สาบานรักแห่งอดีต (Fic ปรมาจารย์ลัทธิมาร เว่ยอิงxหลานจ้าน)

ตอนที่ 15 : chapter.13 ความสัมพันธ์ที่ก่อตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 511
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    19 ต.ค. 62

หวังอี๋ป๋อ part


วันนี้ที่กองถ่าย ผมก็ยังคงมารอคนอื่นๆเพื่อถ่ายซีรี่ย์เรื่องนี้ จากที่ผมอ่านบท บทของผมค่อนข้างจะยาก บทพูดไม่มาก แต่การสื่ออารมณ์ทางสายตานี่ที่1เลย มันยากมากๆที่จะสื่ออารมณ์หลายๆอารมณ์ด้วยสายตา ผมต้องพยายามอยากมากเพื่อที่จะไม่ยิ้มเวลาแสดง แต่ทุกครั้งที่แสดงคู่กับจ้านเกอ เกือบทุกฉากที่ต้องมองตากัน ไม่รู้ทำไมทุกครั้งที่เห็นหน้ากัน เราสองคนจะยิ้มออกมาไม่ก็หัวเราะ นี่มันเป็นอะไรที่แปลกอย่างนึง ผมไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อน และความรู้สึกที่แปลกอีกอย่าง ทุกครั้งที่อยู่ใกล้กัน ใจผมมันเต้นแรง
“หวังอี๋ป๋อ นายเม่ออะไรอยู่” เซียวจ้านเดินมาสะกิดผม
“เปล่านี่” ผมตอบกลับ
“มาเถอะ เดี๋ยวจะถ่ายต่อแล้ว” ผมถูกจ้านเกอดึงไปยังกองถ่าย
ผมยืนฟังผู้กำกับอธิบายถึงการแสดงว่าฉากนี้ต้องแสดงยังไง ผมไม่ได้แสดงคู่กับจ้านเกอทุกฉาก แต่ทุกฉากที่แสดงคู่กัน ต้องจ้องหน้ากันตลอด ทำให้ต้องถ่ายกันหลายรอบมาก กว่าจะจ้องหน้ากันโดยที่ไม่หัวเราะออกมา ทุกคนในกองใจดีมากๆ ตอนแรกผมคิดว่าตัวเองจะเป็นนักแสดงที่อายุน้อยที่สุดแล้ว แต่ก็มีเจิ้งฝานซิง(หลานซือจุย) และซ่งจี้หยาง(เสี่ยวซิงเฉิง) ที่อายุน้อยกว่าผม พวกเราอยู่กันแบบเพื่อนมากกว่าพี่น้อง พอเริ่มสนิทก็ตีกันค่อนข้างบ่อย ผมไม่คิดว่ากองถ่ายนี้เป็นอะไรที่มีความสุขขนาดนี้
พอถ่ายเสร็จพวกเราก็นั่งพักกัน จ้านเกอชอบดื่มชา ตัวผมเองที่ไม่เคยดื่มก็อยากลองบ้าง พอได้ลองแล้วก็ติดใจแถมผมยังกินขวดเดียวกับจ้านเกอด้วย 
“อี๋ป๋อ นายเม่ออีกแล้วนะ คิดอะไรอยู่” เซียวจ้านเดินเข้ามาใกล้
“กำลังคิดว่าหลังจากเลิกกองจะไปทำอะไรต่อดี” ผมตอบ
“นายควรกลับไปนอนพัก เวลาว่างก็พักซะบ้าง” จ้านเกอบอกและนั่งลงข้างๆ
“แล้วพี่ล่ะ เลิกกองแล้วจะทำอะไรต่อ” ผมถาม
“อืม ก็คงหาอะไรกินและก็กลับไปนอนพักล่ะมั้ง วันนี้ฉันว่างน่ะ” จ้านเกอบอกผมและยิ้ม มันทำให้ผมใจสั่น
“งั้นเดี๋ยวผมไปส่งนะ” ผมบอก วันนี้ผมเอารถมาเอง อาสาไปส่งสักครั้ง คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง
นั่งพักกันได้พักใหญ่ พวกผมก็คุยกันเรื่อยเปื่อย แถมยังตีกันอีกต่างหาก คนในกองมองด้วยความตลก โตขนาดนี้แล้วแต่ยังเล่นเป็นเด็ก แน่นอนผมเป็นคนเริ่มก่อน ก็แน่นอนแหละพี่เขาแก่กว่าผมตั้ง 6 ปี ถึงจะว่าอย่างนั้นแต่ผมก็ชอบที่จะดูคนตรงหน้ายิ้มแบบมีความสุขออกมา


