Remember I love you โปรดจำไว้ว่าผมรักคุณ - นิยาย Remember I love you โปรดจำไว้ว่าผมรักคุณ : Dek-D.com - Writer
×

    Remember I love you โปรดจำไว้ว่าผมรักคุณ

    โดย Punnybarony

    ตั้งเเต่เขาเดินมาในชีวิตทำให้ฉันต้องวุ่นวาย กับมุขขี้อ่อนของเขาให้ตายเถอะฉันจะใจเเข็งกับเขา ได้อีกเท่าไรเนีย!

    ผู้เข้าชมรวม

    56

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    3

    ผู้เข้าชมรวม


    56

    ความคิดเห็น


    0

    คนติดตาม


    0
    จำนวนตอน :  0 ตอน
    อัปเดตล่าสุด :  8 ก.ย. 60 / 21:02 น.

    อีบุ๊กจากนิยาย ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ

    ผมชื่อเร็น ผมเรียนอยู่ม.1ผมทำงานไปด้วย เรียนไปด้วย ผมทำงานธุรกิจครอบครัว

    แต่และแล้ววันหนึ่งมีเด็กคนหนึ่งวิ่งเขามาในห้องทำงานของผมเธอเดินมาชนผม

     ผมอึ่ง ทึ้งและ(เสียว)เพราะเธอเป็นผู้หญิงที่สวยมาก จมูกสวยได้รูป ปากจิ๋มลิ้ม ดวงตากลมโต

    ร่างบางค่อยๆลุกขึ้นมา

     “ขอโทษคะ”เธอบอกผมด้วยแววตารู้สึกผิด เหมือนจะร้องไห้ ผมหน้ากลัวขนาดนั้นเลยหรอ

    “ไม่เป็นไรครับ เจ็บตรงไหนรึเปล่าครับ”ผมมองเธอรอบๆเพราะผมเป็นห่วงเธอเพราะ

    เธอตัวเล็ก ร่างบางน่าถนุนถนอม

    “ไม่เป็นไรคะ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ อ่อลืมไปหนูชื่อเบลล์คะ”

    “พี่ชื่อเร็น ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ”

    “ยินดีที่ได้รู้จักคะ ชื่อเพราะจังเลยคะ”เธอเป็นคนนแรกที่มีคนบอกผมชื่อเพราะ

    รู้สึกหัวใจมันเต้นเร็วแบบเเปลกๆหรือว่าผมชอบน้องเขา

    “ว่าแต่น้องมาที่นี่ได้ไงครับ”ผมพาน้องลงไปที่ห้องรับแขก

    “แม่หนูมาหาคุณลุงอนัน เห็นว่ามาคุยเรื่องธุรกิจอะไรนี้แหละนะ”

    คนตัวเล็กบอกกับผมด้วยสีหน้าไร้เดียงสา น่ารักน่าขย้ำจริงๆเลยให้ตายเถอะ

    เร็นใจเย็นๆไว้น้องเขายังเด็ก

    และจนถึงวันนี้ผมก็ยังคิดถึงน้องเขาเหมือนเดิมทุกวัน ทุกเวลา

    หน้าของน้องเขายังตราตึงใจหัวใจ และแล้วผมก็ต้องอยู่ห่างจากน้องเขาอีกครั้งเมื่อผม

    ต้องไปเรียนต่างพระเทศ

    10ปีต่อมา

      มหาวิทยาลัย H

    ฉันชื่อเบลล์มี ฉันมีความสามารถพิเศษ สามารถอ่านความคิดคนได้ เมื่อเขาสบตากับเรา มันก็เป็น

    เรื่องที่แปลกแต่ก็ดีที่ฉันจะได้รู้ว่าเขาคนนั้นหวัง คนเราจะรู้ว่าเป็นคนดีไม่ใช่แค่การกระทำแต่เป็น

    ความคิดด้วยแต่มีบ่อยครั้งที่คนส่วนใหญ่เขาหาฉันเพราะเงิน คนอื่นมองฉันเป็นคนใสซื่อ

    แต่จริงๆแล้วฉันฉลาดกว่าที่ทุกคนคิด  ฉันมีเพื่อนสนิทชื่อฝ้าย มิ้นและเค ฉันสนิทกับเคมากแพราะเขากลับบ้าน เขาไม่เคยคิดไม่ดีกับฉันเลยเพราะเขาเคยช่วยฉันตอนที่ฉันโดนรังแกและความคิดของเขาดีมาตลอด ฝ้ายกับมิ้นก็เหมือนกันเขาเป็นเพื่อนที่ดี ถ้าฉันกลับบ้านฉันจะกลับพร้อมเคทุกวัน

    เพราะทางเดียวกันและถ้าวันไหนพ่อกับแม่ไม่อยู่ฉันก็ให้เค มิ้น ฝ้ายมาอยู่เป็นเพื่อนเพราะฉัน

    กลัวความมืดไม่กล้าอยู่คนเดียวถึงมีแม่บ้านหรืออะไรก็เถอะ

    5โมงเย็น

    “เบลล์วันนี้ม่ามาไปเที้ยวนะคะยังไม่รู้จะกลับวันไหน”

    “คุณอารีย์จะไปไหน ไปกับใคร ที่ไหน ไปยังไง ไปตอนไหนคะ”ฉันถามอย่างเป็นห่วง

    “ลูกคนนี้นิเหมือนยายแกไม่มีผิด ถามเยอะจริง ฉันกำลังจะไปอเมริกา ไปกับคุณอนัน นั่ง

    เครื่องบินไป เครื่องออก5โมงครึ่ง okนะคะลูกบังเกิดเกล่า”

