[Fic Fairy tail] my memories เธอจากความทรงจำ

โดย RBnanafa

เมื่อมีอะไรขาดหายไปจากความทรงจำ บางสิ่งที่จำไม่ได้ แต่ยังคงรู้สึกถึงเสมอ

ยอดวิวรวม

205

ยอดวิวเดือนนี้

44

ยอดวิวรวม


205

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


14
จำนวนรีวิว : ยังไม่มีคนรีวิว
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  30 ก.ค. 64 / 13:41 น.
นิยาย [Fic Fairy tail] my memories ͨҡç


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ทานตะวันกับพระอาทิตย์เป็นของคู่กันเสมอ เหมือนกันแบบฉันและเธอ เธอที่ช่วยฉันไว้โดยแลกกับบางสิ่ง แต่ฉันกลับจำเธอไม่ได้ อ่า...ให้มันได้แบบนี้สิไอ้โชคชะตา  แต่ก็ขอบคุณนะที่ทำให้ฉันรู้ใจตัวเองสักที เอาล่ะ นับจากนี้เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป
                                                  Natsu



ฉันมันคนเห็นแก่ตัว ทำให้ทุกคนต้องเจ็บปวดและลำบากอยู่เสมอ ได้โปรด อย่าพยายามจำฉัน การพยายามมันทำให้พวกนายต้องเจ็บปวด.....ตลกร้ายเหลือเกินนะที่มาเล่นกับความทรงจำของคนน่ะไอ้คุณโชคชะตา แต่แค่ได้เฝ้ามองในตอนนั้นมันก็ทำให้ฉันอยากจะชัดเจนกับตัวเองมากขึ้นจริงๆ  .......ฉันรักนายนะ N----
                                                  Lucy


















------------------------------------------


แฟนฟิกที่ได้แรงบันดาลใจมาจากการย้อนกลับไปดูแฟรี่เทลตั้งแต่ตอนแรกของไรท์ โง้ยยยย รักนาลูตั้งแต่ตอนแรกจริงๆ  นาลูสุดใจไปเลยค่า  แม้ว่าจะแอบมีเอนไปทางเกรย์ลูเพราะตอนแรกๆนัตสึดูไม่ใส่ใจในน้องลูซี่ของเราเลยก็ตามและน้องเกรย์ก็เหมือนจะถูกวางมาให้คู่กับน้องลูด้วย;-; แต่มันก็ชัดขึ้นเรื่อยๆจนอดคิดไม่ได้ว่านาลูเกิดมาเพื่อคู่กัน อะงึ้ยยย  
ไรท์สงสารน้องลิที่กลับมาก็กลายเป็นตัวประกอบ จริงๆน้องควรเป็นตัวละครที่สมเป็นคู่แข่งทางความรักกับน้องลูเพราะน้องลิเป็นเรื่องสมัยเด็กเป็นคนสำคัญในตอนนั้น กับน้องลูที่เป็นเพื่อนสนิทและเป็นคนสำคัญในตอนนี้ แต่ก็นั่นแหละ เหมือนน้องลิถูกส่งมาให้คู่นาลูไปกันได้ไกลกว่าเดิม แถมไปชงเค้าตอนภาคสอบระดับsที่เทนโรวอีก แค่นั้นก็ชัดมากแล้วว่าใครจะคู่กับนัตสึ(ในความคิดของไรท์ น้องลิเชียร์น้องลู งุ้ยย) //ไม่ร้องนะน้องลิ เดี๋ยวไรท์ปลอบเอง 

แม้จะสงสารน้องลิก็ตาม แต่ยังไงในใจไรท์ก็ยังคงNalu //ชูป้ายไฟวิ่งวนรอบบ้าน Naluจงเจริญ!




---------------------------------------------



















เอาล่ะ












พร้อมกันแล้วใช่ไหม?



















เชิญพบกับการสั่นคลอนโชคชะตากับความทรงจำ ณ บัดนี้     //เปิดม่าน

เนื้อเรื่อง อัปเดต 30 ก.ค. 64 / 13:41



 

โชคชะตามักชอบเล่นกับความรู้สึกของคนเสมอ

 

     "...คุณพ่อ คุณแม่กับคุณลูกหิวแล้วนะ"เสียงใสของสาวผมผมสั้นสีเงินผู้มีดีกรีเป็นน้องสาวของมิร่าเจน  นามลิซานน่า สตราอุสเอ่ยขึ้น

     "ไปสิ ไปหาอะไรกินกันลิซานน่า"ชายหนุ่มข้างๆเธอเอ่ยขึ้น เขาคือดราก้อนสเลเยอร์ไฟแห่งกิลด์แฟรี่เทล นัตสึ ดรากูนีล

     "เราก็หิวแล้วล่ะไอล์" แฮปปี้ เอ็กซ์ซีสต์สีฟ้าตัวเล็กบ่นอุบอิบพร้อมใช้เวทย์เอร่าสร้างปีกแล้วบินวนรอบๆทั้งสองคน

     "จะหวานกันไปถึงไหนวะ มดขึ้นตาไปหมดแล้ว"ชายหนุ่มผู้ใช้เวทย์น้ำแข็งและเดวิลสเลเยอร์กล่าว 

     "หวานเหวินอะไรของแกฟะไอ้ตาตก หิวก็ต้องไปกินข้าวสิ"คำพูดของนัตสึทำให้เกรย์ยกมือขึ้นมากุมขมับเบาๆ แม้จะแซวคนตรงหน้าไปแต่ก็แอบรู้สึกผิดกับอะไรสักอย่าง อะไรสักอย่างที่นึกไม่ออก

     นี่ก็จบศึกจากเซเรฟมาได้ร่วม3สัปดาห์แล้ว ทุกคนในกิลด์ใช้ชีวิตตามปกติ ดื่ม กิน  นอน เหล่าหนุ่มสาวแห่งแฟรี่เทลได้ใช้เวลาตลอด3สัปดาห์ในการฟื้นฟูเมืองละกิลด์ของพวกเขา ในขณะที่ทุกคนกำลังดูมีความสุขกับชัยชนะ แต่ลึกๆพวกเขาก็รู้สึกเหมือนมีอะไรขาดหายไป อะไรสักอย่างที่สำคัญกับพวกเขามากๆ อะไรสักอย่างที่เป็นเหมือนแสงสว่าง นึกให้ตายยังไงก็นึกไม่ออก เป็นความรู้สึกที่น่ารำคาญจริงๆ  

     หลังจากนัตสึ ลิซานน่าและแฮปปี้ทานอาหารเสร็จ ทั้งหมดก็เดินกลับตามถนนเส้นหนึ่ง ชายหนุ่มแหงนหน้าไปมองบ้านทีพึ่งเเดินผ่านมาอย่างงุนงงจนคนตรงหน้าอดสงสัยไม่ได้

     "ค...คุณพ่อเป็นอะไรไปน่ะ"

     "อะ...เปล่า แค่รู้สึกคุ้นแปลกๆน่ะลิซานน่า"

     "เอ๋! ฉันก็เหมือนกัน รู้สึกคุ้นๆแต่นึกไม่ออก"ลิซานน่าทำหน้าตกใจที่นัตสึรู้สึกเหมือนเธอ หลายวันที่ผ่านมานี้เธอมักจะเดินผ่านบ้านหลังนี้บ่อยๆ แต่ไม่ว่าเมื่อใดก็ตามที่เดินผ่าน เธอจะรู้สึกอุ่นใจอยู่เสมอ พอเดินออกไปก็รู้สึกเหมือนขาดอะไรสักอย่างไป นึกยังไงก็นึกไม่ออก

