คัดลอกลิงก์เเล้ว

ชัดเจน markjae

โดย Perfect honey

ความรักมันมาพร้อมความชัดเจนถ้าไม่ชัดเจนไม่ใช่ความรัก

ยอดวิวรวม

1,867

ยอดวิวเดือนนี้

8

ยอดวิวรวม


1,867

ความคิดเห็น


9

คนติดตาม


45
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  19 พ.ย. 61 / 22:57 น.
นิยาย Ѵਹ markjae ชัดเจน markjae | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



ถ้ามีแฟนแล้วแต่ไม่กล้าบอกใครๆเราไม่ควรมี 

เราจะเกลียดกันแบบนี้ไปตลอดใช่มั้ยฮยอง 

มีใครรับรู้บ้างล่ะว่าเราเป็นแฟนกัน 

แล้วเราเคยรักกันตอนไหน 

อืม!!! ความรักของเรามันไม่เคยชัดเจนอยู่แล้ว 





เนื้อเรื่อง อัปเดต 19 พ.ย. 61 / 22:57




ผับที่มีชื่อเสียงติดอันดับว่าเป็นผับที่ดีที่สุดแห่งหนึ่งในย่านฮงแด มีทุกอย่างครบครัน ไม่ว่าจะเป็นลานดนตรีชั้นล่างที่มีนักร้องและวงดนตรีมาคอยขับกล่อม หรือจะเป็นห้องวีไอพีสำหรับคนที่ชอบมาเที่ยวแต่ก็ชอบความเป็นส่วนตัว ห้องคาราโอเกะ ห้องพักสำหรับแขกที่เมาจนไปต่อไม่ไหว ถ้าใครที่อยากไปเที่ยวสถานบันเทิงเพื่อผ่อนคลายไม่ต้องไปเดินหาหลายที่ให้มากเรื่อง เพราะมานี่ที่เดียวได้ครบพร้อมให้ระบายอารมณ์กันได้ทุกทาง 

แต่สิ่งที่ทำให้ผับแห่งนี้มีชื่อเสียงมากกว่าการมีทุกอย่างที่ครบครัน ก็เห็นจะเป็น 7 หนุ่มหล่อนักดนตรีวงประจำของผับ ซึ่งไม่ใช่แค่หล่อธรรมดา หล่อมากจนขึ้นชื่อถึงขนาดที่ถ้าถามใครเกือบทุกคนในย่านนี้ต้องรู้จัก 7 หนุ่มเทพบุตรแห่งย่านฮงแด  จึงไม่ต้องแปลกใจเลยที่นักท่องเที่ยวในคลับแห่งนี้จะหนาแน่นเกือบทุกคืน เพราะส่วนใหญ่นอกจากจะมาหาความสุขระบายอารมณ์กับแสง สีเสียงแล้ว ยังมาเพื่อชื่นชมทั้ง 7 หนุ่มหล่อเหล่านี้อีกด้วย 

แต่ถ้าคิดอยากทำมากกว่าแค่จะมาชื่นชมหรือพูดคุยนักร้องที่นี่ กระเป๋าเงินคุณต้องหนาพอสมควร ไม่งั้นไม่มีทางที่จะได้เข้าถึงตัวหนุ่มๆแน่นอน 

" มาอีกแล้วว่ะ คนเดิมน่าเบื่อจะตายอยู่แล้ว " แจ็คสันนั่งอยู่บนโซฟาในห้องพักนักดนตรี แล้วบ่นถึงผู้หญิงคนนึงที่ติดใจตัวเองเป็นอย่างมาก 

" เบื่อทำไมวะ มีคนมาชอบก็เท่ากับมีเงินนะเว้ย " จินยองนั่งลงข้างๆแล้วแกล้งบีบนวดแขนแจ็คสันไปด้วย

" จริง!ยิ่งมาทุกวันยิ่งดี ค่าห้อง ค่าใช้จ่าย ค่าเทอมมาครบ " ยูคยอมเซ็ทผมตัวเองอยู่หน้ากระจกพูดพลางเหลือบมองมาที่แจ็คสัน

" ใช่! ค่าเทอมฮยองมีจ่ายยังเทอมนี้อ่ะ " แบมแบมที่กำลังนั่งกินข้าวหันมาถามอีกคน

" เวลามีคนมาคลั่งไคล้ก็รำคาญเค้า พอไม่มี แล้วเห็นคนอื่นมีก็บ่น มากเรื่องจังวะ " แจบอมที่กำลังนั่งแกะเพลงบ่นด้วยอีกคน

" หึๆๆๆๆ " มาร์คที่นั่งมองทุกคนคุยกันทำแค่ส่งเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ

" แค่บ่นเฉยๆ ทำไมต้องมาว่ากันด้วยเนี่ย " แจ็คสันมองหน้าคนนั้นทีคนนี้ด้วยความไม่พอใจ

" ไม่มีใครว่าฮยองสักคน มีแต่คนบอกข้อดีของการมีสาวมาติด " ยูคยอมเดินมานั่งข้างๆ

" เหรออออออ ดีเหรอออออ!!!! " แจ็คสันยังไม่วายประชดประชันใส่ทุกคน

" เลิกบ่นเถอะน่าแจ็คสัน แล้วยองแจไปไหนเนี่ย " แจบอมมองไปทั่วห้องก็ไม่เจอนักร้องเสียงดีที่สุดของวงทั้งที่จริงๆต้องมาพร้อมกันอยู่ในห้องพักแล้ว

" ไปสั่งข้าวมั้ง เมื่อกี้เห็นบ่นว่าหิว " มาร์คตอบข้อสงสัยของแจบอม

" กินได้ตลอดแบบนี้ อ้วนจนจะใส่ชุดที่ตัดมาไม่ได้แล้วมั้ง " แจ็คสันเปลี่ยนบทมาบ่นยองแจ

" น่ารักดีออก ผมว่ายองแจฮยองหุ่นแบบนี้น่ารักดี กอดน่าจะอุ่นดี " แบมแบมพูดแล้วทำท่ากอดตัวเองพร้อมมโนไปว่ากำลังกอดยองแจอยู่

" เออใช่ๆ เนื้อนุ่มน่ากอด ขาวด้วย " ยูคเดินมากอดแบมทำท่าว่าตัวเองกำลังกอดยองแจอยู่แล้วพากันหัวเราะคิกคักๆกันสองคน

" คืนนี้ชวนไปนอนด้วยดีกว่า จะกอดทั้งคืนเลย " จินยองก็ทำท่ากอดตัวเองสมมุติว่ากอดยองแจอีกคน

