สาบานรักแห่งอดีต (Fic ปรมาจารย์ลัทธิมาร เว่ยอิงxหลานจ้าน)

ตอนที่ 14 : chapter.12 ตายแล้วเกิดใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 675
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    11 ต.ค. 62

หลายวันผ่านมา เว่ยอิงอาการป่วยดีขึ้นมา จากสันนิษฐานของซีเฉินที่เคยบอกวั่งจี คือเว่ยอิงคงจะเครียดมากในหลายๆเรื่อง พอหายป่วยได้ไม่นาน คนตัวเล็กก็วอแวอยากไปเที่ยว วั่งจีเองก็ยอมตามใจอีกฝ่าย รีบเคลียงานเพื่อจะพาอีกฝ่ายไปเที่ยวพักผ่อน 
“กลับมาแล้ว” วั่งจีพูดขึ้น หลังจากที่เคลียงานเสร็จก็รีบกลับมา
“ข้าเตรียมของแล้ว จะไปกันเลยรึเปล่า” เว่ยอิงทำหน้าตาตื่นเต้นออกมาต้อนรับ
“รอหน่อยสิ ข้ายังไม่ได้เตรียมของเลย” วั่งจีตอบและเดินเข้าห้องไปเก็บของ
เมื่อเดินเข้ามาในห้อง ก็เห็นว่ามีกระเป๋าเดินทางอยู่1-2ใบวางอยู่ ดูเหมือนคนตัวเล็กจะเตรียมรอไว้แล้ว คงจะอยากไปเที่ยวน่าดู ระหว่างที่วั่งจีกำลังเตรียมของอยู่ เว่ยอิงก็เดินเข้ามาและสวมกอดคนตัวโต เว่ยอิงซบแผ่นหลังกว้างและหลับตาพริ้ม ก่อนจะค่อยๆผละออกและพยายามช่วยอีกคนเก็บของ
“ข้าช่วยนะ” เว่ยอิงพูดและค่อยๆช่วยเก็บของ
“เว่ยอิง” วั่งจีเรียก
“หืม” เว่ยอิงขานรับและหันหน้ามองอีกคน
ไร้ซึ่งคำตอบกลับ มีเพียงตาริมฝีปากของคนสองคน กำลังตอบรับจูบกันอย่างดูดดื่ม พอผละออก เว่ยอิงก็หน้าขึ้นสีมาก เขาไม่ยอมสบตากับคนตัวโต พอเก็บของกันจนเสร็จทั้งคู่ก็เริ่มออกเดินทางกันทันที พวกเขาเลือกที่จะจ้างรถไป เพราะสถานที่ ที่จะไปมันค่อนข้างที่จะลำบาก 
เช้าวันถัดมา เว่ยอิงนอนอยู่บนเตียงอันแสนคุ้นเคย หากแต่มันไม่ใช่เตียงนุ่มๆแบบเคย แต่มันเป็นเตียงไม้ที่ปูด้วยผ้าบางๆ แบบตอนที่เขาเห็นอดีตของตัวเองและวั่งจี เว่ยอิงลุกขึ้นเดินสำรวจทั่วห้อง มันเป็นห้องแบบเดียวกันกับที่เห็นในฝัน ห้องแบบเดียวกันกับที่เขาเคยนอนตอนนั้น 
“ตื่นแล้วหรอ” วั่งจีเดินเข้ามาทัก
“อื้ม ที่นี่ ที่ไหนกันหรอ” เว่ยอิงถามขึ้น
“เป็นที่อยู่ของบรรพบุรุษของข้า” วั่งจีพูดขึ้น
“งั้นหรอ มันเหมือนกับ..” 
“ที่ๆเจ้าเคยฝันถึง” เว่ยอิงพูดไม่ทันจบ วั่งจีก็ขัดขึ้น
