มาเฟีย 'จ้าว' ชีวิต [Mafia's King]

ตอนที่ 2 : มาเฟียจ้าวชีวิต ตอน II

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,017
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    29 ก.ค. 62




‘ II ’


อดัมประกบปากอิ่มนั้นอีกครั้งโดยทันที หญิงสาวน้ำตาไหลพรากแต่ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงที่จะขัดขืน อดัมถึงแม้เขาจะกึ่งบังคับเธอซึ่งเขาเองก็ไม่เคยเป็นมาก่อนว่าคนอย่างอดัม เบนเน็ต มีแต่ผู้หญิงที่พร้อมจะมอบกายถวายถึงที่ ขอแค่ให้เขาตอบรับ แต่นี้เป็นครั้งแรกที่การกระทำของเขาค่อนไปทางบังคับหญิงสาวให้โอนอ่อนตามความต้องการของตัวเอง และครั้งแรกในชีวิตเขาอีกอย่างคือเธอเป็นผู้หญิงไทย อดัมไม่เคยมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงไทยมาก่อน นั้นคงเป็นเพราะแม่เขาเป็นคนไทย

ทุกอย่างเปลี่ยนไปกับเธอคนนี้ที่เขากำลังใช้กำลังบังคับเพื่อครอบครองเธอถ้าเขาไม่โกหกตัวเองก็ต้องรับรู้ได้ว่าหญิงสาวที่เขาไม่ทราบชื่อคนนี้ไม่เต็มใจเลย อดัมหลอกล่ออย่างอ่อนโยนเพื่อให้ลิ้นหนาล้วงล้ำเข้าไปในโพรงปากบางแสนหวาน หญิงสาวโอนอ่อนผ่อนตามโดยไม่ประสีประสา ทำให้เกิดเสียงครางในคออย่างพึงพอใจเมื่อลิ้นน้อยๆมีการตอบรับกับสัมผัสนั้น

อดัมค่อยๆถอนจูบที่อ่อนโยนอย่างเสียดาย แววตาที่อ่อนโยนเผย ออกมาอย่างไม่รู้ตัวยามที่จ้องหน้าหญิงสาวตรงหน้าลืมสิ้นความขุ่นข้องหมองใจก่อนหน้านี้ หญิงสาวก้มหน้าพร้อมเบียดตัวเข้าหาอดัมอย่างเอียงอาย เพราะเธอเปลือยเปล่าแถมพึ่งจะถูกสัมผัสแบบที่ไม่เคยมาก่อน  อดัมยิ้มที่มุมปากอย่างเข้าใจเพราะเธอยกมือขึ้นมาปกปิดสิ่งหวงแหน เขาเอื้อมมือปิดน้ำและช้อนตัวหญิงสาวขึ้น 

“อ๊ะ” เธอร้องออกมาอย่างตกใจแต่เมื่อหันไปมองหน้าชายที่อุ้มเธอ เขาไม่ได้มองที่เธอเลยสายตาของเขามองทางเข้าสู่ตัวบ้าน หญิงสาวจึง

เงียบเสียงโดยทันที

อดัมอดยิ้มอีกครั้งไม่ได้ เขาต้องเสมองไปทางอื่นเพราะไม่อยากให้เธอต้องอายหน้าแดงไปกว่านี้ ทั้งๆที่หญิงสาวในอ้อมแขนเขาน่ามองกว่าอย่างอื่นเป็นไหนๆ แต่เขาต้องหักห้ามใจไว้ถึงแม้เธอจะทำท่าทางอวดเก่งแต่เธอก็ดูเหนื่อยล้าและอ่อนเพลียเหลือเกิน อดัมเมื่อเดินมาถึงห้องนอนก็ค่อยๆวางหญิงสาวให้ยืนด้วยขาของเธอเอง และมั่นใจว่าเธอสามารถยืนได้จึงค่อยๆละมือออกจากเอวคอดเล็กนั้น และเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบผ้าขนหนูส่งให้เธอ และตัวเขาก็เดินเข้าห้องน้ำไป 


น้ำฟ้า เธอคือ น้ำฟ้า ศิริสินธร หญิงสาวที่รอดตายจากการฆ่าตัวตาย น้ำฟ้ามองตามแผ่นหลังชายที่ได้จูบแรกของเธอและเห็นทุกอย่างที่เป็นเธอ และเธอต้องไปให้พ้นจากเขาคนนี้ให้ได้ เธอไม่ต้องการถูกย่ำยีศักดิ์ศรีเธอยอมตายเพราะนั้นเป็นสิ่งที่เธอปราถนา แต่ความคิดทุกอย่างของเธอต้องหยุดลง เพราะจู่ๆน้ำฟ้ารู้สึกเหมือนพื้นห้องเริ่มแกว่งหมุนวนไปมา น้ำฟ้าขยับขึ้นเตียงทั้งๆที่เปลือยเปล่าเธอไม่มีเวลาเหลือพอที่จะปกปิดร่างกาย เพราะตอนนี้ความมืดกำลังเข้าครอบงำเธอ เธอกำลังจะหมดสติ น้ำฟ้าสอดตัวเองเข้าใต้ผ้าห่มเนื้อดี พร้อมกับหลับตาลงและเข้าสู่ความมืดมิดทันทีด้วยลมหายใจที่ถี่และแรงขึ้น

อดัมที่สวมเสื้อคลุมออกมาจากห้องน้ำเมื่อเวลาผ่านไปไม่นาน สายตามองกวาดมองไปที่เตียงเห็นใบหน้าที่ซีดเซียวของหญิงสาวที่นอนอยู่ เขาเดินเข้าไปเห็นใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยเหงื่อเนื้อตัวเย็นเชียบ

“คุณ...คุณ” อดัมพยายามเรียกหญิงสาวแต่ก็ไร้ซึ่งการตอบสนอง อดัมกลับเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้งเพียงเวลาอันสั้นกว่าตอนแรกเขาออกมาพร้อมผ้าขนหนูผืนเล็กชุบน้ำ และเอามาซับที่ใบหน้าของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา อดัมมั่นใจว่าเธอคงเป็นลม ก็คงไม่แปลกเจอไปขนาดนั้นร่างกายคงฝืนต่อไปไม่ไหว อดัมเดินออกจากห้องนอนผ่านไปประมาณสิบนาทีเขากลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมถาดอาหารและยา เขาวางถาดอาหารไว้ที่โต๊ะหัวเตียง

“คุณ...คุณ” อดัมเรียกเธออีกครั้งอย่างอ่อนโยน ซึ่งเขาเองก็ไม่เข้าใจและแปลกใจตัวเองเหมือนกันว่าเธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่เขาต้องทำให้ขนาดนี้ ก็จะให้ทำอย่างไรได้ละ! ก็บนเกาะแห่งนี้มีเพียงเขาและเธอเท่านั้น ถ้าเขาไม่ทำแล้วใครจะทำ อุตส่าห์ช่วยเธอรอดจากความตายมาได้ถึงสองครั้งแล้วจะปล่อยให้ตายไปเพราะแค่เป็นลม ยมบาลคงจะดูถูกเขาเกินไปแล้ว 

“คุณ...คุณ” น้ำฟ้าค่อยๆลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเรียก หลังจากที่สติของเธอเริ่มกลับมาแล้ว พร้อมกับได้กลิ่นของโจ๊กร้อนๆเข้าจมูก “คร่อกกกก”  เสียงท้องของน้ำฟ้าดังออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ เธอยกมือกุมท้องทันทีและหลบตาชายตรงหน้าที่กำลังจ้องมองเธออยู่ด้วยแววตาห่วงใยอย่างชัดเจนด้วยความเขินอายจากเสียงที่ไม่ควรดังออกมา

“ลุกนั่งไหวมั้ย...” อดัมเลือกที่จะมองข้ามเสียงท้องร้อง เพราะเมื่อเห็นความเขินอายของเธอแล้วเขาต้องกักเก็บความรู้สึกบางอย่างไว้ มันเป็นความรู้สึกใหม่ที่เขาเองก็ไม่เคยเกิดขึ้นกับตัวเองมาก่อน

น้ำฟ้าไม่ได้ตอบคำถามเขา แต่ค่อยๆพยุงตัวลุกนั่งและไม่ลืมที่จะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายท่อนบนด้วย เพราะเธอไม่ลืมว่าร่างกายของเธอตอนนี้ไร้ซึ่งอาภรณ์ปกปิดร่างกายมีเพียงผ้าห่มผืนนี้เท่านั้น อดัมหันไปหยิบชามโจ๊กขึ้นมาหญิงสาวมองตามและกลืนน้ำลายอย่างลืมตัว ใช่สิ!ก็เธอยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยตั้งแต่เมื่อวานยกเว้นน้ำทะเลและนี้ก็เที่ยงของอีกวันตอนนี้เธอเห็นช้างตัวเท่ามดแล้ว 

