The demon'god || ลำนำเทพอสูร

ตอนที่ 18 : บทที่ 18 ฝึกฝน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,818
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 660 ครั้ง
    1 ส.ค. 63


 

      “เยี่ยมยอดมาก! แสดงว่าสิ่งที่ข้าคิดนั้นถูกต้อง ดีที่เสี่ยวฝูให้ข้อมูล…” เมื่อเห็นผลลัพธ์เช่นนั้นเทพโอสถก็เริ่มจมเข้าสู่ห้วงความคิด นั่งลงขีดๆ เขียนๆ บางอย่างลงในม้วนกระดาษไม่หันมาสนใจเทียนหลงอีกแม้แต่น้อย


 


 


 

      “เอ่อ...ท่านอาจารย์ถงหลู่ขอรับ…” เมื่อเห็นอาจารย์เดี๋ยวเหม่อลอยเดียวก็ยิ้มเดี๋ยวก็หัวเราะ เทียนหลงก็เอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย แต่ราวกับว่าเสียงของเขาส่งไปไม่ถึงอีกฝ่ายแม้แต่น้อย


 


 


 

     “เจ้าอย่าไปสนใจมันเลยเจ้านี่มันก็เป็นเสียแบบนี้แหละ เราไปกันเถอะ” เป็นเสียงของเหล่าเอี้ยงผู้มาใหม่ที่กำลังยิ้มกับความเปลี่ยยแปลงของศิษย์คนใหม่ แม้เทียนหลงจะรับรู้ได้เพียงแค่พละกำลังที่เพิ่มขึ้น แต่สิ่งที่อยู่ในสายตาของปีศาจสุราคือร่างของบุรุษหนุ่มรุ่นที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่พอเหมาะพอดี แตกต่างจากเจ้าหนูผีขี้ก้างคนก่อนลิบลับ ทั้งพลังที่อัดแน่นอยู่ในมัดกล้ามนั่นไม่ต้องกล่าวถึงว่าทรงพลังกว่าเดิมไม่รู้กี่เท่า


 


 


 

     “แม่! เยี่ยมจริงๆ สมแล้วที่เป็นเทพโอสถ สามารถเปลี่ยนหนูผีไปได้ขนาดนี้ สมแล้วๆ” เหล่าเอี้ยงตบป๊าบๆ ไปที่หลังของเทียนหลงแล้วก็อุทานออกมาอย่างดีใจ ในขณะที่ฝ่ามือฟาดลงไปเขาเพิ่มแรงขึ้นกว่าเดิมนิดหน่อย แต่อีกฝ่ายก็ไม่แสดงท่าทางเจ็บปวดเท่าครั้งก่อนๆ “เราก็ไปกันเถอะศิษย์ข้า ถึงอยู่ต่อคงไม่ได้อะไรขึ้นมา เจ้านั่นถ้าได้ลองเหม่อลอยแบบนี้แล้วดีไม่ดีอาจนานเป็นสัปดาห์ก็เป็นได้ ปล่อยมันไปเถอะ”


 


 


 

      “...ขอรับ ว่าแต่เราจะไปไหนกันหรือขอรับ” ชายหนุ่มหันไปมองอาจารย์ถงหลู่ก็ได้แต่สงสัย แล้วหันไปถามอาจารย์ร่างโต


 


 


 

      “ตอนนี้ร่างของเจ้าก็ได้รับการปรับสมดุลจากสุราของข้าแล้ว ทั้งยังได้รับการบำรุงและกระตุ้นจากเจ้านั่น จากนี้ก็จะเป็นการเริ่มการฝึกฝนร่างกายอย่างแท้จริง หากเจ้าพร้อมและแข็งแกร่งพอแล้วอีกสามเดือนเจ้าจะได้เริ่มฝึกปราณเสียที” “ท่านอาจารย์เหล่าเอี้ยงจะเป็นผู้ฝึกฝนให้ข้าเองหรือขอรับ” ชายหนุ่มถามกลับทันที ด้วยร่างกายที่แข็งแรงใหญ่โตของอีกฝ่าย ชายผู้นี้คงจะเป็นผู้ฝึกร่างกายให้เขาไม่ผิดแน่


 


 


 