" เรามาแข่งกันจีบยองแจกันมะ " แจ็คสันเสนอ

" เอาดิ เวลาอ้อนนี่น่าจับฟัดชะมัด " แจบอมก็เอากะเค้าด้วย

" มาร์คว่าไงเอามั้ยๆ " แจบอมหันมาถามมาร์คที่นั่งทำหน้านิ่งไม่สนใจเรื่องที่เพื่อนๆในกลุ่มคุยกัน

" ไม่อ่ะ ไม่ใช่สเป็ค " มาร์คตอบพลางยักไหล่

ขณะที่ทุกคนกำลังคุยข่มกันถึงเรื่องว่าตัวเองต้องจีบยองแจสำเร็จก็พอดีกับที่เจ้าตัวถือกล่องข้าวเข้ามา

" คุยไรกัน พอผมเข้ามานี่เงียบกันหมดเลย นินทาอยู่รึเปล่าเนี่ย " ยองแจมองทุกคนที่อยู่ๆก็เงียบกริบจากที่ก่อนจะเข้ามาถึงข้างในยังได้ยินเสียงคุยเสียงหัวเราะดังไปจนถึงข้างนอก

" ใครจะนินทาฮยองล่ะ น่ารักขนาดนี้ " แล้วยูคก็รีบลุกขึ้นไปยืนข้างๆแล้วดึงแก้มยองแจเบาๆด้วยความหมั่นเขี้ยว

" ใช่ๆฮยองน่ารักขนาดนี้ใครจะไปกล้านินทา " แบมก็มากอดแล้วซบหัวไว้กับไหล่ยองแจอีกคน

" หลบๆ มายองแจจะกินข้าวใช่มั้ยเดี๋ยวฮยองแกะใส่จานให้ " จินยองมาจับสองแสบให้ออกห่างจากยองแจแล้วตัวเองเข้าไปวอแวแทน

" จะเอาจานใช่มั้ย เดี๋ยวฮยองไปเอาให้ " แจ็คสันก็รีบเดินเข้ามาแล้วอาสาอย่างแข็งขัน

" มีน้ำกินรึยังเดี๋ยวฮยองไปเอาให้ " ว่าแล้วแจบอมก็รีบไปเปิดตู้เย็นเอาน้ำดื่มมาให้ยองแจ

ในขณะที่ทุกคนกำลังวุ่นวาย มาร์คก็ทำแค่นั่งจ้องไปที่ยองแจและทุกคนที่กำลังรุมเอาใจยองแจอยู่ด้วยหน้าตาเฉยเมย

ยองแจหันซ้ายหันขวามองคนนั้นที คนนี้ทีด้วยความงุนงงและกำลังคิดว่าพวกนี้เล่นอะไรกันอยู่แล้วก็เลยไปมองมาร์คที่ไม่สนใจอะไรกับใครเค้าเลย แถมยังเบ้ปากใส่ตัวเองอีกต่างหาก

" ว้อยยยยยยยยยย!!!! เป็นอะไรก๊านนนนนนน " แล้วยองแจก็ทนไม่ไหวกับการที่โดนวอแววุ่นวายไปหมด

" ไม่กงไม่กินมันแล้ว รำคาญเล่นอะไรกันเนี่ย " ยองแจวางกล่องข้าวลงแล้วยืนกอดอกยู่ปากใส่ทุกคน

" ทำไมไม่กินอ่ะ เดี๋ยวตอนร้องเพลงก็หิวหรอก " แบมรีบเดินมายืนใกล้ๆพร้อมทำท่าห่วงใย

" ใช่ๆ ฮยองควรกินอะไรรองท้องนะ เดี๋ยวลูกของเราจะหิว " ยูคยอมพูดแล้วเอามือลูบท้องยองแจ

" ลูกกะผีอ่ะดิ เล่นอะไรกันวะ " ยองแจปัดมือยูคออกแล้วแหวใส่

" จะทำอะไรกันก็รีบๆทำ อีก 30 นาทีต้องขึ้นเล่นแล้ว " เป็นมาร์คที่พูดออกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

" ยองแจรีบกินข้าวเร็ว จะได้ย่อยทัน " จินยองจับยองแจไปนั่งแล้วรีบดึงจานที่แจ็คสันถือมาแกะข้าวใส่แล้วส่งให้

" อ่ะ!!! นี่น้ำ " แจบอมแกะฝาขวดเอาหลอดเสียบและวางให้ข้างๆที่ยองแจนั่งกินข้าว

" กินตอนนี้พอดีขึ้นไปเต้นได้อ้วกรดเวที "มาร์คพูดแต่ไม่ได้หันมาหายองแจตรงๆทำแค่มองด้วยหางตา

" แล้วถ้าไม่อ้วกอ่ะ " ยองแจเงยหน้าขึ้นมามองจ้องมาร์คที่ทำท่าทางชวนให้หมั่นไส้อยู่ตรงหน้าตัวเอง

" ไม่อ้วกก็ไม่อ้วกดิ " มาร์คยักไหล่แล้วเบะปากใส่

" กวนตีน " ยองแจสบถออกมาเบาๆ

" ฮยองว่าไงนะ " แบมก้มหน้าลงมาถามเพราะได้ยินแว่วๆเหมือนว่ายองแจจะด่า

" กวนตีน " ยองแจเงยหน้าขึ้นมามองแบม

" ฮยองว่าแบมกวนตีนเหรอ แบมยังไงไม่ได้ทำไรเลยนะ " แบมพูดแล้วเบะปากทำท่าจะร้องไห้

" ฮยองไม่ได้ว่าแบม แค่พูดลอยๆ " ยองแจพูดกับแบมแต่ตามองที่มาร์ค

" พูดลอยๆระวังอย่างอื่นจะลอยไปชนปากนะ " มาร์คมองสบตายองแจไม่ลดละเหมือนกัน

" เฮ้ยๆ อย่ามีเรื่องกัน " แจบอมรีบเข้ามาแยก

" เป็นไรวะ ไม่ชอบหน้าอะไรกันนักหนา เจอกันไม่ได้ต้องมีปัญหากันตลอด " แจบอมจับมาร์คไว้แน่น

" นั่นดิ!!! มาร์คฮยองน้องไม่เห็นทำอะไรให้เลย ทำไมต้องแกล้งน้องมันตลอดเลย " จินยองก็เข้ามาจับยองแจที่ตอนนี้ยืนขึ้นประจันหน้ากับมาร์คแล้วเหมือนกัน

" มาร์คฮยอง ใจเย็น " แจ็คสันเข้ามากอดมาร์คให้ห่างออกจากยองแจ

" ฮยองไม่ชอบอะไรผมนักหนา ผมทำอะไรให้ " ยองแจถามอย่างไม่กลัว

" ไม่ได้ไม่ชอบ แต่แค่เตือนว่ากินข้าวตอนจะขึ้นเวทีอาจจะอ้วกได้ไง นี่หวังดี " มาร์คตอบแล้วจ้องหน้ายองแจ

