| REBORN ; KHR | – Aki บทเพลงแห่งท้วงทำนอง –

ตอนที่ 1 : CHAPTER 01 :: " ทักทาย ... "

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 967
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    18 พ.ค. 62

“ CHAPTER 01 ”

{ ทักทาย ... }



' บทที่1 '

Writer - บลูเบล








-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-




     "อาจังงง"

    น้ำหนักของเพื่อนสาวที่กระโดดเกาะคอเธอ ทำให้ 'ฮิเมมิโกะ อากิ' หันไปมองอย่าวงุนงง เด็กสาวกระพริบตาปริบๆไม่ได้ผลักออกและไม่ได้ตอบรับเสียงเรียก

               "อาจัง ! คิดถึงจังเลยย !"

               คำพูดของเพื่อนสาวทำอากิหัวเราะเบาๆ วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรก นักเรียนบางคนก็ตื่นเต้น บางคนก็เบื่อหน่าย แต่ที่ขาดไม่ได้เลยคือเสียงพูดคุยเรื่องราวในวันปิดเทอม ตอนนี้เริ่มมีคนทยอยมากันแล้วเพราะเป็นเวลาไม่เช้าไม่สาย

               "อากิจัง อรุณสวัสดิ์"

               "หวัดดีนะ ฮิเมมิโกะ"

               "ยังดูดีเหมือนเดิมเลยนะยะ"

               นักเรียนที่มาถึงหลังจากวางกระเป๋าเสร็จก็รีบปรี่มามุงโต๊ะเธอจนตอนนี้รอบข้างเธอมีแต่เพื่อนๆรายล้อม อากิยกยิ้มบางเบาส่งให้เพื่อนๆทุกคน แต่ละคนก็เริ่มหาเรื่องพูดคุยหรือบางคนก็ถามเธอไปมาว่าปิดเทอมไปทำอะไร

               เรียกได้ว่าโต๊ะเธอเป็นจุดศูนย์กลางของห้องเลยทีเดียว

คุยเล่นกันสักพักนักเรียนก็เริ่มทยอยมาจนเกือบจะเต็มห้อง ทุกคนที่เพิ่งเข้ามาสังเกตเห็นอากิก็ยิ้มแป้นจนแก้มแทบปริ

               "ปีนี้ได้อยู่ห้องเดียวกันอากิจังด้วย!"

               "กรี๊ดด อรุณสวัสดิ์นะคุณฮิเมมิโกะะ"

               "ปีนี้ก็รบกวนด้วยนะคะ"

               คำพูดต่างๆนาๆที่เธอได้ยินเป็นประจำ บรรยากาศเปิดเทอมที่แสนคุ้นเคย อากิยังคงยกยิ้มเป็นเอกลักษณ์ให้เพื่อนทุกคนที่มองเห็น หลายๆคนหน้าแดง บางคนหันหน้าหนีก็มี ซึ่งมันเป็นปฏิกิริยาที่เธอชินแล้ว

               ไม่ใช่ว่าหลงตัวเองแต่คนเจอปล่อยมันก็เลยไม่ค่อยแปลกใจอะไรเท่าไหร่...

               "เฮ้ย! เจ้าห่วยสึนะสารภาพรักกับอดีตดาวโรงเรียนเคียวโกะวะ"

               ประโยคของใครคนหนึ่งในห้องเป็นตัวจุดฉนวนให้เพื่อนๆคนอื่นเริ่มไปมุงกันที่หน้าต่าง อากิเท้าคางลงกับโต๊ะพยายามเค้นความคิดว่าเจ้าห่วยสึนะที่ว่าเป็นใคร

               ที่จำไม่ได้ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเธอจัดว่าเป็นคนอัธยาศัยดีเลยมีคนรู้จักค่อนข้างเยอะ ให้ไปนั่งจำชื่อของทุกคนในโรงเรียนก็ใช่เรื่อง แต่ถ้าเห็นหน้าก็ว่าไปอย่าง

               "นี่ ซาโยริ สึนะคือไหนเหรอ?"