     "เรารู้สึกเหมือน ลืมอะไรสำคัญไปเลยไอล์"ไม่ใช่แค่ลิซานน่าและนัตสึ แม้แต่แฮปปี้เองก็รู้สึกเช่นกัน ตัวเขารู้สึกว่าปกติมันจะมีอะไรน่าสนุกเสมอ แต่ช่วงนี้เหมือนความสนุกนั้นหายไปแบบแปลกๆ ทั้งที่ก็ยังทำทุกอย่างตามปกติ

     "ช่างมันเถอะ นึกไปก็นึกไม่ออกไม่ใช่รึไง"นัตสึที่เห็นสีหน้าของทั้งสองที่กำลังกลุ้มใจจึงโพล่งออกมาเพื่อให้ทั้งคู่หยุดคิดมาก แม้ว่าลึกๆเขาก็อยากจะหาคำตอบให้ตัวเองเต็มที เขารำคาญตัวเองในเวลานี้มากๆ ความเจ็บปวดปะทุขึ้นทุกครั้งที่แหงนมองท้องฟ้ายามค่ำคืน ดวงดาวที่เรียงรายกันทำให้นัตสึรู้สึกสูญเสียบางสิ่ง แต่เขาได้ลองนึกแล้วนึกอีก นึกยังไงก็ไม่มีวี่แววว่าจะจำได้เลย มีเพียงความรู้สึกที่ชัดเจนขึ้นเท่านั้น ความรู้สึกโหยหาสิ่งที่เอื้อมไม่ถึง

     "นะ..นั่นสินะ เรากลับกิลด์กันเถอะ....คุณพ่อ"ไม่รู้ทำไม แต่ในตอนนี้เมื่อเธอเรียกเขาว่าคุณพ่อ ส่วนลึกในหัวใจของเธอกลับบอกว่าไม่ควรทำ คำๆนี้ไม่ควรพูดกับเขา แม้ในใจเธอไม่ได้มีเขาแบบเมื่อก่อนและเช่นกัน ใจของเขาก็ไม่ได้เป็นของเธอเช่นกัน แต่การที่เรียกแทนพ่อแม่ลูกแบบนี้มันทำให้รู้สึกทดแทนอะไรบางอย่างที่ขาดหายไปได้ชั่วขณะหนึ่ง อาจจะเป็นเพราะความรู้สึกดีๆที่ทั้งสองเคยมีให้กันตอนเด็กเป็นสิ่งค้ำประกันให้ยืนหยัดต่อ แม้ว่าจะไม่ได้รู้สึกแบบเดิมก็ตามที

     ทั้งสามเดินกลับมาที่กิลด์และใช้ชีวิตตามปกติ จนกระทั่งถึงเวลานอน

-บ้านของพี่น้องสตราอุส-

     ลิซานน่านอนล้มลงที่เตียง ความเจ็บจุกสุมขึ้นในอกแบบไม่รู้สาเหตุ ความอึดอัดค่อยๆก่อตัวขึ้น เธอส่ายหัวอย่างช้าๆพลางลุกไปดื่มน้ำ ก่อนจะกลับมานอนและหลับสนิท

      "ลิซานน่า ลิซานน่า"เสียงอันคุ้นหูเรียกชื่อของเธอ

      "เธอ...ใครกัน"เมื่อหันไปมองลิซานน่าเห็นหญิงสาวผมบลอนด์ที่มัดจุก2ข้าง เส้นผมกำลังพลิ้วไสวไปตามสายลมจางๆที่พัดมา สัดส่วนโค้งเว้าได้รูปดูคุ้นตา บรรยากาศรอบๆตัวเธอดูอบอุ่น สาวตรงหน้าเธอยิ้มบางๆก่อนจะเดินมาสวมกอดเธอ

      "ขอบคุณนะ "

      "เรื่องอะไร ..ธ...เธอเป็นใครกัน"ลิซานน่ารู้สึกตกใจที่คนแปลกหน้าเข้ามาสวมกอดเธอ แต่เธอก็ไม่ขัดขืนอ้อมกอดของหญิงสาว กลับกัน ยิ่งถูกกอดยิ่งรู้สึกโหยหา ยิ่งรู้สึกคุ้นเคย รู้สึกว่านี่แหละสิ่งที่เธอกำลังตามหา

      "เธอไม่จำเป็นต้องนึกให้ปวดหัวหรอกลิซานน่า เรา...ไปนั่งคุยตรงนั้นกันดีกว่า"หญิงสาวผมบลอนด์พูดและจูงลิซานน่าไปยังบริเวณที่ตนชี้

      ม้านั่งสีขาวถูกรายล้อมไปด้วยหญ้าสีทอง แซมด้วยดอกไม้หลากหลายชนิด ประกอบกับสายลมอุ่นๆที่พัดมา ทำให้ลิซานน่าคล้อยตามการชักจูงของคนตรงหน้าเธอ

      "ฟังฉันดีๆนะลิซานน่า พวกเธอไม่จำเป็นต้องพยายามนึกถึงสิ่งที่ไม่ควรนึก บางสิ่งที่แม้ว่าจะลืมไป"หญิงสาวเม้มปากกัดฟันเบาๆก่อนจะพูดต่อ

      "ขอแค่พวกเธอใช้ชีวิตอย่างมีความสุข แค่ทุกๆคนมีความสุขก็พอแล้ว"รอยยิ้มปรากฏบนหน้าของหญิงสาว แม้ดูผิวเผินอาจจะเห็นว่าเธอมีความสุขดี แต่เมื่อลิซานน่าจ้องมองไปยังดวงตาสีเปลือกไม้ตรงหน้า เธอก็รับรู้ว่า คนตรงหน้าเธอเจ็บปวดขนาดไหน นั่นไม่ใช่แววตาของคนที่มีความสุขสักนิด ลิซานน่าจับมือของหญิงสาวขึ้นมากตรงหน้า เห็นสัญลักษณ์ที่คุ้นเคย....สัญลักษณ์ของแฟรี่เทล

      "สิ่งที่พวกเราลืม....คือเธอ ใช่รึเปล่า?"คนตรงหน้าไม่ตอบ เธอเพียงหยักหน้าบางๆให้ ก่อนจะลุกขึ้นจากม้านั่ง

      "ใกล้จะหมดเวลาของเราแล้วล่ะลิซานน่า ขอบคุณนะ ที่ทำตามสัญญาของเรา   ขอบคุณ .... ที่ช่วยดูแลนัตสึแทนฉัน"ทันทีที่หญิงสาวพูดจบ เศษเสี้ยวความทรงจำนึงแวบเข้าหัวเธอมา ภาพหญิงสาวตรงหน้าในอ้อมกอดของนัตสึหันมาขอร้องให้เธอดูแลเขาก่อนที่เธอจะค่อยๆสลายกลายเป็นเศษผงสีทอง  ภาพของนัตสึที่คร่ำครวญอยู่ทั้งอย่างนั้นอดที่จะทำให้เธอเวทนาไม่ได้

      ".......เธอ ...ละ...ลู.....อืม....ลู.....ลูซี่!!"ลิซานน่าค่อยๆเค้นชื่อหญิงสาวออกมาจากความทรงจำ น้ำสีใสอาบลงข้างแก้มทั้งสองข้าง แม้เธอจะรู้เพียงแค่ชื่อของคนตรงหน้า แต่ชื่อนี้กลับมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของเธอเหลือเกิน

      "ฉันบอกแล้วลิซานน่า  ไม่จำเป็นต้องพยายามนึกถึงมัน การนึกถึงจะยิ่งทำให้เธอเจ็บปวด ฉันไม่ต้องการให้มันเป็นแบบนั้น "ลูซี่เดินเข้ามาพลางใช้มือเรียวปาดน้ำตาของลิซานน่า

