The Celestia ! เมื่อผมในร่างสาวน้อยกับสงครามคัดเลือกเทพเจ้าที่ต่างโลก

ตอนที่ 17 : อุโมงค์ II

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 244
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    4 ธ.ค. 60

           สาวสวมแว่นพยักหน้าเห็นด้วยก่อนจะประคองบริเวณหน้าอกและอีกข้างช้อนขึ้นใต้เข่าเพื่อยกเธอในท่าอุ้มเจ้าหญิง ฟีเรียเห็นแบบนั้นจึงอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมถึงไม่ใช่เวทมนตร์ที่ยกหล่อนมาจนถึงเมื่อครู่อีกครั้ง

            “อัญมณีมันมีจำกัด เลยต้องประหยัดเอาไว้ ตามมาสิฟีเรีย”

            เซร่ายกร่างและเดินนำไปจนลืมกระเป๋าทิ้งเอาไว้ ฟีเรียเห็นมันจึงพยายามสะพายมันไปด้วย ความหนักของกระเป๋าทำเอาฟีเรียเข่าทรุดไปครั้งหนึ่งก่อนจะเดินตามไป

            “ค่ะ” ฟีเรียกัดฟันขานรับเพราะความหนักที่อยู่ด้านหลัง

            เมื่อทั้งสองเดินไปตามพื้นหินได้ไม่นานเสียงอุทานของฟีเรียดังขึ้น เธอเหยียบเข้ากับพื้นลื่นทำให้เธอล้มลงไปบั้นท้ายกระแทกกับพื้นหิน ถึงเธอจะพยายามทรงตัวแต่เพราะกระเป๋าหนัก ๆ ที่ด้านหลังจึงยากเกินไป

            “ทำไมเธอถึงล้มทั้งที่มันไม่มีอะไรบนพื้นล่ะนั่น” เซร่าหันมาหาต้นเสียงและเอ่ยถามด้วยความรู้สึกเป็นห่วง จนกระทั่งเหลือบไปเห็นกระเป๋าที่ด้านหลัง เธอเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าลืมแบกกระเป๋ามาด้วยจนต้องตกไปเป็นภาระของฟีเรีย

            “ฉันไม่ค่อยถูกกับแสงสลัว ๆ น่ะค่ะ” เพราะความมืดทำให้เกิดความกลัว และแน่นอนทำให้เกิดความลำบากด้วย ดวงตาที่มองทางข้างหน้าไม่เห็นก็ไม่ต่างจากมืดบอดหรอก แสงไฟในอุโมงค์นี้มันน้อยเกินไปแล้ว ควรจะมาติดโคมไฟเพิ่มบ้างนะ

            “มาเดินข้าง ๆ ฉันสิมา” เซร่าร่ายมนตราบทเดิมก่อนจะละมือที่พยุงหลังเข่าเธอมาหยิบอัญมณีเม็ดเดิม “ไรเซ่” เมื่อร่ายจนจบบท เธอก็บอกให้ฟีเรียปลดเป้ที่สะพายอยู่ซะ โดยลมหมุนกระเป๋าเข้าใกล้ร่างไร้สติ มันค่อย ๆ ยกหล่อนขึ้นอย่างช้า ๆ

            “ไหนบอกว่าต้องประหยัดอัญมณีไงคะ ?”

            คำถามนี้ไม่ได้ถูกตอบ เซร่าส่งเพียงรอยยิ้มมาให้เท่านั้นก่อนจะคว้ามือฟีเรียมาจูงอีกครั้ง ทำให้เธอตกใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะทำความเข้าใจกับสถานการณ์ตรงหน้าจนเสร็จ

            เซร่าจูงฟีเรียเดินต่อในอุโมงค์ส่งน้ำอยู่สักพัก โดยร่างไร้สติก็ถูกลมหมุนยกตามมาเช่นกัน แสงสว่างที่ไม่ได้มาจากโคมไฟเล็ดลอดเข้ามาให้พวกเธอเห็นแล้วในตอนนี้

            ที่บริเวณปลายอุโมงค์ทางออกมีกรงเหล็กปิดอยู่ โดยมีประตูเหล็กบานเล็กอยู่ที่อีกฝั่งของคูน้ำ ด้านหลังมีแม่กุญแจตัวใหญ่คล้องอยู่

            ซึ่งด้านหลังกรงเหล็กนั่นมีบันไดไว้ใช้ขึ้นลงและมันอยู่ฝั่งเดียวกับประตู ความสูงของบันไดพอ ๆ กับเพดานอุโมงค์

            เมื่อเซร่าเห็นแบบนั้นก็หันไปยิ้มให้ฟีเรีย มันทิ้งความสงสัยเอาไว้มาก เธอก้าวถอยหลังชิดกำแพงและใช้ลมหมุนยกร่างข้ามไปอีกฟากก่อน ขณะที่ฟีเรียพยายามคิดหาทางข้ามคูน้ำนอกจากเดินฝ่าไป เซร่าเริ่มก้าวเท้าไปด้านหน้าโดยไม่ละมือที่จูงเธออยู่

