นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

[Jin BTS x you] Chocolate ช็อกโกแลต

ความรัก ก็เหมือนช็อกโกแลต มันทั้งขมและหวาน ก็เหมือนกับการแอบรักใครคนนึง ที่ทั้งมีความสุขและเจ็บปวดไปพร้อมๆกัน

ยอดวิวรวม

2,652

ยอดวิวเดือนนี้

14

ยอดวิวรวม


2,652

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


63
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  15 ม.ค. 61 / 03:02 น.
นิยาย [Jin BTS x you] Chocolate ͡ŵ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ถ้าใครไม่ชอบเพลง กดปิดได้น้า ไรท์แค่ใส่มาให้เข้ากับบรรยากาศในเรื่อง อิอิ

ความรัก ก็เหมือนช็อกโกแลต มันทั้งขมและหวาน
ก็เหมือนกับการแอบรักใครคนนึง ที่ทั้งมี ความสุข และ เจ็บปวด ไปพร้อมๆกัน

Chocolate

ช็อกโกแลต

Jin x you

นางเอก = คุณ


b
e
r
l
i
n
?

เนื้อเรื่อง อัปเดต 15 ม.ค. 61 / 03:02



เวลา 9.00 นาฬิกา


ซอกจิน

รับสาย   ไม่รับสาย

พี่จินO[]O! โทรมา!?!!

ติ๊ด~! //กดรับสาย

“ฮัลโหลค่ะพี่จิน”

“ตื่นละหรอ”

“ค่ะ”

“ว้า เสียดายจัง ว่าจะโทรมาปลุกซะหน่อย”

“พี่จินโทรมาหา(ชื่อคุณ)มีไรรึเปล่าคะ?

“ไปดูหนังกันเปล่า”

O////O!

ฮะ!? พี่จินชวนฉันดูหนังงั้นหรอ!?

“อะเอ่อจริงปะเนี่ยพี่ O///O!?

“จริงสิ พี่จะล้อเล่นทำไมล่ะ ^^

“งั้น (ชื่อคุณ) ขอไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนนะคะ”

“ได้สิ เสร็จแล้วโทรมานะ พี่จะได้ไปรับ^^ แต่งตัวสวยๆล่ะ”

“เอ่อค่า ^///^

คุณแอบรักพี่จินมานานแล้ว เขาคือคนในฝันของคุณ แต่ซอกจินไม่รู้หรอกว่าคุณรู้สึกกับเขายังไง เพราะคุณก็เป็นแค่no oneในสายตาเขามาตลอด แต่คุณมองเขาเป็นsomeoneของคุณ จนกระทั่งวันนี้ ซอกจินโทรมาหาคุณแถมยังชวนคุณดูหนังอีก หรือว่าโชคชะตาจะเข้าข้างคุณแล้ว~~

20 นาทีต่อมา


ซอกจิน

รับสาย   ไม่รับสาย

“ฮัลโหลค่า”

“เสร็จยางงง พี่รอนานแล้วน้า” < พี่จินทำเสียงออดอ้อน

“เสร็จแล้วค่าๆๆ”

“โอเค ออกมาเลย พี่รออยู่หน้าบ้านแล้ว ^^

O///O วะ..ว่าไงนะคะ!?

มาตั้งแต่ตอนไหนเนี่ยยย แล้วรู้จักบ้านฉันได้ยังไง!? คุณรีบวางสายและเดินออกไปนอกบ้าน


คุณเห็นซอกจินมารออยู่หน้าบ้านแล้วจริงๆ O///O คุณจึงเดินไปที่รถ



“วันนี้แต่งตัวน่ารักจัง ^^

O///O อะเอ่อขะ..ขอบคุณค่ะ”

คุณพูดจาตะกุกตะกักด้วยความขวยเขิน ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปในรถ แต่เป็นฝั่งเบาะหลังนะ -////- อย่างคุณ ถ้านั่งเบาะหน้าคู่กับพี่จิน คงจะเกินไปแน่ๆ

“อ้าว ทำไมนั่งเบาะหลังล่ะ? < พี่จินหันมาถามคุณ

“ค..คะ!? O///O

“ทำไมนั่งเบาะหลังล่ะ?