      "ฉัน..นัตสึ...แล้วก็เธอ  ไม่สิ! นัตสึกับเธอ..."คำพูดทั้งหมดถูกกลืนลงไปในคอ เหมือนกับว่าจิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญที่ทำให้เธอรู้สึกกับนัตสึไม่เหมือนเดิมคือคนตรงหน้า สิ่งที่ทำให้นัตสึมักจะเหม่อและดูโหยหาคือลูซี่  พื้นตอนนี้ที่เหมือนจะเป็นของเธอ มันไม่ใช่ของเธอ ที่ข้างๆนัตสึ...เป็นของลูซี่ และเช่นกัน ที่ข้างๆเธอก็มีอีกคนที่เข้ามาทีละนิด....บิ๊กสโลว์

      "ลิซานน่า ฉันรู้ว่าเธอรู้สึกดีกับบิ๊กสโลว์อยู่ แต่...ฉันขอโทษ มันอาจจะดูเห็นแก่ตัวที่ฉันทำแบบนี้ ฉันยากกลับไปหาพวกเธอ จากใจของฉัน แต่ฉันทำไม่ได้ ฉันออกไปไม่ได้" ร่างบางมีน้ำใสๆล้นขอบตา ลูซี่ใช้มือปาดน้ำตาอย่างลวกๆ

      "ลูซี่..."

      "ได้โปรด ช่วยอยู่ข้างๆเขา ช่วยดูแลเขาที ฮึก!"ลูซี่เริ่มสะอื้นออกมา ลูซี่พูดถูก แม้ว่าลิซานน่าจะอยู่และเรียกนัตสึว่าคุณพ่อเหมือนตอนเด็กๆ แต่เศษเสี้ยวในใจของเธอกลับทำให้เธอชอบมองไปทาง ...บิ๊กสโลว์ หรือว่าเธอควรจะจบเรื่องการเรียกเด็กๆแบบนี้สักทีนะ....

      "ฉันจะไม่ลืมความฝันนี้ใช่รึเปล่า"

      "อืม ไม่ลืมหรอก แต่ขอร้องล่ะ อย่าบอกคนอื่นๆนะ ได้โปรด ฉันไม่อยากให้ใครต้องเจ็บปวดเพราะฉัน"ลูซี่กำมือไว้แน่น เธอซ่อนสีหน้าเจ็บปวดไว้ไม่อยู่ ลิซานน่าเดินไปสวมกอดเธออีกครั้ง

      "ฉัน...รักบิ๊กสโลว์....แต่  ฉันสัญญา  ....ฉันจะช่วยดูแลนัตสึให้เธอเอง ไม่สิ แฟรี่เทลจะช่วยดูแลนัตสึให้เธอเองลูซี่"

      "ขอบคุณลิซานน่า ขอบคุณจริงๆ"ร่างบางของลูซี่ค่อยๆจางลงไปต่อนหน้าเธอ ลิซานน่าร้องไห้อีกครั้ง สองมือที่โอบกอดเธอไว้สักครู่ยังคงจำสัมผัสจางๆได้  แม้จะจำได้แค่ชื่อกับภาพที่เห็นแวบเดียว แต่นั่นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้หลั่งน้ำตาเพื่อเธอคนนั้น

      พรวด!!!

      ลิซานน่าสะดุ้งตื่นจากความฝัน น้ำใสๆยังคงไหลออกมาไม่หยุด มือน้อยๆกำบริเวณหัวใจไว้แน่นพลางขยับปากเป็นคำคำนึงออกมา...ลูซี่.....

     หลายวันผ่านไป แม้ว่าลิซานน่าจะคอยอยู่กับนัตสึแต่เธอก็ชอบที่จะเดินไปนั่งกับบิ๊กสโลว์เวลาที่นัตสึไปทำภารกิจ เธอไม่ได้ตัวติดกับนัตสึอีกแล้ว ทั้งลิซานน่าและบิ๊กสโลว์ก็ดูไปได้ดี ลิซานน่าได้อธิบายความฝันในคืนนั้นให้บิ๊กสโลว์ได้ฟัง ชายหนุ่มที่ได้ฟังแม้จะรู้สึกแปลกๆ แต่ชื่อที่คนตรงหน้าเอ่ยก็ทำให้รู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด บิ๊กสโลว์ได้รับคำของลิซานน่าที่จะช่วยเธอดูแลนัตสึเพราะคำขอของคนในฝันของเธอ

     

     เวลาได้ล่วงเลยมาจน7ปี

     

     เหล่าแฟรี่เทลเริ่มแยกย้ายไปลงหลักปักฐานสร้างครอบครัวของตน นัตสึก็ได้แยกตัวไปทำภารกิจระดับsกับแฮปปี้เป็นเวลาร่วมปีแล้ว ลิซานน่ากับบิ๊กสโลว์ที่แต่งงานกันแต่ก็ยังคงถามไถ่นัตสึผ่านจดหมายอยู่เนืองๆ  เอลซ่ากับเจราลก็แยกออกไปนานๆถึงจะกลับมาที่กิลด์ เช่นเดียวกันเกรย์กับจูเบียก็แยกไปสร้างครอบครัว พวกกาซิลเลวี่และคนอื่นๆก็เช่นกัน แฟรี่เทลได้เปลี่ยนยุคสมัยแล้ว มีบางโอกาสเท่านั้นที่พวกเขาจะกลับมารวมตัวกันอีกครั้ง 

     ด้านของนัตสึ

     "นัตสึ เราคิดถึงชาร์ลกับฮาร์ปแล้วนะไอล์"แฮปปี้บ่นอุบอิบพลางคิดถึงหน้าภรรยาและลูกตัวน้อย ตอนนี้พวกเขากำลังทำภารกิจระดับs จัดการกับกิลด์ที่พยายามอัญเชิญเซเรฟกลับมา ภารกิจที่ได้มาจากสภา

     "เหลือแค่ไปทำลายคริสตัลอะไรนั่นของมันอีกที่เดียวแฮปปี้ แล้วเราจะได้กลับบ้านแล้วนะ"

     "ไอล์~~"

     

     Natsu part

     นี่ก็ปีนึงแล้วที่ผมกับแฮปปี้ได้เข้ามาทำภารกิจนี้ กว่าจะสำเร็จ ลำบากใช่ย่อยเลยล่ะ คริสตัลที่พวกนั้นใช้ถูกนำไปอยู่ส่วนลึกของสถานที่ต่างๆ ไม่น่าเชื่อเลยว่าในคริสตัลพวกนั้นจะมีคนอยู่ด้วย น่าขนลุกชะมัด คริสตัลพวกนั้นมีแค่3อันเท่านั้น  อันแรกมีร่างของ อุลเทียร์ น่าแปลกใจมากที่พวกเราจำอุลเทียร์ไม่ได้จนกระทั่งเธอออกมาจากคริสตัล อันที่สองเป็นของแอนนา ฮาร์ทฟิเลีย ผมรู้สึกคุ้นๆกับนามสกุลของเธอและกลิ่นของเธอมาก ผมจำได้แค่ว่าเธอมาจากอดีตเหมือนกับผม แค่พยายามนึกว่าเธอคล้ายกับใคร  มันก็เหมือนกับมีอะไรจุกที่อกผมตลอดเวลา แน่นอนว่าเธอยังไม่ฟื้น ทางสภาเวทย์ก็บอกให้ผมรีบไปทำลายคริสตัลอันสุดท้าย เพราะถึงแม้ว่าเราจะจับตัวคนบงการทั้งหมดได้ แต่ก็ไม่มีอะไรมารับประกันว่าทุกอย่างจะจบ การทำลายคริสตัลอันสุดท้ายนั้นมันจะทำให้อีก2คนฟื้นและกลับไปใช้ชีวิตตามปกติของพวกเธอ 