“นั่นสิ” เว่ยอิงพูดและมองรอบๆห้อง 
พอกินข้าวเช้าเรียบร้อย เว่ยอิงก็ขอเดินสำรวจรอบๆ ในความฝันที่นี่คือสำนักฝึกวิชา แต่ตอนนี้มันไม่ต่างจากที่รกร้าง เว่ยอิงเดินไปทั่วจนเห็นที่ๆนึง มันคือบ่อน้ำ ด้วยความนึกสนุกไม่รอใครอนุญาต เขาก็ถอดชุดที่ใส่อยู่และค่อยๆเดินลงบ่อ อุณหภูมิน้ำค่อนข้างที่จะเย็นมาก อาจจะเป็นเพราะที่นี่เป็นภูเขาก็ได้ เว่ยอิงพิงขอบบ่อและหลับตาพริ้ม 
“มาทำอะไรที่นี่” วั่งจีเดินมาถาม
“อ๊ะ ก็ข้าเดินเล่นอยู่ เห็นบ่อน้ำน่าเล่น เลยลงมาแช่น้ำ” เว่ยอิงพูด 
พอลืมตาขึ้นก็พบว่าอีกคนนั้นกำลังก้มมองตนอยู่ ใบหน้าห่างกันไม่เท่าไหร่ ทำให้รับรู้ถึงลมหายใจของทั้งสองฝ่ายได้ วั่งจียืนขึ้น ถอดชุดออกและลงไปแช่น้ำข้างๆเว่ยอิง ใบหน้าไม่บ่งบอกความรู้สึก ทั้งที่น้ำมันเย็นแต่กลับไม่รู้สึกอะไรเลย 
เว่ยอิงนึกสนุก ค่อยขยับตัวไปนั่งคร่อมคนตัวโตไว้ เอามือคล้องคออีกฝ่ายและขยับใบหน้าให้เข้าไปใกล้ ถึงจะอาย แต่ก็ยังอยากแกล้งอีกฝ่ายอยู่ดี เว่ยอิงค่อยๆประกบจูบ ทั้งสองคนจูบอย่างดูดดื่มในบ่อน้ำ เว่ยอิงใช้มือลูบแผงอกแกร่งของวั่งจีเพื่อเล้าโลม วั่งจีไม่ได้แสดงอารมณ์อะไร ทั้งที่หวังจะแกล้งอีกฝ่าย แต่ตัวเขากลับมีอารมณ์ขึ้นมาเองซะงั้น 
“อื้อ ฮ่า อย่านะ” เว่ยอิงครางออกมาเมื่อวั่งจีใช้มือจับที่แท่งร้อนของตน
“เจ้ามีอารมณ์แล้วนิ” วั่งจีพูดก่อนจะค่อยๆใช้มือขยับขึ้นลงช้าๆ
“อื้อ แล้วเจ้าล่ะ ไม่รู้สึกอะไรเลยรึไง” เว่ยอิงถามและลองจับที่แท่งร้อนของอีกฝ่าย
“อื้ม” วั่งจีครางในลำคอ
“หึ ก็ไม่ต่างกันนี่นา” พูดจบก็ขยับของอีกฝ่ายขึ้นลงอย่างพอใจ
พอแกล้งอีกฝ่ายได้ก็ได้ใจ เว่ยอิงให้วั่งจีนั่งที่ขอบบ่อ และเขาก็ใช้ปากครอบแท่งร้อนเอาไว้ ค่อยๆดูดเลียและอมอย่างเมามัน แต่ไม่ทันไรความต้องการที่ไม่เคยมีมาก่อนก็ทวีคูณมากขึ้น เว่ยอิงยืนขึ้นและนั่งทับแก่นกายใหญ่ ให้แก่นกายเข้าไปในช่องทางรัก ใส่เข้าไปได้แค่ส่วนหัวเว่ยอิงก็ครางออกมาเสียงดัง ถึงจะเคยถูกสัมผัสมาแล้วแต่ก็ยังไม่คุ้นเคยอยู่ดี เว่ยอิงค้างไว้อย่างงั้นเพราะความเจ็บ
“อึก ฮือ มะ.. มันเจ็บ” เว่ยอิงร้องออกมา
“ไม่ร้อง ข้าจะทำให้เจ้าเอง” วั่งจีพูดขึ้น