“อะ..เอ่อ…..

“มานั่งหน้าสิ”

“เอ่อ ไม่เป็นไรค่า แบบนี้ ดีแล้วค่ะ -///-

“อย่าดื้อสิ มานั่งหน้ามา ^^

สุดท้ายคุณก็ใจอ่อนไปนั่งเบาะหน้าคู่กับพี่จินจนได้

ทันทีที่คุณนั่งเบาะหน้า พี่จินก็โน้มตัวมาใกล้คุณจนใบหน้าของทั้งสองใกล้กันมากจนคุณเผลอสบตาเขา


O///O แขนของเขาค่อยๆเอื้อมมาด้านหน้าเอวของคุณ

แกร๊ก!

เพื่อรัดเข็มขัดนิรภัยให้คุณ -///- ตอนนี้ใบหน้าของคุณร้อนผ่าวด้วยความขวยเขินอย่างสุดจะทนไหวเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่คุณได้ใกล้ชิดกับซอกจินขนาดนี้

“(ชื่อคุณ) กินอะไรมารึยัง?

“เอ่อยังเลยค่ะ”

“อยากกินอะไรหรอ เดี๋ยวพี่จะได้แวะก่อนไปดูหนัง”

“อ้อ ไม่เป็นไรค่ะพี่จิน (ชื่อคุณ)ไม่ค่อยหิวน่ะค่ะ”

“ไม่หิวได้ยังไง มื้อเช้าเป็นมื้อที่สำคัญนะ เดี๋ยวพี่พาไปร้านนึงละกัน เป็นร้านโปรดพี่เลย หวังว่า(ชื่อคุณ)จะชอบนะ ^^ เป็นร้านเปิดใหม่ ชื่อร้าน Chocolate

“ค..ค่ะ… -////-

ซอกจินเลี้ยวรถไปแวะร้านอาหารร้านหนึ่ง คุณกับซอกจินเดินเข้าร้านอาหารไปท่ามกลางสายตาของผู้คนที่จ้องมองมาด้วยความอิจฉา

“หุ้ยแก หล่ออะ”

“งานดีเวอร์ แต่น่าเสียดายเนาะ มากับแฟน นกเลยเรา ฮ่าๆๆ”

คุณกับซอกจินเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหารก่อนจะหยิบเมนูขึ้นมาและอ่านเมนูอย่างใจจดใจจ่อเพื่อพยายามเบือนดวงตาของซอกจินที่จ้องมองคุณมาอย่างไม่ละสายตา


^^

ซอกจินส่งยิ้มให้คุณอย่างอ่อนโยน

“เอ่อ พี่จินไม่ทานอะไรหรอคะ?

“ไม่ล่ะ พี่อยากดู(ชื่อคุณ)ทานมากกว่า^^

-////-

^^

เมื่ออาหารมาเสิร์พ คุณก็ค่อยๆทานอาหารอย่างระวังเพราะตอนนี้ซอกจินจ้องคุณไม่ละสายตาเลย ถ้าหากทานมูมมามคงไม่ดีแน่ กระทั่งคุณอิ่มแล้วแต่อาหารในถ้วยยังคงเหลืออยู่

“อิ่มแล้วหรอ?

“ค่ะ”

“กินก็ไม่หมด เด็กคนนี้นิ”

“ก็(ชื่อคุณ)อิ่มแล้วนี่”

“งั้นเอามานี่มา เดี๋ยวพี่กินต่อเอง”

“ไม่เป็นไรค่ะพี่ O///O

ถึงคุณจะพูดออกไปแบบนั้นแต่ซอกจินก็ไม่ฟังคำพูดของคุณเลย เขาดึงถ้วยอาหารของคุณไปและทานต่อจากคุณอย่างไม่รังเกียจ