กลับสู่บรรยายปกติ


หลังเลิกกอง อี๋ป๋อและเซียวจ้านไปเปลี่ยนชุดเป็นชุดปกติ ทั้งสองคนตกลงไปกินข้าวด้วยกันก่อนจะกลับคอนโด อีป๋อพาเซียวจ้านขี่รถออกไปตอนเย็น พอมาถึงห้างใหญ่ ทั้งสองคนก็เดินหาร้านอาหารในห้างทาน โดยไม่ให้มีแฟนคลับจับได้ พอกินข้าวเสร็จอี๋ป๋อก็เกิดอยากเดินเล่นขึ้นมา เดินมาจนถึงร้านตุ๊กตาแห่งนึง
“จ้านเกออยากได้ตุ๊กตาไหม” อีป๋อถาม
“ก็ ไม่ค่อยนะที่บ้านฉันมีเยอะมากเลย” เซียวจ้านบอกและยิ้ม
“อึก เอ่อ… งั้นไปเลือกตุ๊กตาเป็นเพื่อนผมหน่อยได้ไหม” อี๋ป๋อทำท่าทางเก้อเขิน
“ได้สิ” เซียวจ้านตอบและเดินเข้าไปในร้านตุ๊กตา
“นายชอบตุ๊กตาแบบไหนล่ะ” เซียวจ้านถามและหันหลังไปมองอี๋ป๋อ
“ขอดูก่อนละกัน ว่าแต่จ้านเกอชอบตุ๊กตาตัวไหนหรอ” อี๋ป๋อถามกลับและมองตามเซียวจ้านที่มองหาตุ๊กตาที่ชอบ
“ตัวนั้น” เซียวจ้านชี้นิ้วไปยังตุ๊กตากระต่ายสีขาว ขนาดเล็ก
“จ้านเกอชอบกระต่ายหรอ” หวังอี๋ป๋อพูด และมองหน้าเซียวจ้าน
ยิ่งมอง คนตรงหน้าเวลายิ้มเหมือนกับกระต่ายน้อย แถมยังชอบกระต่ายอีก ไม่ว่าจะทำอะไรในสายตาของหวังอี๋ป๋อ เซียวจ้านดูน่ารัก ถึงจะอายุมากกว่า แต่ก็ดูไม่เหมือนผู้ใหญ่เลย สำหรับคนรอบข้างเซียวจ้านจะเป็นคนจริงจังและเงียบขรึม แต่สำหรับหวังอี๋ป๋อ เซียวจ้านทั้งร่าเริงและขี้เล่น
“แล้วนายล่ะอี๋ป๋อ ชอบตุ๊กตาตัวไหน” เซียวจ้านถาม
“อืม…. ตัวนั้นล่ะมั้ง” หวังอี๋ป๋อตอบ ชี้ไปยังตุ๊กตากระต่ายสีดำข้างๆ
“แล้วสรุปนายจะเอาตัวไหนล่ะ” เซียวจ้านถามและมองหน้าหวังอี๋ป๋อ
ม“เอาสองตัวนี้แหละ” หวังอี๋ป๋อเดินมาหยิบตุ๊กตากระต่ายทั้งสอง
“อืม ไปจ่ายเงินกัน” เซียวจ้านเดินนำหน้าหวังอี๋ป๋อไปยังเคาน์เตอร์คิดเงิน
พอจ่ายเงินเสร็จทั้งสองคนก็เดินออกมาจากร้าน เซียวจ้านยืนมองหวังอี๋ป๋อที่เอาแต่เห่อของเล่นใหม่ เซียวจ้านเหล่มองและยิ้มออกมา คนตรงหน้าทำตัวเหมือนเด็กน้อยจริงๆ มันดูน่ารักในความคิดของเขา พอถึงรถหวังอี๋ป๋อก็ฝากตุ๊กตาให้เซียวจ้านถือส่วนเขาเป็นคนขี่รถ
หวังอี๋ป๋อมาส่งเซียวจ้านที่คอนโดตอน 1 ทุ่ม ตอนแรกเขาว่าจะกลับห้องแต่เพราะคนพี่ชวน เขาจึงขึ้นไปนั่งเล่นในห้องของคนพี่ เป็นคอนโดที่หรูระดับนึงเลยทีเดียว พอเข้ามาในห้อง หวังอี๋ป๋อก็ต้องตกใจ ภายในห้องเป็นระเบียบเรียบร้อยแต่ที่น่าตกใจจริงๆคือ ในห้องมีตุ๊กตามากกว่า20ตัว ทั้งตัวเล็กและใหญ่ 
“ว้าว! จ้านเกอมีตุ๊กตาเยอะมากเลย” หวังอี๋ป๋อพูดและมองไปยังกองตุ๊กตา
“แฟนคลับให้มาน่ะ นายอยากเอาไปสักตัวไหม” เซียวจ้านบอก และหันไปเก็บของที่ถือมา
“ไม่เอาอ่ะ อยากได้ที่เกอเลือกให้มากกว่า” หวังอี๋ป๋อพูดและยิ้มร่า
“555 นายนี่นะ ก็ได้มาแล้วนี่ เก็บให้ดีละกัน ไม่งั้นฉันเสียใจแย่” เซียวจ้านบอกและเดินเข้าห้องน้ำไป
“555 ครับ แน่นอน” หวังอี๋ป๋อตอบและหยิบตุ๊กตาที่เซียวจ้านเลือกมาเล่น