       “ฮ่าา… ไม่ใช่ข้าหรอกข้าไม่ได้ว่างขนาดนั้น ส่วนคนที่จะฝึกฝนให้เจ้านั้นเดี๋ยวข้าจะพาไปหา” “ไม่ใช่ว่าอาจารย์ที่มีร่างกายแข็งแกร่งที่สุดจะเป็นผู้ฝึกฝนให้ข้าหรือขอรับ”


 


 


 


 

        “หือ...ข้าเนี่ยนะที่มีร่างกายแข็งแกร่งที่สุด” เหล่าเอี้ยงถึงกับร้องออกมาอย่างแปลกใจ “อ้อ..เจ้าคิดว่าข้าที่มีมัดกล้ามใหญ่โตคือคนที่มีร่างกายแข็งแรงที่สุดสินะ ฮ่าา...ผิดแล้วไอ้ศิษย์ข้า หากนับเรียงลำดับกันจริงๆ ในบรรดาอาจารย์ของเจ้าทั้งแปดคนหากนับเพียงพลังกายเพียงอย่างเดียว ข้านั้นเพียงแค่เหนือกว่าเจ้าสองพี่น้องหมอยานั่นเท่านั้น ส่วนที่เหลือล้วนแล้วแต่แข็งแกร่งกว่าข้าทั้งสิ้น!”


 


 


 

     “!!”


 


 


 

      เทียนหลงถึงกับมึนงงไปชั่วขณะหนึ่ง ไม่ใช่ว่าผู้ที่มีพลังกายสูงนั้นจะเป็นผู้ที่แข็งแกร่งกว่าหรอกหรือ ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งไม่เข้าใจว่าทำไมท่านอาจารย์เหล่าเอี้ยงถึงยังเป็นรองแม้แต่พระอาจารย์หลงไท่ที่ชรามากแล้ว…


 


 


 

     “แล้วกับท่านอาจารย์หลงไท่เล่าขอรับ…” “ฮ่าา..นี่เทียนหลง เจ้ารู้หรือไม่ว่าในบรรดาพวกเราทั้งแปดนั้น พระธรรมมาจารย์หลงไท่นั้นมีร่างกายที่แข็งแกร่งที่สุดและทรงพลังที่สุดในหมู่พวกเรา ขนาดเจ้าสือจือเซียนกับเจ้าจินหลิ่งยังมิใช่คู่มือหากเทียบในด้านพละกำลัง”


 


 


 

    “!?”


 


 


 

     “มีอีกหลายอย่างในโลกที่เจ้ายังไม่สามารถทำความเข้าใจได้ในตอนนี้ หากตัดสินตามสายตาเช่นคนทั่วๆ ไปสิ่งที่เจ้าคิดนั้นมิถือว่าผิด แต่สำหรับเหล่ายอดฝีมือนั้นไม่สามารถนำตรรกะทั่วไปมาวัดได้ เอาเถอะตอนนี้ก็เสียเวลากันมากแล้ว เรารีบไปหาหลวงจีนเฒ่านั่นกันดีกว่า ป่านนี้เขาคงรอแย่แล้ว” ในขณะที่กล่าวนั้นเทียนหลงและปีศาจสุราก็มายืนอยู่ในทางเดินขึ้นเขาที่ไกลสุดสายตา แม้ทางอาจจะไม่ถือว่าลาดชันนัก แต่ก็มีระยะที่ไกลจากที่กะด้วยสายตาคร่าวๆ คงไม่ต่ำกว่าสองลี้…


 


 


 

      หลังจากวันนั้นเขาก็ได้รับคำสั่งจากท่านอาจารย์หลงไท่และคนอื่นๆ ให้ฝึกฝนตามตารางการฝึกที่ไม่มีแม้แต่เวลานอน ในช่วงแรกๆ เขานั้นแทบจะเรียกได้ว่าตายทั้งเป็นก็ไม่ผิดนัก เพราะหลังจากการฝึกในวันแรก ทั่วร่างกายนั้นเจ็บปวดจนเกินจะทนได้ จากเด็กน้อยที่เคยอยู่กินอย่างสุขสบายกลับต้องมาใช้แรงงานยิ่งกว่าวัวความหรือม้าใช้เสียอีก


 


 


 

