คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Fanfic Harry Potter/แฮร์รี่ พอตเตอร์] HBD Tom Marvolo Riddle

โดย Q-ry-z OwO ~

(Dark, Child!Riddle) “ตอนหน้าร้อนที่เราไปเที่ยวข้างนอกกัน – เราพาพวกเด็กๆไปเที่ยวปีละครั้งน่ะค่ะ ไปชนบทหรือไม่ก็ไปชายทะเล – ทีนี้ หลังจากนั้นเอมี่ เบนสันกับเดนนิส บิชอปก็ไม่ค่อยปกติเอาเสียเลย”

ยอดวิวรวม

1,490

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


1,490

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


23
เรทติ้ง : 100 % จำนวนโหวต : 1
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  31 ธ.ค. 58 / 23:59 น.
นิยาย [Fanfic Harry Potter/ ͵] HBD Tom Marvolo Riddle [Fanfic Harry Potter/แฮร์รี่ พอตเตอร์] HBD Tom Marvolo Riddle | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
31/12/2558
ฟิคเนื่องในวันเกิดของทอม มาร์โวโล่ ริดเดิ้ลค่ะ
ต้องขออภัยที่อยู่ผิดหมวดนะคะ คือปรับเป็นหมวดแฟนฟิคไม่ได้ ไม่เข้าใจเหมือนกัน
เร่งเขียนให้ทัน คำผิดอย่าตกใจนะคะ (ก้มหัว)
หวังว่าจะไม่น่าเบื่อมากนะเจ้าคะ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 31 ธ.ค. 58 / 23:59



[Fanfic Harry Potter/แฮร์รี่ พอตเตอร์] HBD Tom Marvolo Riddle

Amy Benson and Dennis Bishop

 

Fandom: Harry Potter

Pairings: None

Wordcount: 3081

Note: Child!Riddle. Implied Dark Themes.

 

 

          “ตอนหน้าร้อนที่เราไปเที่ยวข้างนอกกัน เราพาพวกเด็กๆไปเที่ยวปีละครั้งน่ะค่ะ ไปชนบทหรือไม่ก็ไปชายทะเล ทีนี้ หลังจากนั้นเอมี่ เบนสันกับเดนนิส บิชอปก็ไม่ค่อยปกติเอาเสียเลย”

มิสซิสโคลถึงอัลบัส ดัมเบิลดอร์

 

          เอมี่ เบนสันลอบมองเจ้าของใบหน้าคมชัดที่ล้อมด้วยเส้นผมสีดำและดวงตาสีมืด

          เมื่อเอมี่ก้าวเข้ามาในบ้านเด็กกำพร้าครั้งแรก เด็กหญิงได้รับคำเตือนเกี่ยวกับผู้ร่วมอาศัยคนหนึ่งก่อนจะได้ทำความรู้จักจริงๆเสียอีก เด็กที่เล็กๆมักไม่เข้าไปยุ่งโดยทุนเดิมอยู่แล้ว เด็กโตหน่อยจะพยายามทำเหมือนเขาเป็นเพียงหินข้างทางที่พวกเขามีหน้าที่เป็นน้ำแหวกสายธารให้ ส่วนเจ้าหน้าที่ทั้งหมดมักเอ่ยถึงทอมในทำนองว่า เป็นเด็กพิลึก ไม่ปกติเอาเสียเลย หรือ เด็กปีศาจ!’

          ทอม ริดเดิ้ล เป็นสิ่งมีชีวิตที่แปลกแยกจากมนุษย์ทั่วไป

          เอมี่แอบมองเขาอยู่เนืองๆ ใครจะโทษเธอล่ะ? เด็กเป็นอย่างนี้เสมอ! ใจหนึ่งพอเห็นอีกฝ่ายประหลาดก็กลัว แต่อีกใจที่มีความสงสัยอย่างเด็กๆกลับยุ่งไม่เข้าเรื่อง

          ทอม ริดเดิ้ล นั่งอย่างโดดเดี่ยว เขาหายตัวไปเสมอหากไม่ใช่ช่วงเวลาอาหาร หรือบางครั้งก็ไม่ปรากฏตัวบนโต๊ะ ไม่มีใครทักเรื่องนี้มานานแล้ว ทุกคนเรียนรู้จะอยู่เงียบๆเมื่อเรื่องเกี่ยวกับเพื่อนผู้ลึกลับนี้ เธอไม่กล้าไปดูว่าเขาไปทำอะไรบ้าง และไม่รู้ว่าข้อสันนิษฐานจากเด็กโตๆกับเจ้าหน้าที่ว่ามนตร์ดำนั่นหมายถึงอะไร เอาเถอะ นั่นฟังดูไม่ดีเลย บาทหลวงก็พูดอย่างนั้น