เมื่อเสร็จสม เว่ยอิงก็สลบคาอ้อมอกของวั่งจี วั่งจีอุ้มอีกคนไปนอนที่ห้องและจัดการแต่งตัวให้เรียบร้อย วั่งจีเองก็เหนื่อยล้าจากการทำกิจกรรมร่วมกับอีกคน จึงนอนหลับข้างๆกัน มันคงจะเป็นครั้งสุดท้ายที่มีค่า ทั้งสองนอนกอดกันด้วยความอบอุ่น 
ตื่นขึ้นมาในตอนเที่ยงวั่งจีก็ออกไปหาอะไรมาให้อีกคนกิน ส่วนเว่ยอิงยังคงนอนหลับ และไม่รับรู้อะไร เว่ยอิงกำลังฝัน ภาพที่เขานั้นอยู่คนเดียว ทุกๆคนทิ้งเขาไปหมด ภาพที่เขามองไม่เห็นใครเลย เว่ยอิงตกใจตื่นและร้องไห้ คราบน้ำตาเหรอะเต็มใบหน้าหวาน
วั่งจีที่ได้ยินเสียงโครมคราม ก็เดินตามเสียงไปดู ผมว่าเว่ยอิงกำลังนั่งร้องไห้และกอดผ้าห่มไว้ วั่งจีพอเห็นก็เข้าไปกอดและเช็ดน้ำตาให้อีกคน วั่งจีพยายามปลอบอีกคนอยู่นาน พออีกฝ่ายหยุดร้องก็พากันไปหาอะไรกิน เว่ยอิงขวัญเสียอย่างมาก พาลนึกถึงวัยเด็กที่ต้องโดดเดี่ยวตลอดเวลา
พอกินข้าวเสร็จ วั่งจีก็พาเว่ยอิงเดินจนทั่วและจบที่ห้องที่เก็บฉินเอาไว้ วั่งจีให้เว่ยอิงนั่งลง ส่วนตัวเขาไปนั่งเล่นฉินเพื่อให้อีกฝ่ายสงบใจขึ้น มันได้ผลเว่ยอิงเริ่มมีอาการที่ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด จิตใจเริ่มสงบ เว่ยอิงเริ่มตั้งสติได้ วั่งจีหยุดเล่นฉิน เว่ยอิงลืมตาขึ้นและถอนหายใจ
“ข้าคงคิดมากไป” เว่ยอิงพูด
“นั่นสิ” วั่งจีพูด
ทั้งสองนั่งคุยกันอยู่ในห้องอยู่นาน เวลาผ่านไปรวดเร็ว พวกเขาเองก็ไม่มีอะไรที่ต้องห่วง วั่งจีจึงตัดสินใจว่ายังไง สิ่งที่ควรถูกต้องก็ควรถูกต้อง 