หวังอี๋ป๋อหยิบตุ๊กตาทั้งสองตัวขึ้นมาเล่นแบบเด็กๆ และเผลอหลับบนโซฟาในคอนโดของเซียวจ้าน เซียวจ้านที่เพิ่งออกจากห้องน้ำยืนมองอีกฝ่ายอย่างจ้องจะจับกิน ยืนมองสักพักความรู้สึกแปลกๆก็ก่อตัวขึ้น หัวใจเต้นแรง พอมองหน้าอีกฝ่ายก็รู้สึกสบายใจและมีความสุข ยิ่งเห็นอีกฝ่ายนอนกอดตุ๊กตายิ่งดูน่ารัก เซียวจ้านสบัดหัวไล่ความรู้แปลกๆออกไปและเดินไปแต่งตัว
“เว่ยอิง นี่เจ้า!...” หวังอี๋ป๋อละเมอ
“555 ทำงานหนักเกินไปแล้ว” เซียวจ้านหัวเราะอ่อนๆ
มองก็เอ็นดูคนตรงหน้า เซียวจ้านเห็นว่าเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว จึงเลือกที่จะไม่ปลุกอีกคนแถมยังเอาผ้าห่มมาห่มให้ และตัวเขาก็ไปนอนบนเตียงของเขา ท่ามกลางกองตุ๊กตาของเหล่าแฟนคลับ เซียวจ้านกำลังนอนหลับอย่างมีความสุข พร้อมกับฝันถึงคนๆนึง
“นี่ หลานจ้าน ข้ารักเจ้านะ” เว่ยอิงพูด
“ข้าเองก็รักเจ้า” วั่งจีตอบ และทั้งสองคนก็จูบกัน
ย‘นั่นมันอี๋ป๋อในชุดหลานวั่งจีนิ ทำไมเราและเขาถึงมาบอกรักกันล่ะ และทำไมเราถึงจูบกัน นี่มันเรื่องอะไรกัน ฝันหรอ ต้องฝันแน่ๆ แต่ทำไม… เราถึงรู้สึกดีและชอบล่ะ นี่มันฝันนะและก็เป็นเรากับหวังอี๋ป๋อด้วย ตื่นสิเซียวจ้าน ตื่น’ เซียวจ้านคิดในใจ ความคิดในหัวตีกันไปหมด
“เกอ… จ้านเกอ ตื่นได้แล้วครับ” หวังอี๋ป๋อเรียกพร้อมเขย่าตัวเซียวจ้าน
“อืม… หวังอี๋ป๋อ นายตื่นไวจัง” เซียวจ้านลุกนั่งและขยี้ตา
“พี่ไปอาบน้ำเถอะครับ ได้หาอะไรกินและออกไปกองถ่ายกันเลย” หวังอี๋ป๋อพูดและลุกเดินไปยังโซฟาตัวเดิม
“อืม” เซียวจ้านตอบและรีบลุกไปอาบน้ำเพราะกลัวอีกคนจะรอนาน
หลังจากที่ทั้งสองออกมาจากคอนโด หวังอี๋ป๋อก็พาแวะร้านกาแฟแห่งนึงเพื่อหาอะไรกินรองท้อง พอได้ของกินแล้วทั้งคู่ก็เดินทางมาที่กองถ่ายทันที ยังไม่ค่อยมีใครมาที่กองถ่ายเท่าไหร่ ทั้งสองจึงนั่งกินของรองท้องกันอยู่แถวๆกองถ่าย และนั่งคุยเล่นกันจนคนอื่นๆมากันพร้อม
“อ้าว! มากันนานแล้วหรอ” วังจั๋วเฉิงเดินเข้ามาตรงที่พวกเขานั่ง
“ก็ไม่นานเท่าไหร่นะ” เซียวจ้านตอบ
พอมากันครบทั้งทีมงานและนักแสดง ทั้งหมดก็เตรียมตัวกันเพื่อถ่ายฉากต่อไป สถานที่ถ่ายทำเป็นบนเขา หวังอี๋ป๋อที่กำลังเดินขึ้นเขาก็รู้สึกเหมือนกับว่า เขาเคยมาที่นี่มาก่อน พอลองนึกดูมันคือที่ในความฝันของเขา ทุกอย่างมันเหมือนกับฝันที่เป็นจริง เขาไม่เคยมาที่นี่ แต่เขากลับฝันถึงมัน
“คิดอะไรอยู่ หวังอี๋ป๋อ” เซียวจ้านเดินมาเทียบข้าง
“เปล่าครับ” หวังอี๋ป๋อตอบและหันไปยิ้มให้เซียวจ้าน
“นายนี่แปลกคนนะเหล่าหวัง” เซียวจ้านพูดและเดินต่อไป
“ว่าแต่วันนี้ให้ผมไปส่งเกอนะ” หวังอี๋ป๋อเสนอ
“ได้สิ นายได้เข้าไปเอาตุ๊กตาของนายด้วย” เซียวจ้านพูดและยิ้มหวาน