      ไอ้พวกนั้นมันเป็นคนเลว ใช้ชีวิตของคนเป็นของเล่น แต่มันก็ทำให้ผมรู้ว่า เงื่อนไขของคนที่อยู่ในคริสตัลคืออะไร และนั่นอาจจะเป็นเบาะแสของสิ่งที่ผมเฝ้ารอคำตอบมาตลอด  อย่างคนแรกอุลเทียร์ เงื่อนไขคือใช้พลังของอาร์กแห่งเวลาได้ คนที่สองแอนนา เธอมาจากอดีต และคนสุดท้าย เรารู้มาว่าเธอเป็นจอมเวทย์ผู้ใช้เทพแห่งดวงดาวที่แข็งแกร่ง เปลี่ยนได้แม้กระทั่งหนังสือของเซเรฟ.... ของพี่ชายผม 

      ใช่แล้ว เซเรฟเป็นพี่ชายของผมเอง แม้ว่าหมอนั่นจะเป็นคนไม่ดีแต่ยังไง นั่นก็พี่ชาย และผมก็คือ E.N.Dปีศาจที่แข็งแกร่งที่สุดของพี่ แต่นั่นมันเป็นอดีตไปแล้วน่ะนะ จริงๆผมควรตายไปแล้วเพราะพี่ตาย  ซึ่งผมก็สงสัยเหมือนกันว่าทำไมถึงยังมีชีวิตอยู่ มันอาจจะเกี่ยวข้องกับคริสตัลอันสุดท้ายและมันก็อาจจะเป็นคำตอบที่ผมเฝ้ารอเช่นกันผมเชื่อแบบนั้น....

     "ถึงแล้วล่ะแฮปปี้ รีบเข้าไปกัน"

     "ไอล์"

     ผมและแฮปปี้เข้ามาในถ้ำลึกขึ้นเรื่อยๆ น่าแปลกที่ในถ้ำนี้เต็มไปด้วยความอบอุ่นคุ้นเคยแบบบอกไม่ถูก ผมรู้สึกคิดถึงความรู้สึกแบบนี้จัง ทำไมกันนะ...

     "นัตสึ ร้องไห้ทำไม"เสียงของแฮปปี้ทำให้ผมได้สติอีกครั้ง ร้องไห้เหรอ ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน 

     "ฉัน ไม่รู้ แฮปปี้  ฉันไม่รู้เลย"ผมพยายามไม่ให้เสียงของตัวเองสั่น ทำไมกัน ความรู้สึกเดียวกับที่ผมพยายามลืมมันมา7ปี มันกำลังกลับมา 

     ใช่ครับ ผมเคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน เหมือนสูญเสียอะไรที่สำคัญไป เจ็บปวด เหมือนอะไรบางอย่างแทงตรงเข้ามาที่อก โกรธที่ลืมเรื่องบางอย่างไป แต่นึกยังไงก็นึกไม่ออก ผมเลยพยายามเล่นสนุกกับแฮปปี้และคนอื่นๆ  เผื่อว่ามันจะบรรเทาลงได้ แต่มันไม่ช่วย ผมเลยเลิกทำตัวงี่เง่าและหันมาฝึกแบบเอาจริงเอาจังจนได้เป็นระดับsก่อนไอ้ตาตก ก็ต้องขอบคุณลิซานน่าและบิ๊กสโลว์ที่คอยเตือนสติให้ผมเสมอ แม้ว่ามันจะทำให้ผมเจ็บปวดน้อยลงและค่อยๆชิน แต่ผมก็ไม่เคยลืมมันเลย

     แต่ตอนนี้ ทุกอย่างมันกลับมาอีกครั้ง ความอึดอัดจุกขึ้นมาที่คอผมอย่างไม่ทราบสาเหตุ ขาของผมแข็งจนแทบก้าวไม่ออก รู้ตัวอีกทีตอนนี้ผมก็เห็นแสงที่เปล่งออกมาจากคริสตัลแล้ว อีกแค่นิดเดียว

     เมื่อผมเดินมาถึงคริสตัล ร่างกายของผมก็แข็งทื่อ ในนั้นเป็นร่างของคนที่หน้าตาเหมือนแอนนา แต่ก็ไม่เชิงว่าเป็นคนเดียวกัน เพราะเธอดูเด็กกว่า ร่างกายที่ไร้เสื้อผ้าปกปิดลำตัวทำให้ผมต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่อีกครั้ง แม้ว่าสองคนก่อนก็เป็นแบบนี้ แต่ทำไม แค่ผมเห็นเธอใจผมก็เต้นไม่เป็นส่ำ แฮปปี้ถึงกับร้องไห้โดยที่ไม่รู้สาเหตุ เช่นเดียวกันกับผม เธอเป็นใครกัน...

     END Natsu part

     นัตสึได้โจมตีและเข้าทำลายคริสตัล ยิ่งทำลายหัวใจของเขาก็ยิ่งเหมือนถูกบีบขึ้นเรื่อยๆ ความกลัวเกาะกุมจิตใจของเขา กลัวเหลือเกิน กลัวว่าจะทำให้ร่างภายในคริสตัลต้องเจ็บ

     เปราะ!

     ในที่สุดคริสตัลนั้นก็แตกออกเป็นเสี่ยงๆ นัตสึรีบรุดไปรับร่างบางตรงหน้าอย่างเร่งรีบ เมื่อสัมผัสตัวเธอ ความทรงจำทั้งหมดก็ได้กลับมา นัตสึชะงักค้างนิ่ง เมื่อได้สติจึงค่อยๆโอบร่างบางและสวมกอดไว้แน่น ตัวของเขาสั่นพร่าไปหมด ความคิดถึง ความโหยหา ความโกรธ  ความเจ็บปวด ทั้งหมดถาถมเข้ามาไม่สิ้นสุด แฮปปี้ค่อยๆบินมาสวมกอดหญิงสาวในอ้อมกอดของนัตสึ

     "ลูซี่ แงงงง"ร่างเล็กโอดครวญเมื่อได้สัมผัสร่างบางตรงหน้า ร่างที่ชีวิตนี้เคยคิดว่าจะไม่ได้เห็นอีก ร่างที่เคยถูกลืมไป

     ร่างบางค่อยๆลืมตาขึ้นมาเมื่อมีน้ำหยดลงบนหน้าของเธอ เธอเบิกตากว้างเมื่อเห็นชายหนุ่มผมสีชมพูลูกกวาดกำลังกอดรัดร่างของเธอไว้แน่นพร้อมกับร้องไห้ เมื่อสบตาเธอเห็นนัยน์ตาของเขาสั่นไหว ริมฝีปากและลำตัวสั่นพร่าไปหมด เธอใช้มือเรียวเอื้อมไปจับหน้าของเขา

     "นัต...สึ"เธอคลี่ยิ้มออกมาที่เมื่อเห็นหน้าของเขาชัดๆ ใบหน้าที่เธอได้แต่เฝ้ามองอย่างห่างๆมาตลอด ความเจ็บปวดเสียดแทงขึ้นมาในใจ การรอคอยอันแสนทรมาณ7ปี มันจะจบแล้วใช่รึเปล่า

     "ขอโทษ เธอเจ็บรึเปล่า"นัตสึที่รู้ตัวว่าตนเองกอดเธอแน่นเกินไปเอ่ยขึ้น 

     "ไม่..ไม่เลย กอดอีกหน่อยสิ"ลูซี่พูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆ รอรับสัมผัสที่เธอไม่ได้พบมาตลอด7ปี 7ปีแล้วหลังจากที่เธอคอยเฝ้ามองเขา 7ปีแล้วหลังจากที่เธอหายไปจากความทรงจำของเขา เธอกลัวว่าหากเขาปล่อยไป เธอจะต้องหายไปจากเขาอีกครั้ง เธอไม่อยากให้เขาเจ็บปวดเลย

