Fic Prince of Tennis for Atobe

ตอนที่ 6 : (Tezuka x Atobe) Valentine's Day ตอนจบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 276
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    8 ก.ย. 61


Title : Valentine’s Day

Fandom : Prince of Tennis

Pairing : Tezuka x Atobe

Note : ตอนจบมาแล้วจ้า เป็นฟิคแปลค่ะ ตอนจบค่ะ ต้นฉบับอันนี้ Click บางส่วนแปลไม่ตรงนะคะ อาจจะใช้ภาษาตัวเองและเพิ่มเติมบางฉากไปบ้าง ขอบคุณที่เข้ามาเยี่ยมชมค่ะ ใครผ่านมากดให้กำลังใจกันได้นะคะ ^^ หวังว่าจะชอบกันค่า ต้นฉบับเขาก็ดีมากเลยค่ะ ใช้ศัพท์ไม่ยาก อ่านคร่าวๆ ก็พอรู้เรื่องนะ 





ตอนจบ


เทะสึกะค่อยๆ ก้าวออกจากคอร์ทเทนนิสอย่างอย่างเงียบเชียบ มองไปรอบๆ อย่างระแวดระวังจากบรรดาเด็กผู้หญิง อดไม่ได้ที่จะภาวนาอย่างยิ่งให้โรงเรียนออกกฎแบนวันวาเลนไทน์ซะทีข้อหาเป็นกิจกรรมที่ขัดขวางการศึกษาของนักเรียน แต่มันคงยาก เพราะเด็กผู้ชายส่วนมากหรือแม้แต่ครูในโรงเรียนเซชุนก็ดูจะชื่นชอบไม่น้อยสำหรับการได้รับช็อคโกแลตจากเหล่านักเรียนหญิง เทะสึกะเขม่นตาเล็กน้อยอย่างเหนื่อยหน่าย


มันเกิดขึ้นทุกปี ที่จะมีของขวัญนิรนามจำนวนมากมายัดอยู่เต็มล็อคเกอร์และโต๊ะเรียนของเขา และก็จะมีเด็กสาวมายืนเขินหน้าแดงกับเขาพร้อมกล่องผูกโบว์ เอาแต่ก้มหน้าจ้องพื้นจนเขาเห็นแต่หัวด้านบนของเจ้าหล่อน บางทีก็วิ่งมายัดกล่องกับมือเขาแล้ววิ่งหนีหายไปไหนไม่รู้ซะก่อนที่เขาจะทันรู้ตัวด้วยซ้ำ หรือบางทีก็มีพวกที่กรี๊ดแตกจนเขาสะดุ้งเพราะแค่เขาเอ่ยปากขอบคุณ และทุกปีจะมีอย่างน้อยคนหรือสองคนที่มาร้องไห้ต่อหน้าเขา


และเขา... ไม่ได้ชอบช็อคโกแลตด้วยซ้ำ


ปีนี้ เขาเลยมาแอบหลบอยู่ในห้องชมรมเทนนิสพราะว่ามันล็อคประตูได้ เขายังคงถูกนักเรียนหญิงพบตัวบ้าง แต่ก็ขอบคุณพระเจ้าที่มันไม่เลวร้ายเท่าปีที่แล้ว ที่เขาถูกกลุ้มรุมที่คอร์ทขณะฝึกซ้อม แม้เขาจะบอกให้หยุดด้วยน้ำเสียงของ 'กัปตันที่มักได้ผลเวลาเขาใช้สั่งสมาชิกในทีมก็ยังไม่เวิร์ค เพราะเด็กผู้หญิงพวกนั้นกรี๊ดดังยิ่งกว่าเสียอีก จนสุดท้ายต้องให้ อาจารย์ริวซากิและอินุอิมาช่วยนั่นแหละ ถึงจะหลุดออกมาได้ เฮ่อ!


เทะสึกะตั้งใจว่าจะไม่ให้เหตุการณ์ซ้ำรอยอีก ปีนี้เขาจึงรีบแจ้นไปที่ห้องชมรมทันทีที่เลิกเรียนชั่วโมงนึงก่อน ถึงเวลานั้นแล้วนักเรียนส่วนใหญ่ก็น่าจะกลับบ้านกันแล้ว ไม่ก็ติดกิจกรรมชมรมกันอยู่ หวังว่าอย่างนั้นนะ


แผนนี้ดูจะได้ผลทีเดียว มีเด็กสาวเพียงสองคนที่ยืนรออยู่ข้างนอกพร้อมของขวัญ ช็อคโกแลต...อีกแล้ว เทะสึกะรีบรับของและเอ่ยขอบคุณก่อนรีบชิ่งหนีอย่างรวดเร็ว


เทะสึกะกำลังรีบไปที่คอร์ทเทนนิส มือยังถือกล่องช็อคโกแลตสีชมพูสองกล่องขณะที่สอดส่ายสายตาไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง และถอนหายใจเฮือกใหญ่ขณะผ่านหัวมุมที่สองไปได้ด้วยดี เหลืออีกแค่หัวมุมเดียว เขาก็จะถึงที่หมายแล้ว


ทางสะดวกแฮะ...