“หิวมากสินะ” น้ำฟ้าหันไปมองหน้าชายที่ถือชามโจ๊กและกำลังใช้ช้อนคนโจ๊กมีควันลอยขึ้นมาด้วยความรู้สึกขัดใจและเมื่อเธอเอื้อมมือไปจะไปรับชามนั้นเขากลับหันหนี 

“ไอ้ผู้ชายคนนี้...คงไม่เคยได้ยินสุภาษิตไทย...กล่องข้าวน้อยฆ่าแม่หรือไง?”  น้ำฟ้าคิดในใจและใช้สายตาแบบขวางๆ มองอย่างไม่พอใจ

“อ้าปากสิ...” อดัมพูดพร้อมกับตักโจ๊กพอดีคำเป่าความร้อนของโจ๊กให้เบาบางลงยื่นไปจ่อที่ปากอิ่มนั้น น้ำฟ้ายอมทำตามเพราะเธอหิวมากเกินกว่าที่จะมีทิฐิ อดัมป้อนหญิงสาวคำแล้วคำเล่าจนถึงคำสุดท้าย

“กินข้าวเขา นอนเตียงเขา...จะไม่ยอมพูดอะไรออกมาสักคำเลย  เหรอ” อดัมดูออกว่าหญิงสาวคนนี้มีการศึกษาและไม่ใช่แค่การศึกษา เธอมีผิวพรรณหน้าตาของเธอเกลี้ยงเกลาสะอาดสะอ้านบ่งบอกถึงการได้รับการเลี้ยงดูที่ดีแน่นอน และตลอดเวลาเขาสื่อสารกับเธอเป็นภาษาอังกฤษ ถึงแม้เธอจะไม่เคยโต้ตอบกับเขาเป็นภาษาพูดเลยสักครั้งแต่เธอก็เข้าใจ เพราะภาษากายของเธอแสดงออกมาอย่างชัดเจน

“……..” เมื่อไร้ซึ่งเสียงสัญญาณตอบรับจากหญิงสาว อดัมเริ่มชักไม่พอใจเพราะเธอคงไม่รู้ว่าเขาเป็นใครถึงมีกริยาแบบนี้กับเขา แต่อดัมก็ต้องบอกให้ตัวเองใจเย็นให้มากๆ เพราะนี้คงจะเป็นอีกเรื่องที่ตัวเขาเองไม่อยากเชื่อว่าจะเกิดขึ้น ถ้าเป็นผู้ชายเขาถามแล้วไม่ตอบป่านนี้คงเลือดกลบปากไม่ก็ลูกตะกั่วคงฝังตัวในร่างกายไม่ที่ใดก็ที่หนึ่ง แต่นี้เขาต้องย้ำตัวเองไว้และไม่สนใจจะเซ้าซี้เธอต่อ เพราะนั้นไม่ใช่นิสัยเขาครั้งนี้เขาจะปล่อยผ่านไปแต่เขาจะกลับมาคิดบัญชีกับเธอย้อนหลังแน่นอน 

อดัมส่งแก้วน้ำพร้อมยาให้ หญิงสาวรับมาและกินอย่างว่าง่ายและเมื่อผู้ชายตรงหน้าออกจากห้องไปอีกครั้ง น้ำฟ้าก็ปิดเปลือกตาลงและนั่งหลับตาอยู่แบบนั้น เพราะเธอพึ่งทานอาหารไปจะให้นอนลงไปเลยมันจะไม่ดีต่อสุขภาพ แค่คิดแบบนี้เธอก็อดขำตัวเองที่จะมาห่วงสุขภาพเอาตอนนี้ พอท้องอิ่มสติก็กลับมาอีกครั้งแต่เธอยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ ทั้งสาเหตุของการ กระทำที่ไม่น่าให้อภัยของตัวเองและผู้ชายที่ขโมยจูบแรกและช่วยชีวิตเธอถึงสองครั้งโดยที่ไม่ได้ร้องขอ เสียงประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ผลั้วะ” อดัมเดินกลับเข้าอีกครั้งแต่ไม่ได้เดินเข้าไปหาหญิงสาวโดยตรง เขาเดินเลยไปที่หน้ากระจก และหยิบบางอย่างติดมือไปด้วยและเดินขึ้นเตียง 

“อุ้ย!...” น้ำฟ้าตกใจเล็กน้อยเมื่อผู้ชายที่อยู่ในความคิดเธอ จับไหล่เธอตรึงไว้กับหัวเตียงและหวีผมดำสลวยประบ่าให้เธอ น้ำฟ้าเลือกที่จะนิ่งแต่สองมือของเธอกระชับผ้าห่มและดึงมาถึงคอ 

อดัมแอบยิ้มขำในท่าทางตื่นกลัวของเธอ ให้ตายเถอะเธอคงจะสติไม่เต็มร้อยแน่นอน เพราะตั้งแต่เกิดมาเธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่เขาได้พบเจอและหวงเนื้อหวงตัวกับเขา อดัมคิดอย่างยโสและมั่นใจในตัวเองเป็นที่สุด เขาค่อยๆหวีผมที่นุ่มสลวยอย่างแผ่วเบาน้ำฟ้าได้แต่แอบชำเลืองมองแต่ก็ไม่ได้ขัดขืนเพราะเธอไม่ได้อยู่ในสภาพที่จะทำอะไรได้มากมาย 

อดัมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา น้ำฟ้าเห็นว่าเขากำลังจะทำอะไรเธอเตรียมขยับจะหนี แต่อดัมตรึงไหล่เธอไว้และทำตาดุใส่เธอ เป็นการบอกให้เธออยู่นิ่งๆ น้ำฟ้ามองตานั้นแล้วต้องกลืนน้ำลายลงคอ เพราะจู่ๆชายตรงหน้าแววตาเขาเปลี่ยนไปได้น่ากลัวนัก อดัมกดถ่ายภาพเธอครั้งแล้วครั้งเล่าแต่เขาก็ยังไม่พอใจ เพราะสีหน้าเธอยังกับคนกำลังจะร้องไห้ แต่เขาก็ไม่อาจตัดใจลบภาพนั้นทิ้งเขาเลือกที่เก็บภาพนั้นไว้

“ยิ้มหน่อยสิ” อดัมสั่งออกไปด้วยเสียงที่แผ่วเบา น้ำฟ้าก็ยังไม่ทำตามคำสั่งนั้น แต่เลือกที่จะหลบสายตานั้นแทน 

“หน้าดูซีดๆไปหน่อยนะ...แก้มใสๆนี้น่าจะมีเลือดฟาดแบบธรรมชาติสักหน่อย”

“อุ้ย!” น้ำฟ้าร้องออกมาด้วยความตกใจและหันกลับมามองหน้าชายที่กระทำการอุกอาจ เพราะเมื่ออดัมพูดจบเขาก็ก้มไปหอมแก้มใสๆนั้นอย่างเต็มที่ และเป็นไปตามที่เขาพูดไว้เพราะตอนนี้หน้าเธอแดงทำให้ใบหน้าเธอดูมีสีสันขึ้นเยอะ อดัมแกะมือเธอออกมาและถ่ายภาพเธออีกสองสามภาพและเขาก็กดส่งให้เจอาร์มือขวาคนสำคัญของเขา ซึ่งความจริงเขาไม่จำเป็นต้องเพิ่มเลือดฟาดใดๆบนใบหน้าของน้ำฟ้าเลย มันเป็นเพียงข้ออ้างที่อดัมอยากทำตามความต้องการส่วนลึกในใจ เมื่อได้เห็นตากลมโตจ้องมองเขาอย่างตื่นกลัว ทำให้เขาเกิดความหมั่นเขี้ยวอยากสัมผัสเธอก็เท่านั้น 

“ถึงเวลาที่เราต้องคุยกันหน่อย” น้ำฟ้าเมื่อได้ยินแบบนั้นเธอหลบสายตาของอดัมทันที เพราะเธอไม่อยากตอบและคุยกับใครทั้งนั้น  อดัมมองท่าทางเธอแล้วเขาก็เดาได้ไม่ยากว่าเธอไม่อยากคุย และเขาก็ไม่อยากเร่งรัดเธอเรื่องนี้ และนี้ก็เป็นเรื่องที่แปลกอีกอย่างคือคนอย่างเขายอมที่จะ ‘รอ’ กับสิ่งที่เขาต้องการ อดัมขมวดคิ้วทันทีและผลุนผลันลงจากเตียงและเดินออกจากห้องไปทันที น้ำฟ้าที่มองตามแผ่นหลังนั้นอย่างไม่อาจเข้าใจชายนัยน์ตาเขียวมรกตเพราะเขาดูเหมือนไม่พอใจ อารมณ์ขึ้นๆลงๆอยู่ตลอดเวลา

