมายของฝ่ายตรงข้าม และแน่นอนสายตาที่เขาตอบกลับนั้นคือเขาตอบรับสิ่งที่เธอเสนอ

หญิงสาวกล่าวขอบคุณด้วยความชื่นมื่น เพราะเธอไม่ใช่เด็กสาวไร้เดียงสาที่ไม่เข้าใจสายตาของชายตรงหน้า 

“เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา...กับ...”อดัมพูดแค่นั้นและส่งยิ้มอย่าง     มีเลศนัยให้กับเธอพร้อมกับส่งแฟ้มที่รับมาจากเลขาส่งให้ คริสติน่า เพียงแค่เธอเซ็นต์ทุกอย่างก็จบ เพราะการพบเจอครั้งนี้ของเขาและคริสติน่า  เธอเป็น

ตัวแทนของบริษัทที่จะว่าจ้างบริษัทของพี่ชายเขา   ผลิตแม็กของรถรุ่นใหม่ที่จะเปิดตัวในปีหน้าที่มียอดการสั่งซื้อจากทุกทวีป 

“…ไม่มีปัญหาอยู่แล้วคะ...กลุ่มธุรกิจของเราเชื่อและวางใจ...ซาวันเดอร์กรุ๊ปอยู่แล้ว...ฉันพึ่งรู้นะคะว่าคุณอลันมีน้องชายด้วย”

“แล้ว...คุณผิดหวังหรือเปล่าที่ต้องเจอผม...แทนที่จะเป็นพี่”คริสติน่ายิ้มและส่ายหน้า เธอได้เจอและรู้จักกับอลันเมื่อสองปีก่อน สองพี่น้องนี้ดูดีทั้งคู่แต่เป็นคนละแนว เพราะอลันจะสุขุมอ่านยากไม่เล่นหูเล่นตากับเธอแบบนี้ เพราะไม่ใช่ว่าเธอจะไม่อยากกินอลันแต่อลันไม่เปิดช่องให้เธอเลยต่างหาก ต่างกับอดัมที่เปิดเผยออกมาอย่างชัดเจนเพียงแค่เธอส่งสายตาลองเชิงไปนิดเดียวเขาก็ตอบรับอย่างง่ายดาย

อดัมมองหญิงสาวตรงหน้า ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ว่าเธอเป็นแบบไหนเพราะพี่ชายได้บอกไว้ก่อนหน้านี้แล้วว่าเธอเป็นสาวร้อนสวาท อดัมจึงตั้งใจแสดงบทบาทหนุ่มนักรักให้เธอได้เห็น เธอก็ตกหลุมที่เขาขุดดักไว้ มันก็แค่ธุรกิจและผลประโยชน์

“จะว่าไป...คุณอดัมหน้าตาคุ้นๆนะคะ...” คริสติน่ามองหน้านัยน์ตาเขียวมรกตนั้นอีกครั้ง อดัมเพียงแค่ยิ้มที่สามารถทำให้สาวๆแทบจะร้องกรี๊ดกับรอยยิ้มพิฆาตนารีสยบแทบเท้า ‘ต้องขอบคุณรอยยิ้มนี้...เพราะใครๆมักจะบอกว่าเขามีรอยยิ้มเหมือนพ่อมาก...และแน่นอนก็ในเมื่อพ่อเขาคือปีเตอร์ มาร์ส นักร้องเจ้าเสน่ห์ของสาวๆในยุคนั้น’

“ก็ผมน้องชาย...พี่อลัน...คุณคงจะคุ้นๆกับพี่ชายผมสิครับ” อดัมกลับเบี่ยงเบนความสนใจเธอไปทางอื่น และแน่นอนที่เธอต้องคุ้นๆหน้าตาเขาในเมื่อเขามีอาชีพนายแบบเป็นฉากบังหน้า

คริสติน่าเพียงแค่พยักหน้าและก้มมองอ่านเอกสารตรงหน้าอีกครั้ง ถึงเธอจะหลงเสน่ห์ชายตรงหน้าแต่หน้าที่ของเธอก็สำคัญ เพราะไม่อย่างนั้นเธอคงไม่มายืนอยู่จุดนี้ 

“เราไปทานอาหารจีนกันนะคะ...ฉันมีที่ประจำ” คริสติน่าเอ่ยหลังจากที่จรดปากกาเซ็นชื่อ

“ไม่มีปัญหาครับ...เราไปกันเลยนะครับ” อดัมพูดพร้อมกับลุกยืนขึ้นพร้อมกับเดินไปขยับเก้าอี้ให้หญิงสาว 

“ฉันขับรถมาเอง...เราไปด้วยกันนะ” 

“ได้ครับ...เดี๋ยวผมของสั่งงานสักสองสามนาทีและตามลงไป” อดัมพูดกับหญิงสาวและบอกให้เลขาของพี่ชายเดินไปส่งเธอ

“พี่เจอาร์...กลับไปก่อน” เจอาร์พยักหน้าเข้าใจ เพราะที่เขาต้องกลับตามคำสั่งของเจ้านาย เพราะเขาต้องไปจัดการเรื่องของหญิงสาวที่ตอนนี้ไม่แน่ใจว่าจะตื่นจากการเดินทางข้ามทวีปหรือยัง

“ขอบคุณครับ...ผมฝากด้วยนะครับ” อดัมเปลี่ยนแววตาและสีหน้าแตกต่างจากเมื่อสักครู่อย่างกับหน้ามือเป็นหลังมือ  เพราะจะมีใครสักกี่คนที่จะรู้ว่าบทบาทไหนของผู้ชายตรงหน้าคือตัวตนที่แท้จริงของเขา


ทันทีที่อดัมและคริสติน่าเดินเข้ามาในร้านอาหารจีน พนักงานต้อนรับก็เดินนำทั้งสองไปยังโต๊ะที่เป็นห้องส่วนตัว และเมื่อประตูห้องถูกเปิดเข้าไปภายในห้องบนโต๊ะอาหารก็ไม่ว่างเพราะอาหารได้ถูกจัดเตรียมให้กับลูกค้าคนสำคัญ หลังจากที่อดัมเดินเข้าไปประตูห้องก็ถูกปิดโดยทันที ภายในห้องมีเพียงเขาและเธอ