          นอกจากคำเล่าลือแล้ว ใช่ว่าเธอไม่เคยมีประสบการณ์ตรง เอมี่ไม่โง่ ครูที่โรงเรียนบอกว่าเธอฉลาดกว่าเด็กวัยเดียวกัน เอมี่เรียนรู้ สิ่งสำคัญที่สุดที่เธอเรียนรู้คืออย่ายุ่งกับทอม ริดเดิ้ล

          พายตรงหน้าน่าสนใจ เอมี่หันกลับมามอง วันนี้อาหารดีกว่าทุกวัน เธอได้ยินว่ามีคนใจดีเอามาให้ เด็กหญิงอายุมากพอจะรู้ว่าสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าคือที่ใด ไม่จำเป็นต้องให้เด็กน่ารังเกียจที่โรงเรียนมาบอกหรอก เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อแม่คืออะไร อาจเป็นแบบเดียวกันกับบาทหลวงกระมัง เอาแต่พูดสั่งสอนน่าเบื่อ หากไม่นับอาหารที่ดีกว่าหน่อย เธอไม่รู้ความแตกต่างด้วยซ้ำ

          แต่เพื่อนๆมักโกรธกับคำดูถูกเหล่านั้น เอมี่จึงเรียนรู้ที่จะโกรธด้วย

          ได้ยินว่าวันนี้ทุกคนจะได้ไปเที่ยวชายทะเล คลื่นพวกนั้นมีอะไรน่าดูเธอก็สุดรู้ แต่อย่างน้อยคงดีกว่าบรรยากาศอับชื้นที่นี่น่นอน

 

          เดนนิส บิชอป จำพ่อแม่ของตนเองได้

          ด้วยเหตุผลนั้น เขาจึงเป็นจุดสนใจของเด็กกำพร้าส่วนใหญ่ พวกนั้นชอบให้เขาเล่าว่าพ่อแม่คืออะไร เขาเล่าว่าพ่อเหมือนเขา แค่ตัวใหญ่กว่า ส่วนแม่ดูคล้ายๆมิสซิสโคลที่ตัวเล็กกว่า เขาภูมิใจเสมอเมื่อได้เป็นจุดสนใจ และไม่ชอบหากใครแย่งความสนใจนั้นไป

          พายอยู่ตรงหน้าเขา เดนนิสทำปากมุ่ย เขาไม่เข้าใจว่าพายเนื้อหอมๆที่เคยได้กินหายไปไหน แม่เขาเอามาให้เพราะรู้ดีว่าเขาชอบ แต่เด็กชายไม่กล้าพูดขัดแย้งมิสซิสโคล ไม่มีใครในที่นี้กล้าทำ ไม่อย่างนั้นขนมคราวหน้าต้องถูกริบ เขารู้เพราะเคยโดนมาแล้วในวันแรก!

          อ้อ เขาพูดถึงไหนแล้วนะ? ความสนใจ ใช่ เขาเกลียดหมอนั่น

          ทอม ริดเดิ้ล มีอำนาจอย่างนั้นเสมอ เดนนิสเป็นเด็กเอาแต่ใจ เด็กประเภทนี้มีสัญชาตญาณหวงของ  ของในที่นี้คือสายตาของทุกคน แม้ทั้งหมดจะพยายามทำเหมือนอีกฝ่ายไม่มีตัวตน ทว่ามีแวบหนึ่งที่ทุกสายตาต้องตวัดมองแล้วค่อยหลบเลี่ยง เขาไม่เข้าใจว่าตัวตนน่ารังเกียจนี้ เด็กปีศาจ ดึงความสนใจได้อย่างไร นอกจากนั้น พวกผู้ใหญ่ยังชอบให้ของดีที่สุดกับมันอีกต่างหาก!

          เชิดริมฝีปากขึ้น เดนนิสตะโกน

          “เฮ้! ทำไมนายได้ไก่เยอะกว่าพวกเราล่ะ!