" หวังดีก็ใช้น้ำเสียงดีๆดิวะ " ยองแจพูดแล้วมองหน้ามาร์คเหมือนกัน

" แล้วที่พูดไปไม่ดีตรงไหน ฉันเป็นพี่นายนะ มาใช้คำว่าวะได้ไง!!!  " มาร์คเสียงดังใส่

" เป็นพี่แล้วทำตัวแบบนี้มันน่านับถือเหรอวะ " ยองแจเสียงดังกลับ

" ฉันเป็นพี่จะทำยังไงก็ได้ " มาร์คยังคงไม่ลดละ

" เป็นพี่ควรทำตัวให้น้องนับถือ ดูแจบอมฮยองดิ ทำตัวดีน่ารักน้องๆรักทุกคน " ยองแจก็ไม่ลดละเหมือนกัน

" ทำตัวน่ารักก็รักไปดิวะ ทำไมต้องเอาไปเปรียบเทียบด้วย " มาร์คเสียงดังอีก

" เออ!!! รักแน่ " ยองแจก็ไม่ยอมลงให้เหมือนกัน

คราวนี้มาร์คไม่ตอบโต้แต่กัดกรามแล้วจ้องหน้ายองแจอย่างเอาเรื่อง

" พอๆ เลิกเถียงกัน ได้เวลาขึ้นไปร้องเพลงแล้ว " แจบอมมาขวางแล้วดึงยองแจให้เดินตามเพื่อขึ้นไปร้องเพลงให้กับนักท่องเที่ยวที่มารอวงดนตรีของพวกเค้าขึ้นแสดง

" ฮยองไม่ชอบอะไรยองแจเหรอเห็นทะเลาะกันแบบนี้ตั้งแต่แรกๆจนตอนนี้เป็นปีแล้วมั้ง ยังไม่เลิกทะเลาะกันอีก ผมว่ายองแจน่ารักดีออก ไม่มีอะไรน่าจะให้ฮยองต้องไม่ชอบขนาดนี้เลยด้วยซ้ำ " จินยองพูดกับมาร์คที่กำลังจะเดินออกไป

" เปล่า!!! "  มาร์คตอบเพียงแค่นั้นแล้วเดินไปที่เวทีเลย

" อะไรของมาร์คฮยองเค้าวะ? " แบมที่กำลังเดินตามมาติดๆส่ายหัว

ทั้งหมดขึ้นมาบนเวทีเพื่อเตรียมทำการแสดง ยองแจเป็นนักร้องนำร่วมกับแจบอม ยูคยอมมือกลอง แบมแบมมือเบสร่วมกับมาร์ค จินยองคีย์บอร์ดและแจ็คสันเป็นดีเจ 

เพียงแค่ทั้ง 7 คนขึ้นมาบนเวทีก็เรียกเสียงกรี๊ดจากผู้คนที่มาเที่ยวได้ดังพอสมควร บางคนกระโดดโลดเต้นเรียกนักร้องนักดนตรีบนเวทีที่ตัวเองชอบ บางคนโบกไม้โบกมือ และทั้ง 7 หนุ่มก็ส่งยิ้มโปรยสเน่ห์ โบกมือกลับให้คนพวกนั้นด้วยเหมือนกัน ยิ่งทำให้สาวๆหนุ่มๆที่หลงใหลอยู่แล้วคลั่งไคล้และมโนว่าเค้าโบกมือให้ยิ้มให้ตัวเองมากขึ้นกันเข้าไปอีก

พออยู่บนเวทีจริงๆมาร์คกับยองแจกลับไม่มีปัญหาอะไรกันเลย แถมยังมีตอนร้องเพลงในจังหวะที่ต้องโยกหัวยองแจยังเดินไปกอดคอมาร์คแล้วโยกไปพร้อมกัน ร้องเพลงก็ไปยืนร้องใกล้ๆ พอเพลงซึ้งกินใจก็ไปยืนทำตาหวานใส่กันอีก เป็นภาพที่ทุกคนในวงชินตาและคิดไปว่าสองคนนี้มีสปิริตมากสามารถแยกแยะเรื่องงานเรื่องส่วนตัวได้

หลังจากพักการเล่นดนตรีในช่วงแรก หนุ่มๆทั้ง 6 คน ไม่รวมแจ็คสันที่เปิดเพลงต่อในช่วงที่นักดนตรีพักก็มักจะลงมาหาแขกประจำหรือคนที่เรียกให้มานั่งด้วยทุกครั้ง ส่วนใหญ่จะแยกกันไปแต่ละโต๊ะจะมีบ้างที่นั่งโต๊ะเดียวกัน แต่นับครั้งได้ วันนี้เป็นมาร์คกับยองแจที่ต้องมานั่งคุยกับแขกในโต๊ะเดียวกัน

" สวัสดีครับ " มาร์คที่มาถึงได้รีบทักทายแขกสาวๆที่เรียกตัวเองมานั่งด้วย

" มาร์ค " สาวๆที่นั่งอยู่ในโต๊ะ 4 คนกรี๊ดกร๊าดบิดไปบิดมาด้วยความเขินเพราะมาร์คหล่อมาก คาริสม่าที่ออกมาจากตัวเค้าทำสาวๆที่อยู่ตรงหน้าแทบจะละลายไปเลยทีเดียว

" สวัสดีครับ " ยองแจเริ่มทักทายสาวๆในโต๊ะเหมือนกัน แต่ของยองแจต่างตรงที่สาวๆไม่บิดตัวเองแต่กลับมาดึงแก้ม จับเนื้อจับตัวยองแจกันให้วุ่น คนนั้นดึงไปซบทีคนนี้ดึงมากอดที น่าจะด้วยใบหน้าที่น่ารักเหนือคำบรรยายและตัวที่นุ่มนิ่มชวนให้สาวๆกอดของเค้านั่นเอง

มาร์คและยองแจดูแลสาวๆในโต๊ะเป็นอย่างดี ป้อนอาหาร ป้อนเครื่องดื่มให้สาวๆเกือบตลอดเวลา โดยที่ทั้งสองคนจะแค่จิบๆเครื่องดื่มที่ตัวเองสั่งมาเฉพาะของตัวเองเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

และทั้ง 7 คนก็มักจะทำแค่แบบนี้ โดยเหมือนกันคือจะสั่งเครื่องดื่มเฉพาะของตัวเองมาดื่มและจะไม่ดื่มของแขกที่ยื่นให้เป็นอันขาด ทั้งหมดจะอยู่กับทุกโต๊ะที่เรียกไม่เกิน 15 นาทีก็จะย้ายโต๊ะไปเรื่อยๆตามลำดับการเรียกของลูกค้าที่ผู้จัดการจะเป็นคนคอยให้เด็กเสิร์ฟเดินมาบอก