     "เราคิดถึงลูซี่มากเลยนะไอล์"แฮปปี้พูดพลางซุกใบหน้าเล็กลงที่อกของเธอ เมื่อลูซี่ก้มมองก็ทำให้เธอรู้สึกตัว

     "!!!กรี๊ดดด"เธอใช้แรงที่มีผลักนัตสึออกไป แต่อาจจะเป็นเพราะเธอไม่ได้ขยับมา7ปี เธอถึงผลักไม่ไป นัตสึที่พึ่งรู้สึกตัวก็รีบถอดเสื้อมาคลุมตัวของเธอไว้ ก่อนที่จะนั่งลงคุยกันอย่างจริงๆจังๆ

     "เธอ...ทำไมถึงมาอยู่ในนั้น"นัตสึพูดพลางชี้ไปยังเศษคริสตัลที่เขาพึ่งทำลาย ลูซี่ทำสีหน้าอ้ำอึ้งก่อนจะจ้องไปยังดวงตาของนัตสึและตอบคำถามของเขา

     "เพราะฉันเปลี่ยนในสิ่งที่ไม่ควรเปลี่ยน เพื่อทดแทนมันจึงทำให้ฉันอยู่ในนั้น"

     "เพราะฉัน?" 

     "....."ลูซี่ไม่ตอบ เพียงแต่พยักหน้าก่อนจะก้มหน้าลง

     "อย่าโทษตัวเองนะนัตสึ ฉันทำลงไปเพราะฉันอยากช่วยนาย"ลูซี่พูดพร้อมกับจับไปที่มือของชายหนุ่ม ทำให้ชายหนุ่มค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาสบตาเธออีกครั้ง

     "เดี๋ยวเรามานะไอล์"แฮปปี้พูดแล้วบินไปข้างนอกทันที แม้ว่าเขาจะอยากอยู่กับลูซี่มากกว่านี้ แต่แฮปปี้เข้าใจ คนที่ต้องการลูซี่ที่สุดตอนนี้ไม่ใช่เขา แต่เป็นคู่หูอย่างนัตสึต่างหาก 

การที่แฮปปี้ไปทำให้ตอนนี้ในถ้ำเหลือเพียงสองคน

     "นัตสึ"

     "ฉันโกรธ โกรธตัวเองที่ลืมเรื่องของเธอทั้งหมดไป  โกรธที่ทำให้เธอต้องติดอยู่ในที่แบบนั้น7ปี ฉันมัน แย่ที่สุด คนที่ควรหายไปมันควรเป็นฉะ..."ลูซี่เอื้อมมือมาปิดปากชายหนุ่มตรงหน้าไว้

     "อย่าพูดแบบนั้นนัตสึ ฉันทำเพราะอยากทำ ฉันไม่อยากให้นายต้องหายไป   ถ้านายหายไป ฉัน...จะอยู่ยังไงล่ะยะ ตาบ้า!"มือเรียวที่ปิดปากชายหนุ่มสั่นบางๆ นัตสึกลับมาได้สติอีกครั้ง เขาใช้มือหนาดึงมือเธอออกจากปาก

     "ขอโทษลูซี่ ขอโทษที่ลืมเธอ เธอจะโกรธจะเกบียดฉันก็ได้ แต่อย่าร้องไห้เลย" 

     "ฉันไม่เคยโกรธนายเลยนัตสึ แค่นายใช้ชีวิตอย่างมีความสุข แค่นั้น..ก็พอ อ้ะ!"นัตสึก้มหน้าลมไปซบที่ไหล่ของหญิงสาว ใช้มือทั้งสองรวบตัวของเธอไว้

     "ถึงฉันจะลืมเรื่องของเธอไป แต่ฉันรู้สึกอยู่ตลอด รู้สึกเหมือนมีอะไรขาดหายไป นึกยังไงก็นึกไม่ออก เจ็บในอกทุกครั้งที่เดินผ่านหน้าบ้านของเธอ ปวดใจทุกครั้งที่มองดวงดาว โกรธทุกครั้งที่พยายามนึกแต่นึกไม่ออก เธอรู้รึเปล่า"พูดจบนัตสึก็เงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง ตอนนี้หน้าของพวกเขาห่างกันไม่กี่เซน ลมหายใจร้อนๆเป่ารดหน้ากัน ใบหน้าของลูซี่ขึ้นสีระเรื่อจางๆ

     "ก...ใกล้เกินไปแล้ว"ลูซี่เบือนหน้าหนีแต่นั่นยิ่งทำให้นัตสึเอาหน้าเข้ามาใกล้กว่าเดิม

     "อย่า หันหน้าหนีสิ ลูซี่"น้ำเสียงเวลาเอาจริงของนัตสึทำให้ลูซี่ต้องหันกลับมา ตอนนี้ทั้งคู่ปลายจมูกชนกันเบาๆ ลูซี่ตัวเกร็งกระตุก สายตายังคงจ้องไปยังดวงตาสีนิล มันสั่นไหวราวกับสายน้ำที่มีแรงกระทบ

     "ฉันรู้ว่าความรู้สึกนี้เป็นความคิดถึง เหมือนตอนที่ฉันคิดถึงอิคนีล ...ฉันคิดถึงเธอลูซี่"

     "ฉันก็คิดถึงนายเหมือนกันนัตสึ"นัตสึค่อยๆใช้มือลูกบริเวณริมฝีปากล่างของลูซี่เบาๆ

     "ลูซี่ ความรู้สึกนี้คืออะไร"

     "มะ..มันเป็นยังไงเหรอ"ลูซี่หวั่นไหวกับการกระทำของชายตรงหน้า เธอไม่เคยเจอเขาในโหมดนี้มาก่อน แม้ว่าเธอจะคอยเฝ้ามองเขามา เขาไม่เคยทำแบบนี้กับใคร นัตสึในโหมดนี้มันไม่ดีต่อใจของเธอเลย

     "ฉันเจ็บปวดที่เสียเธอไป  ฉันคิดถึงเธอแม้ว่าเราจะไม่รู้จักกัน แม้ว่าจะจำเธอไม่ได้ ฉันไม่อยากเข้าไปสนิทกับผู้หญิงคนไหน มันรู้สึกว่ากำลังทำเรื่องที่ไม่ดี พอฉันเห็นเธอวันนี้ ฉันรู้สึกผิด รู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองเลย และ...ฉันรู้แค่ว่า  ฉันต้องการเธอ ต้องการมากกว่านี้ มัน เป็นความรู้สึกอะไรกันแน่ลูซี่"ลูซี่ที่ได้ฟังนัตสึพูดแบบนั้นก็ใจเต้นไม่เป็นส่ำ เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะรู้สึกอะไรแบบนี้กับเธอ นัตสึเมื่อ7ปีก่อนไม่เคยเป็นแบบนี้ นัตสึไม่เคยเข้าใจอะไรแบบนี้ แต่ที่แน่ๆมันไม่ชินเลย

     "นะ..นายต้องการบอกอะไรกันแน่นัตสึ"

     "ฉันอยากอยู่ข้างๆเธอ อยากให้เธออยู่ข้างๆ อยากกอดเธอไว้แบบนี้ อยากสัมผัสเธอมากกว่านี้ อยากจะดูแลเธอตลอดไป.....มันใช่ความรักที่ทุกคนพยายามบอกฉันมาตลอดรึเปล่าลูซี่"มือหนาของนัตสึเปลี่ยนจากลูบริมฝีปากย้ายมาบริเวณใบหู ดวงตาทั้งสองยังคงจ้องกันอย่างไม่วางตา

