(Fic Reborn) when I come back to the beginning

ตอนที่ 1 : I Born to die

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 84
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    28 มี.ค. 63

part I : Born to die

When I come back to the beginning


Born to die - Lana Del Rey

02:50 ●━━━━━────── 04:47

⇆ㅤㅤ◁ㅤㅤ❚❚ㅤㅤ▷ㅤㅤ↻

Don’t make me sad, don’t make me cry
Sometimes love is not enough and the road gets tough
I don’t know why
Keep making me laugh
Let’s go get high
The road is long, we carry on
Try to have fun in the meantime

อย่าทำให้ผมเสียใจเลยนะ อย่าปล่อยให้ผมร้องไห้
บางครั้งความรักมันก็ยังไม่พอ และเส้นทางที่เดินมันก็เต็มไปด้วยขวากหนาม
ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน
ทำให้ผมหัวเราะต่อไป
ไปเมากันเถอะ
เส้นทางนี้มันแสนยาวไกล เราจะก้าวต่อไป
และสนุกไปด้วยกันระหว่างทางนี้

 

 

ที่นี่ที่ไหน...ผมอยู่ที่นี่มานานเหลือเกิน ป่าใหญ่กว้างขว้างที่มีเพียงสีขาว และสีดำ ไม่มีคนหรือสัตว์ เสียงต่างๆช่างน่ากลัว และดูเงียบงัน ยกเว้นผม ที่ยืนอยู่ตรงนี้เพียงคนเดียว

 

หลายวันที่ผ่านมานี้ ผมไม่ได้กินอะไร แม้แต่น้ำสักหยดเดียว แต่มันคงไม่แปลกอะไรใช่ไหม? ในเมื่อผมตายไปแล้ว ตายไปตามอายุขัย ในวัย 50 ปีของผม

 

ผมคือใครน่ะเหรอ?

 

ผมคือซาวะดะครับ ซาวะดะ สึนะโยชิ บอสของมาเฟียวองโกเล่ รุ่นที่10 หลังจากจบศึกกับชิม่อน แฟมิลี่ และเชกเกอร์เฟส ผมขึ้นรับตำแหน่งวองโกเล่รุ่นสิบอย่างเป็นทางการ รวมถึงเหล่าผู้พิทักษ์ด้วย ผมแต่งงานกับเคียวโกะจัง ผู้หญิงที่ผมเคยรัก เรามีลูกด้วยกันคนหนึ่ง ชื่อว่ามาโคโตะ แปลว่า สีฟ้า สีของนภา และทะเลที่กว้างใหญ่ เขาเป็นเด็กดี และเก่งมาก จนกระทั่งผมกับเคียวโกะ เราเลิกกัน เธอไม่สามารถยอมรับการต่อสู้ และการเป็นมาเฟียได้ อีกสองปีต่อมาเคียวโกะก็แต่งงานกับชายฐานะดีคนหนึ่ง พวกเขาดูมีความสุขกันดี

 

หลังจากผมลงจากตำแหน่งและให้มาโคโตะ ขึ้นเป็นอูลดีม่อน วองโกเล่รุ่นที่11 และปลีกตัวเองออกมาพักบันปลายชีวิตที่ภูเขาในเมืองนามิโมริ พร้อมกับเหล่าเพื่อน หรือผู้พิทักษ์ของเขาที่แยกย้ายกันออกไป จนในที่สุด...ผมก็ตายอย่างโดดเดียวในบ้าน

 

อ่า ผมเดินทางมาไกลเหลือเกิน

 

ไกลจนรู้ว่าถึงตายก็มิอาจจะขึ้นสวรรค์ได้ ทางของวองโกเล่ไม่ได้สวยงามนัก แม้ผมจะปรารถนาชีวิตปกติมากเพียงใด ปรารถนาจะไปเที่ยวเล่นกับโกคุเดระคุง ยามาโมโตะคุง รุ่นพี่เรียวเฮ แรมโบ้ อี้ผิง โคลม รุ่นพี่ฮิบาริกับมุคุโร่ก็ด้วย แต่ผมก็ทำไมได้ ทำอะไรอย่างที่คิดไม่ได้เลยสักอย่าง

 

ผมอยู่ด้วยการฆ่าเพื่อปกป้อง ฆ่าคนที่ไม่อาจมีความผิด เพื่อให้แฟมิลี่ของผมวางใจได้ เพื่อให้พวกเขาปลอดภัย ผมจึงต้องทำ เพื่อให้พวกเขาไม่ทรยศ มือผมจึงเปื้อนเลือด ศพแล้วศพเรา จนผมรู้สึกเฉยชา

 

หึ สมเพชชะมัด

ไม่ต่างจากวองโกเล่รุ่นก่อนสักนิด

 

ผมขอโทษครับ พรีโม่...ตัวผมเองก็เป็นขยะ ขยะไร้ค่า เป็นเพียงหุ้นเชิดของวองโกเล่ ผมเคยบอกคุณว่าผมไม่ต้องการ ไม่ต้องการเลยแฟมิลี่ที่บอกว่าตนเองดี แต่ก็ฆ่าผู้คนไม่ต่างจากพวกคนเลวเหล่านั้น ผมอยากเปลี่ยนมัน อยากทำลายมันให้แหลกละเอียด แต่ผม...ก็ทำมันไม่ได้สักอย่าง

 

ขอโทษครับ ขอโทษจริงๆ ขอโทษสำหรับทุกอย่าง ขอโทษที่ผมเป็นแบบนี้ แต่ได้โปรดอย่าโกรธพวกโกคุเดระคุงเลย เพราะผม พวกเขาจึงกลายเป็นมาเฟีย เพราะผม พวกเขาจึงมือเปื้อนเลือด เพราะผม เด็กมัธยมพวกนั้นจึงเดินทางเข้าสู่ความมืด เพราะผมเอง เป็นเพราะผมเองจริงๆ

 

และขอโทษ...ที่ไม่อาจอยู่ได้มากกว่านี้

 

อ่า พรีโม่ครับ หิมะตกแล้วล่ะ ตกหนักเลยล่ะครับ คงเป็นหิมะแรกสินะ น่าเศร้าจังที่สุดท้ายผมก็อยู่เพียงคนเดียว

 

ท่ามกลางหิมะสีขาวที่โปรยปราย มีเพียงชายผู้หนึ่งที่นอนอยู่ตรงนั้น ไม่รู้ว่าหิมะตกลงมานานเพียงใด แต่รู้แค่เพียงว่ามันนานพอที่กลบชายหนุ่มคนนั้น มิดเสียหมด

 

ผมจะไปหาคุณแล้ว คุณปู่ทวดจิอ็อตโต้

 

 

 

 

 

 

 

 

#วอคบทดบกน

โรงชา

TBC

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น