 

          เอมี่ เบนสันเรียนรู้ว่าการขัดแย้งกับมิสซิสโคลเป็นเรื่องน่าทำกว่าการวิวาทกับทอม ริดเดิ้ล

          ประสบการณ์ตลอดหลายปีที่อยู่ที่นี่สอนเธอไว้อย่างนั้น เด็กส่วนใหญ่รู้ดีว่าการตอแยกับทอมไม่ใช่เรื่องล้อเล่น หากเขาอยู่ในอารมณ์ไม่ดี คนคนนั้นอาจนอนแน่นิ่งบนเตียงหนึ่งสัปดาห์ สองสัปดาห์ หรือหนึ่งเดือน หรือมากกว่านั้น หากเขาอารมณ์ดี คนคนนั้นอาจได้รับสิทธิพิเศษเล่นเกมบางอย่างกับทอม ซึ่งมักจบลงด้วยเสียงร้องไห้และการเสียขวัญ

          หากเขาอยู่ในอารมณ์เลวร้าย คนคนนั้นอาจหายไป เจ้าหน้าที่ทำเหมือนคำนี้เป็นคำต้องห้าม เรื่องน่าแปลกสำหรับเอมี่ เธอเคยเห็นเพื่อนที่หายไปกลับมาด้วยสีหน้ามีความสุข มือจับพ่อแม่บุญธรรม ทำไมถึงกลายเป็นเรื่องไม่ดีกัน? แต่เธอมีสัญชาตญาณรู้ว่าสิ่งที่ทอมก่อขึ้นไม่ใช่เรื่องดี และไม่คิดเสี่ยง

          การโต้แย้งกับมิสซิสโคลอาจจบลงด้วยการอดอาหารสองสามมื้อ หรือหากถึงที่สุดจริงๆคือฟาดก้นเสียสิบครั้ง ยายแก่ไม่ทำมากกว่านั้น การทำให้ทอม ริดเดิ้ลไม่พอใจต่างหากคือข้อห้ามหลัก

          “เฮ้! ทำไมนายได้ไก่เยอะกว่าพวกเราล่ะ!

          เสียงหยิ่งทะนงนั่นดังมาจากเด็กใหม่ หมอนั่นชื่ออะไรนะ เอมี่จำได้แค่เพื่อนและศัตรู รวมถึงรายชื่อผู้ที่ไม่ควรยุ่งเกี่ยวด้วย รู้แต่เขาทำตัวเหมือนเด็กที่โรงเรียนไม่มีผิด โง่เง่าอวดดี เด็กหญิงหลับตาลง ภาวนาให้ทอมอยู่ในอารมณ์เลวร้าย ไม่ดีเลยที่ต้องมีตัวหารอาหารและของใช้เพิ่ม ถือว่าเธอภาวนาให้เด็กใหม่คนนี้ด้วย รู้กันดีว่าคนที่รอดมักจบไม่สวย ทอมเป็นเหมือนงู งับแล้วไม่ปล่อย ทอมคล้ายกับแมวป่า ไม่สังหาร แต่ไม่ปล่อยให้รอด ไม่ใช่เรื่องดีจริงๆ เด็กคนนี้ออกจากที่นี่ไม่แน่อาจไปมีความสุขอย่างเพื่อนคนนั้นก็ได้

          เอมี่เสี่ยงเหลือบตาขึ้นมองทอมชั่วครู่ ก่อนตัวชาวาบ

 

          เดนนิส บิชอป ถูกล้อเลียนว่าเป็นเด็กขี้แย แต่ยังไม่เคยเป็นเหยื่อการถูกรังแก

          เหตุเพราะเขาไปฟ้องพ่อเมื่อมีเด็กคนหนึ่งมาล้อเลียน เด็กทั้งหมดจึงหายไป นอกจากนั้นยังมีหลายคนพยายามมาเป็นเพื่อนเขาอีกด้วย! เดนนิสเลือกเพื่อน คนไหนที่ไม่มีของเล่นสนุกๆ เขาจะไม่คบด้วย โรเบิร์ตและซาราห์นี่สิน่าเบื่อที่สุด ได้ยินว่าไม่มีพ่อแม่ เขาไม่ชอบพวกนั้น และสั่งให้เพื่อนไม่ชอบด้วย

          เด็กชายเคยแต่เป็นฝ่ายสั่ง จึงไม่เคยรับรู้ว่าเป้าหมายของคำสั่งเป็นอย่างไร

          จากเหตุการณ์บนโต๊ะอาหารตอนเช้า เขากดสายตาลงต่ำเพื่อมองสีหน้าสะพรึงกลัวอย่างที่ได้เห็นบ่อยๆจากซาราห์กับโรเบิร์ต ก่อนต้องประหลาดใจเมื่อดวงตาดำมืดที่จ้องจานอาหารอย่างพิถีพิถันเงยขึ้นสบเชื่องช้า นัยน์ตาคู่นั้นไร้ประกายโดยสิ้นเชิง ริมฝีปากสีแดงเผยอยิ้มบนใบหน้างดงามอย่างรูปสลัก อวดฟันสีขาวเรียงเป็นระเบียบ เดนนิสนึกถึงสัตว์ป่าก่อนฝังเขี้ยวลงไปในตัวเหยื่อแล้วตัวสั่นระริก