“บ้าจริง!” อดัมสบถกับตัวเองทันทีเมื่อเดินออกจากห้องมา เขาไม่เข้าใจและไม่พอใจกับการกระทำของตัวเอง แค่ผู้หญิงที่เขาเจอแค่วันเดียว เธอกำลังจะทำให้เขาสูญเสียความเป็นตัวเอง อดัมหันไปมองประตูห้อง แต่เลือกจะเดินจากมาและไปหยุดที่บาร์เครื่องดื่มหยิบเครื่องดื่มสีอำพันรสชาติละมุนแต่ก็บาดคอและสรรพคุณของมันทำให้คนที่ลิ้มลองขาดสติการยับยั้งชั่งใจและนั้นเป็นสิ่งที่อดัมต้องการให้มันเกิดขึ้น เพื่อที่เขาจะได้กลับไปเป็นตัวของตัวเองอีกครั้ง

❣️ ❣️ ❣️ ❣️ ❣️

“อื้ม...อ่าห์...” น้ำฟ้าเปล่งเสียงครางออกมาทั้งๆที่เปลือกตาของเธอยังไม่เปิดเลย ความฝันของเธอทำไมถึงทำให้เธอรู้สึกหวาบหวามเสียวซ่านได้ขนาดนี้ 

“อ้า!...” น้ำฟ้าร้องออกมาพร้อมกับสะดุ้งตื่นเมื่อเธอรู้สึกถึงบางอย่างขบกัดที่ยอดเกสรของความเต่งตึงดอกไม้ตูมและตอนนี้มันก็ชูชันต้อนรับเชิญชวนให้ถูกครอบครอง น้ำฟ้าเพ่งสายตาไปในความมืดที่มีแสงสว่างจากท้องฟ้ายามค่ำคืนภายนอกสาดแสงจันทร์เข้ามา สิ่งที่ทำให้เธอซ่านเสียวนั้นคือชายนัยน์ตาสีเขียวมรกตที่กำลังใช้ปากหยักครอบครองยอดเกสรความเต่งตึงของเธอ น้ำฟ้าขยับถอยหนีและพยายามใช้มือเข้าผลักใสเขาออกไป 

“อ๊ะ!...” น้ำฟ้าต้องร้องออกมาอย่างตกใจเพราะมือทั้งสองของเธอถูกพันธนาการไว้ด้วยผ้าและโยงผูกไว้กับหัวเตียง

“อย่า...หยุด...” อดัมหยุดตามเสียงนั้นและผละออกจากยอดเกสรความเต่งตึงนั้นอย่างเสียดาย ถึงแม้เสียงปฎิเสธการกระทำนั้นไม่มีความมั่นคงเลยสักนิด 

“ว่า...อะไรนะ” อดัมถามกลับเป็นภาษาอังกฤษซึ่งความจริงแล้วเขาฟังและเข้าใจภาษาไทยที่หญิงสาวเปล่งออกมาดี แต่เขาก็ไม่แสดงให้เธอรู้ว่าเขาเข้าใจมัน พร้อมเลื่อนใบหน้ามาใกล้กับใบหน้าเจ้าของเสียงนั้น น้ำฟ้าหอบหายใจพร้อมกับเบี่ยงหน้าหนีเพราะเธอได้กลิ่นแอลกอฮอล์จากเขา 

น้ำฟ้ากลับไม่ตอบคำถาม และพยายามบิดมือให้หลุดพ้นจากพันธนาการ อดัมมองข้อมือนั้นและยิ้มมุมปากเล็กน้อยตามนิสัยของเขาที่มักจะเกิดขึ้นเมื่อเขาพึงพอใจกับสิ่งที่ได้พบเห็น ซึ่งตรงกันข้ามกับน้ำฟ้าทันทีที่เธอได้เห็นรอยยิ้มแบบนั้นของเขาเธอไม่ชอบเลยเพราะรอยยิ้มแบบนี้ของเขามันเหมือนกับว่า เขาคิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้าอยู่เหนือเธอและเธอต้องยอมรับความพ่ายแพ้ของตัวเองที่มีต่อเขา

“ปล่อย!” น้ำฟ้าตัดสินใจพูดออกไปเป็นภาษาไทยอีกครั้ง แต่คราวนี้น้ำเสียงของเธอมั่นคงมากขึ้นแต่ก็ยังไม่หนักแน่นพอ 

“พูดอะไรของเธอ...ฉันไม่เข้าใจ” อดัมพูดตอบกลับเธอเป็นภาษาอังกฤษ และเริ่มที่จะไม่พอใจผู้หญิงคนนี้ เธอเห็นเขาเป็นอะไรเธอถึงไม่ต้องการจะพูดด้วย มันต้องเป็นเขาสิที่ต้องเป็นฝ่ายไม่อยากเสวนากับเธอ ผู้หญิงคนนี้ควรรู้ว่าเขาเป็นใครจะได้ไม่มาทำตัวแบบนี้กับเขา

น้ำฟ้าหลบสายตาเขาอีกครั้งแต่ก็เลือกที่จะไม่ตอบ ถึงเธอจะไม่รู้จักผู้ชายตรงหน้า แต่ตอนนี้เธอรู้สึกได้ว่าเขากำลังไม่พอใจเธอ เพราะว่าเขากัดกรามอย่างพยายามข่มอารมณ์บางอย่างไว้ และเธอว่าผู้ชายคนนี้น่าจะเป็นคนเอาแต่ใจตัวเอง เพราะรู้สึกว่าเขาเป็นคนมีอารมณ์ขึ้นๆลงๆอยู่ตลอดเวลา 

“เธอคิดว่าเธอเป็นใคร...ถึงกล้าแสดงกริยาแบบนี้กับฉัน...เธอคงยังไม่รู้สินะว่าฉันเป็นใคร” อดัมพูดออกไปด้วยความรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก การที่เธอกล้าปฎิเสธเขาเธอก็ผิดมากพออยู่แล้ว และนี้เธอกล้าที่จะพูดจากับเขาแบบไม่เต็มใจ เขาคงต้องจัดการให้เธอได้รู้ว่าเธออยู่ในสถานะแบบไหน

น้ำฟ้ามองเข้าไปในดวงตานั้นอย่างพยายามปิดบังความกลัวไว้ เพราะตอนนี้สายตาคู่นี้กำลังจะฆ่าเธอหรือเปล่านะ? เพราะเขามองเธอยังกับจะกินเลือดกินเนื้อเธอก็ไม่ปาน แล้วเธอจะต้องกลัวอะไรละเพราะสิ่งที่น่ากลัวที่สุดก็คือความตาย แล้วสิ่งนี่ก็เป็นสิ่งที่เธอต้องการอยู่แล้ว ก็ดีเหมือนกันถ้าผู้ชายคนนี้จะทำให้ทุกอย่างมันจบไปสักทีและอาจจะทำให้เธอไม่ต้องตกนรกขุมที่ลึกที่สุดก็ได้

“เธอ...คงกำลังคิดว่าฉันจะฆ่าเธอเหรอ?” อดัมพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย “แบบนั้นมันสบายเกินไปสำหรับเธอ...และเธอรู้มั้ยสิ่งที่ฉันรังเกียจที่สุดก็คือคนที่คิดสั้นอย่างเธอ...แต่เธอโชคดีที่ได้มาเจอฉัน...ไหนๆเธอก็อยากตกนรกอยู่แล้ว...ฉันนี้แหละจะจัดสิ่งนั้นให้เธอเอง...เธอจะได้รู้จักกับคำว่า...นรกบนดิน....” แต่ทำไมส่วนลึกของความรู้สึกของเขากลับบอกว่า เขารู้สึกดีที่ได้เจอเธอคนนี้และได้ช่วยเหลือเธอพ้นจากความตายถึงสองครั้ง

บ้าจริง!เขาจะคิดแบบนั้นไม่ได้ จะให้ผู้หญิงที่ไม่รู้จักแม้แต่ชื่อมาอยู่เหนือความรู้สึกเขาไม่ได้ เพราะเขาคืออดัมที่ไม่ต้องการให้ตัวเองมีพันธะ และเขาย้ำบอกตัวเองว่าอีกไม่นานเขาก็คงเบื่อเธอเหมือนคนอื่นๆที่เคยเป็นมา 