อดัมเพียงแค่ยิ้มที่มุมปาก และเดินไปนั่งด้วยท่าทางสบายๆ และเริ่มทานอย่างใจเย็นถึงแม้ว่าหญิงสาวข้างกายจะน่าสนใจแต่สำหรับเขาแล้วคิดถึงผู้หญิงอีกคนที่ตอนนี้คงหลับไหลไม่ได้สติ

“ไม่ชอบอาหารจีนเหรอ?” คริสติน่าเอ่ยถามออกมา เพราะตั้งแต่เข้ามาอดัมยังไม่พูดอะไร และเหมือนเขาคิดอะไรอยู่ตลอดเวลา

“…เฉยๆ...อะไรก็ทานได้” อดัมตอบด้วยเสียงราบเรียบ

“ถ้างั้นถ้าเป็น...พอจะทำให้คุณชอบได้มั้ย?” คริสติน่าพูดพร้อมกับนำของสองอย่างจากกระเป๋ามาวางไว้บนโต๊ะ 

อดัมมองสิ่งที่คริสติน่าวางไว้บนโต๊ะ พร้อมกับรอยยิ้มเล็กน้อยที่มุมปากก็ปรากฎบนใบหน้าสีน้ำผึ้งนั้น เพราะสิ่งที่คริสติน่าวางไว้คือเกราะป้องกันที่ขวางกั้นการผลิตทายาท อีกอย่างอดัมก็สามารถเดาได้ถูกต้องว่ามันคือยากระตุ้นปลุกอารมณ์ความต้องการ อดัมมองคริสติน่าที่หยิบเม็ดยาดังกล่าวเข้าปากตัวเองและกลืนลงคอไป มีเหรอผู้ชายอย่างเขาจะต้องกลัวอดัมก็หยิบขึ้นมาหนึ่งเม็ดและเอาเข้าปากไปเช่นกัน

“อ้า...อ้า...โอ้วววววว” และหลังจากนั้นเวลาผ่านไปเพียงยี่สิบนาที เสียงครางอย่างพึงพอใจของคริสติน่าก็ดังลั่น เมื่อตัวตนที่มีเกราะป้องกันกระแทกเข้าออกเสียงดังกึกก้องประสานไปกับเสียงครางของเธอ เมื่อร่างกายเปลือยเปล่าของชายหญิงในห้องอาหารจีนกำลังกอดรัดปรนเปรอเซ็กส์สวาทให้แก่กันและกัน 

“…ว้าวววว....” คริสติน่าร้องครางอย่างถูกใจ เมื่อตอนนี้เธอกำลังอยู่ในท่าคลานสี่ขาโก่งก้นให้อดัมสอดใส่กระแทกตัวตนจากทางด้านหลังในความเป็นหญิงของเธอด้วยแรงที่ดิบเถื่อนตรงตามความต้องการของคริสติน่าอย่างถึงที่สุด

อดัมยังคงขยับสะโพกกระแทกแก่นกายเสียดสีเข้าออกความเป็นหญิงของหญิงล่าสวาท จะเรียกคริสติน่าแบบนี้ก็ไม่ผิด เพราะทุกอย่างเธอเตรียมการไว้อย่างพร้อมแบบมืออาชีพ สองมือของอดัมกอบกุมประคองสะโพกขาวตรงหน้าอย่างมั่นคงเพื่อที่รองรับการสาดสัดกระแทกกระทั้นของเขาอย่างดิบเถื่อน ที่เกิดจากยาที่อยู่ในกระแสเลือดของเขากับความต้องการแบบธรรมชาติของผู้ชาย 

“…ดีเหลือเกิน...แรงอีก...ซี๊ดดดด” คริสติน่าตอดรัดแก่นกายที่กระแทกใส่เธอ อย่างไม่มีทีท่าว่าแรงจะลดน้อยลงเลย อดัมกระหน่ำใส่อย่างไม่ยั้งโดยที่ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องถนอมหญิงสาวตรงหน้า 

“โอ้วววววว....” อดัมร้องครางออกมาเมื่อมาถึงจุดปลดปล่อย เขากระแทกแรงๆอีกสองสามครั้งและต่อจากนั้นขยี้จุดประสานนั้นเมื่อดันตัวตนเข้าไปจนสุด เสียงครางของคริสติน่าดังอย่างไม่ต้องกังวลว่าเสียงจะเล็ดลอดออกจากห้องเลย เพราะห้องอาหารแห่งนี้ทำด้วยวัสดุเก็บเสียงเป็นอย่างดี

อดัมถอดแก่นกายออกมาทันที และถอยมานั่งบนเก้าอี้โซฟาขนาดใหญ่ คริสติน่าล้มตัวลงนอนแทบเท้าอดัมอย่างคนหมดแรง และมีเพียงลมหายใจของหญิงชายที่ต่างก็เอาอากาศเข้าปอด อดัมดึงเกราะป้องกันที่มีธารน้ำขุ่นคึงขังอยู่ในนั้นออกและโยนทิ้งไปที่ถังขยะใบเล็กใกล้ๆอย่างไม่สนใจ 

คริสติน่าหลังจากที่ได้พักเหนื่อยก็คลานเข่าเข้ามาหาอดัมและมาหยุดที่ระหว่างขาของเขา อดัมก้มมองหญิงสาวเบื้องล่างที่ตอนนี้เธอไม่ต่างไปกับนางทาสที่มีหน้าที่ปรนเปรอเจ้านายอย่างเขา คริสติน่าก้มหน้าพร้อมอ้าปากแลบลิ้นออกมาและเริ่มโลมเลียแก่นกายที่ถึงแม้จะปลดปล่อยไปแล้วครั้งหนึ่งแต่ก็ไม่ลดขนาดลงเลย และนั้นก็คงเป็นผลมาจากยาที่เขากินเข้าไป 

อดัมเพียงยิ้มเล็กน้อยเมื่อคริสติน่ากำลังอ้าปากและดูดกลืนท่อนแก่นกายที่คับปากเธอ อดัมครางออกมาอย่างพอใจเมื่อสาวมากประสบการณ์อย่างเธอรู้ว่าจะต้องจัดการกับแก่นกายของเขาแบบไหนที่จะทำให้เจ้าของสุขสมอย่างถึงที่สุด 