          “แน่นอน” ริดเดิ้ลกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เขาผละมือจากช้อนส้อมแล้วลุกขึ้น ทุกร่างรอบโต๊ะอาหารสะดุ้งเฮือก สี่ห้าคนผงะไปด้านหลังจนเกิดเสียงครูดของขาเก้าอี้ “ฉันมั่นใจว่าทุกคนได้รับการแบ่งปันอย่างเท่าเทียมที่สุด แต่ถือว่าฉันยกอาหารมื้อนี้ให้เธอแล้วกัน”

          เขาเดินจากไปเสียอย่างนั้น โดยไร้ซึ่งเสียงห้ามปรามแบ่นด่าถึงมารยาทโต้อาหารจากพวกผู้ใหญ่อย่างที่เคยทำกับคนอื่นๆ ในเวลาปกติ เดนนิสต้องบ่นโวยวาย เพียงแต่ตอนนี้เขาสับสนอยู่ระหว่างความหวาดกลัวและความยินดีต่อชัยชนะในเหตุการณ์สั้นๆ สมองน้อยๆประมวลผลว่าไม่มีสิง่ใดต้องหวาดกลัวสักนิด ริดเดิ้ลยอมแพ้ให้เขาเอง! เขาบอกยกอาหารมื้อนี้ให้แล้ว! เดนนิสเงยหน้ามองรอบๆด้วยรอยยิ้มกว้าง หวังว่าจะได้รับคำชมเหมือนเมื่อตอนจัดการกับพวกเด็ก เด็กอวดรวยที่ชอบเอาของแพงๆมาโรงเรียน ทว่าสิ่งได้ที่ได้รับคือสายตาตื่นตระหนกและความเงียบ

          เด็กชายขมวดคิ้วมุ่น ไม่เข้าใจว่าสิ่งใดผิดพลาดไป

 

          เอมี่ เบนสัน ชื่นชมตัวเองที่สุดในด้านการอ่านสถานการณ์และอารมณ์คน

          เธอสังเกตได้อย่างรวดเร็วว่าทอมอยู่ในอารมณ์ดีมากอย่างหายากยิ่ง ไม่อย่างนั่นเด็กไร้สมองไม่มีสิทธิ์มาเดินอยู่กลางวงล้อมของสมาชิกบ้านเด็กกำพร้า เคลื่อนย้ายไปทางหมู่บ้านติดชายทะเลได้เป็นอันขาด เด็กหญิงจัดว่านั่นเป็นเรื่องแย่ แย่อย่างเลวร้ายที่สุด สิ่งที่เด็กปีศาจเกลียดคือการถูกท้าทายอำนาจ ท้าทายความพิเศษที่เขามี ทอมที่อารมณ์ดีกับเหตุการณ์ที่เขาเกลียดไม่ใช่สมการที่ได้ผลลัพธ์ทางบวกสักนิด

          เอมี่หวังว่าเดนนิสจะยอมรับความผิดและก้าวไปรับโทษเอง แต่ดูจากท่าทางแล้วคงเป็นไปได้ยาก เด็กนั่นโง่เหลือร้าย เขางงงวยว่าเหตุใดเพื่อนจึงพากันตีตัวออกห่างกะทันหัน พยายามเข้าไปพูดคุยด้วยแต่กลับโดนเมินใส่ เด็กที่ถูกเลี้ยงนอกบ้านเด็กกำพร้าเป็นอย่างนี้ล่ะ ขลาดเขลาปัญญาเบา ท่าทางสับสนนั่นน่าสมเพชสิ้นดี

          ความกระสับกระส่ายแผ่ขยายทั่ว พวกเขารู้ว่าเรื่องไม่จบลงเพียงเท่านี้ ต้องมีใครสักคนเป็นเครื่องสังเวย มันเป็นเช่นนี้มาตลอด ทุกคนกลัวทอมจนใจสั่นไปหมด ไม่ใช่เพราะเหตุการณ์ที่คล้ายๆกันนี้หรือที่ทำให้ทั้งบ้านเต็มไปด้วยงูพิษน่ะ เจ้าเด็กบิลลี่ สตับบ์นั่นอยู่ที่นี่ตั้งนาน ไม่เรียนรู้เอาเสียเลย ต้องให้กระต่ายตัวโปรดตายนั่นล่ะถึงรู้ว่าอะไรเป็นอะไร ใครไม่ควรข้ามเส้น