หลายวันต่อมา
วันนี้คือวันที่วั่งจีจะต้องไปงานเลี้ยงของตระกูลเจียง ซึ่งเขาได้อบรับไปแล้ว เขาให้เว่ยอิงไปด้วย เว่ยอิงพยายามจะปฏิเสธแต่สุดท้าย เขาก็ต้องยอมเพราะว่าวั่งจี ไม่อยากจะให้มีเรื่องแย่ๆอะไรเกิดขึ้น พอแต่งตัวเสร็จทั้งคู่ก็เดินทางไปที่งานเลี้ยง


เมื่อมาถึง เจียงเฉิงและเจียงเฟิงเหมียนยืนรอต้อนรับอยู่หน้างาน 
“เว่ยอู๋เซี่ยน! เจ้าหายไปไหนมาตั้งหลายวัน พวกข้าตามหาเจ้าจะเป็นจะตาย” เจียงเฉิงโวยวาย
“อย่าทะเลาะกัน ไว้จบงานก่อนค่อยคุยกัน มาเถอะเว่ยอิง เข้าไปหาพี่หญิงเจ้าซะ” เจียงเฟิงเหมียนบอกลูกเลี้ยงของตน ก่อนจะผายมือเชิญอีกคนนึงเข้างาน
ภายในงานตกแต่ง และประดับของทุกอย่างได้เข้าที่เข้าทางและสวยหรู ดูมีระดับมากๆ ผู้คนจากหลายตระกูลมารวมกันอยู่ที่นี่เพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยงของบริษัทตระกูลเจียง เว่ยอิงพอเดินเข้ามา หญิงสาวที่เป็นภรรยาก็วิ่งมาสวมกอด เว่ยอิงทำเป็นไม่สนใจและเดินไปหาวั่งจีก่อนจะเดินไปหาพี่หญิง เหมียนเหมียนเห็นแบบนั้นก็โกรธเคือง เธอเดินหายไปในงาน เว่ยอิงสวมกอดผู้เป็นพี่ด้วยความคิดถึง 
เมื่อทุกคนมาถึง ในขณะที่ประธานบริษัทเจียงเฟิงเหมียนกำลังประกาศเปิดงาน ไฟในห้องก็อ่อนลงและหน้าจอที่ตั้งใจไว้ฉายความทรงจำและผลงานของบริษัท ก็ถูกเปลี่ยนเป็นคลิปของชายสองคนกำลังร่วมรักกัน นั่นคือเว่ยอิงและวั่งจี เมื่อทุกคนได้เห็นคลิปต่างก็โห่ร้องกันเสียงดัง เจียงเฉิงที่เห็นก็โกรธมากๆและดึงตัวของเว่ยอิง ขึ้นไปยังชั้นบนสุดของตึก
“เจ้า! กล้าทำอะไรบ้าๆแบบนั้นด้วยเรอะ ทั้งที่เจ้าก็แต่งงานจนบริษัทมีชื่อเสียงมากพอควร” เจียงเฉิงส่งเสียงดัง
“ข้าไม่ตั้งใจ” เว่ยอิงตอบเสียงแผ่ว
“หึ ทำให้พวกเราเสียชื่อ ทำให้ตัวเองเสียหน้า เจ้าทำให้ทุกอย่างแย่ไปหมด เจ้าสมควรตาย!” เจียงเฉิงพูดและผลักเว่ยอิง
ด้วยแรงผลักขเจียงเฉิงที่มีมาก ทำให้เว่ยอิงเซจนทรงตัวไม่อยู่ ที่แย่กว่านั้นตึกนี้ยังทำไม่เสร็จดีทำให้ชั้นดาดฟ้าไม่มีกำแพงกั้นเพื่อกันตก และแน่นอนว่าแรงผลักของเจียงเฉิงทพให้เว่ยอิงตกลงมาจากชั้นดาดฟ้าของตึก เจียงเฉิงพยายามจะจับตัวเว่ยอิงไว้ แต่ก็สายเกินแก้ ไม่ทันอีกแล้ว เว่ยอิงนอนสิ้นลมหายใจอยู่กลางทางเดินหน้าตึกที่จัดงานเลี้ยง 
เจียงเฉิงวิ่งลงมาจากดาดฟ้าเข้ามายังห้องจัดงานที่ตอนนี้สงบลงนิดหน่อย เมื่อเจียงเฉิงลงมาถึงก็บอกผู้เป็นพ่อว่าเกิดอะไรขึ้น มันทำให้เจียงเฟิงเหมียนโกรธ แต่ก็ต้องสงบลงเพราะเป็นอุบัติเหตุ เจียงเฟิงเหมียนติดต่อกับรถพยาบาลให้มาเก็บศพเว่ยอิง และประกาศยกเลิกงานเลี้ยงทั้งหมด
หลังจากวั่งจีได้ยิน จิตใจของเขาก็ไม่สงบอีกต่อไป ทั้งร้อนรนและเสียใจ เพียงแต่ไม่แสดงออกมา วั่งจีเดินออกมาจากงานและได้พบกับศพของผู้เป็นที่รัก ร่างไร้วิญญาณนอนอย่างสงบหน้าตึกสูง ไม่นานรถพยาบาลก็มารับศพของเว่ยอิงไป
ช่วงที่จัดพิธีศพ วั่งจีก็แวะไปพูดคุยกับร่างไร้วิญญาณบ้าง เขาเปลี่ยนไปมากพูดคนเดียว เก็บตัวมากกว่าเดิม เหมือนคนละคนกัน เหมียนเหมียนได้รับสมบัติของเว่ยอิงเกือบทั้งหมด มีสิ่งของบางชิ้นที่นางทิ้ง ซึ่งมันก็คือขลุ่ยที่เว่ยอิงชอบเป่าเล่น วั่งจีที่เห็นจึงขอมา
ในหนึ่งวัน ข้าพร่ำหาเพียงเจ้าผู้เดียว ในทุกคืนผันคิดถึงเจ้า ยามเจ้าจากไปข้ายังคงรักและซื่อสัตย์กับเจ้า ผู้เป็นที่รัก ข้าเฝ้ารอวันที่เจ้าจะกลับมา ถึงแม้มันจะไม่มีวันเกิดขึ้น ข้ายังคงบรรเลงเพลงเพื่อตามหาเจ้า แม้เจ้าจะไม่กลับมา ข้ายังคงใคร่ครวญหาเจ้าร่ำไป
ผ่านไป6ปี วั่งจีก็ถูกรถชนเสียชีวิต เพราะความมึนเมาจึงไม่ได้สติและเดินไปทั่ว เหตุที่เมามายและงมงายคงไม่พ้นเรื่องของเว่ยอิง แน่นอนล่ะ ใครบ้างจะไม่เสียใจที่คนรักจากไป




หลายปีต่อมา….
“คุณตกลงจะรับงานนี้สินะครับ” เสียงชายคนนึงเอ่ยขึ้น
“ครับ ผมตกลง” เสียงชายหนุ่มที่อายุอ่อนกว่าเอ่ยตอบรับ
“เดี๋ยวผมจะนัดรวมตัวเพื่อซักซ้อมกันสักหน่อยนะครับ แล้วผมจะติดต่อไปภายหลังครับ” เสียงชายคนแรกเอ่ยขึ้น
ทั้งสองหนุ่มแยกย้ายกันไปคนละทาง นี่คืองานสำคัญที่ต้องจริงจังอย่างมาก ชายหนุ่มขี่รถคันโปรดกลับไปยังคอนโดของตนและพักผ่อน เพราะเขามีงานต้องทำอีกมากมาย การเป็นคนดังมันงานเยอะมาก ทั้งออกรายการ ทั้งออกงานอีกตั้งเยอะ คิดอะไรเรื่อยเปื่อยชายหนุ่มก็หลับไป