“อื้ม!...อื้ม!” น้ำฟ้าร้องได้เพียงเท่านั้นเมื่ออดัมเข้าขยี้ริมฝีปากของเธอด้วยริมฝีปากเขาอย่างรุนแรง น้ำฟ้าดิ้นรนหลบเลี่ยงทุกวิถีทางแต่ทุกอย่างก็ไม่อำนวยเธอเลย ไหนจะข้อมือที่ยังคงถูกพันธนาการไว้และตอนนี้ริมฝีปากเธอก็เจ็บไปหมด เมื่อชายบนร่างเธอพยายามจะให้ลิ้นล่วงล้ำเข้าไปในโพรงปากของเธอ 

“อ้า...” น้ำฟ้าร้องออกทันทีอีกครั้งเมื่อมือใหญ่ข้างหนึ่งลดต่ำลงมาตำแหน่งความเป็นหญิงของเธอและพร้อมด้วยนิ้วอันแสนร้ายกาจล่วงล้ำเข้าไปในตัวเธออย่างไม่ได้รับความเต็มใจและร่วมมือจากเธอ ตอนนี้น้ำฟ้าถูกล่วงล้ำทั้งข้างบนที่ลิ้นร้ายกาจที่กำลังควานเลื้อยไปมาในโพรงปากของเธอเพื่อดูดกลืนความหวานนั้น ในขณะที่นิ้วร้ายก็ไม่ปราณีเธอเลยเพราะเขาไม่เพียงเข้าไปอยู่นิ่งๆ เขากลับขยับเข้าออกตามแรงปราถนาของผู้คุมเกมนี้เพื่อเรียกร้องธารน้ำสร้างความชุ่มฉ่ำให้กับช่องทางที่เขาต้องการล่วงล้ำเข้าไป

ซึ่งอดัมรู้ตัวเองดีว่ากระทำนั้นค่อนข้างรุนแรงเขาทำตัวอย่างกับจะข่มขืนเธอ เพราะไม่มีความอ่อนโยนในการกระทำนั้นเลย และนี้ก็เป็นครั้งแรกของเขาที่กำลังจะครอบครองหญิงสาวที่ไม่เต็มใจ แต่คนอย่างเขามีเหรอจะยอมแพ้ ใช่!ทุกอย่างที่เขากำลังทำอยู่เพียงแค่ต้องการให้เธอคนนี้รู้ว่าใครคือ ‘จ้าว’ชีวิตเธอ และให้เธอรู้สถานะของตัวเองว่าเธอเป็นเพียงผู้หญิงที่เขาเก็บได้และเมื่อไหร่ที่เขาใช้เธอจนเบื่อ ตอนนั้นเธออยากทำอะไรกับชีวิตของเธอเขาก็คงไม่สนใจ 

น้ำฟ้าเริ่มกระสับกระส่ายกับความรู้สึกใหม่จากการขยับนิ้วเข้าออกอย่างต่อเนื่องของจุดที่เร็วต่อความรู้สึก และเมื่อเธอขยับหนีหรือเข้าหานิ้วร้ายกาจนั้นเธอเองก็ไม่แน่ใจในตัวเอง แต่สิ่งที่เธอแน่ใจคือชายที่ล่วงล้ำเข้าไปในตัวเธอเขาก็มีสภาพเปลือยเปล่าไม่ต่างไปจากเธอเลย

อดัมค่อยๆถอนริมฝีปากออกมาพร้อมเสียงหอบของลมหายใจกับสายตาเลื่อนไปจับจ้องใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงอย่างเห็นได้ชัด และเขาก็อยากเห็นสีหน้าเธอตอนที่เขากำลังดึงแดนสวรรค์มาเสิร์ฟให้กับเธอถึงที่ ถึงแม้ตอนนี้เขาจะปวดตุบๆบริเวณแก่นกายที่ขยายตัวพร้อมใช้งาน 

แต่ยังก่อน! ถึงแม้เขาอยากจะปลดปล่อยตัวเองมากแค่ไหนก็ยังไม่ใช่ตอนนี้เพราะเธอช่างคับแคบเหลือเกิน นี้เขาเข้าไปในตัวเธอแค่นิ้วเดียวเธอยังตอดรัดเขาขนาดนี้ ความไม่แน่ใจในบางอย่างเกิดขึ้นกับเขาแต่คงไม่นานนี้เขาคงได้รู้แน่นอน

“อ่าห์...อย่า...ไม่...” น้ำฟ้าร้องออกมาเป็นภาษาไทยถึงแม้คนที่ฟังภาษาไทยเข้าใจ ก็ไม่เข้าใจถึงสิ่งที่เธอพยายามสื่อออกมา

“พูดอะไร...สาวน้อย...ฉันไม่เข้าใจ...ตอบฉันมาหน่อยว่าตอนนี้เธอรู้สึกยังไง”

“………” น้ำฟ้าเงียบแต่ค่อยๆปรือตามองชายตรงหน้า และเมื่อไม่ได้รับคำตอบ อดัมก็หยุดขยับนิ้วร้ายแต่ยังคงแช่ไว้ในตัวเธอ น้ำฟ้าขมวดคิ้วอย่างคนยามถูกขัดใจ

“ตอบมา...ว่าตอนนี้รู้สึกอย่างไร” อดัมย้ำถามอีกครั้งแต่คนที่ได้ยินนั้นรับรู้ได้ว่านั้นเป็นคำสั่งไม่ใช่คำร้องขอ ตอนนี้ในหัวของเธอขาวโพลนไปหมดกับความรู้สึกใหม่ที่ได้รับจากการกระทำของชายคนนี้ 

อดัมเริ่มขยับนิ้วอีกครั้งแต่เป็นจังหวะช้าๆเนิบๆทำให้น้ำฟ้ารู้สึกขัดใจเพราะเธอชอบความรู้สึกที่ได้รับก่อนหน้านี้มากกว่า อดัมยิ้มที่มุมปากอย่างพึงพอใจเพราะจากแววตาและสีหน้าของเธอนั้นบ่งบอกชัดเจนว่าเธอกำลังต้องการให้เอาความรู้สึกก่อนหน้านี้กลับมา  เมื่อเธอยังคงดื้อดึงอยากจะลองของ อดัมก็จัดให้ตามนั้น

“อ่าห์!...” น้ำฟ้าร้องออกมาอีกครั้ง เพราะเขาเข้าครอบครองยอดเกสรอกเต่งตึงของเธอด้วยปากหยัก เขาดูดเนินเนื้อบริเวณนั้นเข้าไปเต็มโพรงปากอย่างเต็มที่เท่าที่มันจะเข้าไปได้อย่างเสียงดัง สร้างความเสียวซ่านและความเจ็บบริเวณนั้นให้กับเธอไปพร้อมๆกัน และสิ่งที่เกิดขึ้นคือบริเวณที่นิ้วร้ายแช่อยู่ก็มีการผลิตธารน้ำจากความรู้สึกบางอย่างไหลเยิ้มออกมา

“ได้โปรด...” น้ำฟ้ายอมเปล่งเสียงออกมาเป็นภาษาอังกฤษครั้งแรก อดัมได้ยินดังนั้นเขายอมผละออกมาจากยอดเกสรอกเต่งตึงอย่างเสียดาย 

“รู้สึกอย่างไรบ้าง?” อดัมถามอย่างใจเย็น ทั้งๆที่ตัวเขาเองก็จะไม่ไหวแล้ว 

“มัน...เส...เสียว” น้ำฟ้าตอบกลับด้วยเสียงที่สั่นพร่า

“แล้วชอบมั้ย” 

“……….”

“ตอบ!”