          รอบข้างเป็นหมู่บ้านเล็กๆ มีเสียงคลื่นสาด เอมี่เสี่ยงมองทอมแวบหนึ่งเพื่อเดาอารมณ์ เห็นเขาทอดมองเกลียวคลื่นด้วยสีหน้าสงบนิ่ง เปลือกตาปิดลงเนิบๆ สายลมปัดพลิ้วเส้นผมสีดำกระจาย เขาเป็นภาพลักษณ์ของความสุขุมและคุณธรรม หากเธอไม่รู้ลึกกว่านั้นเสียก่อน

          เอมี่ตวัดสายตามองเด็กโง่นั่นอย่างโกรธแค้น เพราะมันคนเดียว! เหตุการณ์ในบ้านกำลังสงบดีอยู่แท้ๆ หมอนี่กลับมากวนน้ำใสให้ขุ่น คิดได้ดังนั้นเท้าก็สาวไปทางอีกฝ่าย ก่อนหยุดตรงหน้าพร้อมเผยอปากเมื่อเห็นเป้าหมายเงยหน้าขึ้นมองอย่างงุนงงปนยินดี สายตานั่นเปลี่ยนเป็นตระหนกทันที

          “ไปขอโทษทอมซะ”

          ประโยคนั่นทำให้เธอเสียใจไปตลอดชีวิต

 

          เดนนิส บิชอป เป็นเด็กขี้แยมาแต่ไหนแต่ไร ต่างเพียงตอนนี้เขาไม่มีใครให้พึ่ง

          เพื่อนต่างพากันหนีหน้า! เดนนิสไม่เข้าใจเหตุการณ์นี้สักนิด ทุกคนควรเข้ามาชื่นชมเขามิใช่หรือ? เขาเป็นคนที่เรียกร้องความยุติธรรมนี่นา ริดเดิ้ลยอมยกไก่ให้เขาแล้ว! นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาเป็นฝ่ายชนะหรือไงกัน?

          เสียงฝีเท้าหยุดตรงหน้าทำให้เขาเงยหน้าขึ้นอย่างกึ่งสับสนกึ่งดีใจ ในที่สุดก็มีคนยอมพูดกับเขา! เด็กชายจำคนนี้ได้ ดูเหมือนว่าเธอเป็นหัวหน้าของกลุ่มเด็กโตกลุ่มหนึ่ง ไม่ใช่ที่ใหญ่ที่สุดหรอก คนคนนั้นต้องยกให้เด็กผู้ชายที่โตสุด เดนนิสไม่ชอบหมอนั่นเท่าไหร่นัก เขาประจบประแจงริดเดิ้ล ทำตัวเหมือนสุนัขต่อเจ้านาย ส่วนเอมี่ เขาจำชื่อได้แล้ว แยกตัวเป็นเอกเทศเงียบๆ

          “ไปขอโทษทอมซะ” ความดีใจหายวับ ทีแรกเขายังตกใจ แต่ผ่านไปแค่แผลบเดียวก็เปลี่ยนเป็นความโกรธ เดนนิสอ้าปากกว้างอย่างโมโหสุดขีด

          “ทำไมฉันต้องทำด้วย?!” เสียงโวยวายนั่นคงดังก้องไปทั่วหมู่บ้าน เพื่อนๆหันขวับมามองตาโต แยกห่างจากพวกเขาสองคนเป็นวงกว้าง หางตาเขาเห็นหลายคนรีบเดินหลบออกไปด้านข้างเสียไกล

          จากสีหน้าหวาดหวั่นของเอมี่ผนวกกับไม่ทันเห็นว่าสายตาของเธอตวัดมองริดเดิ้ลอย่างรวดเร็ว จึงคิดเข้าข้างตัวเองว่าทำให้เด็กโตกว่ากลัวได้ เด็กชายยืดอกขึ้นอย่างภาคภูมิใจ มองรอบเห็นเป็นว่าทุกคนแยกห่างออกไปเพราะกลัวตนเองเสียอย่างนั้น แล้วพูดต่อด้วยเสียงอันดัง “ริดเดิ้ลเป็นใครกัน? ไม่เห็นแน่เท่าไหร่!