            ฉันจะไว้ใจลูกชายของคุณอนันได้ไหมเนี้ยแต่เขาเจอกันตั้งแต่เด็กมันน่าจะโอเคนะ

    ถ้าฉันก็กลับมา ฉันจะให้เขาทั้งหมั้นกันเลยดีไหม แต่ก็ดีเหมือนก็จะมีใครดูแลลูกสาวฉัน

     ฉันรู้ความคิดแม่ทุกอย่างแต่ถึงยังไงก็เถอะขี้เกียจเถียง

    “แล้วคุณอะไรนั้นนะมากี่โมงอะ”

    “เดียวก็น่าจะมาแล้วมั้ง”

    ประตูบ้านเปิดขึ้นและรถสปอร์สสีดำก็ขับเข้ามาในบ้าน แล้วคุณลุงก็ลงมาพร้อมกับ

    ผู้ชายคนหนึ่ง ขาว สูง จมูกเป็นสัน ปากสีแดงสด ดวงตาคมดุจเหยี่ย ฟันขาวสวย

    นับว่าเป็นผู้ชายที่เพอร์เฟ็กตั้งแต่หัวจรดเท้าเลยละ

    “สวัสดีคะ คุณลุงและพี่”ฉันเงียบไปเพราะฉันไม่รู้จักเขาหรือรู้จัก ฉันมองตาเขาเพื่ออ่าน

    ความคิดว่าเขาชื่ออะไร

    “ยังน่ารักเมือเดิมเลย ขาว สวย  ปากจิ๋มลิ้มน่ารัก น่ารักน่ากอดถ้าคุณน่าไม่อยู่ละ หึ!” อะไรนี้ยความคิดหื่นๆแบบนี้มันอะไรเนี้ยโรคจิตเปล่าเนี้ย

    “พี่ชื่อ…..

    “ไม่ต้องบอกค่ะ ไม่อยากรู้จัก”ฉันมองพี่เขาด้วยสายตาเย็นชา

    “เบลล์! ทำไมพูดกับพี่เขาแบบนั้นละ”แม่ฉันตวาดฉันดังลั่น

    “ช่างเถอะคะ รีบไปเถอะเดี่ยวขึ้นเครื่องไม่ทันนะคะ คุณลุงคะหนูฝากแม่ด้วยนะคะ”

    “ครับ ลุงก็ฝากลูกลุงด้วยนะครับ”

    “ฝะ..ฝากอะไรนะคะ ไม่รับฝากได้ไหมคะ555”ฉันพูดติดตลกแต่ฉันคิดจริง

    “โถ่ น้องเบลล์รับพี่ไปเลี้ยงหน่อยนะครับ”เขาทำหน้าออดอ้อนเหมือนลูกแมว

    ไม่มีบ้านแต่ก็เถอะ

    “ค่ะ!”ฉันรับคำแบบไม่เต็มใจ แต่ทำไงได้ก็ต้องตอบรับเพราะไม่อยากให้แม่เสียหน้า

    หลังจากที่ฉันส่งแม่ขึ้นรถฉันก็เขาบ้านทันที่ ฉันเห็นคนตัวสูงเดิมมาข้างหลัง

    พอฉันเดินถึงห้องกำลังจะปิดประตูแต่ร่างสูงก็มาง้างประตูไม่ให้ปิดลง

    “มีอะไรคะ?”ฉันถามและมองร่างสูงด้วยคำถามมากมาย

    “โกรธอะไรพี่รึเปล่า” เขามองหน้าฉันอย่างสงสัย

    “........”ฉันมองหน้าพี่เขาอย่างอารมณ์เสีย

    เขาจะมายุ่งอะไรกับชั้นนักหนาเนี้ย

     “ตอบหน่อยสิครับ อย่าเงียบใจไม่ดีเลยอะ”เขาเอียงคอมองฉัน ทำหน้าตาน่ารัก

    โอ๋ย!!หน้ารักจังอย่างกะพระเอกซีรีย์เลยอะ แต่ไม่ได้ๆเราจะไว้ใจเขาไม่ได้

    “ ถ้าไม่มีอะไรแล้วขอตัวนะคะ”ฉันพูดอย่างตัดปัญหาเพราะฉันมี

    เรียนตอนบ่ายนี้ก็จะสายแล้ว

    ปัง!

    ฉันรีบอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนักศึกษา และรีบลงไปห้องรับแขก

    ฉันมองหาพี่เร็นพบว่าเขาไม่อยู่ที่ห้องรับแขกฉันคิดว่าคงออกไปข้างนอกแล้วมั้ง

    ฉันกำลังออกจากบ้านแต่ดันมีรถสปอส์สีแดงที่คุ้นเคยจอดอยู่ข้างหน้าของเธอ

    คนที่อยู่ข้างในรถรดกระจกลง เจ้าของใบหน้า หล่อเหลาถามฉันว่า

    “จะไปมหาลัยหรอขึ้นมาเดี๋ยวพี่ไปส่ง”

    “ไม่ค่ะ เดี๋ยวไปเองพอดีเพื่อนจะมารับบคะ”

    “เพื่อนผู้หญิงผู้ชายหะ”

    “ไม่เกี่ยวกับพี่จะหน่อย”

    “ฮัลโหลครับคุณน้า”เขายกโทรศัพขู่ฉัน

    ผู้ชายอะไรขี้ขู่ชะมัด

    สวัสดีค่ะผู้อ่านทุกคน นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องเเรกที่เราเเต่งนะคะ

    ถ้ามีคำเเนะนำเม้นได้นะคะ ถ้าชอบก็กดติดตามนะคะ

    เป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยน้าาาา 

    นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    อีบุ๊ก ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    คำนิยม Top

    ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

    คำนิยมล่าสุด

    ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

    ความคิดเห็น