            “ฟีเรีย วิ่งแล้วกระโดดพร้อมกันนะ”         

            “หนึ่ง....สอง !!” เมื่อถึงบริเวณขอบทางเดินเธอให้สัญญาณก่อนจะก้าวกระโดดออกไป โดยแรงกระชากของเธอดึงฟีเรียตามมาด้วย ฟีเรียที่จมอยู่กับความคิดเมื่อครู่จึงไม่มีเวลามาตัดสินใจตรงหน้านอกจากกระโดดตามแรงนั้นไปอย่างไม่ทันได้คิดว่าหากตกลงคูน้ำจะเป็นเช่นไร โดยมีเสียงร้องลั่นของฟีเรียดังขึ้นเมื่อถูกกระชากลอยขึ้นกลางอากาศ

            “อะเดี๋ยว !” เธอเหลือบไปเห็นปลายเท้าของเซร่า บริเวณที่ปลายเท้าจะแตะนั้นไม่ได้ใกล้กับขอบอีกฝั่งเลยแม้แต่น้อย สิ่งแรกที่เธอคิดคือตัวเปียกแน่ ๆ

            ทว่าเซร่านำแขนข้างที่ว่างยื่นไปด้านหน้าตั้งฉากกับไหล เธอใช้ฝ่ามือหันไปทางอัญมณีที่ลอยอยู่อีกฝั่งจากนั้นก็กำมือดึงเข้าหาตัว

            อัญมณีสีเขียวขยับใกล้เข้ามาทันที ลมหมุนนั่นช่วยพยุงเท้าของเธอและฟีเรียจนมายังพื้นอีกฟากหนึ่งได้อย่างเฉียดฉิว

            “เกือบไปแล้วนะเนี่ย” เซร่าหัวเราะเล็กน้อยให้กับการกระทำของเธอเมื่อครู่

            “ทะ...ทำบ้าอะไรของเธอหะ อยากตัวเปียกมากรึไง !”

            เข่าของฟีเรียทรุดลงกับพื้นทันทีที่ถึงอีกฟาก ในใจวูบหนึ่งก็ตกลงไปที่ตาตุ่มเมื่อคิดว่าตัวเองจะต้องเปียกโดยไร้เหตุผลซะแล้ว แต่หากลองคิดให้ดีแล้วการเปียกพร้อมกับหญิงสาวตรงหน้าก็ไม่ใช่เรื่องแย่สักทีเดียว

            “แล้วมันเปียกไหมละ”

            “แล้วถ้าตกไปจะทำยังไงละคะ !”

            “ไม่ตกไปก็พอแล้วหนิ” เซร่าเดินไปคว้าหินอัญมณีที่ใช้เมื่อครู่ มันมีสีหมองคล้ำกว่าเก่า เธอเก็บมันใส่กระเป๋าและเดินตรงไปที่ประตู โดยทิ้งให้ฟีเรียนั่งพักสักครู่

            “แล้วจะทำยังไงกับเจ้านั่นละคะ” ฟีเรียเหลือบไปเห็นแม่กุญแจเหล็กล็อคประตูกรงนี้เอาไว้จึงชี้ไปเพื่อนำสายตาเซร่า

            “อันที่จริงมันก็คล้องไว้อย่างนั่นแหละนะ”

            เซร่าขยับดึงแม่กุญแจออกจากประตูกรงเหล็กอย่างง่ายดาย เสียงสนิมดังขึ้นที่ขอบด้านหนึ่งของประตูเมื่อเธอผลักประตูออกไป ที่เธอรู้แบบนี้ก็เพราะคุณยายเขียนเอาไว้ที่ท้ายจดหมายก่อนจะลงชื่อของตัวเอง

            เซร่าสะพายกระเป๋าขึ้นบ่าก่อนจะช่วยฟีเรียพยุงร่างไร้สติขึ้นเดินออกจากประตูไป เธอไม่ลืมที่จะแขวนแม่กุญแจเข้าที่เดิม คูน้ำนั่นไม่ได้สิ้นสุดอยู่ที่ปลายประตูนี้ที่ด้านตรงข้ามยังมีกรงเหล็กขั้นเอาไว้อยู่

            แสงสว่างจากธรรมชาติทำให้พวกเธอทั้งคู่ต้องหรี่ตาลงและนำมือที่ว่างบังตาเอาไว้เนื่องจากสายตาที่เคยชินกับความมืดจึงต้องปรับให้เข้ากับแสงเสียก่อน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

117 ความคิดเห็น

  1. #111 Yu - k'ami (@wonder-wind) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 01:42
    การผจญภัยใต้ท่อระบายใกล้สิ้นสุดลงแล้วว
    #111
    0
  2. #70 LLพ้ใจตัวLoJ (@zymethza55) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 09:35
    ตกน้ำ ตกสิ // ถือกล้องรอถ่ายรูปอยู่
    #70
    0
  3. #66 Aoohapyn (@apyn666aoo) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 17:11
    รู้สึกค้างครัช5555
    รอ
    #66
    0