          เกิดเสียงสูดลมหายใจดังขึ้นพร้อมเพรียงโดยรอบ เอมี่ใบหน้าซีดเผือดถึงขีดสุด ทันใดนั้นมีเสียงหัวเราะแผ่วๆดังอย่างผิดสถานการณ์ เดนนิสหันขวับไปมอง

          ทอม ริดเดิ้ลยืนอย่างสง่างามอยู่เบื้องหน้า ร่างของเขาเปล่งประกายด้วยพลังประหลาด ริมฝีปากของเขายกยิ้มเป็นมิตรทว่าไร้ความรู้สึก มือวางแนบลำตัวอย่างผ่อนคลาย ดวงตาโทนมืดหรี่ลง ท่วงท่าแสดงความขบขันอย่างเยือกเย็น

          “ผมไม่คิดว่าตัวเองเหนือกว่าทุกคนหรอกเดนนิส ตรงกันข้าม ผมเห็นสหายทุกคนในฐานะเดียวกัน” สีมืดมิดนั่นอ่อนแสงนุ่มนวลขึ้น เดนนิสรู้สึกราวถูกสะกดจิตโดยฉับพลัน ฟังคำต่อไปไม่รู้เรื่องนัก “แต่คงทำให้คุณรู้สึกไม่สบายใจสินะ ถ้าอย่างนั้นให้ผมพาเดินเล่นไหม? ผมมาที่นี่บ่อยมาก และบังเอิญเจอที่หนึ่งน่าสนใจอย่างยิ่ง เอมี่มาด้วยกันสิ! ผมจะบอกแค่พวกคุณสองคนเท่านั้น”

          คำพูดนั่นวกวนและแฝงด้วยความตื่นเต้นที่ไม่มีผู้ใดฟังออก เดนนิสก็เช่นกัน เขาพยักหน้าช้าๆ

          กับคำตกลงนั้น เป็นครั้งสุดท้ายที่ใครจะเห็นเดนนิส บิชอปที่หลงเหลือวิญญาณ

 

          เอมี่ เบนสันรู้ตัวว่าพลาดแทบทันทีที่เปิดปากพูดออกมา

          โง่เง่า! เรื่องนี้เธอไม่สมควรยุ่งเกี่ยวด้วยแต่ต้น กับคนที่ไม่เกี่ยวข้องอย่างมากสุดทอมก็แค่กลั่นแกล้งเล็กๆน้อยๆ คนที่วางตัวแยกห่างอย่างเธอไม่เคยได้เลื่อนชั้นแต่ก็ไม่เคยถูกรังแก การนำพาตัวเองเข้ามาเช่นนี้ต่างจากการสอดมือเข้ามาในวังน้ำวนตรงไหนกัน?

          “ผมไม่คิดว่าตัวเองเหนือกว่าทุกคนหรอกเดนนิส ตรงกันข้าม ผมเห็นสหายทุกคนในฐานะเดียวกัน แต่คงทำให้คุณรู้สึกไม่สบายใจสินะ ถ้าอย่างนั้นให้ผมพาเดินเล่นไหม? ผมมาที่นี่บ่อยมาก และบังเอิญเจอที่หนึ่งน่าสนใจอย่างยิ่ง” เป็นตอนนี้เองที่ดวงตาเย็นเยือกคู่นั้นให้ความสนใจกับเธอ รอยแสยะบนริมฝีปากกว้างขึ้นอีกขณะที่ประกายตายังคงอ่านไม่ออก “เอมี่มาด้วยกันสิ! ผมจะบอกแค่พวกคุณสองคนเท่านั้น”

          เดนนิสพยักหน้าราวต้องมนตร์ พวกเจ้าหน้าที่พูดว่าอย่างไรนะ? มนตร์ดำ! เด็กหญิงทราบทันทีว่านั่นไม่ใช่คำเชิญชวน เป็นคำสั่ง การบังคับ สัญชาตญานเธอบอกว่าสิ่งที่ทอม ริดเดิ้ลจะแสดงให้ดูต่อไปมิใช่มายากลที่น่าชมอย่างแน่นอน ด้วยเหตุนั้นเอง เธอจึงเอ่ยออกไปว่า

          “ไม่เป็นไร เอ้อ ฉันไม่อยาก ฉันไม่ หมายความว่าฉันอยากเดินเล่นแถวนี้มากกว่า”