               ถามเพื่อนสาวที่อยู่ข้างๆอย่างสงสัย ซาโยริหันมามองเธอเล็กน้อย อีกฝ่ายทำหน้าราวกับครุ่นคิดก่อนจะตอบ "อ๋อ ผู้ชายผมฟูๆสีเปลือกไม้ที่ชอบทำตัวซุ่มซ่ามแถมเป็นที่โหล่ของห้องไง แต่แหม คนแบบอาจังไม่รู้จักก็ไม่แปลกหรอกเนอะ"

               อีกฝ่ายส่งยิ้มขี้เล่นมาให้ อากิยกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง เธอเริ่มรู้สึกคุ้นๆขึ้นมาแล้ว ถ้าเรื่องที่โหล่กับความซุ่มซ่ามก็มีไม่กี่คนหรอกที่เธอได้ยินข่าวลือปล่อยๆ

          ก็น่าจะเป็นเขาคนนั้น เพื่อนที่อยู่ใกล้บ้านเธอ ซอยถัดไปแต่เพราะไม่ได้สนิทกันเลยไม่ได้เจอกันหรือพูดคุยกันสักเท่าไหร่

            และอากิเองก็ไม่คิดจะสนใจเหมือนกัน

               เหลือเวลาอีกไม่กี่นาทีก็ได้เวลาเริ่มเรียนแล้ว เสียงเปิดประตูเรียกความสนใจของคนในห้องให้หันไปมอง อากินั่งอ่านสมุดเลคเชอร์ของปีที่แล้วเป็นการทบทวนความรู้เงียบๆคนเดียวไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่

               ฟังจากเสียงรอบข้างก็รู้ว่าไม่ใช่คุณครู ถ้าเป็นคุณครูแค่เปิดประตูทุกคนก็เงียบแล้วแต่นี่กลับเป็นเสียงหัวเราะตลกขบขันของทุกคน

               "ฮ่าๆเจ้าห่วยสึนะเนี่ยนะสารภาพรัก"

               "เคียวโกะจังอย่าไปสนใจเลยนะ"

               แต่ชื่อของคนมาใหม่ทำอากิชะงัก เธอเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของบทสนทนา ภายใต้กรอบแว่นกลมอากิมองสำรวจอีกฝ่ายเงียบๆ เธอจำอีกฝ่ายได้แล้ว ผู้ชายที่มีแต่ข้อเสียเต็มไปหมด ข่าวลือส่วนมากก็เป็นของเขาคนนี้แหละ

               น่าแปลกใจที่อีกฝ่ายดันชอบเคียวโกะ แต่ถึงยังงั้นเธอก็ไม่คิดจะใส่ใจ

               ก็นะ เขาจะชอบใครแล้วเกี่ยวอะไรกับเธอล่ะ?

               สึนะหรือซาวาดะ สึนะโยชิก้มหน้าด้วยความอับอายเดินไปนั่งที่ตนเองเงียบๆ เธอรู้สึกสงสารอีกฝ่ายเล็กน้อยที่โดนแซว สงสัยปีนี้ก็คงไม่แคล้วตกเป็นข่าวลืออีกเป็นแน่

               การเรียนเริ่มขึ้น เวลาเล่นก็หมดลง ทุกอย่างตกอยู่ในความ                    เงียบเมื่อครูผู้สอนเข้ามา อากิเก็บสมุดจดลงก่อนจะหยิบหนังสือวิชาที่ต้องเรียนขึ้นมา เธอไม่ได้เป็นเด็กเรียนแต่เธอไม่ชอบเวลาไม่ได้ทำอะไร ถ้าหากเธอเบื่อๆก็หยิบสมุดโน๊ตขึ้นมาอ่าน ถ้าเธอไม่มีอะไรทำก็หยิบโจทย์เลขขึ้นมาแก้

               จะบอกยังไงดีล่ะ เอาเป็นว่าเธออยู่นิ่งๆไม่ได้ก็แล้วกัน

               ช่วงเวลาน่าเบื่อผ่านไป ตอนนี้เป็นเวลาพักเที่ยงแล้ว อากิหยิบข้าวกล่องออกมาจากกระเป๋าก่อนจะเอาขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะ เสียงพูดคุยจ๊อกแจ๊กดังขึ้นไม่ขาดสาย ผู้คนรอบข้างเธอก็เริ่มมามุงที่โต๊ะเธอเฉกเช่นทุกวัน อากิกินข้าวกล่องไปเงียบๆ ยิ้มบ้าง หัวเราะบ้าง พูดคุยบ้างเป็นปกติเหมือนทุกวัน

               เมื่อจัดการข้าวกล่องหมดก็หยิบสมุดขึ้นมาอ่าน วันนี้คุณครูให้การบ้านอะไรบ้างนะ -

               "อาจัง! ไปโรงยิมกัน!"