      ตารางการฝึกในวันแรกของเขาเริ่มจากมื้อเช้าในเวลาเช้าตรู่เพียงหนึ่งเค่อ จากนั้นก็เริ่มต้นด้วยการนำผ้าหนาๆ มาพันจนทั่วร่างเสียจนมีเพียงดวงตาที่โผล่ออกมา แล้วก็จะมีเหล่าบุรุษรุ่นสามสี่คนมาทุบตีเขาจนช้ำราวเนื้อถูกทุบ หลังจากผ่านไปสองชั่วยามห่อผ้าที่ปกคลุมร่างที่ไร้เรี่ยวแรงจะถูกแกะออก แล้วก็เป็นเวลาพักเที่ยงหนึ่งชั่วยาม หลังจากนั้นก็จะต้องไปร่ายรำยืดกล้ามเนื้ออะไรสักอย่างอีกหนึ่งชั่วยาม แล้วต่อด้วยการลงไปหาบน้ำที่ตีนเขาแล้วหาบขึ้นมาใส่ตุ่มที่เรือนนี้อีกสามเที่ยว เมื่อครบแล้วก็จะถูกจับไปแช่ในถังน้ำแปลกๆ สองถังอีกถังละสองชั่วยาม จากนั้นก็จะมีเวลาให้พักเพียงแค่หนึ่งชั่วยามก่อนที่จะต้องลงไปหาบน้ำขึ้นเขามาอีกสามเที่ยว


 


 


 

     ในตอนแรกเทียนหลงที่ออกมาจากหม้อยาของอาจารย์ถงหลู่นั้น ก็คิดว่าเขาแข็งแกร่งขึ้นมากพอสมควร แต่เพียงแค่การฝึกแรกเขาก็แทบจะดิ้นตายเสียแล้ว ในคราแรกที่เขากับอาจารย์เหล่าเอี้ยงเดินขึ้นเขามานั้นก็มิได้เหน็ดเหนื่อยมากนัก มีเพียงแค่เม็ดเหงื่อผุดออกมาไม่กี่เม็ด เขาก็กระหยิ่มยิ้มย่องว่าตนเองนั้นแข็งแรงพอสมควร แต่หลังจากการฝึกเพียงแค่สามวันร่างกายของเขาก็แทบจะไม่สามาระกระดิกได้แม้แต่น้อย


 


 


 

       “ถ้าเจ้าทนมิได้พวกข้าก็จะไม่สั่งสอนเจ้าอีกต่อไป และหากเป็นเช่นนั้นก็อย่าหวังว่าชาตินี้จะได้กลับไปหามารดาของเจ้าอีกเป็นครั้งที่สอง…” เป็นคำกล่าวออกจากปากของชายผมสองสีจินหลิ่ง ที่กล่าวออกมาในขณะที่ชายหนุ่มล้มลงแล้วลุกไม่ขึ้น ซึ่งในท้ายที่สุดความมุ่งมั่นที่จะกลับไปช่วยเหลือมารดาก็มีมากกว่าความอหนื่อยล้าและเจ็บปวด หลังจากวันนั้นไม่ว่าต้องล้มลงสักกี่ครั้ง จะเหนื่อยยากสักแค่ไหน หรือความเจ็บปวดจะถาโถมมามากเท่าไรเขาก็กัดฟันอดทนฝึกต่อโดยมิปริปากบ่นอีก


 


 


 

       หลังจากสองสัปดาห์แรกผ่านไปร่างกายที่อ่อนแอปวกเปียกก็เริ่มเข้าที่เข้าทาง ความเหนื่อยล้าความเจ็บปวดก็เริ่มทุเลาลงและเลือนหายไปในที่สุด เขาก็คิดว่าเขาจะได้ผ่อนคลายบ้าง...แต่เปล่าเลย!


 


 


 

       เมื่อเหล่าอาจารย์สัตว์ประหลาดเห็นว่าเทียนหลงเริ่มชินกับการฝึกพวกเขาก็ยิ่งเพิ่มความหนักหน่วงของการฝึกขึ้นอีกเท่าตัว เทียนหลงที่เริ่มผ่อนคลายได้ไม่นานก็ต้องกลับมาลากขาราวกับขอทานอีกครั้งหนึ่ง


 


 


 