" ยองแจยังเรียนอยู่มั้ย? " สาวคนนึงในโต๊ะถาม

" ยังเรียนอยู่ครับ " ยองแจตอบและส่งยิ้มหวานไปให้

" เรียนปีไหนแล้วเนี่ย " หญิงสาวที่นั่งใกล้ๆกันถามบ้าง

" ปี 2  แล้วครับ " ยองแจตอบ

" แล้วถ้าเรียนจบยังจะมาทำงานที่ร้านอีกมั้ย "

" น่าจะยังทำนะครับ ถ้ายังมีคนรออยู่ " ยองแจตอบแล้วแกล้งทำสายตากรุ้มกริ่มใส่คนที่ถาม

" อ๊ายยยยย!!! " หญิงสาวคนที่ถามบิดตัวไปมาด้วยความเขินสายตาและคำพูดของยองแจ

" แล้วมาร์คล่ะยังเรียนอยู่มั้ย " หญิงสาวที่ไม่ได้คุยกับยองแจถาม

" เรียนครับปี 4 " มาร์ครวบรัดตัดตอนตอบไปเลยทีเดียว

" แล้วถ้าเรียนจบล่ะ จะยังมาทำงานที่ร้านนี้เหมือนยองแจรึเปล่า "

" ทำครับ เพราะรู้ว่ามีคนรออยู่ " และมาร์คก็ทำสายตากรุ้มกริ่มใส่หญิงสาวคนนั้นเหมือนกัน

" เฮ่อออออ!!! " หญิงสาวคนนั้นได้แต่เอามือกุมอกตัวเองแล้วเปล่งเสียงชวนขนลุกออกมาแทน

" เดี๋ยวเราสองคนต้องขอตัวก่อนนะครับ " แล้วมาร์คก็ยกแก้วเครื่องดื่มของตัวเองขึ้นจิบแล้วหันไปบอกสาวๆบนโต๊ะด้วยเสียงและสายตาหวานหยดเยิ้ม

" หมดเวลาแล้วเหรอ ต่อได้มั้ย " หญิงสาวคนนึงถามและทำท่าจะรั้งยองแจให้นั่งลง

" ไม่ได้แล้วครับ มีโต๊ะอื่นรออยู่ " ยองแจหันมาจับมือหญิงสาวคนนั้นไว้อย่างเบามือและลูบบนมือนั้นเบาๆชวนให้สยิวอีกด้วย

" เสียดายอ่าาาา 15 นาทีทำไมเร็วจัง " หญิงสาวที่นั่งข้างมาร์คเอาหัวซบกับไหล่และเอามือคล้องแขนมาร์คไว้

" ต้องไปแล้วครับ ถ้าอยู่เกินไปอีกสักนาทีพวกคุณจะต้องเสียเงินเพิ่มเท่ากับเวลา 15 นาทีเลยนะครับ " ยองแจบอกกับทุกคนในโต๊ะ

สุดท้ายสาวๆก็ต้องยอมปล่อยให้มาร์คกับยองแจลุกออกไปด้วยความเสียดาย แต่ด้วยค่าตัวที่แพง หลายๆคนที่เงินไม่หนาพอถึงยอมแค่ได้ใกล้สัก 15 นาทีก็พอ เพราะแค่ 15 นาทีก็ต้องจ่ายค่าดริ๊งค์ให้เด็กๆถึงคนละ 30,000  วอนเลยทีเดียว

และหนุ่มๆทั้ง 6 คนก็เวียนไปตามโต๊ะจนได้เวลาเข้าพักในห้องพักนักดนตรีก็จะเข้ามารวมตัวกันอีกครั้งยกเว้นแจ็คสันอีกเหมือนเดิม

" เหนื่อยจังวะ ร้องเพลงก็เหนื่อยแล้วยังต้องไปเอนเตอร์เทรนแขกตามโต๊ะอีก " เข้ามาถึงได้ยองแจก็นั่งลงบนโซฟาแล้วบ่นออกมาทันที

" ทำไงได้อ่ะ เพื่อเงินท่องไว้สิ " แจบอมเดินตามเข้ามาแล้วบีบไหล่ยองแจ

" อยากรวยอ่ะ จะได้ไม่ต้องเหนื่อยขนาดนี้ " ยองแจยู่ปากพูด

" รวยเองมันยากก็หาแฟนรวยๆสิ " มาร์คเริ่มจะเปิดศึกอีกรอบด้วยการแขวะยองแจก่อน

" สงสัยคงต้องแบบนั้นแหล่ะ " ยองแจหันไปมองตาขวาง

" เฮ้ยๆ เอาอีกแล้ว บนเวทีนี่ยังกะผัวเมีย ลงเวทีมาเหมือนคนข้างบ้านที่ไม่ถูกกันอีกละ " จินยองรีบเข้ามากั้นกลาง

" มาร์คฮยองอย่าแหย่ยองแจฮยองสิ " แบมเดินไปบีบไหล่มาร์ค

" กินน้ำซะ เดี๋ยวจะได้เวลาขึ้นไปบนเวทีอีกแล้วนะ " ยูคยอมเดินเอาขวดน้ำมาส่งให้พี่ๆ

แล้วทุกคนก็แยกกันอยู่คนละมุมคู่ใครคู่มัน โดยมีแบมแบมนั่งพิงกับยองแจอยู่บนโซฟา ยูคยอมนั่งแกะเพลงกับจินยอง มาร์คนั่งดูมือถือตัวเองอยู่ข้างๆแจบอม

" ฮยองๆ ทำไมชอบทะเลาะกับมาร์คฮยองจัง " แบมถามยองแจที่นั่งพิงกันอยู่

" ฮยองไม่เคยเริ่มก่อน " ยองแจตอบและเหลือบมองไปที่มาร์คที่กำลังกดมือถือยุกยิกและยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับมือถือไปด้วย

" ฮยองกับมาร์คฮยองก็อยู่บ้านใกล้กันไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงไม่ถูกกันอ่ะ " แบมถามต่อ

" ไม่รู้สิ " ยองแจตอบแต่ตามองที่มาร์คตลอด

" ตอนเข้ามาสมัครเข้าร่วมวงก็เห็นลงรถมาด้วยกัน ไปทะเลาะกันตอนไหนเนี่ยเริ่มไม่ถูกกันตั้งแต่ตอนไหน " คำถามที่แบมถามทำให้ยองแจเบนความสนใจจากมาร์คมามองแบมด้วยสายตาที่ตกใจเล็กน้อย