หวังอี๋ป๋อใจเต้นแรงเมื่อเห็นรอยยิ้มของคนตรงหน้า พอไปถึงสถานที่ถ่ายทำหวังอี๋ป๋อก็ยิ่งมั่นใจ ว่าสิ่งที่เขาเคยฝันถึงมันมีจริง เป็นบ้านแบบโบราณ ในความฝันที่นี่คือห้องนอนของเขาหรืจะบอกว่าเป็นของหลานวั่งจีก็ได้ ในความฝันเซียวจ้านที่เขารู้จักก็คือเว่ยอิง พวกเขาอยู่ในฐานะคนรัก ไม่ใช่สหายรักแบบที่พวกเขาแสดง
“หวังอี๋ป๋อ! เร็วเข้าจะถ่ายต่อแล้ว” เซียวจ้านตะโกนเรียก
พอถ่ายทำเสร็จ ก็ถึงเวลาพัก และเหมือนเดิมทุกครั้ง นั่งคุยเล่นกันดีๆ จู่ๆก็ตีกันเองซะอย่างงั้น ช่วงพักของกองถ่ายดูเหมืนจะไม่ใช่เวลาพักเลย เพราะนักแสดงก็นั่งเล่นกันจนหมดแรง หลังเลิกกอง หวังอี๋ป๋อไปส่งเซียวจ้านที่คอนโดและขึ้นไปเอาตุ๊กตาที่เขาวางไว้
เซียวจ้านเห็นว่าตอนนี้แค่ไม่กี่โมง จึงชวนให้หวังอี๋ป๋ออยู่กินข้าวด้วย วันนี้เขาตั้งใจจะทำอาหารด้วยตัวเอง ใช้เวลาไม่นานอาหารทั้งหมดก็มาวางที่โต๊ะกินข้าว เซียวจ้านเรียกให้หวังอี๋ป๋อที่นั่งเล่นอยู่ที่โซฟา เพื่อให้มากินมื้อเย็นก่อนจะกลับคอนโด
“ว้าว! จ้านเกอทำอาหารอร่อยจัง” หวังอี๋ป๋อเอ่ยชม
“ไม่เท่าไหร่หรอกน่า” เซียวจ้านตอบแบบเขินๆ
“อร่อยจริงๆ ใครได้เกอเป็นแฟนคงดี หน้าตาดี แล้วยังทำอาหารอร่อยอีก” หวังอี๋ป๋อพูดหยอก
“555 ขอบใจนะ แต่คงไม่เท่านายหรอก ทั้งหล่อ มากความสามารถ แถมยังฮอตมากๆด้วย” เซียวจ้านหยอกกลับ แล้วทั้งสองก็หยอกกันไปมาจนกินข้าวเสร็จ
“ผมกลับแล้วนะพี่” หวังอี๋ป๋อพูดขณะที่กำลังตะเดินออกจากห้อง
“เดี๋ยวสิ นายลืมเจ้าตัวนี้ไว้” เซียวจ้านเดินมาพร้อมกับกระต่ายสีขาว
“ผมไว้ให้เกอน่ะแหละ” หวังอี๋ป๋อพูด
“บ้าน่า ฉันมีเยอะแล้ว นายจะให้ฉันไว้ทำไม” เซียวจ้านถามและทำท่าเอียงคอสงสัย
“เวลาพี่คิดถึงผม พี่จะได้นอนกอดตุ๊กตาตัวนี้ไง” หวังอี๋ป๋อพูดและยิ้มมุมปาก
“นายมันบ้าหวังอี๋ป๋อ ถ้างั้นขอบใจนะ ไปได้แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้ไปกองสาย” เซียวจ้านยิ้มเขินและผลักอีกคนให้ออกนอกห้องไป
หวังอี๋ป๋อพอออกมาก็หัวเราะร่า มีความสุขที่ได้แกล้งอีกคน หวังอี๋ป๋อขี่รถกลับคอนโดที่อยู่ไกลกันพอสมควร พอมาถึงเขาก็อาบน้ำและเตรียมตัวเข้านอน แต่ก็ยังไม่วายหยิบโทรศัพท์มาทักหาอีกคนที่เขากำลังคิดถึง นั่นก็คือคนพี่ที่ถูกเขาแกล้ง
หวังอี๋ป๋อ: จ้านเกอ หลับรึยังครับ
เซียวจ้าน: ยังไม่หลับ นายถึงห้องแล้วหรอ
หวังอี๋ป๋อ: ครับถึงแล้ว ผมทักมากวนเกอรึเปล่า
เซียวจ้าน: ไม่หรอกฉัน ก็ยังไม่หลับเลย คงสักพักแหละ มีอะไรรึเปล่าอี๋ป๋อ
หวังอี๋ป๋อ: ผมกำลังคิดว่าบทของฉากต่อไปมันยากๆมากๆ ผมกลัวทำได้ไม่ดี
เซียวจ้าน: ไม่ต้องห่วงหรอกน่า หวังเหล่าซือเก่งอยู่แล้ว 
หวังอี๋ป๋อ: ผมไม่ถึงขนาดนั้นหรอก จ้านเกอเก่งกว่าตั้งเยอะ
เซียวจ้าน: ขอบใจนะ มีอะไรอีกไหม
หวังอี๋ป๋อ: ผมคิดถึงเกอ
เซียวจ้าน: เราเพิ่งแยกกันเมื่อ1ชม. ที่แล้วนะอี๋ป๋อ พรุ่งนี้ก็ได้เจอกันแล้ว ควรไปนอนได้แล้วนะ ฉันก็จะนอนเหมือนกัน
หวังอี๋ป๋อ: ครับ ฝันดีครับเกอ 
เซียวจ้าน: อ่า ฝันดี