     "ฉะ...ฉันไม่รู้"ลูซี่ตอบปัดๆไป เธอไม่เชื่อว่าคนอย่างนัตสึจะพูดอะไรแบบนี้กับเธอ หรือนี่จะเป็นเพียงความฝัน ถ้าเป็นฝันล่ะก็ เธอไม่อยากตื่นเลย

     "เธอ รู้สึกยังไงกับฉัน"

     "ฉันชอบนาย ไม่สิ รัก....ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ 

เหมือนกัน อาจจะเป็นตั้งแต่เข้ากิลด์ได้ไม่นานด้วยซ้ำ ฉันอยากจะเฝ้ามองนาย อยากจะดูแลนาย ไม่อยากเห็นนายต้องเจ็บปวด ฉันรู้ว่านายให้ความสำคัญกับทุกคนเสมอ รวมถึงฉัน นั่นมัน..ทำให้ฉันมีความสุขมากๆ"ลูซี่สารภาพความในใจของเธอที่ไม่ได้บอกมาตลอด เธอไม่คิดว่าจะบอกเขาด้วยซ้ำ เพราะยังไงเขาก็คงมองเธอเป็นเพียงเพื่อนสนิทคนหนึ่ง

     "ฉันไม่ได้ให้ความสำคัญกับทุกคนเท่ากันซะหน่อยยัยบ้า"

     "???"ลูซี่ทำหน้างงกับสิ่งที่นัตสึพูด ทำให้ชายหนุ่มได้แต่ลอบถอนหายใจ

     "ฉันรักพวกพ้องทุกคน อยากปกป้องทุกคนก็จริง แต่นั่นไม่ได้แปลว่าฉันรู้สึกกับคนอื่นแบบเธอ เธอเป็นคนพิเศษนะลูซี่"นัตนึใช้มือของเขาจับไปที่มือลูซี่พลางยกขึ้นมาทาบอกซ้ายของเขา

     "ได้ยินรึเปล่าลูซี่ เสียงในนี้น่ะ"ลูซี่ใบหน้าขึ้นสีอีกครั้ง หัวเธอขาวโพลนไปหมด ประสาทสัมผัสหายไปเหลือเพียงแค่ที่มือ 

     ตึกตัก ตึกตัก เสียงหัวใจสูบฉีดของนัตสึที่เร็วและไม่คงที่ทำให้เธอตกอยู่ในภวังค์ของมัน

     "ฉันรักเธอ ฉันอยากสัมผัสเธอ ฉันอยากจะดูแลเธอ ลูซี่แล้วเธอล่ะ เป็นเหมือนฉันรึเปล่า"

     "อะ..อืม"

     "ฉันอยาก...เป็นของเธอ"พูดจบนัตสึก็เอนตัวลงนอนราบพลางดึงลูซี่ลงมา ทำให้ตอนนี้เธออยู่ในสภาพที่คร่อมตัวเขาไว้ หญิงสาวตอนนี้พึ่งได้สติไม่นานก็ทำอะไรไม่ถูก

     "นะ..นัตสึ ระ...เรากลับแมกโนเลียกันก่อนดีไหม ฉันอยู่ในนั้นมานานจนไม่มีแรงเลย"ลูซี่พยายามเบี่ยงประเด็นซึ่งมันได้ผล

     "ก็เอาสิ แต่ช่วยสัมผัสฉันให้มากกว่าตอนนี้หน่อยได้รึเปล่า ฉันกลัวว่ามันจะเป็นแค่...ความฝัน"เสียงของนัตสคสั่นไหวราวกับกิ่งไม้ในฤดูใบไม้ร่วง ลูซี่พยักหน้าช้าๆ เธอค่อยๆก้มลงประทับริมฝีปากลงไปบนริมฝีปากหนาของนัตสึ แต่ความต้องการมันกลับทรยศร่างกาย เมื่อเธอเริ่มขบเม้มไปที่ปากและกดจูบเข้าเรื่อยๆ นัตสึรับสัมผัสจากเธออย่างช้าๆและอ่อนโยน เขาปล่อยให้ลูซี่เป็นคนเริ่มจูบ ไม่นานเขาก็กลับมารุกจูบเธอกลับ ลูซี่ไม่ปฏิเสธรสจูบของนัตสึ มันหวานและน่าหลงไหล กลิ่นที่คุ้นเคยของทั้งคู่เริ่มผสมปนเปกัน นัตสึถอนจูบอย่างช้าๆแล้วตะโกนเรียกคู่หูของตน

     "แฮปปี้ กลับกันเถอะ"ไม่นานนักแฮปปี้ก็บินกลับเข้ามาในถ้ำ นัตสึค่อยๆบรรจงอุ้มลูซี่ในท่าเจ้าสาวแล้วเดินกลับไปยังสภาเวทย์ แน่นอนว่าเดินไม่ใช่การขึ้นรถไฟเพราะนัตสึเมารถไฟและเขาต้องการดูแลลูซี่  

     นัตสึใช้เวลา1วันในการเดินทางไปสภาเพื่อรับเงินและยืนยันภารกิจ เขาไม่ลืมที่จะแวะซื้อชุดในเมืองมาให้ลูซี่ใส่ก่อนจะเดินทางกลับแมกโนเลีย หากเธอใส่เสื้อเขาเพียงตัวเดียวตลอดทางล่ะก็ คงไม่วายมีคนมองเธอด้วยสีหน้าประหลาด

 ลูซี่ในตอนนี้อาการดีขึ้นมากแล้วจึงคอยดูแลนัตสึในระหว่างการเดินทาง(บนรถไฟ) ใช้เวลาร่วม2วันทั้งหมดก็เดินทางถึงที่หมาย เมืองแมกโนเลีย

     -กิลด์แฟรี่เทล-

ในกิลด์ที่ตอนนี้เหมือนจะมีคนเยอะขึ้น พวกพ้องที่แยกย้ายไปตามเว้นทางได้กลับมารวมกันอีกครั้งเพื่อหาต่นตอของสิ่งประหลาดที่เกิดขึ้นพวกเอลซ่า เลวี่ เกรย์ ทุกๆคนกลับมาที่กิลด์แล้ว

     "กลับมาแล้ว!"นัตสึรีบพูดแล้วตรงไปหาเวนดี้ทันที แน่นอนว่าทุกคนกำลังมุงดูอะไรสักอย่างทำให้ไม่มีใครสนใจนัตสึ

     "เวนดี้ ช่วยดูอาการให้หน่อยสิ"ทันทีที่นัตสึวางหญิงสาวลง เด็กสาวก็เบิกตากว้างกับร่างที่นัตสึพามา เธอรีบเข้าไปดูอาการทันที

     "มะ..ไม่มีอาการผิดปกติอะไรนะคะ ว่าแต่ ......เหมือนคุณลูซี่เลยนะคะ"เวนดี้ที่ได้ความทรงจำกลับมาเอ่ยขึ้นอย่างเนือยๆ เธอกลัวว่ามันจะทำร้ายจิตใจของนัตสึ

     "ก็ลูซี่น่ะสิ เอ้า ตื่นได้แล้วยัยบ้า"นัตสึพูดพร้อมกับเขย่าหัวลูซี่เบาๆ

     "อืม~"ลูซี่ค่อยๆลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง

     "ว...เวนดี้ คิดถึงจังเลย"ลูซี่พูดพร้อมพุ่งตรงไปกอดเด็กสาว

     "คุณลูซี่จริงๆเหรอคะ?"