" บ... แบมเห็นเหรอ " ยองแจถามตะกุกตะกัก

" เห็นดิ ก็แบมยืนอยู่หน้าห้องดนตรี " แบมตอบแต่ขมวดคิ้วมองยองแจด้วยสายตาจับผิด

" อ้อ!เหรอๆ " ยองแจตอบแค่นั้นแล้วรีบลุกขึ้น

" ฮยองจะไปไหนอ่ะ " แบมถามที่อยู่ๆยองแจก็ลุกพรวดออกจากโซฟา

" ฮยองจะไปเข้าห้องน้ำน่ะ เดี๋ยวมานะ " ยองแจพูดเสียงดังจนทุกคนหันมองและมาร์คก็ละสายตาจากมือถือมองตามยองแจที่เดินออกจากห้องไป

ทุกคนหันกลับมาสนใจเรื่องของตัวเองต่อหลังจากที่ยองแจออกไปแล้ว 

" ไปเข้าห้องน้ำมั่งเหมือนกันนะ เดี๋ยวมา " มาร์คบอกแจบอมและเดินออกจากห้องไปอีกคน

มาร์คค่อยๆเดินมาตามทางแคบๆเพื่อตรงไปยังห้องน้ำส่วนตัวของนักดนตรีที่ทางร้านทำไว้ให้ใช้แค่หนุ่มๆ 7 คนนี้เท่านั้น เดินเข้ามาได้มาร์คล็อคประตูห้องน้ำแล้วตรงดิ่งเข้าไปสวมกอดร่างอวบของยองแจที่ยืนกอดอกมองอยู่ทันที

" อึดอัดจะตายอยู่แล้ว " ยองแจซบหน้าตัวเองกับอกมาร์คแล้วบ่นออกมา

" อึดอัดอะไร " 

มาร์คพูดแล้วเริ่มหอมแก้มเลื่อนปากไปตามลำคอขาว ไซร้ไปตามไหล่และค่อยเลื่อนขึ้นมาประกบปากจูบลงบนปากสีชมพูของยองแจ และล้วงมือไปตามแผ่นหลังเลื่อนมาข้างหน้าบีบจับไปตามหน้าอก เอว แขนยองแจวนไปเรื่อยๆ และกำลังที่จะคิสที่ลำคอขาวของคนน้องก็ถูกห้ามไว้ซะก่อน

" อย่านะ ห้ามทำรอยจำไมได้รึไง " ยองแจเอานิ้วชี้ปิดปากห้ามมาร์คไว้

" อึดอัดจริงๆด้วยเนาะ ทำอะไรก็ไม่ได้บอกว่าเป็นแฟนกันก็ไม่ได้ " มาร์คงับนิ้วชี้ยองแจแล้วดูดและเลียจนยองแจต้องดึงนิ้วลงด้วยความสยิวจนกลัวจะห้ามใจไม่อยู่เผลอตัวเผลอใจทำอะไรกันในห้องนี้

" ออกไปได้แล้ว เดี๋ยวทุกคนก็สงสัยหรอก " ยองแจผลักมาร์คให้ออกจากตัวเองและจับหันดันให้ออกจากห้องน้ำ

" อยากเลิกงานแล้วววววว " มาร์คพูดแล้วหันมาทำหน้าอ้อนปากยู่ใส่ยองแจ

" ออกไปก็อย่าเผลอทำหน้าแบบนี้ล่ะ 5555555 " ยองแจจี้เอวและเปิดประตูให้มาร์คออกไปจากห้องน้ำและตัวเองก็ยืนนับ 1-100 ก่อนจะเดินตามออกไป ทิ้งระยะเพื่อไม่ให้คนอื่นสงสัย

มาร์คเปิดประตูห้องพักเข้ามานั่งโซฟาข้างๆแบม และสักพักยองแจก็เดินเข้ามาโดยทำหน้าไม่รู้ไม่รู้ไม่ชี้และเดินไปหามุมที่นั่งของตัวเอง ไม่มีใครสนใจและสังเกตุอะไรที่ทั้งสองคนจะชอบไปเข้าห้องน้ำไล่เลี่ยกัน บางครั้งมาร์คไปก่อนตามด้วยยองแจและเหมือนครั้งนี้ที่ยองแจไปก่อนและมาร์คก็ตามไป เพราะปกติมาร์คกับยองแจชอบทะเลาะกันต่อหน้าคนอื่นจนทุกคนในวงไม่มีใครสงสัยเรื่องของเค้าทั้งสองคนที่จริงๆแล้วเป็นแฟนกัน คบกันมาตั้งแต่ยองแจอยู่ปี 1 ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันที่คอนโดของมาร์ค จริงๆมาร์คไม่ได้ลำบากเลยแต่เพราะยองแจอยากหาเงินใช้เองโดยไม่อยากขอพ่อแม่และไม่อยากรบกวนมาร์คมากจนเกินไปจึงขอที่จะมาร้องเพลงในเวลากลางคืนเพื่อนำเงินไปใช้จ่ายในส่วนของตัวเอง ส่วนมาร์คที่เป็นห่วงพูดง่ายๆว่าหวงประกอบกับตัวเองเล่นดนตรีได้เลยตามมาด้วย แต่มีข้อตกลงกันว่าจะไม่บอกใครว่าเป็นแฟนกัน เพราะกฏของที่นี่คือห้ามคนเป็นแฟนกันทำงานด้วยกัน เพราะตำแหน่งงานที่ทำมีผลกับแขกและตัวพนักงานโดยตรง ถ้ามีแฟนแขกที่ไหนจะอยากตาม ลูกค้าที่ไหนจะอยากคลั่งไคล้ ใครจะมายอมทุ่มเทเพื่อให้ได้หนุ่มๆเหล่านี้มาเป็นของตัวเองจริงๆ จึงทำให้ทั้งสองคนต้องสวมบทบาทเป็นคนที่ไม่ชอบหน้ากันไปโดยปริยาย

ทุกวันก็แค่นี้ เช้าไปเรียน บ่ายกลับมานอนเย็นมาทำงานที่ร้าน วนไปเวียนมาอยู่แบบนี้จนตอนนี้ทุกคนในวงทำงานที่ร้านมาได้เป็นปีแล้ว แต่ไม่มีใครระแคะระคายในความสัมพันธ์ของมาร์คและยองแจเลย

" เลิกงานแล้วไปไหนกันต่อวะ " แจบอมถามทุกคนที่เดินออกมาเพื่อจะแยกย้ายกันกลับหอพักของตัวเองด้วยอาการอ่อนล้ากันทุกคน