               ไม่ทันได้หยิบการบ้านมาทำ ซาโยริก็มาลากเธอไปซะก่อน แม้จะงุนงงว่าไปทำไมแต่ก็ยอมเดิมตามไปเงียบๆให้อีกฝ่ายดึงกึ่งลากไป

               @โรงยิมนามิโมริ

               ผู้คนมากมายมายืนกันแน่นราวกับรอดูอะไรบางอย่าง อากิเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัยก่อนจะได้ซาโยริเป็นคนอธิบาย

               "ซาวาดะโดนรุ่นพี่นิชิมูระท้าดวลแหละ!"

               "ห้ะ?"

               เธอเผลออุทานออกมาอย่างลืมตัว คนแบบซาวาดะ สึนะโยชิ จอมห่วยประจำชั้นคนนั้นน่ะเหรอจะโดนท้า เรื่องนี้มันต้องเกี่ยวกับเรื่องเมื่อตอนเช้าแน่ๆ และอากิเองก็ค่อนข้างมั่นใจในการเดาของเธอซะด้วย

               ...

               เป็นไปตามคาด -

               ซาวาดะเดินเข้ามาในโรงยิมด้วยท่าทางกล้าๆกลัวๆ ผู้คนรอบข้างต่างส่งเสียงเชียร์ไม่ขาดสาย

               "เรามาแข่งกัน ถ้าใครชนะคนนั้นได้เคียวโกะจัง!"

               ใช้ผู้หญิงเป็นของรางวัลงั้นเหรอ

               ช่างเป็นคนที่น่ารังเกียจอะไรแบบนี้

               อากิไม่สบอารมณ์เท่าไหร่เมื่อได้ยินคำพูดของรุ่นพี่คนนั้น ยอมรับว่าเธอไม่ชอบให้เอาใครมาเป็นรางวัล และเธอจะยิ่งเกลียดมากขึ้นไปอีกถ้าคนๆนั้นเห็นผู้หญิงเป็นแค่สิ่งของ

               อากิเตรียมจะเดินเข้าไปห้าม ดูยังไงซาวาดะก็เป็นฝ่ายเสียเปรียบ เธอไม่ได้เกลียดซาวาดะถึงขนาดจะให้อีกฝ่ายตกเป็นหัวข้อบทสนทนาให้ผู้คนนินทา หัวเราะเยาะเย้ยหรือดูถูก แต่ยังไม่ทันได้เดินออกไปก็มีมือแกร่งมาจับข้อมือเธอไว้ซะก่อน อากิหันหน้าไปมองเจ้าของมือเล็กน้อยคล้ายสงสัยก่อนจะเบิกตากว้างจนแทบถลน

               "หัวหน้าคณะกรรมการคุมกฏ?"

               ใช่ เขาคนนั้นคือฮิบาริ เคียวยะ

               ผู้ชายที่ใครๆก็ต่างบอกเธอเป็นเสียงเดียวกันเลยว่าห้ามเข้าไปยุ่ง เลี่ยงได้เป็นเลี่ยง หนีได้เป็นหนี !

               แล้วทำไมเขาคนนั้นถึงได้มาห้ามเธอล่ะ ?!

               เพราะบริเวณที่เธออยู่เป็นมุมอับคน ฮิบาริ เคียวยะก็ดูท่าจะไม่ชอบใจเท่าไหร่ที่ต้องมาในสถานที่ที่มีผู้คนเยอะแยะมากมายขนาดนี้

               "คุณไม่ต้องไป ยังไงผมเองก็มีหน้าที่ในการตัดสิน"

               ไม่รอให้เธอหายงุนงง หัวหน้ากรรมการคุมกฏก็เดินตัวปลิวไปกลางสนาม อากิยืนนิ่งกับที่เหมือนเจอผีกลางวันแสกๆ คนหยิ่งแบบนั้นน่ะเหรอมาคุยกับเธอ?