เทะสึกะคลายอาการเกร็งลงขณะเดินไปครึ่งทาง พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นร่างคุ้นตานั่งอยู่ที่ม้านั่งหลังห้องล็อคเกอร์เข้า 


"อาโตเบะ?"


เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลทอง เงยหน้าขึ้นมองตามเสียงเรียก ดวงสาสีน้ำเงินสบกับดวงตาสีน้ำตาล "เทะสึ...กะ?"


เทะสึกะรู้สึกเหมือนย้อนกลับไปวันที่พวกเขาพบกันครั้งแรกหลังจากที่เขากลับจากเยอรมัน ท่าทางของอาโตเบะในตอนนี้ช่างเหมือนกับวันนั้น เปราะบาง และเปิดรับ


เทะสึกะก้าวเข้าไปใกล้เด็กหนุ่มจากเฮียวเทและหยุดตรงหน้า


แต่แล้ว อาโตเบะก็เหลือบมองยังกล่องสีชมพูในมือที่อีกฝ่ายถืออยู่ นัยน์ตาเบิกขึ้นเล็กน้อย และทันทีนั้น หน้ากากก็เริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง หน้ากากแห่งความหยิ่งยโสทว่าขมขื่นที่เทะสึกะจะไม่มีวันเข้าใจ อาโตเบะยืนขึ้นเชิดหน้าอย่างถือตัว และปาบางสิ่งไปยังคนตรงหน้า


ด้วยทักษะเทนนิสที่ดีเลิศ เทะสึกะรับสิ่งนั้นไว้ได้อย่างคล่องแคล่วด้วยมือขวา เขาก้มลงมองสิ่งที่อยู่ในมือ มันเป็นกล่องสีขาวที่ประดับด้วยริบบิ้นสีทองอ่อน และเงยหน้ามองเจ้าของกล่องพร้อมกับคิ้วที่ยกขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ


"ก็อย่างที่เห็น ของนาย" อาโตเบะอธิบาย แต่ในน้ำเสียงนั้นกลับมีร่องรอยบางอย่างที่เทะสึกะรู้สึกไม่ชอบใจเอาเสียเลย


"ก็แค่วันนี้โอเรซามะมีเวลาว่างเหลือเยอะ มันคงน่าตลกมากเลยงั้นสิที่ฉันเอามาให้นาย นายจะทิ้งไปกับกองของขวัญที่นายได้มาก็ได้นะ ฉันไม่สนหรอก" เด็กหนุ่มกล่าว น้ำเสียงแฝงความเย้ยหยันอยู่ในที


เทะสึกะขมวดคิ้วเล็กน้อยก้มลงมองกล่องในมืออีกครั้ง อาโตเบะให้ของขวัญวาเลนไทน์กับเขางั้นหรือเขารู้สึกเหมือนจะหน้าร้อนขึ้นมานิดๆ แต่ก่อนที่เขาจะได้ทันพูดอะไร อาโตเบะก็สะพายกระเป๋าและเดินห่างจากเขาไปเสียแล้ว


"อาโตเบะ เดี๋ยว!" เทะสึกะร้องเรียก อาโตเบะหันมาช้าๆ และมองที่เขาอีกครั้ง


หน้ากากที่เทะสึกะไม่ใคร่จะชอบใจนั้นยังคงฉาบอยู่บนใบหน้าขาว และเขาก็พบว่าตัวเขานั้นอยากจะทำอะไรสักอย่างเพื่อลบหน้ากากเย่อหยิ่งออกจากใบหน้าที่แสนหมดจดนั้น


เขาเคยคุยกับอาจารย์ริวซากิครั้งหนึ่งว่าผู้เล่นระดับแนวหน้ามักจะมีอะไรบางอย่างที่สามารถดึงดูดผู้อื่นได้ อาจจะด้วยพรสวรรค์ หรือสเน่ห์ที่ไม่สามารถอธิบายได้อย่างเป็นรูปธรรมนัก ในตอนนั้นเขากำลังพูดถึงเอจิเซ็น แต่ด้วยคำกล่าวเดียวกัน เขาคิดว่ามันสามารถใช้กับอาโตเบะได้เช่นกัน