" บ้านใครบ้านมัน หอใครหอมันเถอะ " แจ็คสันตอบและทุกคนก็พยักหน้าเห็นด้วย

" โอเค งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้เจอกันที่มหาลัย "  แจบอมบอกทุกคนก็แยกย้ายกันไปที่รถตัวเอง

ทั้ง 7 คนเรียนที่เดียวกัน แตกต่างกันไปตามชั้นปีและคณะที่เรียน แต่มารวมตัวกันเพราะชมรมดนตรีในมหาลัย และก็มารวมตัวกันในคลับแห่งนี้ด้วย 

หนุ่มๆทั้ง 7 คนมีรถขับกันคนละคัน ต่างขับแยกกันไปตามทางที่ไปยังที่พักของตัวเอง โดยที่ทุกครั้งยองแจและมาร์คมักจะรั้งท้ายอยู่เสมอ มาร์คและยองแจขับรถตามกันไปเพื่อกลับยังที่พักของทั้งคู่โดยที่ไม่มีใครรู้อีกเหมือนกันว่าไปทางเดียวกันตลอด


# # # # # # #


" เหนื่อยจริงๆนะเนี่ย " มาร์คเข้ามาได้ก็ล้มตัวลงนอนบนที่นอนทันที

" ไปอาบน้ำก่อนจะได้รีบมานอนเร็ว " ยองแจมาดึงมือมาร์คให้ลุกขึ้น

" คืนนี้ไม่อาบ " มาร์คที่โดนดึงมือกลับฉุดมือยองแจให้ล้มลงนอนบนตัวเค้าแทน

" ต่อที่ค้างจากห้องน้ำนะ " มาร์คทำสายตากรุ้มกริ่มที่ไม่เหมือนทำกับลูกค้า เป็นสายตาที่มองมาด้วยความละมุนไว้ใช้กับยองแจคนเดียวเท่านั้น

แล้วมาร์คก็ถอดเสื้อตัวเองและเงยหน้าขึ้นจูบยองแจพร้อมแกะกระดุมเสื้อเชิ๊ตยองแจไปด้วย ยองแจก็รู้หน้าที่ถอดเข็มขัดคนพี่ ดึงกางเกงขายาวคนพี่ออกและเอาแขนตัวเองออกจากเสื้อเชิ้ต เคลื่อนตัวให้มาร์คได้ถอดกางเกงของตัวเองออกโดยที่ถอดทุกอย่างไปประกบปากจูบกันไปอยู่ตลอดเวลา มาร์คกลั้นอารมณ์ตัวเองไม่ไหวแล้วจับยองแจให้มานอนอยู่ใต้ร่างและเริ่มระดมจูบไปทั่วทำรอยคิสไว้ตามตัว ดูดดึงหน้าอกจนยองแจสยิวบิดตัวไปมาตามแรงและสัมผัสของปากมาร์คที่เคลื่อนไปตามลำตัวเรื่อยๆ 
ยกเว้นที่ลำคอที่ตกลงกันไว้ว่าจะไม่ทำรอยไว้เป็นอันขาด มาร์คเริ่มเคลื่อนมือไปเรื่อยๆ ก่อนจะใช้ขาตัวเองดันขายองแจให้แยกออกจากกันและเบียดตัวเองไปอยู่กลางระหว่างขาทั้งสองข้างและเริ่มขยับเบาๆ จนยองแจครางออกมาอย่างพอใจ เสียงของคนที่อยู่ใต้ร่างในตอนนี้มันเร่งอารมณ์มาร์คจนจากที่เบาๆนุ่มนวลให้เร่งและแรงขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งแรงยองแจก็ยิ่งเสียงดังและบิดตัวรับแรงจากมาร์คจนมาร์คเองก็ครางออกมาเสียงดังไม่แพ้กันก่อนที่มาร์คจะค่อยๆช้าลงและทำหน้าปล่อยความสุขของตัวเองออกมาเต็มที่ ยองแจก็บิดตัวกัดปากไปตามที่มาร์คปล่อยอารมณ์แบบนั้นด้วยความสุขของตัวเองเหมือนกัน 

" อยากนอนกอดแบบนี้ไม่ต้องไปทำงาน ไม่ต้องเครียดไม่ต้องโกหกใคร อยากจะกอดหอมตอนไหนก็ได้ "  มาร์คจูบหน้าผากคนในอ้อมกอดอย่างแผ่วเบา

" ก็ทำอยู่แล้วทุกวัน " ยองแจเงยหน้าขึ้นมาจุ๊บเบาๆไปที่ปากคนพี่ที่กำลังกอดเกี่ยวตัวเองไว้

" อยากทำที่อื่นบ้าง " มาร์คจุ๊บกลับเบาๆไปที่ปากสีชมพูที่ชอบยู่ปากไปมาเวลาพูดของคนน้อง ก่อนที่จะก้มลงไปจูบอย่างดูดดื่มอีกครั้ง

" ให้แม่มาขอสิแล้วจะเลิกทำงานจะอยู่บ้านให้กอดทั้งวันทั้งคืน " ยองแจหันมามองตามาร์คแล้วส่งยิ้มให้

" ถ้ามาขอจริงๆแล้วไม่ยอมแต่งนะ " มาร์คเขกเบาๆไปที่หัวยองแจ

" ลองขอมาสิ " ยองแจทำเป็นพูดทีเล่นทีจริง ยังแกล้งดึงจมูกมาร์คไปมาด้วยความหมั่นเขี้ยว 

" ไม่ขออ่ะ จะพาหนี " มาร์คเอาขาเกี่ยวยองแจแล้วดึงตัวมากอด

" ถ้าไม่มาขอ คนอื่นขอตัดหน้าไปอย่ามาร้องนะ " ยองแจยังแหย่ต่อ

" ใครจะมาขอ แอบมีใครซ่อนไว้ " มาร์คดึงจมูกยองแจบ้าง

" ตัวเองล่ะ เห็นยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้มือถือ แอบซ่อนใครไว้ " ยองแจยู่ปากแล้วทำหน้าเง้างอใส่

" เล่นเกมส์ " มาร์คตอบและไล่หอมแก้มและงับปากยู่ๆนั้นของคนที่อยู่ในอ้อมกอดไปด้วย

" เฮ้อ!ไปอาบน้ำละ จะตามไปอาบด้วยรึเปล่า " ยองแจหันมาถามอย่างรู้ทัน

" ไปอยู่แล้ว " มาร์คตอบและช้อนตัวยองแจอุ้มเข้าไปในห้องน้ำ เป็นแบบนี้ทุกครั้งที่ทั้งสองคนมักจะไปต่อรอบสองกันในห้องน้ำ ความสุขที่ทั้งสองคนมอบให้กันอยู่ประจำจนไม่รู้ว่าจะแยกออกจากกันได้ยังไง ถ้าไม่มีอีกคนอยู่อีกคนจะอยู่ยังไง