               บ้าบอ ! ให้ตายสิ สงสัยเมื่อคืนนอนดึกไปแน่ถึงได้เห็นภาพหลอนแบบนี้ (จริงๆเข้านอนตั้งแต่3ทุ่ม - )

               การแข่งผ่านไปสักพักซาวาดะเองก็ดูผิดปกติ จู่ๆเขาก็ดูใจร้อนแถมราวกับเป็นคนละคน อากิกระพริบตาปริบๆมองผู้ชายที่เข้าไปคล่อมรุ่นพี่ก่อนจะออกแรงดึงเส้นผมจนอีกฝ่ายแทบหัวโล้น

               เอ่อ... เอาเป็นว่าเธอจะแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเหมือนคนไม่เคยมาดูการแข่งละกันนะ

               เมื่อรู้ผลแพ้ชนะเธอก็เตรียมตัวเดินออกไปข้างนอก พลันสายตาไปสะดุดกับร่างของผู้ชายผมสีเทาควันบุหรี่ ท่าทางอีกฝ่ายคล้ายนักเลงจนอากิสงสัย ถึงเธอจะจำทุกคนในสายชั้นได้ไม่หมดแต่เธอก็มั่นใจเกือบเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ว่าเธอไม่เคยเห็นเขามาก่อนในโรงเรียน

               บางที... อาจเป็นรุ่นน้องก็ได้ละมั้ง?

               คิดปัดๆให้หายข้องใจ อากิเดินกลับห้องเรียนเมื่อรู้ว่าเหลือเวลาอีกไม่กี่นาทีก็จะเข้าคาบเรียนช่วงบ่าย

               .

               .

               .

               ตกเย็นเวลาเลิกเรียนก็มาถึง นักเรียนทุกคนต่างกู่ร้องด้วยความดีใจ บางคนก็ชวนกันไปเล่นเกม บางคนก็ชวนกันไปคาราโอเกะหรือบางคนดีใจหน่อยก็ชวนเพื่อนไปเล่นที่บ้าน แต่สิ่งที่ขาดไม่ได้เลยคือการโบกมือลาใครสักคน

               ใครคนนั้นก็คือเธอเอง -

               "อากิจัง บ๊ายบายน๊า พรุ่งนี้เจอกัน"

               "คุณฮิเมมิโกะ ไว้เจอกันนะคะ"

               "อาจัง พรุ่งนี้เจอกันน๊า"

               "กลับดีๆล่ะฮิเมมิโกะ"

               เธอเองก็ตอบรับคำของทุกคนเหมือนกัน อากิเก็บของใส่กระเป๋า เธอออกจากห้องเป็นคนเกือบท้ายๆเพราะต้องลบกระดานและเก็บกวาดห้อง ไม่ใช่เวรเธอหรอก เธอแค่ไม่รีบกลับเฉยๆ

               ฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีบ่งบอกเวลาได้เป็นอย่างดี อากิเดินลงมาจากชั้นสองด้วยท่าทีสบายๆไม่รีบร้อน ขณะใส่รองเท้าเตรียมกลับบ้านก็เห็นร่างผู้ชายคุ้นหน้าคุ้นตากำลังเดินกลับอยู่

               อากิรีบเร่งฝีเท้าวิ่งตามอีกฝ่ายให้ทัน ก่อนจะสะกิดไหล่อีกฝ่ายเบาๆ

                "เฮือก! ค - คุณอา - ไม่สิ คุณฮิเมมิโกะ? "

               ซาวาดะหันมามองเธอ เขามีท่าทีตกใจเล็กน้อยที่เห็นว่าคนข้างหลังเป็นเธอ อากิเลือกส่งยิ้มบางๆให้คนขี้ตกใจก่อนจะเมินสายตาและท่าทางของเขา ดวงตากลมโตมองขึ้นมองลงสำรวจใบหน้าเนียนที่มีรอยแผล

               รอยถลอกไม่เยอะมาก แต่บางจุดก็เป็นแผลอยู่เหมือนกัน

               เมื่อเห็นแบบนั้นก็หยิบพาสเตอร์ลายคุณกระต่ายที่พกติดตัวอยู่เป็นประจำออกมาจากกระเป๋ากระโปรงก่อนก่อนจะเอื้อมไปแปะบนแก้มอีกฝ่ายเบาๆ

                 "เอ๊ะ?"