พวกเขาเคยพบกันมาก่อน เขาและอาโตเบะ และแม้ว่าพวกเขาจะไม่เคยได้แข่งกันมาก่อนจนกระทั่งการแข่งขันในระดับภูมิภาคคันโตในปีนี้ แต่เทะสึกะก็พึงตระหนักอยู่เสมอว่าสักวันเขาจะต้องได้ประจันหน้ากับชายคนนี้แน่นอนถ้าต้องการจะพาเซงาคุผ่านไปให้ถึงระดับประเทศ


แต่ไม่ใช่การพบในลักษณะนี้ ในแบบเด็กหนุ่มที่ดูเปราะบางแต่กลับตั้งกำแพงสูงลิ่วมาทำเชิดใส่เขาแล้วหัวเราะอย่างฝืนๆ


หรือแม้กระทั่ง... ในแบบที่ตัวเขาเองกำลังรู้สึกถูกดึงดูด


.

.

.


ในตอนนั้น เขายืนอยู่ในคอร์ท รอให้อาโตเบะออกลีลาวาดไม้แร็คเก็ตกวาดเสียงเชียร์จากแฟนคลับจำนวนมากจากทุกสารทิศอย่างสง่างาม จนเขาเองก็อดทึ่งไม่ได้อยู่ในใจ อาโตเบะเป็นจุดเด่นอยู่เสมอ ไม่ว่าจะรูปลักษณ์ที่น่าหลงใหล ท่าทางที่พกความมั่นใจมาเปี่ยมล้น และการดีดนิ้วพร้อมเสียงเชียร์ราวกับผู้ชนะนั้น ในทางกลับกันมันก็เป็นกลยุทธ์ในการข่มขวัญคู่ต่อสู้ด้วยเช่นกัน เทะสึกะยอมรับบางทีกลยุทธ์นั่นอาจจะมีผลกับเขาบ้างไม่มากก็น้อย เขาไม่ได้รู้สึกกลัวอาโตเบะหรือตื่นสนามแต่กลับรู้สึกใจเต้นอย่างหาสาเหตุไม่ได้ยามที่ได้สัมผัสมือกับเด็กหนุ่มผิวขาวท่าทางอวดดีตรงหน้า


และแล้วเขาก็แพ้ในแมตซ์นั้น เขาไปรักษาตัวที่เยอรมัน แล้วก็กลับมาเล่นเทนนิสที่อีกครั้ง เซงาคุได้ไปแข่งในระดับประเทศ ชีวิตก็ดำเนินต่อไป จนกระทั่งวันหนึ่ง เมื่อเขาเดินเขามาที่ห้องชมรมและพบว่ามันแตกต่างไปจากเดิม อาโตเบะกำลังรอเขาอยู่ อีกฝ่ายยังดูเป็นคนที่มั่นใจเต็มเปี่ยมและสไตล์การพูดที่ดูอวดดีเหมือนเช่นที่ผ่านมา ทว่ามีบางสิ่งในแววตานั้นแตกต่าง ดวงตาสีน้ำเงินเป็นประกายสวยดูเปิดรับอย่างที่เทะสึกะไม่เคยเห็นมันมาก่อนจากคนๆ นี้ 


เขาคิดว่ามันคงเป็นเพราะเขาอยากที่จะได้เห็นแววตาคู่นั้นอีกครั้ง เขาจึงตกปากรับคำชวนในการพบกันต่อมาของอีกฝ่าย อีกครั้ง และอีกครั้ง


อาโตเบะเป็นคนที่มีความเจิดจรัสบางอย่างที่ไม่เหมือนใคร เขาชอบมองอาโตเบะเดินไปรอบๆ และทุกพื้นที่ที่ไปก็จะดูราวกับสว่างไสว และได้รับการตอบรับจากผู้คนโดยรอบอยู่เสมอ เขาชอบฟังอาโตเบะชวนคุยเรื่องราวต่างๆ และเขาพบว่าอีกฝ่ายไม่ได้เป็นอย่างที่เขาเคยคิดไว้ว่าอาโตเบะนั้นไม่สนใจสิ่งรอบข้างที่ไม่ได้อยู่ระดับเดียวกับเจ้าตัว กลับตรงกันข้าม อาโตเบะนั้นสนใจทุกเรื่องราวที่เกิดขึ้นอยู่เสมอแม้แต่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ และมักจะจับสังเกตหรือมีแง่มุมที่น่าสนใจในการหยิบยกมาชวนคุยได้อย่างลื่นไหล เขาจึงไม่แปลกใจเลยที่อีกฝ่ายจะอวดกับเขาว่าเรียนเก่งทุกวิชา นอกจากนี้ ทุกอากัปกริยาของร่างบางยังชวนมองราวกับรู้มุมตัวเองอยู่เสมอว่าจะต้องจัดท่าทางอย่างไรตำแหน่งไหนถึงจะดูเพอร์เฟ็คและดึงดูดใจคนรอบข้างไม่ว่าจะอยู่ท่ามกลางผู้คนนับร้อยหรืออยู่เพียงลำพังกับเขา