“ไม่...ไม่รู้” น้ำฟ้ารู้สึกอายอย่างบอกไม่ถูกกับการเล่นตอบคำถามแบบนี้ของเขา

“ไม่รู้?” อดัมเลิกคิ้วเล็กน้อยกับคำตอบของเธอ “ถ้าไม่รู้งั้นก็จบแค่นี้” อดัมพูดอย่างอดทนเช่นกันแต่ประสบการณ์ของเขากับเธอนั้นยังห่างกันหลายขุมนัก

“อื้ม!...” น้ำฟ้าร้องออกมาอย่างขัดใจ เพราะชายตรงหน้าไม่ใช่แค่พูด นิ้วร้ายที่สร้างความรู้สึกแปลกใหม่ให้กับเธอนั้นก็หยุดเช่นกัน แต่เขายังคงแช่และแน่นิ่งไว้ในตัวเธอ น้ำฟ้าขบฟันกัดปากล่างของตัวเองและสายตาที่มองกลับไปสบกับดวงตาเขียวมรกตตรงหน้านั้น เธอแสดงออกมาอย่างชัดเจนถึงการถูกขัดใจ และยิ่งเพิ่มพูนความไม่พอใจเมื่อชายตรงหน้ายิ้มอย่างเป็นต่อ

“ร้องขอสิ!” อดัมพูดอย่างเป็นต่อ เพราะคนอย่างเขาต้องไม่มีประวัติข่มขืนผู้หญิงหรือต้องไม่มีแม้แต่ คำว่าไม่เต็มใจไม่เว้นแม้แต่ผู้หญิงตรงหน้า

“…….” น้ำฟ้ายังคงเงียบแต่ดวงตาของเธอกลับพร่ามัว เพราะเธอรู้สึกอายเกินกว่าจะทำอย่างที่เขาต้องการและบอกให้เธอทำ อดัมเมื่อยังไม่ได้รับคำตอบจากหญิงสาวเขาขยับนิ้วเข้าออกอีกครั้งแต่เป็นไปอย่างช้าๆสร้างความหงุดหงิดให้กับน้ำฟ้ายิ่งนัก 

อดัมใช่ว่าเขาจะไม่เห็นว่าหญิงสาวเธอเป็นอย่างไร เรือนร่างเธอช่างสวยงามยิ่งนักยิ่งยามนี้ ที่ข้อมือของเธอถูกมัดไว้โยงกับหัวเตียงกำเข้าหากัน อกเต่งตึงชูชันเย้ายวนใจและจุดที่เขาสัมผัสนั้นช่างบีบรัดเขาแทบจะทำให้เขาแทบระเบิดเพราะความต้องการของร่างกาย แหละนี้ก็คงเป็นครั้งแรกแล้วมั้งที่เขาต้องการปลดปล่อยความเร้าร้อนกับหญิงสาวที่เขาต้องใช้กำลังบังคับ

“บัดซบ!” อดัมสบถออกมาอย่างไม่พอใจและดึงนิ้วที่กำลังกลั่นแกล้งหญิงสาวออกมาอย่างรวดเร็วและขยับกายไปใจกลางตัวหญิงสาวแยกขาเธอออกให้กว้างขึ้น และดันขาทั้งสองข้างของเธอเข้าหาร่างกายเธอเพื่อเปิดทางสวรรค์ให้แก่นกายของเขา 

น้ำฟ้ามองอย่างหวาดหวั่นและพยายามที่จะขัดขืน แต่ก็ไม่สามารถทำได้ดั่งใจต้องการและเมื่อเธอเห็นอดัมจับแก่นกายอันใหญ่โตของเขาเพื่อเตรียมที่จะเข้าล่วงล้ำอย่างไม่มีการขออนุญาตใดๆจากเธอ น้ำฟ้าพยายามฝืนตัวขยับหนี ปากก็พร่ำรำพันว่า “อย่า ไม่เอา อย่าเข้ามา” แต่ทุกคำพูดของเธอไม่เป็นผลเพราะอดัมไม่สนใจจะฟัง เพราะเขาจับแก่นกายของตัวเองเริ่มถูไถไปมาบริเวณปากทางสวรรค์นั้น  

“อ่าห์....ซืดดดด” น้ำฟ้าครางออกมาเพราะความเสียวซ่านที่เกิดขึ้น 

“โอว์ววว..../...โอ้ย!....” ทั้งสองคนร้องออกมาพร้อมกัน สิ่งที่อดัมคลางแคลงใจก็ได้รับรู้ เขาเป็นคนแรกของเธอเพราะเขาเป็นคนทำลายและผ่านเยื่อพรหมจรรย์ ความอึดอัดเกิดขึ้นโดยทันทีจากการตอดรัดของหญิงสาวตรงหน้า แต่กลับสร้างรอยยิ้มอย่างพึงพอใจให้กับตัวเขาเป็นอย่างมาก และแน่นอนความพึงพอใจนั้นเขาเลือกที่จะเก็บไว้ในส่วนลึกของหัวใจอย่างที่ไม่มีใครจะเข้าถึงแม้แต่ตัวเขาเอง

“รู้สึกอย่างไร?” อดัมกระซิบถามแผ่วเบาที่ข้างหูน้อยๆนั้นด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าเก็บกักความรู้สึกที่อยากปลดปล่อยไว้ เพราะภายในของเขานั้นร้อนลุ่มจากการถูกหญิงสาวตอดรัดแน่น

“เจ็บ.!..” น้ำฟ้าตอบออกมาจากความรู้สึกที่เกิดขึ้นจริง และพยายามที่จะขยับหนีให้แก่นกายของอดัมหลุดออกจากตัวเธอแต่การกระทำของเธอไม่เป็นผล   เมื่ออดัมตรึงร่างเธอไว้ 

“อย่าดิ้นสิ...เดี๋ยวจะแกะเชือกให้...เดี๋ยวก็หายเจ็บแล้ว” อดัมพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนปลอบประโลมหญิงสาวใต้ร่าง 

“เอาออกไป” น้ำฟ้ากัดฟันพูดพร้อมน้ำตาที่คลอเบ้าเกิดจากความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น ซึ่งตอนแรกเธอเจ็บจนพูดไม่ออก และตอนนี้ความรู้สึกนั้นก็ยังคงอยู่ถึงแม้เขายังคงนิ่งสงบอยู่ในตัวเธอ

“อย่ามาสั่งคนอย่างฉัน!” อดัมกัดกรามและใช้น้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจ เพราะการแสดงออกของเธอเหมือนรังเกียจเขา ซึ่งคนอย่างเขาไม่มีทางยอมอยู่แล้ว 

“อ๊ะ!” น้ำฟ้าร้องออกมาอีกครั้งพร้อมกัดปากล่างเพื่อสกัดกั้นเสียงร้องที่จะเกิดขึ้น เมื่ออดัมขยับแก่นกายถอยออกมาและดันเข้าไปสุดแรง ความคับแคบในตัวเธอทำให้เขาทนต่อไปไม่ไหว สะโพกสอบขยับต่อเนื่องเริ่มสนองความต้องการของตัวเองมากกว่าที่จะเห็นใจหญิงสาวใต้ร่าง แต่เขาก็ยังคงมีน้ำใจกับเธอโดยการครอบครองยอดเกสรตรงหน้าสลับไปมาซ้ายขวาจากเสียงร้องแห่งความเจ็บปวดของหญิงสาวใต้ร่างก่อนหน้านี้แปรเปลี่ยนเป็นเสียงครางที่ไพเราะยิ่งนักในความคิดของอดัม เขาอยากได้ยินเสียงบรรเลงจากหญิงสาวจึงขยับสะะโพกสอบอย่างต่อเนื่องและถี่เร็วขึ้น

น้ำฟ้าจากความรู้สึกทรมานในตอนแรกกลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกใหม่ที่เธอไม่เคยพานพบมาก่อน ร่างกายเธอตอบสนองกลับการกระทำของชายเหนือร่างเธอ ความเสียวซ่านที่เกิดขึ้นทำให้เธอขยับขาเปิดทางให้กับเขามากขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติปากหยักครอบครองความเต่งตึงจนยอดเกสรชูชันต้อนรับเชื้อเชิญเขาอย่างเต็มที่ ร่วมด้วยที่เธอแอ่นหน้าอกขึ้นเปิดทางให้กับเขายิ่งขึ้น

อดัมเอื้อมมือไปแกะผ้าที่มัดข้อมือน้อยๆทั้งสองข้างของหญิงสาวนั้นทันที  เมื่อไร้ซึ่งการต่อต้านแต่ก็ไม่หยุดการกระแทกเข้าออกภายในตัวเธอยังคงกระทำอย่างต่อเนื่อง เสียงครางแห่งความสุขสมของทั้งสองประสานเป็นหนึ่งเดียวกันดังกึกก้องไปทั่วอนาบริเวณห้องนอนของอดัม

น้ำฟ้าเมื่อมือของเธอได้รับอิสระก็โอบกอดชายเหนือร่างอย่างหลงลืมความขุ่นข้องหมองใจก่อนหน้านี้จนหมดสิ้น เหลือเพียงความต้องการที่เธอเองก็ไม่รู้และเข้าใจว่าคืออะไร และเมื่อไหร่ถึงจะสิ้นสุดตอนนี้เธอรู้เพียงว่าไม่อยากให้เขาหยุดการกระทำที่ทำอยู่ตอนนี้ สิบนิ้วของเธอจิกลงที่แผ่นหลังของอดัมอย่างเผลอไผล เพราะความรู้สึกที่เสียวซ่านไปทั่วอณูทุกสัดส่วนในร่างกายคนไม่มีประสบการณ์อย่างเธอ ไม่รู้จะระบายมันออกมาอย่างไรเธอไม่อยากให้มันจบลงมันมีแต่จะต้องการเพิ่มมากขึ้น