          ถ้อยคำกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ เอมี่เพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่าทั้งร่างเธอสั่น เธออยากก้าวถอยหลังแล้วร้องไห้วิ่งหนีไป ทว่าสายตาจับจ้องเธอไม่เลื่อนขยับเพียงนิด เธอย่อมรู้ตัวดีว่าตนเองไม่ได้รับอนุญาต และการขัดคำสั่งของทอม ริดเดิ้ลไม่เคยส่งผลดีกับใคร

          “อ้า นั่นล่ะเป็นสิ่งที่ผมพูด ผมดีใจที่พวกเราอยากไปเดินเล่นกันทั้งหมด เราไปกันทั้งสามคนนี่ล่ะ เธอบอกให้เดนนิสขอโทษฉันนี่นา ต้องขอบใจเธอเสียหน่อยที่ช่วยให้เราปรับความเข้าใจกันได้!

          กระแสข่มขู่เคลือบแฝงมากับคำพูดหวานหู เด็กหญิงอ้าปากแต่กลับไม่มีคำพูดใดหลุดรอดออกมา บัดนี้เธอรู้แล้วว่าเธอไม่เคยเข้าใกล้รัศมีของเด็กปีศาจตนนี้เลยสักครั้ง เธอแยกตัวออกห่างเกินไปจนไม่เห็นความน่าสะพรึงกลัวอันแท้จริง ใช่ เธอรู้ว่าเขาไม่ใช่คนที่ควรข้ามเส้นด้วย และต้องหลีกเลี่ยงความขัดแย้งอย่างสุดความสามารถ ทว่าไม่เคยรู้ระดับความน่าหวั่นผวาที่อีกฝ่ายสร้างได้

          นี่คือมนตร์ดำที่บาทหลวงพูดถึงอย่างนั้นหรือ?

          ในท้ายที่สุด  เอมี่ เบนสันพยักหน้า และนั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่ทุกคนเห็นเอมี่ที่เปิดปากพูด

 

          พวกเขาหล่นลงไปและหยุดนิ่งกลางอากาศ!

          เด็กชายหอบหายใจเสียงฟืดฟาด ดิ้นรนต่อสู้กับเชือกที่มองไม่เห็นและอำนาจที่จับต้องไม่ได้ น้ำตาไหลพรากตามแนวของแก้ม

          เด็กหญิงร้องโหยหวนเหมือนสัตว์ป่าถูกเชือด ร่างถูกดึงครูดไปตามหินงอกแหลมคม เธอถูกดึงให้ลอยขึ้นสูงอีกครั้งและแขวนปลายเท้ากับเพดาน

          ศีรษะของเขาฟาดผนังถ้ำหนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง! สีแดงบดบังทัศนวิสัย เขาได้ยินเสียงหยดน้ำตกมาจากผนังถ้ำอันเย็นชืด ถ้ำเย็นชืดหรือเป็นตัวเขาเองที่เย็นชืด หรือเป็นอากาศที่เย็นชืด? พร้อมกับเสียงหวีดสูงในหัว

          มือของเธอไขว่คว้าลงไปด้านล่าง ว่างเปล่า! เท้าไม่สัมผัสพื้น ร่างไม่สัมผัสดิน เธออยู่บนอากาศโดยมีความเจ็บปวดช่วยพยุง ตาของเธอ ลูกตาล่ะ? ปากฉีกกว้างถึงหู!

          น้ำไร้รูปลักษณ์ขยายเต็มปอด พ่อ! แม่! เขาหายใจไม่ออก ช่วยที!

          ปีศาจ! ปีศาจ! อมนุษย์ในร่างมนุษย์ ปีศาจ!






ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Q-ry-z OwO ~ จากทั้งหมด 11 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

"แฟนฟิคแทบจะดีที่สุดเท่าที่เคยอ่านมา"

(แจ้งลบ)

ภาษาสวยงามมากค่ะ เรื่องภาษาสำนวนการเขียนนี่ต้องยอมจริง ๆ ได้กลิ่นอายแบบผ๔้ดีอังกฤษจนนึกไปเองว่าเป็นฟิคแปล แหะ ๆ... อ่านต่อ

ภาษาสวยงามมากค่ะ เรื่องภาษาสำนวนการเขียนนี่ต้องยอมจริง ๆ ได้กลิ่นอายแบบผ๔้ดีอังกฤษจนนึกไปเองว่าเป็นฟิคแปล แหะ ๆ พล็อตเรื่องก็แฝงความลึกลับ และอารมณ์ ความคิดของตัวละครได้ดีมาก ๆ เลย เป็นอีกด้านหนึ่งที่ไม่ค่อยได้อ่าน (เพราะขี้เกียจอ่านเรื่องยาว ๆ แง่ว) แต่น่าเสียดายที่มีคนเข้ามาอ่านน้อยเหลือเกินค่ะ ของดีอย่างนี้ต้องเผยแพร่ !! ย่อ