# # # # # # #


หลังจากเลิกเรียนที่มหาลัยทั้งสองคนกลับมานอนพักที่คอนโดก่อนจะลุกขึ้นมาเตรียมตัวเพื่อไปทำงานที่คลับในช่วงเย็นของทุกวัน วันนี้เป็นวันเกิดของมาร์ค ยองแจและคนในวงรู้ดี และลูกค้าบางคนก็รู้เช่นกันเพราะตามมาร์คและวงนี้มาเป็นปีและวันนี้ทุกคนก็เตรียมเซอร์ไพรส์วันเกิดให้มาร์คกัน แต่ก็เหมือนเดิมถึงจะเป็นวันเกิดมาร์ค ทั้งยองแจและมาร์คก็ไม่ได้แสดงอาการหรือความหวานอะไรออกมายังคงปะทะคารมกันดุเดือดอยู่เสมอ 

" ยองแจฮยอง ยอมให้มาร์คฮยองสักวันได้มั้ยครับ " ยูคยอมเข้ามานั่งข้างๆแล้วขอร้อง

" ไม่อ่ะ ยูคดูเอาเองละกัน บอกแล้วไงฮยองไม่เคยเริ่มก่อน "

" ปวดหัวกับฮยองทั้งคู่เลย ไม่ว่าจะผ่านมากี่ปีก็ทะเลาะกันเหมือนเดิม นี่ดีนะเวลาทำงานยังแยกแยะได้อ่ะ " แบมส่ายหัวอย่างอ่อนใจ

" แล้วนี่อีกไม่กี่เดือนมาร์คฮยองก็เจะเรียนจบแล้ว จะยังอยู่เล่นดนตรีด้วยกันมั้ยเนี่ย " ยูคถามออกมาด้วยความกังวลเพราะถ้าในวงขาดใครไปสักคนก็เหมือนไม่สมบูรณ์ ถึงจะหามือเบสใหม่ได้แต่ถ้าไม่ใช่มาร์คก็เหมือนไม่ใช่วงนี้

" ไม่รู้สิ " ยองแจตอบแล้วยักไหล่

" อยากให้ออกมากนักรึไง " มาร์คถามและทำท่าจะหาเรื่องอีก

" ไม่มีใครพูดนะ มีใครพูดมั้ย " ยองแจหันไปถามทุกคนแล้วหันมามองหน้ามาร์คและเบะปาก

" ยองแจจจจจจจ!!! " มาร์คเสียงดัง

" อะไร? กลัวจำชื่อไม่ได้รึไง!!! "  ยองแจย้อนถาม

" เฮ้ย!!! พอ อะไรวะ ทั้งคู่เลยมาร์คฮยอง ยองแจ หยุดกันสักวันเถอะ ยองแจก็เถอะวันนี้วันเกิดมาร์คฮยองนะ " แจ็คสันเดินมาขวางทั้งสองคนไว้

" ไปๆได้เวลาขึ้นเวทีแล้ว " แจบอมส่ายหัวอย่างอ่อนใจก่อนจะเดินนำหน้าทุกคนออกไป

แต่มาร์คกับยองแจที่เดินตามหลังทุกคนกลับแอบจับมือกันซะงั้น เปลี่ยนอารมณ์กันได้ไวมาก รางวัลออสการ์ปีนี้ควรเป็นทั้งสองคน

หลังจากร้องเพลงกันไปได้สักพักก็ถึงเวลาที่ทุกคนจะเซอร์ไพรส์วันเกิดมาร์คกันแล้ว

" วันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดสมาชิกในวงเราด้วยนะครับ ใครรู้บ้างว่าวันเกิดใคร " แจบอมยื่นไมค์ให้คนข้างล่างเวทีได้ตอบ และเสียงที่ตอบกลับมาดังลั่นก็คือ " มาร์ค "

" เรามาร้องเพลงและอวยพรให้มาร์คในวันเกิดปีนี้พร้อมๆกันนะครับ " แล้วจินยองก็ถือเค้กขึ้นมาบนเวทีและทุกคนก็เริ่มร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ทเดย์

" Happy birthday to you, Happy birthday to you 
Happy birthday Happy birthday 
Happy birthday to you."


หลังเสียงเพลงอวยพรวันเกิดจบมาร์คก้มลงเป่าเทียนจนดับหมดทุกแท่ง เพื่อนๆในวงต่างกอดและอวยพรวันเกิดให้กันครบทุกคนยกเว้นยองแจที่ยืนมองเฉยๆและทำท่าไม่สนใจ มาร์คก็ไม่สนใจเดินมาขอไมค์จากแจบอมแล้วพูดขอบคุณทุกคน

" ผมขอบคุณทุกคนเลยนะครับที่ร่วมอวยพรวันเกิดให้ในปีนี้ ผมมีความสุขมากจริงๆ มีความสุขอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนเลย ต้องขอบคุณสำหรับของขวัญจากหลายๆคน และต้องขอบคุณของขวัญอันล้ำค่าที่ไม่รู้จะเรียกว่าฟ้าหรือว่าพรหมลิขิตที่ให้เราได้มาเจอกัน  ถ้าไม่มีคนนี้ผมก็ไม่รู้ว่าจะมาเป็นมาร์คที่มีความสุขในชีวิตขนาดนี้ได้ยังไง และผมคิดว่าจากนี้ไปจนชั่วชีวิตผมอยากมีคนๆนี้ใช้ชีวิตร่วมกันไปจนวันสุดท้ายของลมหายใจ "

" แต่งงานกันนะยองแจ "

คำพูดที่มาร์คพูดออกมาทำทุกคนทั้งเพื่อนในวงและลูกค้าที่อยู่กันเต็มร้านรวมถึงพนักงานทั้งหมด ถึงกับอ้าปากหวอด้วยความตกใจและประหลาดใจพร้อมๆกัน และยองแจก็ตกใจไปไม่น้อยกว่าทุกคนได้แต่ยืนอึ้งนิ่งอยู่กับที่ไม่ขยับหรือเดินไปไหน

" แต่งงานกันนะยองแจ "

เพราะยองแจไม่ยอมขยับไปไหน จึงเป็นมาร์คที่ต้องเดินเข้าไปหา และจับมือข้างซ้ายยองแจขึ้นมา

" แต่งมั้ย " มาร์คยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆและอมยิ้ม