อดัมเด้งสะโพกเพื่อให้ตัวตนของเขาเข้าไปลึกที่สุดเมื่อคริสติน่าดูดรั้งจนแก้มเธอตอบอย่างเห็นได้ชัด อดัมร้องครางออกมาเสียงดังเมื่อช่องปาก     คริสติน่าสร้างความเสียวซ่านให้เขาได้เป็นอย่างดี 

“ซี๊ดดดดด....” อดัมครางออกมาเมื่อคริสติน่าสวมวิญญาณสาวร่านโหยหาขาดแคลนเซ็กส์ด้วยการสวาปามแก่นกายเขาอย่างเมามัน สองมือ   ของอดัมเข้ากอบกุมศรีษะของคริสติน่า จับที่เส้นผมของเธอพร้อมลูบไปมาจนผมของเธอยุ่งเหยิง สร้างความหึกเหิมให้กับคริสติน่าที่รับรู้ได้ว่าอดัมใกล้ถึงจุดปลดปล่อยอีกครั้งเร่งจังหวะการรูดดูดแก่นกายเข้าออกเร็วขึ้น เสียงที่เกิดจากริมฝีปากมากประสบการณ์ของเธอเสียงดังประสานไปกับเสียงคราง     ของอดัม

“ใกล้แล้ว....” อดัมร้องบอกหญิงสาวตรงหน้าและหลังจากสิ้นเสียงของอดัมไม่นาน คริสติน่าก็ได้รับธารน้ำที่พวยพุ่งออกมาจากปลายแก่นกายที่คับปากเธอ เธอกลืนกินอย่างกับผู้หิวโหย และตรงไหนที่ไหลออกมาเลอะขาของอดัม คริสติน่าก็ตามไปทำความสะอาดจนไม่เหลือให้เห็นอีกเลยด้วยลิ้นที่มากด้วยประสบการณ์

❣️ ❣️ ❣️ ❣️ ❣️

“เฮเลน...” เฮเลนหันไปตามเสียงที่เอ่ยเรียกชื่อเธอ อดัมเดินขึ้นมาเพื่อที่จะกลับห้อง  เห็นเฮเลนแม่บ้านของพี่ชายกำลังจะผลักประตูห้องนอนเขาเข้าไป

“คุณอดัม” เฮเลนชะงักมือและยืนรอจนอดัมเดินเข้ามาใกล้

“มีอะไร...” 

“ดิฉันนำของมาให้คุณผู้หญิงข้างในคะ” อดัมมองไปที่มือของเฮเลนที่ถือถุงกระดาษใบเล็กมาด้วย

“เขาต้องการอะไร...” 

“เอ่อ...คือ...ของใช้ส่วนตัวของเธอนะคะ” เฮเลนที่ตะกุกตะกักในตอนแรก แต่พอได้เห็นสายตาที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจของชายตรงหน้าเธอก็รีบรายงานออกไปอย่างรวดเร็ว

“ไปพักเถอะ...เดี๋ยวฉันเอาเข้าไปเอง” อดัมพูดพร้อมเอื้อมมือมารับถุงกระดาษที่เฮเลนยื่นให้ และเดินเข้าห้องพร้อมปิดประตูโดยทันที

อดัมเปิดถุงที่ถือมาเขาขมวดคิ้วเล็กน้อยและเดินเข้าไปยังทิศทางของเตียงนอนที่ยังคงมีหญิงสาวร่างเล็กนอนหลับอยู่ อดัมเอาถุงกระดาษนั้นวางไว้ที่โต๊ะหัวเตียงและเดินเลี่ยงเข้าห้องน้ำเพื่อชำระร่างกาย เพราะตั้งแต่ที่เขามาถึงอังกฤษเมื่อตอนสายของวันนี้ เขาก็ต้องไปทำหน้าที่แทนพี่ชายและต่อจากนั้นเขาต้องจัดโปรโม่ชั่นพิเศษให้กับลูกค้าคนสำคัญของพี่ชาย และตอนนี้ก็เป็นเวลาหนึ่งทุ่มตามเวลาท้องถิ่น สำหรับเขาแล้วแค่นี้ถือว่าเล็กน้อยมาก เพราะหนักกว่านี้เขาก็เคยเจอมาแล้ว

อดัมเดินออกจากห้องน้ำหลังจากเวลาผ่านไปเกือบยี่สิบนาที เขาเดินเข้าไปยังโซนวอล์คอินหยิบชุดสำหรับนอนเข้ามาสวมใส่และเดินไปยังเตียงและค่อยๆคลานขึ้นเตียงอย่างแผ่วเบาไม่อยากรบกวนหญิงสาวที่หลับสนิทอยู่ตรงหน้า

“อื้ม...” น้ำฟ้าครางในคอแบบไม่พอใจ เมื่อเธอถูกรบกวนจากอดัมเมื่อเขาเข้าสวมกอดเธอและให้เธอเข้ามานอนในอ้อมแขน และเพียงแค่นั้นหญิงสาวในอ้อมแขนก็สงบเข้าสู่นิทราเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อดัมเพียงแค่หลับตาและเข้าสู่นิทราเช่นกันโดยที่แขนยังคงโอบกอดร่างบางไว้


รุ่งอรุณของวันที่สองในประเทศอังกฤษ น้ำฟ้าค่อยๆลืมตาขึ้นเมื่อเริ่มรู้สึกตัวหลังจากที่เธอนอนมานานกว่าสองวัน น้ำฟ้ามองไปรอบๆที่เธอรู้สึกไม่คุ้นตา สายตามองเลยมาที่คนข้างกายที่ประคองกอดเธอไว้ น้ำฟ้าจับจ้องมองหน้าชายข้างกายอย่างเงียบๆ 

“...โอ๊ะ!...”น้ำฟ้าร้องออกมาเมื่อมือที่คว้านาฬิกาตั้งโต๊ะกำลังจะฟาดลงบนหน้าของอดัม ถูกเขาคว้าไว้ก่อนที่มันจะมาสัมผัสบนใบหน้าของเขา