—★EmoMelody™ϟHP | 24 มี.ค. 59

  • 1

  • 0

คำนิยมล่าสุด

"แฟนฟิคแทบจะดีที่สุดเท่าที่เคยอ่านมา"

(แจ้งลบ)

ภาษาสวยงามมากค่ะ เรื่องภาษาสำนวนการเขียนนี่ต้องยอมจริง ๆ ได้กลิ่นอายแบบผ๔้ดีอังกฤษจนนึกไปเองว่าเป็นฟิคแปล แหะ ๆ... อ่านต่อ

ภาษาสวยงามมากค่ะ เรื่องภาษาสำนวนการเขียนนี่ต้องยอมจริง ๆ ได้กลิ่นอายแบบผ๔้ดีอังกฤษจนนึกไปเองว่าเป็นฟิคแปล แหะ ๆ พล็อตเรื่องก็แฝงความลึกลับ และอารมณ์ ความคิดของตัวละครได้ดีมาก ๆ เลย เป็นอีกด้านหนึ่งที่ไม่ค่อยได้อ่าน (เพราะขี้เกียจอ่านเรื่องยาว ๆ แง่ว) แต่น่าเสียดายที่มีคนเข้ามาอ่านน้อยเหลือเกินค่ะ ของดีอย่างนี้ต้องเผยแพร่ !! ย่อ

—★EmoMelody™ϟHP | 24 มี.ค. 59

  • 1

  • 0

5 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 08:23
    พี่จีนแนะนำมา คือตอนแรกไม่คิดว่าจะดีขนาดนี้ เพราะคนอ่านน้อย
    แต่พอมาอ่านเองทำให้รู้ว่า ไรท์แต่งเก่งมาก ภาษาก็สวย ถึงจะจบค้างไปนิด แต่ฟิคนี้ ดีงาม.
    #5
    0
  2. วันที่ 3 มีนาคม 2559 / 21:09
    แต่งต่อได้ไหมค้ะ สนุกมาก
    #4
    0
  3. #3 —★EmoMelody™ϟHP (@emo_melody) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 01:39
    จบแค่ 'อมนุษย์ในร่างมนุษย์ ปีศาจ' เหรอคะ??? ทำไมมันดูยังไม่จบหว่า

    คือภาษาสวยมาก มาก มาก
    สงสัยว่าจะเป็นหิคแปลหรือเปล่าคะ? ถ้าแต่งเองก็ขออภัยด้วยนะคะ
    คือเก่งมากกกกกกกกกกกกกกกก ชอบมากกกกกกกก
    #3
    1
    • #3-1 Q-ry-z OwO ~ (@Princess_ch) (จากตอนที่ 1)
      29 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:38
      จบแล้วค่า ความจริงก็อยากต่อเหมือนกัน แต่คิดไม่ออกค่ะ (หัวเราะ) ขอบคุณมากนะคะที่ชม เป็นฟิคแต่งเองค่ะ แต่ไม่ต้องขอโทษหรอกนะคะ ความจริงเราแอบรู้สึกปลื้มอยู่เหมือนกัน เพราะโดยส่วนตัวติดฟิคอังกฤษมากกว่าไทย มีคนสังเกตเห็นอย่างนี้ทำให้เราดีใจมากค่ะ

      สุดท้ายนี้ ตอนเห็นชื่อไอดีแล้วคุ้นมากจนต้องกลับไปเปิดดู ขอบคุณมากเลยนะคะที่คอมเม้นต์และติดตามเป็นแฟนคลับในฟิคพอตเตอร์เราทั้งสองเรื่อง (อีกเรื่องคือบ็อกการ์ดของดัมเบิลดอร์) ขอถอดหมวกโค้งคำนับเจ้าค่ะ!

      edit: เว็บไม่ยอมขึ้นบรรทัดใหม่ให้ล่ะค่ะ...


      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:42
      แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 4 มีนาคม 2559 / 09:13
      #3-1
  4. #2 พระจันทร์ยิ้ม
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 16:23
    บรึ๊ย~~หลอน แต่ไรแต่งสนุกมาก
    #2
    0
  5. วันที่ 4 มกราคม 2559 / 09:55
    ทำไมอ่านแล้วกลัวทอมมี่มากกว่าเดิม.....
    #1
    0