               ซาวาดะที่ตอนแรกหลับตาปี๋ลืมตามามองเธองงๆ เธอส่งยิ้มบางๆให้ซาวาดะ

               "เห็นว่าตอนกลางวันโดนท้านิ เก่งจังนะที่ชนะมาได้"

               ค่อนข้างน่าเหลือเชื่อและน่าตกใจไปพร้อมๆกัน

               "แหะๆ"

               ซาวาดะเกาหัวแก้เก้อ ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อน่าเอ็นดู อากิอมยิ้มขบขันมองอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน

               "ว่าแต่คุณอ - ฮิเมมิโกะกลับดึกจังเลยนะครับ"

               "เรียกฉันอากิก็ได้ ที่กลับช้าแค่ทำความสะอาดห้องจนเกือบลืมเวลาน่ะ"

               เธอตัดสินใจเดินกลับพร้อมๆซาวาดะ อีกฝ่ายมีอาการประหม่าอย่างเห็นได้ชัด ดูก็รู้ว่าไม่เคยเดินกับผู้หญิง

              "เอ๋? วันนี้เวรคุณอากิเหรอครับ?"

               เธอส่ายหน้าปฏิเสธ

               "แค่เบื่อน่ะ"

               "แปลกคนจังเลยนะครับ ผมไม่คิดว่าจะได้กลับกับคุณอากิด้วยซ้ำ"

               ประโยคหลังอีกฝ่ายพูดเสียงเบาแต่เพราะตอนนี้มีกันแค่สองคนเธอเลยได้ยินมันชัดเจน อากิเลิกคิ้วมองอีกฝ่ายงุนงงเหมือนไม่เข้าใจประโยคเมื่อครู่

               กลับกับเธอแล้วแปลกตรงไหนกัน?

               ซาวาดะที่เห็นสีหน้าเธอก็ประหม่า มือหนาส่ายไปมาพัลวันจนอากิลอบยิ้มขบขัน คล้ายรู้ตัวซาวาดะหัวเราะแห้งๆกลบเกลื่อนส่งให้เธอ

               "คือคุณอากิเป็นคนที่มีเพื่อนเยอะน่ะครับ แถมยังเป็นดาวโรงเรียนอีก ผมเลยไม่คิดว่าจะได้กลับกับคนแบบคุณ"

               อากิหัวเราะเบาๆให้กับความคิดของอีกฝ่าย จริงๆแล้วเธอก็ไม่ได้มีเพื่อนเยอะอะไรขนาดนั้นหรอก ถ้าสังเกตุดูดีๆจะรู้ว่าบางครั้งเธอก็อยู่คนเดียว จะมีแค่เวลาทักทายกันหรือพูดคุยกันเท่านั้นแหละที่คนอื่นจะทักเธอ

               "อะไรกัน แค่นี้เองเหรอ ไม่ต้องห่วงนะ นายเองก็สนิทกับฉันได้เหมือนกัน"

               ไม่ได้โกหกนะ ถ้าเข้ามาคุยกับเธอ เธอก็ยินดีจะคุยตอบ ไม่ได้หยิ่งขนาดนั้นนนน

               "ค - ครับ... แหะๆ////"

               ซาวาดะเกาหัวด้วยความเคอะเขิน เดินไปเดินมาก็รู้ตัวว่าถึงซอยบ้านเธอแล้ว อากิโบกมือให้คนข้างๆเล็กน้อย

               "งั้นไปก่อนนะ ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะซาวาดะ"

               เธอหันหลังเตรียมเดินเข้าซอยแต่เสียงตะโกนไล่หลังทำให้เธอชะงักหันไปมองคนด้านหลังด้วยความสงสัย

               "ยังไงก็เรียกผมว่าสึนะก็ได้นะครับ! อากิจัง"

               อีกฝ่ายส่งยิ้มเจ้าเลห์มาให้ทำเอาเธอหน้าแดงไปชั่วขณะ อากิรีบสาวเท้าหนีอีกฝ่ายอย่างไว

               ให้ตายสิ เธอดันเจอเสือในร่างแมวซะแล้ว

               ไม่ใช่เสือธรรมดาด้วยนะ นี่มันพ่อเสือชัดๆ ! /////



-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-




= Talk or Writer =

                         ไรท์เตอร์ขอบอกเลยว่าสึนะไม่ได้ใสอย่างที่คิด ! 555555

ไรท์ยอมรับว่ามาช้า มาอีกทีก็วันเปิดเทอมเลย ฮือ;; สำหรับรีดเดอร์ที่รอเรื่องนี้ก็ขอบคุณมากนะคะ ช่วงนี้ไรท์จะทยอยรีไรท์ฟิคเนอะ ยังไงก็ฝากติดตามกันไปก่อนนะคะ !