“…ฉันไม่อ่อนขนาดนั้นหรอก” อดัมพูดออกมาอย่างเหี้ยมเกรียม แววตาจ้องไปที่ใบหน้าหวานข้างกายที่ตอนนี้แสดงอาการตกใจอย่างเห็นได้ชัด ผู้หญิงคนนี้กล้ามากที่คิดจะทำร้ายเขา

“…ไอ้บ้า...ปล่อยฉันนะ” น้ำฟ้าร้องออกมาพร้อมกับขยับกายหนี    จากอดัมที่รั้งเอวบางไว้ให้เบียดเข้าหาจนสะโพกเล็กเบียดเข้ากับแก่นกายอย่างจงใจ

“ฉันคงบ้าแน่...ถ้าฉันปล่อยเธอไป...ทำร้ายฉันแล้วคิดว่าจะหนีได้ง่ายๆหรือไง?” อดัมพูดพร้อมกับรวบข้อมือบางไว้ และล๊อคตัวเธอไม่ให้ขยับไปไหนได้

“เออ!!!...ฉันอยากฆ่านายด้วยมือของฉันเลยละ...” น้ำฟ้าสวนกลับอย่างไม่เกรงกลัวอะไร 

“คงหายเหนื่ยแล้วสิ...ถึงได้ปากกล้าขนาดนี้” 

“ปล่อยฉันนะ...ไอ้คนบ้า...ฮืออออ” น้ำตาเริ่มไหลออกมาอย่างคับแค้นใจ เมื่อน้ำฟ้ารู้ตัวว่าต้องพ่ายแพ้ในพละกำลังกับชายข้างกาย

“…….” อดัมจู่ๆเสียงก็หาย เมื่อเห็นน้ำตาของหญิงสาวข้างกาย

“…เลว...คุณมันเลว...”

“…นี่เธอ!...ระวังปากไว้ด้วย...” อดัมเตือนหญิงสาวตรงหน้าอย่างใจเย็น เพราะคนอย่างเขาไม่ใจเย็นพอที่จะให้ผู้หญิงที่เขาเก็บได้ มานั่งด่าเขาป่าวๆได้

“…….” คราวนี้เป็นน้ำฟ้าที่เป็นฝ่ายเงียบ เธอปิดเปลือกตาลงไม่อยากเห็นหน้าผู้ชายตรงหน้า และคิดไปถึงตอนเที่ยงเมื่อวานนี้ที่เธอรู้สึกตัวและเห็นสถานที่ไม่คุ้นตาและตอนนั้นเธอตกใจมาก 

“คุณเป็น...ใคร?...แล้วที่นี้คือที่ไหน?” น้ำฟ้าร้องถามทันทีที่สายตากวาดไปจนทั่วและมาสบตากับหญิงสาวชาวต่างชาติ

“ตื่นแล้วเหรอคะ?...รู้สึกอย่างไรบ้างคะ...ฉันเฮเลนคะเป็นคนดูแลบ้านหลังนี้คะ” เฮเลนพูดตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ใจดีพร้อมรอยยิ้มที่คนที่ได้มอง เห็นแล้วสบายใจ

“เอ่อ...ที่นี้คือ?” 

“บ้านคุณอลันพี่ชายคุณอดัมคะ”

“…?…” น้ำฟ้าทำหน้าไม่เข้าใจเพราะเธอไม่รู้จักทั้งคุณอลันและคุณอดัมที่หญิงสาวตรงหน้าเอ่ยออกมาเลย

“…คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?” เฮเลนเอ่ยถามอีกครั้ง เพราะจากที่มองหน้าสาวไทยตรงหน้าแล้ว ดูเธอสับสนเห็นได้อย่างชัดเจน 

“…เอ่อ...ครืดดดดด!” และไม่ทันที่น้ำฟ้าจะได้ตอบคำถามที่ถูกเอ่ยออกมาอีกครั้ง เสียงท้องของเธอก็ร้องประจานความน่าอายของเธอออกมาให้เฮเลน ได้ยิน

“…รอสักครู่นะคะ” เฮเลนเอ่ยพร้อมรอยยิ้มที่น้ำฟ้ามองแล้วรู้สึกถึงความปลอดภัยจากเฮเลน

“ขอบคุณนะคะ...เฮเลน” น้ำฟ้ากล่าวขอบคุณเฮเลน หลังจากที่จัดการอาหารที่เธอนำมาให้จนไม่เหลือ 

“คุณจะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ามั้ยคะ...” เฮเลนเอ่ยพร้อมนำเสื้อผ้าของหญิงสาวที่เจอาร์นำมาให้เข้าตู้

“ก็ดีคะ...รู้สึกเพลียๆและเหนื่อยจัง” น้ำฟ้าพูดพร้อมกับเดินเข้าไปในห้องน้ำจนเธอลืมเลือนไปเลยว่า เธอยังไม่รู้ตัวว่าตอนนี้ตัวเองอยู่อีกทวีปคนละฟากกับประเทศไทย 

“เดี๋ยวคะ!” เฮเลนหันไปตามเสียงเรียกนั้น เมื่อน้ำฟ้าเข้าไปในห้องน้ำไม่ถึงห้านาที เธอก็เปิดประตูห้องน้ำออกมาและร้องเรียกเฮเลนก่อนที่เธอจะถือถาดอาหารออกจากห้องไป

“…มีอะไรเหรอคะ”

“คือว่า...หนูอยากรบกวนหน่อยคะ...คือว่าหนูเป็นวันนั้นของเดือนคะ” น้ำฟ้าบอกไปอย่างอายๆ

“รอสักครู่นะคะ...ประเดี๋ยวดิฉันจะนำขึ้นมาให้คะ” น้ำฟ้ายิ้มพร้อมพยักหน้าขอบคุณและถอยหลังกลับเข้าห้องน้ำไป

“ขอบคุณนะคะเฮเลน...ถ้าไม่ได้คุณหนูคงแย่แน่เลย” น้ำฟ้ากล่าวขอบคุณเฮเลนอีกครั้งหลังจากที่รับสิ่งที่ต้องการมาจากเธอ และออกมาจากห้องน้ำอีกครั้ง

“ไม่เป็นไรคะ...เป็นหน้าที่ของดิฉันอยู่แล้วคะ...แต่เดี๋ยวค่ำๆดิฉันจะนำมาให้อีกนะคะพอดีอันนั้นดิฉันไปขอมาจากเด็กในบ้านคะ...ตอนนี้ก็เลยให้เขาออกไปซื้อมาให้คุณได้ใช้อีกสองสามวันนี้คะ”