       จากสองสัปดาห์เป็นหนึ่งเดือนจากหนึ่งเดือนเป็นสามเดือน วันเวลาค่อยๆ ไหลไปเรื่อยๆ ไปพร้อมๆ กับความโหดหินของการฝึกที่เพิ่มขึ้นทุกเมื่อเชื่อวัน ตั้งแต่การถูกทุบตีที่ตอนแรกมีผ้าพันไว้ทั่วร่าง ตอนนี้เขาต้องเผชิญหน้ากับมือเท้าของเหล่าบรรดาชายฉกรรจ์นับสิบคนที่ประเคนเข้ามากระทบผิวผหนังที่มิมีแม้แต่ผ้าเตี่ยวห่อหุ้ม จนเนื้อตัวเขียวช้ำจนไม่อาจจะช้ำไปกว่านี้ได้อีก


 


 


 

      ต่อมาหลังจากพักเที่ยงที่ราวกับสวรรค์ผ่านพ้นไป เขาต้องสวมใส่ชุดที่ตีขึ้นจากโลหะทั่วทั้งร่าง ซึ่งน้ำหนักรวมของชุดนั้นเกือบจะร้อยจินเข้าไปแล้ว เพื่อมาร่ายรำกระบวนท่าไร้ชื่ออย่างช้าๆ จากนั้นก็ต่อด้วยลงไปหาบน้ำทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ถอดชุดแถมยังต้องแบกคานหามที่หนักราวห้าสิบจินลงเขาไปหาบน้ำขึ้นมาอีกสิบเที่ยวในแต่ละวัน


 


 


 

      เมื่อเสร็จแล้วก็ต่อด้วยการลงไปแช่ในถังที่มีน้ำทั้งแสบทั้งร้อนจนเกินจะบรรยายอีกสองถัง แล้วกลับมาสวมชุดหนักๆ เพื่อลงไปหาบน้ำที่ตีนเขาอีกสิบเที่ยวให้ทันก่อนฟ้าสาง ไม่เช่นนั้นเขาต้องพลาดมื้อเช้าไปอย่างช่วยไม่ได้


 


 


 

       ตลอดเวลากว่าสามเดือนชีวิตของเทียนหลงวนเวียนอยู่แค่นี้ ทำสิ่งต่างๆ เดิมๆ ซ้ำๆ กันทุกวันมาตลอดเวลา เขายังนับช่วงเวลาที่เขาเผลอหลับไปได้ด้วยนิ้วมือข้างเดียว หรือก็คือตลอดเวลากว่าสามเดือนนี้เขาได้หลับไปจริงๆ ไปเพียงแค่ไม่ถึงห้าชั่วยามด้วยซ้ำ! แต่เขาก็ยังควอดทด เพื่อเป้าหมายเพียงหนึ่งเดียวที่เขาวางเอาไว้...เขาจะต้องกลับไปหามารดาให้เร็วที่สุด ต่อให้ต้องฝึกจนตายเขาก็จะเป็นผีกลับไปหามารดาให้จงได้!!


 


 


 


 

ปัจจุบัน


 


 


 

     ตอนนี้เทียนหลงก็ผ่านการฝึกนรกแตกมากว่าสามเดือนแล้ว และวันนี้ก็เป็นวันเเห่งการทดสอบของเหล่าอาจารย์ทั้งแปด ว่าเขาในตอนนี้เหมาะสมที่จะฝึกลมปราณแล้วหรือไม่ และหากเขายังมิผ่านการทดสอบเขาก็จะต้องเริ่มต้นฝึกใหม่อีกครั้ง และต้องใช้เวลาอีกอย่างน้อยสามเดือนตามคำกล่าวของท่านอาจารย์หลงไท่


 


 


 

       'ไม่! ข้าจะไม่ยอมเสียเวลาไปมากกว่านี้อีก ในทุกวันที่ข้าเสียไปคือทุกวันที่ท่านแม่จะต้องทนอยู่ในนรกเช่นนั้น ข้าไม่ยินยอมเด็ดขาด!!’ แม้วันนี้เขาจะรู้สึกว่าน้ำแต่ละหาบจะหนักขึ้นกว่าปกติเกือบเท่าตัว ทั้งท่านอาจารย์หลงไท่ก็เพิ่มรอบในการหาบน้ำขึ้นไปอีกสองรอบเป็นสิบสองรอบภายในสองชั่วยาม


 


 


 