     "อื้ม ก็ต้องเป็นฉันน่ะสิ"

     "คุณลูซี่ แงงงงงงง"เวนดี้กอดตอบลูซี่พลางร้องไห้ ทำให้ทุกคนที่กำลังวุ่นวายหันกลับมามองแล้วตกตะลึงตามๆกัน เกรย์ เอลซ่า เลวี่ จูเบียและคนอื่นๆต่างตรงเข้ามาหาเธอ

     "ลูซี่ เธอจริงๆเหรอ /ได้ยังไงกัน"เอลซ่าและเกรย์พูดขึ้นพร้อมกัน

     "ฉันเอง ลูซี่ ฮาร์ทฟิเลีย"ลูซี่แนะนำตัวอีกครั้งพร้อมส่งยิ้มหวานอันคุ้นเคยให้

     "ลูจัง แงงง"

     "เลวี่จัง!"เพื่อนสาวทั้งสองกอดกันราวกับให้อ้อมกอดบรรเทาความคิดถึงที่ผ่านๆมา

     "ขอโทษที่ลืมไปนะคะคุณลูซี่ จูเบียขอโทษจริงๆค่ะ"จูเบียทำหน้ารู้สึกผิด ซึ่งคนอื่นๆก็เริ่มทำหน้าแบบนั้นตาม

     "ไม่ต้องหรอกน่า ตอนนี้ฉันกลับมาแล้ว กลับมาแฟรี่เทลแล้วล่ะ"

     "ยินดีต้อนรับกลับนะ"มิร่าและลัคซัสเดินออกมาจากชั้นบน ปัจจุบันมาสเตอร์คือลัคซัส ส่วนมาคาลอฟไปช่วยยาจิมาเปิดร้านอาหาร

     "อื้อ ขอบคุณนะทุกคน ขอบคุณที่ช่วยนะลิซานน่า"ลูซี่มอบรอยยิ้มให้ทุกคนอีกครั้ง และหันไปขอบคุณลิซานน่า

     "แค่นี้เอง ยินดีด้วยนะที่ได้กลับมา"ลิซานน่าพูดพลางขยิบตาให้ลูซี่

     "อื้ม"

     "พอแล้วๆ ฉันจะพากลับบ้านแล้ว"นัตสึขัดจังหวะทุกคนทำให้ลูซี่ได้แต่ยิ้มแหยๆ

     "อะไรของแกฟะ  พวกฉันก็คิดถึงลูซี่นะเฟ้ยไอ้ตาชี้"

     "ฉันรู้ แต่ฉัน...."นัตสึหน้าขึ้นสีแดงเรื่อยๆ

     "อะไรของแกฟะ ดราก้อนสเลเยอร์ไฟร้อนเป็นรึไง"

     "ช่างฉันเหอะน่า ฉันมีธุระกับลูซี่ วันนี้แค่พามาหาเวนดี้เฉยๆ ว่าแต่ทำไมถึงกลับมากันหมดเลย"

     "ก็อยู่ๆได้ความทรงจำคืนมาน่ะสิ เลยอยากกลับมาที่กิลด์ กลับมาทำงานนี้อีกครั้งนึง"กาซิลเอ่ยขึ้น ใช่แล้ว หลังจากที่รู้สึกขาดหายไป ทุกคนต่างแยกย้ายไปนานๆทีจะกลับมา นั่นเป็นเพราะหากกลับมาก็จะรู้สึกเหมือนต้องนึกอะไรสักอย่างให้ออกเสมอ แต่ยิ่งนึกไม่ออกก็ยิ่งเจ็บปวดมากกว่าเดิม จึงเลือกที่จะจากไป

     "ภารกิจนายสำเร็จแล้วสินะนัตสึ"

     "สำเร็จแล้วล่ะ ถึงได้ยัยนี่กลับมาไง"นัตสึพูดพร้อมช้อนตัวลูซี่ขึ้น

     "ทักทายแล้ว ไปก่อนล่ะ"

     "เรากลับบ้านไปหาชาร์ลกับฮาร์ปก่อนนะนัตสึ"

     "กลับมาแล้วมาเล่าให้ฟังด้วยล่ะ"

     "อ่า โอเคแฮปปี้ ได้สิเอลซ่า"

     "เอ๋!! เดี๋ยวสินัตสึ "ลูซี่พยายามดิ้นแต่ก็ไม่หลุด นัตสึพาร่างของเธอเดินมาเรื่อยๆจนถึงบ้านของเธอ เขารีบอุ้มเธอไปชั้น2

     "ที่นี่มัน?"ลูซี่พูดพลางทำหน้าสงสัย

     "ฉันซื้อแล้วนะบ้านหลังนี้น่ะ "

     "ทั้งๆที่จำฉันไม่ได้น่ะเหรอ"

     "อือ" นัตสึพูดก่อนจะวางลูซี่ลงบนเตียงอีกครั้ง

     "จะทำได้รึยังล่ะ"

     "อ..อะไร"ลูซี่เบนสายตาไปอีกฝั่งแต่ก็ถูกนัตสึจับใบหน้าให้หันมาสบตาเขา

     "ทำให้ฉัน...เป็นของเธอ"พูดจบนัตสึก็ทำแบบเดิม เพียงแต่คราวนี้เขาถอดเสื้อของตัวเองแล้วส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เธอ ลูซี่หน้าขึ้นสีอีกครั้ง

     "แต่งงานกับฉัน ช่วยอยู่ข้างๆฉันนะลูซี่"นัตสึพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังอีกครั้ง

     "ไม่ต้องห่วง เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป"นัตสึพูดขึ้นในขณะที่ตัวอยู่ด้านล่างของร่างบาง

     "แต่งงานเหรอ"

     "อือ สร้างครอบครัวไปด้วยกันกับฉันนะ"นัตสึพูดพร้อมกับจุมพิตมือของลูซี่เบาๆ

     "อ...อืม"ลูซี่ตอบเบาๆ

     "เร็วๆหน่อยสิลูซี่ ฉันรออยู่นะ"

     "เอ๋!!!"ลูซี่ก้มลงมามองนัตสึ

     "ฉ...ฉันไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง"ลูซี่จ้องตรงไปที่ดวงตาของนัตสึอีกครั้ง

     "อ่า...ทำตามที่เธอต้องการเลยสิ เดี๋ยวฉันช่วยเอง" นัตสึพูดขึ้นเบาๆ แต่ก็ทำให้หน้าของลูซี่เห่อร้อนขึ้นมากกว่าเดิม ลูซี่บรรจงก้มมาจูบนัตสึอีกครั้ง เพียงแต่ครั้งนี้มันไม่ได้หยุดที่จูบเหมือนครั้งที่แล้วก็เท่านั้นเอง

     .

     .

     .

     .

     .