วันนัดซ้อม
ชายหนุ่มมาถึงที่หลังคนอื่น และแล้วคนที่นัดเขามาก็ออกมาต้อนรับก่อนจะแนะนำให้รู้จักกับทุกคนในทีมงาน นี่คือการแสดงหนังที่ดัดแปลงจากนิยาย มีทีมงานกันหลายคน เพราะมันคือซีรี่ย์จอมยุทธ์
“นี่คือคนที่นายต้องแสดงร่วมด้วยนะ รู้จักกันไว้สิ” เสียงชายหนุ่มผู้กับกำบอก
“สวัสดีครับ ผมหวังอี๋ป๋อ” หวังอี๋ป๋อแนะนำตัว
“ไง ฉันเซียวจ้านนะ”






ขอตัดจบแต่เพียงเท่านี้ ตอนนี้มันก็กากๆหน่อยอ่ะนะครับ พอดีไรท์อยากให้ถึงตอนนี้เร็วๆแล้วอาจจะค้างสักพักใหญ่ๆ 5555 ทำใจ ช่วยเม้นและให้กำลังใจด้วยนะ สนับสนุนกันสักบาทสองบาทก็ดี 5555 ไปล่ะครับ เจอกันสัปดาห์หน้า
See you next episode .
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

62 ความคิดเห็น

  1. #49 miko2125 (@ploy21255) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 17:55
    จะดราม่าไปไหนเนี่ย! ใจหายแวบบบ น้ำตาไหลพราก ฮือๆ
    #49
    1
    • #49-1 PpetchSL (@PpetchSL) (จากตอนที่ 14)
      25 ตุลาคม 2562 / 22:08
      อ้าววว
      #49-1
  2. #43 kaviki:P (@Gofriend006) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 20:02

    กี่ภพกี่ชาติดเขาก็กลับมารักกัน
    #43
    1
    • #43-1 PpetchSL (@PpetchSL) (จากตอนที่ 14)
      18 ตุลาคม 2562 / 23:10

      แต้งกิ้ว
      #43-1
  3. #41 SS-karnagi (@SS-karnagi) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 16:35

    จะกี่ชาติพบพวกเจ้าก็คือคู่ของกันเเละกันอยู่ดี~
    #41
    1
    • #41-1 PpetchSL (@PpetchSL) (จากตอนที่ 14)
      15 ตุลาคม 2562 / 09:45
      ใช่รึเปล่านร้าา
      #41-1
  4. #40 JanGamer (@JanGamer) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 15:46
    จะลงตอนต่อ ตอนไหนค่ะ
    #40
    3
    • #40-2 PpetchSL (@PpetchSL) (จากตอนที่ 14)
      13 ตุลาคม 2562 / 22:37
      ดีใจจังเลย มีคนช่วยตอบเม้นด้วย โห้ ผม ดีใจจนอยากจะร้องไห้เลยล่ะ
      #40-2
    • #40-3 Lazy~Sorry (@I_love_rov) (จากตอนที่ 14)
      14 ตุลาคม 2562 / 08:15

      คร้าบ~
      #40-3
  5. #39 I am kungking (@I_love_rov) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 23:08
    ร้องไห้ไปแล้ว แงงงง😭
    สู้ๆนะคะไรท์ รีดรออยู่เสมอนะ
    #39
    2
    • #39-1 PpetchSL (@PpetchSL) (จากตอนที่ 14)
      12 ตุลาคม 2562 / 04:40
      รีดรอ ไรท์ร่าเริง 555
      #39-1
    • #39-2 I am kungking (@I_love_rov) (จากตอนที่ 14)
      12 ตุลาคม 2562 / 13:04

      ค่ะ555
      #39-2
  6. #38 milk1234321 (@milk1234321) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 22:55

    สั้นๆแต่เรียกน้ำตาได้
    #38
    1
    • #38-1 PpetchSL (@PpetchSL) (จากตอนที่ 14)
      12 ตุลาคม 2562 / 04:40
      เช็ดน้ำตานะคร้าบคนเก่ง
      #38-1