“ชอบ...มั้ย?” อดัมเมื่อรับรู้กระแสการตอบรับและความร่วมมือจากหญิงสาวใต้ร่างแล้ว ก็อดที่จะถามเพื่อต้องการฟังเสียงของหญิงสาวที่น่ารักและถูกใจเขาอย่างไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

“คะ...” คำตอบของหญิงสาวทำให้อดัมยิ้มออกมาอย่างมีความสุข พร้อมประกบปากชมพูระเรื่อนั้นเป็นรางวัล หญิงสาวจูบกลับอย่างไร้เดียงสายิ่งทำให้อดัมรู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก เมื่อลิ้นน้อยๆของเธอล่วงล้ำเข้ามาในโพรงปากของเขาทำให้อดัมครางออกมา และเพียงไม่นานต่อจากนั้นอดัมกับน้ำฟ้าต่างร้องครางออกมาเมื่อทั้งสองต่างปลดปล่อยธารน้ำที่เกิดจากกิจกรรมสวาท อดัมยังคงแน่นิ่งสักพักพร้อมหอบหายใจ เขายอมรับได้เลยว่านี้เป็นครั้งแรกที่เขาแทบหมดแรงกับสิ่งที่พึ่งผ่านไปเพียงแค่ครั้งเดียวและเขาก็มีความสุขอย่างไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลยจริงๆ 

“เธอ...นางแม่มด...ร้ายกาจที่สุด!” อดัมเปรยออกมาพร้อมขยับลงนอนข้างหญิงสาวพร้อมรั้งร่างเธอเข้าสู่อ้อมแขนโดยที่ไม่ถอดแก่นกายออกจากตัวหญิงสาว อดัมรู้เพียงแต่ว่าเขารู้สึกถึงความอบอุ่นและปลอดภัยในนั้นและหลับตาลงอย่างอ่อนเพลียซึ่งผิดวิสัยของเขายิ่งนัก

“อยู่เฉยๆ...หรือเธอต้องการ? ฉันจัดให้ได้นะถึงแม้เธอจะรีดพลังฉันไปแทบไม่เหลือ” อดัมพูดพร้อมกับกอบกุมกระชับสะโพกเล็กนั้นเข้าหาเมื่อหญิงสาวขยับที่จะผละจากตัวเขาพร้อมกับดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายที่เปลือยเปล่าของพวกเขาไว้ น้ำฟ้าหยุดการกระทำนั้นทันที เมื่อคำเตือนประกาศออกมาอย่างชัดเจน บางอย่างในน้ำเสียงและตัวเขาทำให้เธอรู้ว่าเขาสามารถทำอย่างที่พูดได้ทันที

อดัมยิ้มกับตัวเองทั้งๆที่ยังหลับตาอยู่ อ้อมแขนยังคงกอดร่างเล็กอย่างแนบแน่น เมื่อรู้สึกถึงการหายใจอย่างสม่ำเสมอนั้นแสดงให้รู้ว่าเธอหลับไปแล้ว อดัมผ่อนคลายลงทันทีและเข้าสู่นิทราทันทีเช่นกันเพราะวันนี้เขาเองก็ผ่านวีรกรรมมามากมายจากเธอคนนี้

❣️ ❣️ ❣️ ❣️ ❣️

รุ่งอรุณของเช้าวันใหม่สาดแสงส่องเข้ามาผ่านหน้าต่างในห้องนอน น้ำฟ้ารู้สึกตัวแบบหลับๆตื่นๆ เพราะเธอยังคงต้องการที่จะนอนต่อเพราะเธอพึ่งหลับมาได้ไม่กี่ชั่วโมง แต่ตอนนี้ร่างกายของเธอกลับไม่สงบนิ่งและตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่ร่างกายของเธอเคลื่อนไหวขยับขึ้นลงทั้งๆที่เธอยังคงนอนอยู่บนเตียงขนาดใหญ่แสนสบาย 

น้ำฟ้าค่อยๆลืมตาภาพใบหน้าดวงตาสีเขียวมรกตจับจ้องที่ใบหน้าเธอด้วยแววตาที่บ่งบอกถึงอารมณ์ของขีดสุดของการปลดปล่อย แขนสองข้างของเขาคร่อมระหว่างตัวเธอไว้และสาเหตุของการที่ทำให้ร่างกายเธอเคลื่อนไหวขึ้นลงอย่างต่อเนื่องเกิดจากชายเหนือร่างเธอที่ตอนนี้เขาขยับสะโพกกระแทกตัวตนเขาเข้าออกในตัวเธอ และเมื่อเธอลืมตาตื่นเต็มที่ร่างกายเขาและเธอขยับเร็วขึ้นพร้อมกับเสียงหอบหายใจจากคนด้านบน และเมื่อเธอเริ่มเข้าใจว่าอะไรเป็นอะไรความอบอุ่นจากตัวเขาพุ่งใส่ตัวเธอทันทีพร้อมกับเสียงครางที่ดังออกมาจากคอแกร่งนั้นก้องกังวาลเข้าสู่โสตประสาทของเธอ   น้ำฟ้าจับจ้องมองเขาด้วยดวงตากลมโตที่เบิกกว้างอีก 

“คนบ้า...ทำอะไรเนี้ยะ?” น้ำฟ้าร้องออกมาและผลักอกชายหนุ่มที่กระทำการอุกอาจกับเธอถึงสองครั้ง อดัมยินยอมอย่างง่ายดายเขาปลดปล่อยเธอจากพันธนาการทุกจุดและล้มตัวลงนอนหงายข้างกายหญิงสาว

น้ำฟ้าเมื่อเป็นอิสระเธอดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเอง สายตาหันไปมองชายหนุ่มข้างกายอย่างไม่เป็นมิตรแต่ทุกอย่างเงียบสนิท คงเหลือไว้แต่เสียงลมหายใจของเขาที่ยังคงถี่เร็วบ่งบอกถึงการผ่านการออกแรงมาไม่นาน น้ำฟ้าถอนหายใจเมื่อไม่ได้คำตอบกับคำถามที่ถามไป และเมื่อเธอรู้สึกถึงความอุ่นที่ไหลออกมาจากความเป็นหญิงของเธอทำให้สติรับรู้การกระทำของเขา น้ำฟ้าค่อยๆก้าวลงจากเตียงนอนอย่างแผ่วเบาเพราะเธอไม่แน่ใจว่าชายหนุ่มที่นอนหลับตานั้น เขาหลับไปแล้วหรือยัง? เธอไม่อยากหันไปมองเขาอีกเพราะเขายังนอนเปลือยเปล่าอวดรูปร่างที่กำยำสมชายอย่างไม่มียางอาย น้ำฟ้าคิดแบบนั้น

“อุ้ย!” น้ำฟ้าร้องออกมาเมื่อเธอยืนขึ้น เพราะความปวดร้าวบริเวณความเป็นหญิงของเธอมันสร้างความเจ็บปวดให้กับเธอจนเธอต้องนั่งลงกับเตียงอีก มือข้างหนึ่งกอบกุมบริเวณหน้าท้องแบบเรียบนั้น เธอนั่งหันหลังให้กับชายหนุ่มที่ตอนนี้ลืมตามองเธออย่างเป็นกังวลและดวงตาเขียวมรกตนั้นฉายออกมาถึงความเป็นห่วงอย่างชัดเจนจนเจ้าตัวไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ รวมถึงหญิงสาวที่ได้แววตานั้นก็ไม่อาจล่วงรู้  เพราะอดัมยังคงสงบนิ่งไม่ขยับร่างกายใดๆ ยังคงนอนนิ่งมีแต่สายตาที่จับจ้องแผ่นหลังขาวเนียนนั้น

ดวงตากลมนั้นเริ่มพร่าเลือนเนื่องจากมีน้ำใสๆเข้ามาบดบังการมองเห็น เพราะความเจ็บปวดนั้นมันตอกย้ำถึงชีวิตที่ บัดซบ! ของเธอได้อย่างชัดเจน เธอไปทำเวรกรรมอะไรไว้กับใครนักหนาทำไมเธอต้องมาเจอกับเรื่องนี้ด้วย ทำไมเธอไม่ตายๆไปซะทุกอย่างจะได้จบ นี้คือบทลงโทษที่เธอควรได้รับอย่างนั้นเหรอ น้ำฟ้าคิดด้วยความเจ็บปวด