“ขอบคุณอีกครั้งนะคะ...เอ่อ...ว่าแต่หนูยังไม่ทราบเลยคะว่าที่นี้คือที่ไหน?” เมื่อท้องอิ่มและได้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ น้ำฟ้าก็รู้สึกดีขึ้นถึงแม้ว่าเธอจะยังไม่ได้ออกไปไหนเลยนอกจากเข้าออกห้องน้ำที่อยู่ในห้องนอน

“บ้านคุณอลัน...ในลอนดอน”

“ลอนดอน!!!!” น้ำฟ้าตาโต ร้องเสียงหลงออกมา

“……..” เฮเลนก็รู้สึกแปลกๆกับคำถามของหญิงสาวชาวไทย และไม่รู้จะพูดอะไรเพราะดูแล้วเธอ ‘ตกใจ’ มาก

“แล้ว...หนู...มาได้อย่างไร” น้ำฟ้าทันทีที่หาเสียงตัวเองเจอถาม       เฮเลนกลับ

“…คุณจำอะไรไม่ได้เลยเหรอคะ?” น้ำฟ้าได้แต่ส่ายหน้า พร้อมกับทรุดนั่งลงบนเตียง เฮเลนมองหญิงสาวแล้วก็นึกไปถึงคนต้นเรื่องคุณอดัมทำไมถึงทำแบบนี้

“…แล้วคุณอะไรนะคะ...คุณอลันเขาเป็นใครคะ?” น้ำฟ้าถามกลับด้วยเสียงที่แผ่วเบา เพราะคาดไม่ถึงว่าตัวเองจะมาไกลถึงขนาดนี้โดยที่ตัวเธอจำอะไรไม่ได้เลย

“คุณอลันคือพี่ชายคุณอดัมคะ”

“แล้วคุณอดัมคือใครคะ?”

“ก็คนที่พาคุณมาที่นี้คะ” น้ำฟ้าทำเพียงพยักหน้า ‘ผู้ชายนัยน์ตาสีเขียวมรกตชื่ออดัม’ ‘ผู้ชายที่พรากพรมจรรย์ของเธอชื่ออดัม’ ‘ผู้ชายที่ขัดขวางความต้องการสุดท้ายของเธอชื่ออดัม’ และเมื่อทุกอย่างเริ่มกลับเข้าสู่โสตประสาทของเธออีกครั้ง  น้ำตาเจ้ากรรมก็ไหลออกมาอย่างไม่สามารถเก็บกักไว้ได้  เฮเลนได้แต่ยืนนิ่งและมองหญิงสาวตรงหน้าและอดสงสารเธอไม่ได้ แต่เธอก็อดแปลกใจว่าคนอย่างอดัมต้องลักพาตัวผู้หญิงเชียวเหรอ ถ้าใครมาเล่าหรือพูดให้เธอฟังเธอคงจะไม่มีทางเชื่อ แต่นี้เธอเห็นด้วยตาตัวเองว่าผู้หญิงตรงหน้าเธอไม่มีความเต็มใจในการมาอยู่ที่นี้เลย อย่าว่าไม่เต็มใจเลยต้องใช้คำว่าเธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

“เฮเลนคะ...หนูขออยู่คนเดียวได้มั้ยคะ...ขอบคุณนะคะ” น้ำฟ้าหันไปพูดกับเฮเลนพร้อมรอยยิ้มทั้งน้ำตาให้กับเธอ และทรุดตัวลงนอนอีกครั้ง เพราะน้ำฟ้ารู้สึกว่าเรี่ยวแรงก่อนหน้านี้หายไปไหนหมดก็ไม่รู้

“คะ...ถ้าคุณต้องการอะไรก็บอกดิฉันได้นะคะ” เฮเลนพูดก่อนที่จะออกจากห้องไป ปล่อยหญิงสาวไว้ตามที่เธอต้องการ


น้ำฟ้าค่อยๆลืมตาขึ้นอีกครั้งและคิดว่าเธอไม่ควรจะมาเสียน้ำตาให้กับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอและผู้ชายคนนี้ ความอ่อนแอมันไม่ช่วยให้เธอหลุดพ้นจากความทุกข์ที่เธอต้องเผชิญ ทั้งจากผู้ที่ได้ชื่อว่า ‘พ่อ’ และ ‘ไอ้ผู้ชายแปลกหน้า...นามว่าอดัม’

อดัมขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจเพราะถึงตอนนี้ผู้หญิงในอ้อมแขนเขาเธอจะลืมตาแต่เธอก็ไม่ขยับหรือขัดขืนต่อต้านเขา เธอทำเพียงอย่างเดียวคือนอนนิ่งๆ และกระพริบตาตามธรรมชาติเท่านั้น

“เธออายุเท่าไหร่?” น้ำฟ้าเหลือกตาขึ้นมามองอดัม และขมวดคิ้วอย่างสงสัยว่าเขาจะอยากรู้ไปทำไม 

“ฉันอยากเข้าห้องน้ำ” น้ำฟ้ากลับพูดอีกอย่าง อดัมเลิกคิ้วและยิ้มที่มุมปาก และยอมปล่อยแขนปล่อยมือที่พันธนาการเธอไว้ น้ำฟ้าค่อยๆขยับตัวออกจากอ้อมกอดนั้นจากช้าๆก็เร็วขึ้นเมื่อแน่ใจว่าจะไม่โดนดึงกลับ

“เดี๋ยว!...” น้ำฟ้าสะดุ้งกับเสียงที่ดังตามมาทันที

“เฮเลนฝากของให้เธออยู่ในถุงกระดาษ...ตรงนั้น” อดัมพูดพร้อมกับชี้นิ้วไปที่โต๊ะหัวเตียงด้านเขา น้ำฟ้ามองตามอย่างสงสัยแต่เมื่อเดินไปหยิบและคลี่ถุงดู เธอก็หน้าแดงและรีบเดินเข้าห้องน้ำไปทันที น้ำฟ้าเมื่อปิดประตูห้องน้ำลงและมองตัวเองในกระจก เห็นหน้าตัวเองที่แดงจัด เพราะสิ่งที่อยู่ในถุงกระดาษคือผ้าอนามัยที่เฮเลนบอกว่าจะเอามาให้เธอ