                         สึนะแค่น้ำจิ้ม ของจริงยังไม่มา ! ---

                         ท่านฮิเองก็ออกมาเล็กน้อย เล็กน้อยมากจนไรท์นึกว่าตัวประกอบ แงงง๊ 55555




|『 บลูเบล 』|

{ ผู้แต่ง ; writer }


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

52 ความคิดเห็น

  1. #47 GhostFariy (@GhostFariy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 20:45

    สึนะ!!! นายมันร้าย!!!
    #47
    0
  2. #26 สาวชอบฝัน (@suna-gr) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 17:05
    ความใสซื่อนั่นหายไปไหนนนนนนน
    #26
    0
  3. #25 hoshijung (@fatin-creammy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 11:47
    ฮันแน่ สึนะคุง😏😏
    #25
    0
  4. #24 one outs (@oneouts) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 00:19

    สึนะเป็นหมาป่าในคราบลูกแกะไปแล้วววววว

    #24
    0
  5. วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 18:31
    ฮันเเน่สึนะะ
    #23
    2
  6. #22 Woruwalan (@Woruwalan) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 11:31
    ชอบรอนะค่าาา
    #22
    1
  7. #21 The Lost Dream (@praew0009) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 10:31
    พบคนอัพนิยายหนึ่งอัตตราแว้วววววววว ดีจายพี่มิซมาแล้ว~~~
    #21
    3
    • #21-1 บ ลู เ บ ล ; (@RiN_N) (จากตอนที่ 1)
      18 พฤษภาคม 2562 / 19:38
      มาแย้วววว รอคนนี้รอมานานตั้งแต่ปีที่แล้วเลยอ่ะจิ ถถถถถ
      #21-1
  8. #19 lundabean (@lundabean) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 10:05
    ชอบภาษาที่ใช้มาก ๆ เลยค่า น่ารักมาก สึนะเป็นหมาป่าห่มหนังแกะหรอเนี่ย ส่วนเคียวยะซังก็คือแหมมม
    #19
    1
    • #19-1 บ ลู เ บ ล ; (@RiN_N) (จากตอนที่ 1)
      18 พฤษภาคม 2562 / 19:37
      ขอบคุณค้าบบบ สึนะเรามันวร้ายๆ เคียวจังนี่อยากจะแหมไปถึงดาวอังคารเยย 555
      #19-1
  9. #18 ราดีนซิส ลีอา (@mainajaah) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 09:51
    สึนะเป็นหมาป่าในคราบลูกแกะสินะส่วนของจริงนี่น่าจะเป็นรีบอร์นเราเดานะ
    #18
    1
    • #18-1 บ ลู เ บ ล ; (@RiN_N) (จากตอนที่ 1)
      18 พฤษภาคม 2562 / 19:36
      โง้ววว สึนะเราใสๆจริงนะคะ! ถถถถ
      #18-1
  10. #17 cream_3390 (@cream_3390) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 07:44
    สึนะ หมาป่าในคราบลูกเเกะะ
    #17
    1
    • #17-1 บ ลู เ บ ล ; (@RiN_N) (จากตอนที่ 1)
      18 พฤษภาคม 2562 / 19:36
      ไม่ร้ายไม่ใช่สึนะค่ะ ! ---
      #17-1
  11. #16 จันทิรารัตน์ (@sunsiara) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 07:26

    แต่งดีมากๆเลยค่ะ ชอบๆๆๆๆ รออ่านอีกนะ
    #16
    1
  12. #15 Melon_kun (@Iool-miku) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 05:01

    ตายล่ะ มิซจังง ทำไมอัพดึกขนาดนี้ นี่ปอพึ่งตื่นนอนเองนะ โอ้ยยย
    ปล. นี่ปอเองนะ 555+
    #15
    1
    • #15-1 บ ลู เ บ ล ; (@RiN_N) (จากตอนที่ 1)
      18 พฤษภาคม 2562 / 19:35
      แงงงง ตอนนี้มีไฟต้องรีบปั่นเดี๋ยวกลับไปดองอีกง่าา แฮะๆ ;;
      #15-1
  13. #5 one outs (@oneouts) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 22:30

    น่าสนใจๆ

    #5
    0
  14. #3 Unun-Thunyamai (@Unun-Thunyamai) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 17:51
    สู้ๆนะคะไรต์ รออ่านอยู่ค่ะ! ชอบมากกกก จะรออ่านนะคะ! สู้ๆค่ะ!
    #3
    0