อดัมขมวดคิ้วเมื่อไหล่เล็กๆนั้นสั่นพร้อมกับเสียงสะอื้นที่เจ้าตัวพยายามจะกักเก็บไว้ไม่ให้เล็ดรอดออกมา สองมือน้อยๆกำแน่นอย่างอดกลั้นและอดทนบนขาเล็กนั้น อดัมปิดเปลือกตาลงเพราะเขาไม่อาจทนเห็นหญิงสาวตรงหน้าร่ำไห้ ถึงแม้เธอพยายามจะเก็บเสียงคร่ำครวญนั้นมันก็เล็ดรอดออกมาให้เขาได้ยินอยู่ดี 

อดัมอดคิดต่อไม่ได้ว่าถ้าเธอรู้ว่าเขาเป็นใคร เธอจะเสียใจป่านขาดใจอยู่ตอนนี้เหรอเปล่า เพราะตัวเขาเองไม่อยากเชื่อว่าผู้ชายที่เพียบพร้อมอย่างเขาผู้หญิงหน้าไหนจะปฎิเสธเพียงแค่เขาพยักหน้าเรียกเพียงครั้งเดียว แต่มีเพียงผู้หญิงเพียงไม่กี่คนที่รู้ว่าแท้จริงแล้วเขาเป็นหัวหน้ามาเฟียแห่งฟิลาเดลเฟีย เพราะฉากหน้าของเขาคือนายแบบชื่อดังที่มีเสน่ห์บาดใจทั้งหญิงแท้และหญิงเทียม

อดัมเองก็ทำในสิ่งที่เขาไม่เคยทำมาก่อนคือการลักหลับผู้หญิง เพราะก่อนหน้านี้ครึ่งชั่วโมงที่เขารู้สึกตัวตื่นและพบว่าตัวตนของเขายังคงฝากฝังไว้ในตัวหญิงสาวในอ้อมกอด ความต้องการในตัวเขาก็เกิดขึ้นทันที เพียงแค่คิดว่าเมื่อคืนเป็นเรื่องจริงไม่ใช่ความฝัน เขาจึงทำในสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อนและตัวตนของเขาก็เกิดความต้องการเธออีกครั้ง เขาจึงสนองความต้องการของตัวเองโดยไม่ได้ฉุกคิดถึงความรู้สึกของหญิงสาวเลยว่าเธอจะรู้สึกอย่างไรกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอ ถึงแม้จะเป็นนิสัยปกติของเขาอยู่แล้วที่ไม่เคยแคร์ผู้หญิงหน้าไหนทั้งนั้น เขาจึงได้เริ่มต้นขยับสะโพกเพื่อให้แก่นกายที่ต้องการการปลดปล่อยขยับเสียดสีกับความเป็นหญิงในตัวเธอ ขนาดว่าเธอไม่รู้สึกตัวความคับแน่นในตัวเธอสนองอารมณ์ความต้องการเขาได้เป็นอย่างดีจนเขาถึงขั้นลืมตัวกระแทกใส่เธอรุนแรงขึ้นเรื่อยๆจนลืมนึกไปว่าเธอเป็นหญิงสาวที่บริสุทธิ์ผุดผ่องและเขาก็เป็นผู้ชายคนแรกของเธอ

และตอนที่เธอเริ่มรู้สึกตัวอดัมก็ขยับเปลี่ยนมาคร่อมร่างกายเธอและกระแทกความเป็นชายที่ตื่นตัวเต็มที่ใส่เธอครั้งแล้วครั้งเล่าจนร่างบางขยับตามแรงกระแทกนั้นช่างเป็นภาพที่สวยงามยิ่งในความรู้สึกเขาตอนนั้นและต่อจากนั้นไม่นานเพียงเธอลืมตาขึ้นมาเขาก็ถึงจุดปลดปล่อยความอบอุ่นขุ่นขาวเข้าไปในตัวเธออย่างไม่กักเก็บไว้กับตัวเลย

“อุ้ย!” น้ำฟ้าร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆชายที่เธอคิดว่าเขาหลับไปแล้วลุกขึ้นมาและโอบช้อนร่างเธอ แต่เมื่อเธอกำลังจะดิ้นรนต่อสู้ เธอก็ต้องหยุดชะงักเพราะเมื่อมองใบหน้านัยน์ตาเขียวมรกตนั้นเขากลับไม่ได้มองมาที่เธอเลยและกำลังเดินไปทิศทางของประตูห้องน้ำ

“จัดการตัวเองต่อได้นะ” อดัมพูดเมื่อวางเธอให้ยืนในห้องน้ำ สายตาจับจ้องที่ใบหน้าหวานนั้น น้ำฟ้าได้แต่พยักหน้าพร้อมสองมือขึ้นมาปิดบังตัวเองไว้และเอียงตัวหลบชายตรงหน้า เพราะทั้งเธอและเขาต่างก็เปลือยเปล่ากันทั้งคู่ 

อดัมแอบยิ้มเล็กน้อยกับท่าทางเอียงอายของหญิงสาวตรงหน้า และตอนนี้ใบหน้าหวานที่ยังคงมีคราบน้ำตาก็แดงระเรื่อขึ้น “เดี๋ยวจะเอาเสื้อผ้ามาให้...ขอเตือน!...อย่าได้ทำอะไรที่สิ้นคิดอีกนะ” อดัมพูดด้วยน้ำเสียงที่เข้มพร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบผ้าขนหนูมาพันรอบเอวและเดินออกจากประตูห้องน้ำไปโดยที่ไม่ลืมปิดประตูให้เธอด้วย

น้ำฟ้าได้แต่ยืนมองตามแผ่นหลังที่องอาจมีความมั่นใจในตัวเองสูง เดินออกจากห้องน้ำไปอย่างไม่เข้าใจผู้ชายคนนี้เป็นใครกัน? ตอนนี้ความรู้สึกภายในของเธอกำลังสับสนว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอนั้นมันยิ่งกว่าฝัน และแน่นอนความรู้สึกส่วนหนึ่งบอกว่าเป็นฝันร้าย แต่อีกส่วนหนึ่งกลับคิดในทางตรงกันข้าม เพราะเธอก็ต้องยอมรับในความจริงว่าชายที่เดินออกไปเมื่อสักครู่เขาดูดีกว่าจะเป็นแค่ฝรั่งขี้นก แต่จะว่าไปเขาน่าจะเป็นลูกครึ่งแต่จะชาติไหนผสมกับอะไรเธอก็ยังไม่แน่ใจ 

อดัมเมื่อเดินออกจากห้องน้ำพร้อมปิดประตูเขาก็เดินออกจากห้องนอนของตัวเอง และมุ่งไปยังห้องของพ่อกับแม่เขา อดัมอาบน้ำในห้องน้ำในห้องนอนของบุพการีทั้งสองเขาใช้เวลาเพียงสิบห้านาทีก็เดินออกจากห้องน้ำในชุดเสื้อคลุมและเดินไปยังตู้เสื้อผ้าขนาดพอเหมาะสำหรับการใช้งาน อดัมยืนดูเสื้อผ้าของแม่ที่แขวนไว้อยู่สองสามชุด เขาเลือกชุดที่เหมาะสำหรับการเดินทางไกลข้ามทวีป และเป็นโชคดีที่ผู้หญิงของเขามีขนาดตัวเท่าๆกับแม่เพียงแค่เธอจะผอมไปสักนิด และไม่ลืมที่จะหยิบชิ้นเล็กสำหรับผู้หญิงไปด้วยที่ยังไม่ผ่านการใช้ถูกจัดและพับไว้อย่างเรียบร้อย

“ก๊อก...ก๊อก” น้ำฟ้าหันไปที่ประตูทันทีเมื่อได้ยินเสียงเคาะ และรีบสวมใส่เสื้อคลุมและผูกเชือกให้แน่นมากขึ้น และเดินไปยังประตูและค่อยๆเปิดอย่าง กล้าๆ กลัวๆ

“เอาไปสิ...และรีบๆนะ...เรือมาถึงแล้ว” อดัมพูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบพร้อมกับส่งเสื้อผ้าให้กับเธอ น้ำฟ้ารับมาอย่างว่าง่ายโดยที่ไม่ได้โต้ตอบกลับ และผ่านไปอีกสิบนาทีน้ำฟ้าออกมาจากห้องน้ำด้วยเครื่องแต่งกายเรียบร้อย อดัมที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้วยืนรออยู่กลางห้อง สายตาจับจ้องมองหญิงสาวที่แต่งตัวด้วยเสื้อแขนยาวคอจีนสีชมพูกับกางเกงยีนส์สีซีดเข้ารูปค่อนข้างพอดีตัว  “ค่อยไปหาเสื้อคลุมแขนยาวให้เธออีกตัวก็เรียบร้อย” อดัมคิดในใจ แต่จะว่าไปนี้เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นผู้หญิงคนนี้แบบปกติทั่วไป และแน่นอนถ้าเขายอมรับความรู้สึกที่เกิดขึ้นผู้หญิงคนนี้ดูดีแบบธรรมชาติที่ให้เธอมาอย่างเหมาะสม 