อลันอดยิ้มไปกับท่าทางเขินอายของเธอไม่ได้ และลุกนั่งพิงพนักหัวเตียงหยิบรีโมทย์ทีวีขึ้นมาและกดเปิดเพื่อฆ่าเวลารอหญิงสาวในห้องน้ำ และเมื่อเวลาผ่านไปสามสิบนาทีน้ำฟ้าออกมาจากห้องน้ำ เธอเดินเลยไปที่โซน วอล์คอินเปิดตู้เสื้อผ้าบานที่เฮเลนเก็บเสื้อผ้าของเธอเมื่อวานนี้ และเมื่อเธอเลือกชุดและสวมใส่เสร็จเรียบร้อย  เธอเดินออกมาเห็นอดัมนั่งพิงพนักหัวเตียงและดวงตาเขียวมรกตนั้นก็ปะทะกับดวงตาของเธอโดยทันที

“เอ่อ...ฉันขอออกไปหาเฮเลน” น้ำฟ้าพยายามใช้น้ำเย็นเข้าลูบเพราะจากประสบการณ์ล่าสุดที่เธอแผลงฤทธิ์ผลออกมาคือเธอมาอยู่อีกทวีปหนึ่งของโลก

“อืม!...” อดัมให้เสียงอนุญาต “เดี๋ยวก่อน!” แต่ทันทีที่น้ำฟ้าหันหลังกำลังจะย่างก้าวไปที่ประตูทางออกเสียงของชายที่อนุญาตก่อนหน้านี้ก็ดังขึ้น

“อะไรของคุณอีกเนี๊ยะ...” น้ำฟ้าหันกลับมาถาม ด้วยความรู้สึกที่ไม่พอใจ

“เธอลืมอะไรไปหรือเปล่า?”

“ลืม...อะไร?...ฉันลืมอะไร” น้ำฟ้าพูดพร้อมกับมองรอบๆตัวเอง 

“เธอยังไม่ได้ตอบคำถามฉันนะ”

“ถ้าอยากรู้มากนัก...ว่าฉันอายุเท่าไหร่ คุณก็ผ่าตัวฉันแล้วนับรอบวงเอาเองสิ” น้ำฟ้าพูดเพียงแค่นั้นและก็ดึงประตูเปิดและวิ่งออกไปโดยทันที 

“แม่ตัวดี!...ฝากไว้ก่อนเถอะ” อดัมพูดพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

“ครับ” เสียงปลายสายตอบรับทันทีในเวลาอันสั้น

“เราจะกลับอเมริกาวันนี้เลย...นาวากำลังลงไป...อนุญาตให้เธออยู่ในบริเวณบ้านเท่านั้น” อดัมพูดต่อทันทีเมื่อเจอาร์รับสาย

“ครับ” เจอาร์ตอบกลับมาตามสาย และอดัมก็กดตัดสายไป

“เฮเลนคะ...หนูหิวจังเลยคะ” น้ำฟ้าเมื่อลงมาข้างล่างเธอก็เจอกับคนทำความสะอาด เธอจึงถามทางและที่อยู่ของเฮเลนและเมื่อได้ความว่าคนที่ถามหาอยู่ในครัวเธอก็รีบเดินมาตามทางนั้นทันที

“สวัสดียามเช้าคะ...คุณอยากทานอะไรคะ” เฮเลนทักทายกลับอย่างใจดีเช่นเคย

“อะไรก็ได้คะ...ตอนนี้หนูเห็นช้างตัวเท่ามดแล้วคะ” น้ำฟ้าตอบกลับเฮเลนอย่างสดใส และที่แปลกน้ำฟ้ารู้สึกสบายใจเวลาที่ได้คุยและได้อยู่ใกล้หญิงต่างชาติคนนี้

“คุณไปรอที่โต๊ะอาหารดีมั้ยคะ...เดี๋ยวดิฉันจัดไปให้คะ”

“ไม่เอาคะ...หนูขอนั่งรอตรงนี้ดีกว่า...หนูอยากทานตอนนี้และในนี้...หนูไม่อยากไปเจอกับคนใจร้าย” เฮเลนยิ้มและพยักหน้าและจัดมื้อเช้าแบบผู้ดีอังกฤษให้กับน้ำฟ้าทันที

“อร่อยมากเลยคะ...อิ่มจัง” เฮเลนยิ้มกับท่าทางสดใสของหญิงสาวตรงหน้าอีกครั้งไม่ได้ เพราะทำให้เธอคิดถึงเด็กสาวที่ตอนนี้คงโตเป็นสาวและอายุน่าจะไล่เลี่ยกับเธอคนนี้ ‘หนูมุก’ ที่ไม่ได้เจอกันนานกว่าสามปี

“เฮเลน” ก่อนที่สองคนในห้องครัวจะได้พูดอะไรกันต่อเสียงเรียก    เฮเลนก็ดังขึ้น 

“คุณเจอาร์” เฮเลนหันไปและเอ่ยชื่อคนที่เรียกเธอ

“คุณอดัมลงมาแล้วจัดอาหารเช้าเลย”

“คะ” เฮเลนขานรับและเดินไปจัดอาหารเช้า

“ส่วนคุณ...ไปเตรียมตัวเพราะเราจะออกเดินทางเลย” หลังจากนั้น  เจอาร์ก็หันมาทางน้ำฟ้า และแจ้งสิ่งที่เธอต้องทำ

“ฉัน” น้ำฟ้าชี้นิ้วมาที่ตัวเอง “เดินทางไปไหน?”