     เช้าวันถัดมา

     "อื้ออออ จะ..เจ็บๆ" ลูซี่บิดขี้เกียจยามเช้าพลางใช้มือจับไปที่ช่วงเอวของเธอและนึกถึงเรื่องเมื่อคืน แต่เมื่อมองไปรอบๆก็ไม่เจอนัตสึ

     "ตื่นแล้วเหรอลูซี่  เอ้านี่น้ำ"นัตสึเดินกลับเข้ามาพร้อมกับน้ำอุ่นๆแก้วนึง เขายื่นมันมาให้เธอ

     "ขอบใจ"ลูซี่รับมาอย่างเกรงใจ ในหัวเธอยังคงนึกถึงเรื่องเมื่อคืน คำพูดของนัตสึแล่นเข้ามาเหมือนเทปที่เล่นซ้ำเรื่อยๆอยู่

     "นี่เมื่อคืนฉันพูดจริงๆนะ เรื่องแต่งงานน่ะ"

     "อืม ฉันก็จริงจังเหมือนกัน"ลูซี่ก้มหน้าลงอีกรอบเพราะความเขิน

     "ได้โปรด แต่งงานกับฉันนะลูซี่ ให้ฉันได้เป็นคนที่ดูแลเธอชั่วชีวิต"นัตสึพูดพร้อมย่อตัวลงให้อยู่ในระดับที่ต่ำกว่าลูซี่

     "อืม  ตกลงนัตสึ ขอบคุณนะที่รอ..."ลูซี่หันมายิ้มหว้างให้นัตสึอีกครั้ง

     "ให้ตายสิ เธอนี่มันน่ารักเกินไปแล้วยัยบ้า รีบไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้ว ว่าแต่...ลุกไหวรึเปล่า"

     "ไหวสิยะ" ลูซี่รีบลุกไปยังห้องน้ำ

     นัตสึเห็นลูซี่ออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพเหนื่อยหน่ายจึงเดินไปอุ้มแล้วตรงไปที่กิลด์พร้อมประกาศข่าวดีของเขากับลูซี่และเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เอลซ่ากับทุกคนฟัง เพื่อนๆที่ได้ฟังก็ยินดีเป็นอย่างมาก 

     ตั้งแต่ก่อนจบศึกเมื่อ7ปีที่แล้ว หากถามว่าใครสำคัญที่สุดสำหรับลูซี่ก็คงเป็นนัตสึ เพื่อนสนิทที่ลูซี่คิดมากกว่าเพื่อน และหากถามว่าใครสำคัญที่สุดสำหรับนัตสึก็คงตอบได้เต็มปากเต็มคำว่าลูซี่ เพื่อนสนิทที่นัตสึเห็นว่าเป็นคนพิเศษ หลังจากที่เชียร์คู่นี้มานาน เนื่องจากความซื่อบื้อหัวทึบของนัตสึกับความไม่กล้าแสดงออกของลูซี่ทำให้พวกเขาไม่รู้ใจอีกฝ่าย ทั้งๆที่รักกันขนาดนั้นมานานแล้วแท้ๆ  แม้โชคชะตาจะเล่นตลกพรากช่วงเวลาของทั้งคู่ออกจากกันและช่วงชิงความทรงจำช่วงนึงไปก็ตาม แต่แม้ว่าจะลืมลูซี่ไป แต่ความรู้สึกที่มีต่อเธอยังคงชัดเจนสำหรับนัตสึเสมอ นั่นเป็นเรื่องที่ทุกคนรู้ดี

      แต่ในที่สุดความรู้สึกของมังกรเพลิงกับผู้อัญเชิญเทพแห่งดวงดาวก็เชื่อมถึงกัน คนในกิลด์ก็กลับมารวมตัวกันอีกครั้งอย่างครื้นเครง บรรยากาศเหมือนย้อนกลับไป7ปีก่อน การผจญภัยอันไม่สิ้นสุดได้เริ่มขึ้นอีกครั้งที่นี่ ที่แฟรี่เทล.....

     สายสัมพันธ์ที่เริ่มจากความบัญเอิญหรือโชคชะตาทำให้พวกเขารู้จักกัน อยู่ทีมเดียวกัน ออกผจญภัยไปด้วยกัน ได้ใกล้ชิดกัน ได้ตกหลุมรักกัน และ...ได้ใช้ชีวิตร่วมกัน แม้จะมีอุปสรรคเข้ามากระทบความสัมพันธ์ แต่ก็เหมือนกับว่ามีด้ายบางๆจูงพวกเขาให้เข้าหากันเสมอ เหมือนกับทานตะวันที่ไม่เคยเหลียวมองสิ่งใดนอกจากพระอาทิตย์......     

     

     

     

     

      

    


 


 


 


 


 


 


 

----------------------------------------------------


 


 

จบแน้วสำหรับเรื่องสั้นของไรท์   แม้ว่าเรื่องอาจจะดูงงๆวนไปวนมา เอ๋อๆ ไม่เข้าที่(รึเปล่า?) แต่ไรท์ก็ใช้ความรักนาลูเขียนขึ้นมาเลยนะอิอิ   ลงทุนวาดปกเองเลยนะ!(อิไรท์บ้าไปแล้ว)

หลังจากจบภาคหลักทำไรท์เคว้งเลย จบได้ดีแต่ความรู้สึกคู่เรานิ่งมาก คู่อื่นดูพัฒนาแล้วยกเว้นนาลูเรือหลักของประชาชี แม้นัตสึจะดูแสดงออกว่าลูซี่พิเศษกว่าคนอื่นๆ(ตั้งแต่จดหมายหลังภาคทาร์ทารอสแน้ววว) แต่ถ้าหนูไม่พูดออกไปจะได้คู่กันไหมคะลูกแม่!

ไรท์ได้แค่หวังว่าภาคเควสร้อยปีจะมีอะไรคืบหน้าในความสัมพันธ์นี้ ขนาดที่เอโดราสหนูยังมีลูกกันแล้วเลยแง เอิร์ธแลนด์อย่ายอมแพ้เขา!!  อยากให้หลุดจากเฟรนโซนมากๆเลยค่า รู้ใจตัวเองกันได้แน้วว

  ช่วยเป็นกำลังใจให้นาลูให้หลุดเฟรนโซนไปด้วยกันนะ งุงิ

                    RBnanafa     

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 someone
    15 ส.ค. 64 / 18:17 น.

    อ่านสนุกมากค่ะ ไม่ได้อ่านแฟนฟิคแฟรี่เทลมานานมากแล้ว วันนี้วนกลับมาหาเรื่องอ่าน รู้สึกคิดถึงนาลูมากๆ ค่ะ ขอบคุณที่แต่งเนื้อหาดีๆ แบบนี้ไว้นะคะ

    #2
    1
    • #2-1 RBnanafa
      16 ส.ค. 64 / 15:34 น.
      ดีใจที่ชอบนะคะ ไรท์ก็คิดถึงนาลูค่ะ🥺 // รอเรือถึงฝั่ง
      #2-1
  2. #1 Yamato (จากตอนที่ 1)
    31 ก.ค. 64 / 00:57 น.
    คุณไรท์คะ เรายกนิยายเรื่องนี้ให้เป็นthe best ในใจอีกเรื่องเลยค่ะ เนื้อเรื่องมีเสน่ห์มาก พาร์ทนาลูก็แต่งดีมากๆ ขอบคุณจริงๆค่ะ ที่แชร์นิยายเรื่องนี้มาให้อ่าน
    Ps. ภาพปกก็น่ารักมากๆเลยค่ะ เห็นถึงความรักที่มีต่อคู่นาลูจริงๆ
    Ps.2 ถ้ามีแพลนจะต่อนาลูเรื่องต่อไป เราจะไปเป็นหนึ่งในแฟนคลับของคุณแน่นอนค่ะ ❤️
    #1
    3
    • #1-2 Yamato (จากตอนที่ 1)
      2 ส.ค. 64 / 10:03 น.
      แอบมาสอบถามหน่อยค่ะ คุณไรท์ คือว่าคุณมีช่องทางการติดตามอื่นๆมั้ยคะ แบบว่าเราอยากรู้จักคุณค่ะ 🥺❤️
      #1-2
    • #1-3 RBnanafa (จากตอนที่ 1)
      2 ส.ค. 64 / 19:54 น.
      มีไอจีวาดรูปที่ค่อนข้างร้างเลยล่ะค่ะ😅 แต่วันนี้พึ่งลงเซ็ตนาลูที่วาดเสร็จไป แอบไปตามได้นะคะ🌸❤: nanafa drawing
      #1-3