น้ำฟ้าเองก็ยืนอยู่นิ่งๆปล่อยให้ชายตรงหน้าสำรวจเธออย่างต้องการ เพราะตอนนี้เธอไม่มีอะไรที่ต้องอาย ในเมื่อเธออยู่ภายใต้อาภรณ์ห่อหุ้มร่างกายเรียบร้อย และเธอก็อดสำรวจชายตรงหน้าอีกครั้งไม่ได้ ผิวน้ำผึ้งของเขาดูเนียนละเอียดอย่างกับคนเอเชีย แต่ที่ดูเขาแตกต่างออกไปก็ดวงตาเขียวมรกตนั้นที่บ่งบอกถึงความเป็นตะวันตก และที่เธอรู้สึกขัดตาคือดวงตาสวยคู่นั้นมักจะฉายแววถึงความหยามเหยียบคนที่เขามองเห็นตรงหน้าอยู่ตลอดเวลา และใบหน้าที่ดูจะบึ้งตึงตลอดเวลา 

“นาย...” เสียงระฆังที่หยุดสงครามสายตาระหว่างอดัมและน้ำฟ้า  เจอาร์เอ่ยเรียกอดัมทันทีเมื่อมาถึง

“อุ้ย!” น้ำฟ้าร้องออกมาอย่างไม่พอใจ เมื่ออดัมคว้าข้อมือนั้นและกึ่งลากกึ่งดึงออกจากห้องนอนไปทันทีที่ได้ยินมือขวาเรียก

“เราพร้อมแล้ว...ออกเดินทางกันเลย” อดัมพูดกับเจอาร์เมื่อเปิดประตูและพบมือขวาคนสนิทยืนอยู่หน้าห้อง เจอาร์เพียงแค่พยักหน้าและเดินตามอดัมที่ยังกุมมือของน้ำฟ้าและเดินออกจากบ้านไปเพื่อไปขึ้นเรือที่รออยู่แล้ว

น้ำฟ้าหลังจากขึ้นมาบนเรือเรียบร้อยเธอก็นั่งเงียบๆ อดัมยืนคุยอยู่กับเจอาร์ที่ทำหน้าที่ขับเรือ 

“นาย...บอกเธอหรือเปล่าครับว่าเรากำลังจะไปไหน”

“ก็ไม่ได้ถาม” อดัมได้แต่ส่ายหน้า 

“แล้วเธอจะไปกับนายเหรอ” เจอาร์ถามกลับอย่างไม่เข้าใจ และแอบชำเลืองหันหลังกลับไปมองหญิงสาวที่นั่งอยู่นิ่งๆ 

“ผมเป็นคนตัดสินใจ...” เจอาร์หันมามองอดัมอย่างไม่เข้าใจ เพราะนี้เป็นครั้งแรกที่เขาไม่เข้าใจการกระทำของคนที่เป็นทั้งนายและน้องชาย 

“ของที่ผมให้เตรียมเรียบร้อยมั้ย?” อดัมย้ำถามสิ่งที่เขาแจ้งไปเมื่อเช้าอย่างกะทันหันให้มือขวาเตรียมไว้เป็นแผนสำรอง ถ้าหญิงสาวตรงหน้าไม่ให้ความร่วมมือ เจอาร์พยักหน้าและใช้สายตาหันไปที่ถุงข้างๆตัวอดัม อดัมมองตามสายตาและพยักหน้าเข้าใจ 

น้ำฟ้าหันมองไปตามแนวฝั่งท่าจอดเรือทันทีที่เรือชะลอความเร็วเพื่อเข้าจอด เพราะตลอดการเดินทางมาถึงแม้เธอจะนั่งนิ่งๆ แต่ภายในสมองของเธอหาหนทางที่จะหนีไปจากชายนัยน์ตาเขียวมรกตคนนี้ แต่ไม่ทันที่เธอจะได้ขยับตัวอดัมก็มายืนใกล้เธออย่างตั้งใจและจับแขนเธอไว้

“ขึ้นไป” อดัมพูดพร้อมกับช่วยเธอขึ้นไปบนสะพานเพื่อไปขึ้นรถที่มารอแล้ว น้ำฟ้าขยับตามแรงจูงของเขาอย่างไม่อิดออด และเดินเคียงข้างเขาไปตามสะพานเพื่อมุ่งหน้าไปยังรถตู้ที่จอดรออยู่ น้ำฟ้าอดชำเลืองมองชายข้างกายที่สายตาเขามองไปข้างหน้าไม่ได้มองมาทางเธอเลยสักนิดและเมื่อเขาและเธอเดินมาถึงทางที่มีแยกไปทางซ้าย

“โอ้ย!...” อดัมร้องออกมาเมื่อน้ำฟ้ายกมือเขาที่กอบกุมแขนเธอไว้และกัดทันที พร้อมกับเธอยกเท้าที่ใส่รองเท้าส้นเตี้ยที่เขาก็นำมาให้ก่อนออกจากบ้านบนเกาะเหยียบลงบนรองเท้าของอดัมอย่างแรง แต่สิ่งที่น้ำฟ้าคิดไว้ผิดหมดเมื่ออดัมไม่ปล่อยมือจากแขนเล็กนั้น และตรงกันข้ามเขากลับหมุนตัวเธอด้วยแขนข้างเดียวของเขาทำให้น้ำฟ้าเข้ามาอยู่ในวงแขนของอดัม 

“อื้ม...อืม” น้ำฟ้าร้องออกมาได้แค่นั้น เมื่อมืออีกข้างของเขาที่ล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกงออกมาพร้อมกับผ้าเช็ดหน้าในมือนำมาอุดจมูกของน้ำฟ้าเพียงชั่วครู่ การดิ้นรนของน้ำฟ้าก็สงบลง อดัมค่อยๆปล่อยให้น้ำฟ้ายืนตรงๆอีกครั้งและจ้องเข้าไปในดวงตาที่มีอาการเลื่อนลอยอย่างเห็นได้ชัด

อดัมกอบกุมมือเล็กอีกครั้งและออกเดินไปยังรถตู้เหมือนไม่มีเหตุการณ์ใดเกิดขึ้นเลยก่อนหน้านี้ เจอาร์ทำเพียงแค่หยุดมองและเมื่อเหตุการณ์เข้าสู่สภาวะปกติทั้งสามคนขึ้นรถตู้ที่เตรียมเคลื่อนตัวออกไปยังสนามบินของจังหวัดภูเก็ต

อดัมชำเลืองมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างกายพร้อมกับยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ เขาคิดไว้อยู่แล้วว่าเธอต้องพยศ หลังจากที่แอบมองท่าทางของเธอบนเรือ ตอนที่เธอไม่ได้มองมาทางเขาที่บนเรืออดัมก็ทำการผสมยากล่อมประสาทที่ไม่ถึงขั้นยานอนหลับและพรมไว้ที่ผ้าเช็ดหน้าและใส่มาในกระเป๋ากางเกงของตัวเองเอาไว้ใช้ยามที่เธอออกฤทธิ์    ยาตัวนี้มีเพียงแค่กล่อม    ประสาทอ่อนๆให้คนที่สูดดมคล้อยตามคำสั่งเท่านั้น จะว่าไปยาตัวนี้ก็จะคล้ายๆกับยาที่เขาไว้ใช้สอบสวนนักโทษให้เปิดเผยความจริง และคาดว่ากว่าเธอจะรู้สึกตัวตอนนั้นเขาคงถึงอังกฤษแล้ว

เจอาร์ได้แต่แอบชำเลืองมองเจ้านายและหญิงสาวที่ต้องใช้นามว่า นาวา เบนเน็ต อย่างไม่อยากจะคิดต่อเลยว่าถ้าถึงอังกฤษแล้วจะเกิดอะไรขึ้นแต่นั้นไม่น่าเป็นห่วงเท่ากับว่าถ้านายหญิงนีน่าทราบเรื่องนี้เจ้านายของเขาจะเป็นอย่างไรต่อไป 


❧❧❧❧❧❧❧❧

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

12 ความคิดเห็น