คุยกันเสร็จทั้งสองคนก็หลับไป หวังอี๋ป๋อนอนอมยิ้มด้วยความสุข ได้หยอกพี่ชาย ได้คุยกัน เขาคิดว่าการที่ได้เจอและคุยกับคนๆนี้ มันทำให้มีความสุขที่สุด หวังอี๋ป๋อนอนหลับไปด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับฝันถึงเรื่องที่ดีเรื่องนึงเลย






ตอนนี้ล่าช้านิดหน่อยนะครับ สิ่งที่เกิดขึ้นคือ เมื่อคืนกำลังจะกดอัพ แต่มันหายไปทั้งหน้าเลย ไรท์เขียนในแอปเวิร์ดในโทรศัพท์ โชคดีที่กู้มาได้บางส่วน ไม่อย่างนั้นรีดคงว่าผมแย่เลย ก็ช่วยคอมเม้นกันด้วยนะครับ รักรีดครับ และขออภัยกับเรื่องที่เกิดขึ้น ขออภัยหากไม่สามารถหาข้อมูลเกี่ยวกับห้างในจีนและข้อมูลของนักแสดงของเรา ขออภัยนะครับ ไรท์ไม่ค่อยว่างอยู่แล้วด้วย เจอกันตอนหน้านะครับ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

62 ความคิดเห็น

  1. #45 Lazy~Sorry (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 22:51

    รอตอนต่อไปคับ~
    *รีดอยากอ่าน NC ตอน ปัจจุบันอ่ะไรท์ -///- *
    #45
    5
    • #45-4 Lazy~Sorry(จากตอนที่ 15)
      24 ตุลาคม 2562 / 18:29
      มาแข่งเรื่องแบบนี้กันเนี่ยนะไรท์555
      #45-4
    • #45-5 PpetchSL(จากตอนที่ 15)
      24 ตุลาคม 2562 / 22:05
      โทษคร้าบบ
      #45-5
  2. #44 bbowwipa-12 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 11:07

    มาแล้วๆรอต่อไปค่ะ ฉากนี้มีแต่ฟินๆยังน่ารักอยู่
    #44
    1
    • #44-1 PpetchSL(จากตอนที่ 15)
      20 ตุลาคม 2562 / 06:01
      ดราม่าเยอะเกินไป หวานๆบ้าง
      #44-1