" แต่งสิยองแจฮยอง " แบมแบมเดินเข้ามาใกล้ๆและผลักยองแจเข้าไปหามาร์ค

" แต่งสิยองแจ " จินยองคะยั้นคะยออีกคน

" แต่งยองแจแต่ง " แจบอมก็มายืนยิ้มอยู่ตรงหน้าทั้งสองคน

" ตอบตกลงสิยองแจ " แจ็คสันพูดออกไมค์อยู่ในบูธดีเจของตัวเอง

" มาร์คฮยองสวมแหวนเลย " ยูคยอมเดินเอาไหล่มาชนมาร์คเบาๆให้หยิบแหวนขึ้นมาสวมให้ยองแจ

" แต่งมั้ย " มาร์คถามยองแจอีกรอบ

" แต่ง " ยองแจตอบออกมาอย่างแผ่วเบาและยื่นมือออกไปรับแหวนที่มาร์คกำลังค่อยๆสวมเข้าไปบนนิ้วนางข้างซ้ายของตัวเอง

พอสวมแหวนเสร็จมาร์คดึงยองแจมาจูบอย่างดูดดื่มกลางเวทีและท่ามกลางเสียงโห่ร้องและกรี๊ดแสดงความดีใจให้กับทั้งคู่

ยองแจดีใจจนน้ำตาไหลออกมาและกอดมาร์คไว้แน่น ทั้งสองคนกอดกันแน่นด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มของความสุขฉาบอยู่บนนั้น

" เค้าไปรักกันตอนไหนวะ " แบมแบมสะกิดถามยูคยอมที่ยืนอยู่ข้างๆ

" นั่นสิรักกันตอนไหนวะ " ยูคยอมก็ถามกลับมาด้วยสีหน้างงๆไม่แพ้กัน

" เห็นมันเกลียดกันจะตาย มันรักกันตอนไหนวะ " แจ็คสันขยับเข้ามาหาสองแสบ

" เกลียดกันมาเป็นปี รักกันบนเวทีซะงั้น " แจบอมขยับเข้ามารวมกับทั้งสามคน

" ดูแล้วไม่น่าเพิ่งรักกันบนเวทีอ่ะ " จินยองพูดแล้วหันไปยิ้มให้เพื่อนๆที่ยืนอยู่ข้างๆกัน

" ถ้ามีแฟนแล้วแต่ไม่กล้าบอกใครๆเราไม่ควรมี " มาร์คดึงยองแจให้เข้ามายืนรวมกับเพื่อนๆ

" เราจะเกลียดกันแบบนี้ไปตลอดใช่มั้ยฮยอง " ยองแจเงยหน้าขึ้นพูดและยิ้มให้กับคนตรงหน้า

" มีใครรับรู้บ้างล่ะว่าเราเป็นแฟนกัน " มาร์คก็ส่งยิ้มแห่งความสุขกลับมาให้คนในอ้อมกอดเหมือนกัน

" แล้วเราเคยรักกันตอนไหน " ยองแจพูดแล้วสบตามาร์คพร้อมรอยยิ้มแห่งความสุขไม่แพ้กัน

" อืม!ความรักของเรามันไม่เคยชัดเจนอยู่แล้ว " มาร์คพูดและดึงยองแจมาจูบอย่างดูดดื่มอีกครั้ง 

ทุกคนในร้านและบนเวทีต่างตบมือ และอวยพรให้กับความรักของคนทั้งคู่ เป็นความรักที่น่ารักมากจริงๆ ความรักที่รู้กันอยู่แค่สองคน ฉากหน้าคือคนที่เกลียดกัน แต่ฉากหลังคือคนที่รักกันมากอย่างลึกซึ้งโดยที่ไม่มีใครรู้ ร้ายจริงๆ มาร์คแจ ^ ^



# # # # # # # # #






ขอบคุณรีดทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ
ไรท์แต่งไว้หลายเรื่องเลยค่ะ 
ฝากอ่าน ฝากเม้นต์ติชมกันหน่อยน้า
แรงใจของคนเขียนอยู่ที่กำลังใจของคนอ่านค่ะ









ผลงานอื่นๆ ของ Perfect honey

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

9 ความคิดเห็น

  1. #9 Thananya_Wongnok (@Thananya_Wongnok) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 01:14
    แง้งงงน่ารักกก
    #9
    0
  2. #8 เรย์รี่
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 21:07

    น่ารักมากกกก ชอบมากค่ะ ขอกันบนเวทีเลยน้าาา

    #8
    0
  3. #7 bookkkk (@noeypopularlove) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 05:37

    อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ฮื้ออออออออ ไม่ไหวแล้วววว มันดีมากๆๆๆเลย แต่งอีกนะคะ สู้ๆๆๆๆๆค่ะ ชอบบบบบ
    #7
    0
  4. #6 pa_ern (@pa_ern) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 00:28
    อื้อหือออออ ชอบจัง น่ารักกกด
    #6
    0
  5. #5 JaeJaeChoi (@JaeJaeChoi) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 06:18
    โง้ยยยย น่ารักๆๆๆๆๆ
    #5
    0
  6. #4 lettuce_otter (@pakkad2529) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 19:11
    ละมุนหัวใจ
    #4
    0
  7. #3 ติ๊งต๊อง
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 06:42
    จะเอาเเบบนี้อีกอ่ะ ละมุนมากเลยอ่ะไรท์ ช๊อบชอบ
    #3
    0
  8. #2 เบญจมาศ โสภาที
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 21:32
    ก่อนอ่านเราก็ดูว่าใครแต่ง. ดูแล้วมันไม่ใช่ไรท์. แล้วก็อ่านจนจบ. แล้วมาเห็นว่าเป็นไรท์ดีใจมากเลย. ส่วนตัวชอบฟิคของไรท์อยู่แล้ว. แล้วมาอ่านเรื่องนี้ไรท์สุดยอดเลย. เราชอบ. สนุก. ตอนจบก็ได้ใจ. ฟินสุดๆ. อ่านแล้วมีความสุข. มาแต่งต่อนะค่ะ. ไม่ว่าจะฟิคยาวหรือสั้น. ขอให้ไรท์แต่งก็พอได้หมด. สู้ๆนะค่ะไรท์. จะเป็นกำลังใจให้ไรท์ตลอด. สู้ๆค่ะรักไรท์รักมาร์คแจ
    #2
    1
    • 17 มีนาคม 2561 / 21:47
      ไรท์เปลี่ยนชื่อเฉยๆ ฟิคสั้นแต่งง่ายดี ไม่ต้องคิดเยอะ ขอบคุณนะคะเป็นกำลังใจที่ทำให้ไรท์แต่งต่อจนจบมาตลอดเลยค่ะ ^ ^
      #2-1
  9. #1 Nattawan
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 09:32
    ฟินนนนนนนนน แต่งต่อไปเรื่อยๆๆๆนะไรท์ เราชอบฟิคทุกเรื่องของๆรท์เลย
    #1
    0