      ตอนนี้แข้งขาของเขาแข็งไปหมด แต่จิตใจยังคงตั้งมั่นอยู่ในเป้าหมายอย่างแรงกล้า ในทุกครั้งที่เขาเหนื่อยแทบจะขาดใจ จวนเจียนที่ร่างกายจะทนต่อไปไม่ไหว เขาก็จะย้อนนึงไปถึงเหตุการณ์ที่มารดาถูกเหล่าคนใช้สาระเลวนั่นดูถูกรังแก ทำให้ขาที่แข็งเป็นหินไปแล้วยังคงก้าวต่อไปด้วยความเร็วคงที่ แม้จะเหนื่อยแค่ไหนขาทั้งสองข้างของเขายังคงก้าวต่อไปและต่อไป…

 


 


 


 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 660 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

757 ความคิดเห็น

  1. #274 kimurakung (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 10:28
    เป็นหลักสูตรนรกแตกมาก ไม่ให้นอนเลย
    #274
    0
  2. #273 บิลเลียส (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 08:58
    คือยังไงก็ต้องติดอยู่ในนี้10ปีอ่ะ รู้ว่าต้องแข็งแกร่งมากๆเพื่อเมื่อถึงเวลาที่ได้ออกไปจะได้กลับไปแก้แค้นและปกป้องแม่ แต่แบบค่อยๆฝึกก็ได้ นี่เวลานอนไม่มีคือโหดมากกกก
    #273
    0
  3. #236 Kimhunt2210 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 11:45
    มาต่อไวๆนะครับ สู้ๆ
    #236
    0
  4. #233 Ponnaku (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 21:52
    วันนี้จะมามั้ยนะ ( เห็นบอกเจอกันค่ำๆ ของวันนี้ แต่ถ้ามีอะไรต้องทำก้ทำสิ่งนั้นให้เสร็จแร้วถ้ายังไหวก้มาแต่ง อย่าฝืน )
    #233
    0
  5. #231 Ponnaku (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 18:47
    สำนวนโอเคแร้ว ส่วนเรื่องไปเร็วหรือช้า ผมว่ามันยุที่ตัวแต่งเพราะถ้าเร็วแร้วยังแต่งต่อไปได้เรื่อยๆต่อเนื่องก้แต่งต่อไปพูดสรุปง่ายๆ คือ ผู้แต่งแต่งตามที่คิด ( สำหรับคนอ่านแร้วขอให้มันต่อเนื้อเรื่องกันได้ก้พอ ส่วนจะสนุกมั้ยมันยุที่คนเราว่าชอบแบบไหน ) ถ้าเป็นนิยายกำลังภายในก้ควรมีปมมีการให้ผู้อ่านคิดหรือเดาว่าผู้แต่งจะแต่งไปต่อแบบไหน เพราะถ้ามั่วแต่ฆ่ากัน แระฝึกฝนอย่างเดียวจะสนุกมั้ย ( แนะนำ )
    #231
    3
    • #231-1 Ponnaku(จากตอนที่ 18)
      13 มิถุนายน 2561 / 18:50
      ส่วนถ้ามีคนไม่ชอบเรื่องนี้แร้วมาด่ามาทำให้หัวร้อน แนะนำหยุดแต่งไปสักพักหรือแต่งต่อถ้าทนได้หรือไม่สนใจได้ เพราะมันมีเป็นประจำสำหรับนิยาย ( ชีวิตจริงก้มีแค่ไม่ค่อยเห็น )
      #231-1
    • #231-3 Ponnaku(จากตอนที่ 18)
      17 มิถุนายน 2561 / 03:22
      โอเค ผมขอไม่ตามอ่านแร้วนะคับ ขอพูดตรงๆ คือไม่ชอบคนที่ผิดคำพูด ( ถ้าติดธุรก้ควรมาเขียนบอกว่า ไม่มีเวลาเขียน ) ขอโทดนะคับ
      #231-3
  6. #230 STAUROCHILUS (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 18:39
    รอติดตามครับ สู้ๆ อย่าทิ้งก็พอ
    #230
    1
  7. #229 Pingpimai Mingpimai (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 18:28
    ยาวๆไปๆ เต็มออกๆ
    #229
    1
  8. #228 Pingpimai Mingpimai (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 18:28
    ช้าครับ ๆและค้างบ่อยๆ กำลังสนุกๆ
    ก้อหยุดเฉยเลยๆ
    #228
    1
  9. #227 Lucky_777 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 17:58
    ผมยังไงก้ได้อยุ่เเล้วยาวๆปายยยยย~~~
    #227
    1