และเทะสึกะก็พบว่ามุมที่น่าดึงดูดที่สุดก็คือการที่เขารู้ว่าอาโตเบะนั้นไม่ได้ต้องการผู้คนมารุมล้อมหรือยกยอปอปั้นเขา เด็กหนุ่มดูผ่อนคลายมากขึ้นและได้เป็นตัวของตัวเองอย่างเต็มที่เมื่อได้ใช้เวลากับวันเงียบๆ ที่แสนสงบสุข   


เขาต้องการอาโตเบะคนนั้นกลับมา ไม่ใช่คนแปลกหน้าที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้ มองเขาด้วยสายตาว่างเปล่าและสวมหน้ากากแห่งทิฐิที่เข้าไม่ถึง เขาต้องการอาโตเบะคนเดิมหรือคนใหม่ก็แล้วแต่คนนั้นกลับมาจริงๆ


.

.

.


เทะสึกะตระหนักว่าเขายืนนิ่งอยู่อย่างนั้นมาเป็นนาทีแล้ว


เขาทิ้งของขวัญสองกล่องก่อนหน้านั้นลง และเริ่มแกะห่อของขวัญของอาโตเบะอย่างประณีต เก็บริบบิ้นไว้ในกระเป๋ารวมทั้งพับกระดาษห่อเก็บอย่างเรียบร้อยเช่นกัน เปิดกล่องออกและพบ... ช็อคโกแลต สิ่งที่เขาหลบเลี่ยงมาทั้งวัน


"อืม นายทำเองเหรอ" ร่างสูงถาม มองกลับไปยังคนให้อย่างใจเย็น


อาโตเบะเสมองไปทางอื่น ยักไหล่เล็กน้อยเหมือนว่ามันไม่ใช่เรื่องสำคัญ ก่อนจะเอ่ยตอบอย่างโอหังแบบที่เขามักจะทำ "ฉันก็แค่เบื่อ และก็แค่คิดว่ามันน่าสนุกดี ก็เท่านั้น"


"อืม"


เทะสึกะมองที่ช็อกโกแลตอีกครั้ง แค่ดูจากหน้าตา เขาก็รับรู้ได้ทันทีว่านี่เป็นหนึ่งในหายนะของการทำอาหารอย่างแน่นอน เขาเป็นกัปตันชมรมเทนนิสผู้ไม่เคยประมาท และสิ่งที่เขาคาดการณ์ก็มักจะถูกเสมอ


แต่... นี่เป็นช็อคโกแลตที่ 'อาโตเบะตั้งใจทำมาให้เขา


เทะสึกะหักช็อคโกแลตดังกล่าวเป็นชิ้นที่พอดีคำ และใส่มันเข้าปากด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยแม้ว่าเขาจะรู้สึกคล้ายเดจาวูเมื่อครั้งดื่มน้ำผักอินุอิ เขามองใบหน้าขาวใสอมชมพูของอีกฝ่าย เขาเคี้ยวมันอย่างช้าๆ กลืนลง กวาดลิ้นไปตามแนวหลังของฟัน และกลืนลงอีกครั้ง อาโตเบะกำลังจับจ้องเขาด้วยสายตาของเหยี่ยว เคาะนิ้วที่สายกระเป๋าเบาๆอย่างเผลอตัว และสีหน้าลุ้นระทึกที่ปิดไม่มิดนั้นช่างดูน่ารัก และเทะสึกะพยายามให้แน่ใจว่าสีหน้าของเขาไม่เปลี่ยนตลอดการกินทั้งหมด


เขาเคี้ยวคำสุดท้าย ขจัดรสชาติสุดท้ายออกจากปาก อาโตเบะยังคงมองอยู่ และสีหน้าของเทะสึกะยังคงเรียบเฉยไม่เปลี่ยนแปลง