“คุณไปถามนายเองแล้วกัน...แต่ตอนนี้คุณทำตามที่ผมบอก...น่าจะดีกว่า” เจอาร์พูดเพียงแค่นั้นและเดินออกจากห้องครัวไป ปล่อยให้น้ำฟ้ามองตามอย่างไม่พอใจ 

“บ้าอำนาจทั้งเจ้านายและลูกน้อง” น้ำฟ้าได้แต่บ่นพึมพำเบาๆเป็นภาษาไทย และเดินออกจากห้องครัวไปแต่ไม่ลืมขอบคุณเฮเลนอีกครั้งสำหรับอาหารเช้า 

เจอาร์เมื่อออกมาจากห้องครัวก็เดินมานั่งที่โต๊ะในห้องอาหารด้านขวาของอดัมพร้อมกับยื่นซองเอกสารที่ถือมาด้วยส่งให้กับอดัม อดัมรับไว้และเปิดออกดูในขณะที่รอเฮเลนจัดอาหารมาให้ 

“น้ำฟ้า  ศิริสินธร” อดัมเอ่ยเพียงแค่นั้น และไล่อ่านข้อมูลที่มือขวาจัดการมาให้ และเมื่อเขาดูจนถึงใบสุดท้ายก็เก็บเข้าซองไว้ตามเดิมพร้อมรอยยิ้มปรากฎที่มุมปาก เจอาร์ขมวดคิ้วไม่ได้แปลกใจกับรอยยิ้ม แต่กำลังเตรียมรับฟังสิ่งที่จะเกิดขึ้นตามมาต่างหาก

“เอาไปทำลาย” อดัมส่งคืนซองนั้นให้กับเจอาร์พร้อมกับคำสั่งใหม่

“…?…” อดัมยิ้มเล็กน้อยเมื่อมองหน้ามือขวาคนสนิท ที่แสดงออกถึงคำถาม

“…ทำเอกสารใหม่...ต่อไปเธอคือ นาวา เบนเน็ต และที่เหลือก็จัดการตามความเหมาะสม”

“ครับ...แล้วเรื่องเรียนคุณอดัมจะให้เธอเรียนต่อมั้ย?...เพราะเหลือปีเดียวเธอก็จะจบแล้ว”

“ขอคิดดูก่อน....” และการสนทนาก็จบลงเพียงแค่นั้น เมื่อเฮเลนเดินเข้ามาพร้อมกับอาหารเช้าสองชุด


ทางด้านน้ำฟ้าเมื่อกลับเข้ามาในห้องนอนอีกครั้ง เธอก็เดินไปเดินมาอย่างเป็นกังวล เพราะเธอต้องหาทางหนีจากผู้ชายคนนั้นให้ได้ แต่ว่าจะทำอย่างไรละ เพราะจากการคิดหนีครั้งแรกนั้นเธอล้มเหลวอย่างไม่เป็นท่า และเป็นไงเธอกลับจำอะไรไม่ได้เลยและมาโผล่อยู่อีกฟากหนึ่งของโลก 

“พระผู้เป็นเจ้า...ทำไมท่านถึงใจร้ายกับหนูขนาดนี้...ท่านไม่ยอมรับหนูสู่พระหัตถ์ของท่านหนูไม่ว่า...แต่ท่านกลับลงโทษหนูโดยส่งหนูให้กับ ‘คนบ้า’ ” น้ำฟ้าไม่รู้เลยว่าเธอเดินเป็นหนูติดจั่นอยู่นานแค่ไหนในห้องนี้ แต่เธอก็ต้องตกใจอีกครั้งเมื่อประตูห้องถูกผลักเข้ามา

“เฮเลน...หนูตกใจหมดเลย” น้ำฟ้าร้องออกมาอย่างโล่งอก เมื่อคนที่ผลักประตูเข้ามาไม่ใช่คนที่เธอไม่อยากเห็นหน้า

“คุณอดัม...ให้ดิฉันเข้ามาช่วยคุณคะ” เฮเลนพูดอย่างใจดีอีกครั้ง

“…ช่วย!...หนูอยากให้เขา ‘ช่วย’ ปล่อยหนูกลับบ้าน” น้ำฟ้าพูดอย่างเอาแต่ใจ ตามประสาลูกสาวคนเล็กของพ่อ

“คุณอย่าขัดใจคุณอดัมเลยคะ”

“เฮเลน...เรียกหนูว่า ‘น้ำฟ้า’ ดีกว่าคะ”

“ชื่อเพราะจังเลยนะคะ คุณน้ำฟ้า”

“เฮเลนเข้าใจภาษาไทยด้วยเหรอคะ? ”

“พอฟังเข้าใจคะ...แต่พูดไม่ได้คะ...หนูมุกเธอมักจะชอบพูดไทยกับดิฉันนะคะ”

“หนูมุก?...ใครกันคะ...หนูรู้สึกว่าเฮเลนจะรักและเอ็นดูเธอจังเลย”

“นายหญิงของบ้านหลังนี้คะ” น้ำฟ้าพยักหน้าเข้าใจ เพราะเธอยังจำได้ว่าบ้านหลังนี้เป็นของพี่ชาย ‘ไอ้บ้าลักพาตัว’ หนูมุกก็คงเป็นคนรักของคนที่ชื่ออลัน

“อะแฮ้ม!!!” สองสาวหันไปตามเสียงกระแอมนั้นทันที เพราะทั้งสองคนไม่รู้ตัวว่าอดัมเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ เฮเลนเมื่อเห็นว่าอดัมเข้ามาเธอก็ขอตัวออกไปทันที น้ำฟ้าได้แต่มองตามเฮเลนด้วยใบหน้าที่เหมือนกำลังร้องไห้ และเมื่อเธอลุกขึ้นจากเตียงเพื่อจะตามเฮเลนไป อดัมก็เดินมาดักหน้าเธอพร้อมเลิกคิ้วเป็นเชิงถามว่า ‘เธอจะไปไหน’

“หลบไปนะ!” น้ำฟ้าเอ่ยออกมาเสียงดัง เพราะเธอกำลังกลบเกลื่อนความกลัวที่เกิดขึ้น

“ทำไม?”