ประกายแห่งความเจ็บปวดฉายวาบบนใบหน้าของอาโตเบะ เด็กหนุ่มหันมองไปทางอื่น หันกลับและตั้งท่าจะเดินออกไป แต่ทันทีทันใดเขาก็พบว่าเทะสึกะอยู่ตรงหน้า ร่างสูงก้าวเท้าเข้ามาสองก้าวย่นระยะห่างระหว่างพวกเขา เทะสึกะดึงแขนให้เขาหันกลับมา มือข้างหนึ่งโอบรอบเอว และอีกมือนั้นเชยคางเขาขึ้นมาประจันหน้าและดวงตาสีน้ำตาล และจากนั้น เขาก็ไม่รับรู้สิ่งใดอีกนอกจากริมฝีปากที่ทาบทับลงมาบนริมฝีปากของเขา


พวกเขาอยู่อย่างนั้นครู่หนึ่ง ริมฝีปากกดทับแนบสนิทกันและกัน มือแกร่งประคองใบหน้าสวยและปรับองศาการจูบ มืออีกข้างที่โอบอยู่ยิ่งรัดแน่นให้กายแนบชิดยิ่งขึ้นราวกับหลอมรวม


เทะสึกะถอนจูบออก ก้าวถอยออกมาครึ่งก้าว และมองสีหน้าประหลาดของอาโตเบะ มันกึ่งจะดูตกตะลึงและดูเคลิ้มฝันอยู่ในที เทะสึกะยิ้มและยกมือขึ้นมาจับคางเรียวอีกครั้ง ใบหน้านั้นสวยสะกดจนเขาอดใจไม่ไหวจึงก้มลงไปจูบสั้นๆ อีกหนึ่งที ก่อนที่นิ้วโป้งจะกดริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบา และเขาก็ละออกมา มือกลับแนบลำตัว


อาโตเบะกระพริบตาและมองหน้าเทะสึกะ สติรู้สึกตัวเพิ่งฟื้นคืน และความสุขที่ไร้รูปร่างก็ค่อยๆ ก่อตัว พวกเขายืนอยู่อย่างนั้นอยู่ครู่หนึ่ง เพียงยืนใกล้นิ่งๆ ทว่าร่างกายไม่ได้สัมผัสกัน และเมื่อนาทีผ่านพ้น เทะสึกะก็ยังคงไม่มีท่าทีจะขยับไปไหนอีก เขากระพริบตาอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้ฝัน และรอยยิ้มที่งดงามก็ปรากฏแก่สายตาของเทะสึกะ อาโตเบะก้าวเข้าไปชิดอีกรอบ และเงยหน้ามองคนสูงกว่า ที่ซึ่งลมหายใจสัมผัสกันอีกครั้ง "รสชาติมันห่วยแตกมากเลยสินะ" อาโตเบะเอ่ยเจือแววขำขันในน้ำเสียง


"อืม" เทะสึกะนิ่งไป เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง และกล่าวออกมาเรียบๆ "ค่อนข้างเลวร้ายน่ะ"


อาโตเบะบุ้ยปากเล็กๆ และขยับเข้าไปชิดกว่าเดิม อีกอย่างหนึ่งที่เทะสึกะพึงใจในตัวอาโตเบะก็คือเวลาที่ร่างของอีกฝ่ายขยับเข้ามาใกล้เขา มันให้ความรู้สึกคล้ายลูกแมวที่กำลังออดอ้อน และกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ไม่ฟุ้งจนเกินไปให้ความรู้สึกสดชื่น ซึ่งหลายครั้งก่อนหน้านี้เขาต้องอาศัยการหักห้ามใจอย่างมากที่จะไม่เผลอคว้าตัวอีกฝ่ายมากอดหรือจูบหรืออะไรที่มากกว่านั้น


"นายรู้ไหม ฉันใช้เวลาทำมันตั้งหลายชั่วโมงเลยนะ ครัวก็เละเทะด้วย นายไม่คิดว่าฉันควรจะได้รับคำชมหน่อยรึไง อ๋า?"


"อ่า" เทะสึกะมองเข้าไปในแววตาสีน้ำเงิน ครุ่นคิดถึงคำชม และเขาก็แสดงให้อาโตเบะรับรู้อีกครั้งว่าเขาประทับใจในของขวัญชิ้นนี้มากแค่ไหน


End.


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น

  1. #19 สาววายเจ้าค้าาาาาา>< (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 16:36
    น่ารักเกินไปแล้ววววววววววว
    ฟินนนนนน งื้อออออออออออออ
    #19
    1
    • #19-1 Verxus 🎧(จากตอนที่ 6)
      13 กันยายน 2561 / 20:56
      ขอบคุณค่า ดีใจที่ชอบนะคะ
      #19-1
  2. #18 zatear (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 15:57
    ฟินมากค่าาาาาาาาา ฮืออออ ชอบคู่นี้มากกกกก แต่งมาอีกนะคะะะะะ
    #18
    1