“ไอ้บ้า!...ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น...ฉันจะกลับประเทศไทย”

“เธอเป็นคนตัดสินใจตั้งแต่เมื่อไหร่?” อดัมเลิกคิ้วถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ที่ต่างจากเธอที่เสียงดังพูดกับเขาเหมือนจะตวาดเขาอยู่ตลอดเวลา 

น้ำฟ้าได้แต่ยืนจ้องหน้าอดัม ที่เขาเองก็จ้องเธอกลับอย่างไม่รู้สึกอะไร ถึงแม้ผู้หญิงตรงหน้าดวงตาจะคลอไปด้วยน้ำตาและค่อยๆไหลออกมาเป็นทาง แต่ไม่มีแม้เสียงสะอื้นให้ได้ยิน น้ำฟ้ากัดปากเพื่อกักกั้นเสียงสะอื้นพร้อมยกมือปาดน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างรวดเร็วอย่างคับแค้นใจ และเป็นเธอที่เป็นฝ่ายหลบตาและเดินไปยังโซนวอล์คอิน เลือกเสื้อผ้าที่จะใส่สำหรับเดินทาง เมื่อได้ชุดที่ต้องการเธอก็เดินเข้าห้องน้ำไป โดยมีสายตาสีเขียวมรกตมองตามอยู่ตลอดเวลา

“ฮึม!” อดัมยิ้มพร้อมกับเสียงในคอ 


“คุณน้ำฟ้า!” อดัมขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเสียงเรียกนั้น และน้ำฟ้าหันไปตามเสียงเรียกนั้นเช่นกัน หลังจากที่เดินออกมาจากห้องและกำลังจะไปขึ้นรถ 

“เฮเลน” น้ำฟ้าหันไปพร้อมกับเปลี่ยนทิศทางไปหาเจ้าของเสียงเรียกนั้น อดัมมองหญิงสาวสองคนที่โอบกอดกันอย่างไม่พอใจ 

“แม่ตัวดี!” อดัมคำรามในคออย่างไม่พอใจ


“นาวา ต่อจากนี้ไปคือชื่อของเธอ” อดัมเอ่ยออกมาหลังจากที่ขึ้นมาบนรถเพื่อออกเดินทางไปสนามบิน 

“น้ำฟ้า คือชื่อของฉัน” น้ำฟ้าเอ่ยออกมาระดับน้ำเสียงและอารมณ์เหมือนกับคนที่เอ่ยก่อนหน้านี้

“นี้เธอ!...”

“โอ้ย!...ไอ้บ้าฉันเจ็บนะ” น้ำฟ้าร้องออกมาเสียงดัง เมื่อสิ้นเสียงคำแนะนำชื่อของตัวเอง อดัมก็คว้าข้อมือเธอขึ้นพร้อมกับลืมตัวบีบมือบางนั้นด้วยอารมณ์โกรธอย่างเห็นได้ชัด เพราะตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใครกล้าขัดใจเขามาก่อน แล้วผู้หญิงคนนี้เป็นใครกันถึงกล้าขัดใจพร้อมกับต่อปากต่อคำเขาอย่างไม่ลดละ

เจอาร์และคนขับรถที่นั่งอยู่ด้านหน้าได้แต่เงียบกับสงครามย่อมๆที่เบาะหลัง แต่สำหรับเจอาร์แล้วนี้ก็เป็นครั้งแรกเช่นกันที่เขาเห็นผู้หญิงของเจ้านายที่กล้าพอที่จะสร้างความขุ่นเคืองไม่พอใจให้กับผู้เป็นนาย 

“ไหนเธอบอกอีกครั้งสิว่า...ชื่ออะไร” อดัมจ้องเข้าไปในตากลมที่ตอนนี้ใบหน้าเหเกเพราะความเจ็บปวดที่ข้อมือ

“น้ำฟ้า...อุ๊บ!” น้ำฟ้าย้ำชื่อตัวเองอีกครั้ง และเมื่อสิ้นเสียงนั้นปากงามก็โดนปิดโดยปากหยักของคนที่นั่งข้างๆ น้ำฟ้าขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อลิ้นร้ายถูกส่งเข้ามา พร้อมมือหนาอีกข้างก็ทำงานอัตโนมัติโดยบีบปลายคางเธอเพื่อให้เธอเปิดทางของลิ้นร้ายเข้าไปในโพรงปากดูดดื่มความหอมหวานปานน้ำผึ้งจากปากบางสีชมพูระเรื่ยอย่างธรรมชาติ และเมื่อเวลาผ่านไป    มือน้อยๆที่เป็นอิสระพยายามจะผลักอกหนาให้พ้นทางก็เริ่มอ่อนแรงลงเมื่อมันไม่มีประโยชน์อะไรเลย

“ฉันอยากฟังอีกครั้ง...เธอชื่ออะไร” อดัมเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา เมื่อผละออกจากปากบางนั้นอย่างอ้อยอิ่ง เนื่องจากเจ้าของปากบางหอมหวานเริ่มมีปัญหาในการหายใจ 

“……..” อดัมเลิกคิ้วเล็กน้อยพร้อมโน้มใบหน้าขยับเข้าไป เมื่อหญิงสาวตรงหน้ายังไม่ตอบคำถามเขา “น้ำ....นา...นาวา” น้ำฟ้าเอ่ยติดๆขัดและเมื่อเธอจะเอ่ยชื่อจริงอดัมก็ขยับเข้าไปใกล้จนเธอต้องยอมตามใจเขาในที่สุด

“ก็เท่านี้แหละ” อดัมเอ่ยพร้อมรอยยิ้มที่มุมปากในชัยชนะ พร้อมกับปล่อยมือออกจากข้อมือบางอย่างไม่ยี่หระ

น้ำฟ้าเมื่อได้อิสระภาพเธอก็ขยับหนีถอยห่างจากอดัมมากที่สุด จนเธอนั่งเบียดประตูอีกฝั่ง อดัมแค่ชำเลืองมองจากทางหางตาเล็กน้อยเท่านั้น 

“เก็บไว้ให้ดีนะคะอย่าให้คุณอดัมเห็นใช้เมื่อยามจำเป็น”    น้ำฟ้านั่งโดยที่มือบีบแน่นกับกระเป๋าใบเล็กที่วางอยู่บนตักและคิดไปถึงตอนที่เฮเลนเอ่ยเรียกเธอก่อนออกมาจากบ้านหลังนั้น

“อะไรคะ?” น้ำฟ้ากระซิบถามตอนที่โอบกอดกับเฮเลน

“ไปถึงอเมริกาแล้วค่อยเปิดดูนะคะ” เฮเลนกระซิบบอกอย่างใจดี

“คะ!...ขอบคุณมากนะคะ” 


❧❧❧❧❧❧❧❧


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

12 ความคิดเห็น