เมื่อคุณกับซอกจินทานอาหารกันเสร็จแล้ว

“เช็คบิลด้วยครับ” < พี่จินโบกมือเรียกพนักงาน

“ทั้งหมด 229 บาทค่ะ”

คุณกำลังหยิบกระเป๋าสตางค์ขึ้นมาแต่ทว่า

“นี่ครับ ไม่ต้องทอน”

ซอกจินก็ชำระเงินตัดหน้าคุณไปเสียก่อน คุณจึงยื่นเงินให้ซอกจินแทน

“นี่ค่ะพี่จิน 229 บาท”

แต่ซอกจินไม่รับเงินของคุณพร้อมกับกล่าวด้วยรอยยิ้มไปว่า

“พี่เลี้ยง ^^

O///O

หัวใจของคุณเริ่มเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เพราะซอกจินเลี้ยงอาหารคุณอย่างนี้ มันไม่ต่างอะไรกับการ “เดท” เลย

“ไม่เป็นไรค่ะพี่ รับไปเถอะนะ” < คุณยื่นเงินให้ซอกจินอีกครั้งเพราะคุณไม่อยากคิดไปเองว่าการทานอาหารกับซอกจินครั้งนี้คือการเดท แบบนั้นมันก็ดูจะมโนและเข้าข้างตัวเองมากเกินไป คนอย่างซอกจินจะมาเดทกับคุณเนี่ยนะ มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว

“ไม่เอา พี่บอกว่าพี่จะเลี้ยงไง ^^ < ซอกจิน

“แต่(ชื่อคุณ)เป็นคนสั่งอาหารมาทั้งหมดเลยนะคะ พี่จินกินไปแค่ไม่กี่คำเอง ให้(ชื่อคุณ)จ่ายครึ่งนึงก็ยังดีค่ะ หารกัน”

“ดื้ออีกแล้วนะ พี่บอกว่าไม่ต้องไง พี่อยากเลี้ยง(ชื่อคุณ) ^^

“เอ่อ….< คุณได้แต่ก้มหน้าด้วยความกระอักกระอ่วน

“ไม่อยากให้พี่เลี้ยงหรอ? : (”

O O!! ปะ..เปล่าค่ะ! ไม่ใช่แบบนั้น คือ.. (ชื่อคุณ)เกรงใจอะค่ะ”

“เกรงใจอะไรกัน พี่เป็นคนชวน(ชื่อคุณ)มานะ พี่ก็ต้องดูแล(ชื่อคุณ)ให้ดีสิ ^^

O///O

^////^

เมื่อชำระเงินเสร็จเรียบร้อยแล้ว คุณกับซอกจินก็เดินออกจากร้านอาหารมา

“เราเดินไปโรงหนังแทนได้เปล่า แถวนั้นที่จอดรถไม่ค่อยมีเลย” < พี่จิน

“ได้ค่ะ”

^^

ทันทีที่คุณกับซอกจินก้าวเดินไปพร้อมกัน มือหนาอันอบอุ่นของเขาก็ค่อยๆสัมผัสกับมือบางของคุณอย่างอ่อนโยน เขากระชับมือของคุณไว้ทันทีเมื่อคุณไม่มีท่าทีต่อต้านอะไร ร่างสูงหันมาจ้องมองใบหน้าคุณด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม แววตาของเขาดูมีความสุขมากที่ได้อยู่ใกล้ๆคุณและได้จับมือคุณไว้ตลอดทางที่ได้เดินด้วยกัน แต่ทว่าคุณกลับได้แต่ก้มหน้าอย่างขวยเขินและประหม่า รู้สึกท้องไส้ปั่นป่วนราวกับมีผีเสื้อนับล้านตัวบินอยู่ในท้อง


ตึก ตัก ตึก ตัก หัวใจของคุณเต้นแรงมากอย่างที่ไม่เคยมาก่อน ก็แหงสิ นี่มันครั้งแรกเลยนี่นาที่คุณได้ใกล้ชิดกับพี่จินขนาดนี้ ตลอดเวลาที่ผ่านมาคุณได้แต่แอบรักเขาข้างเดียว ในใจของคุณมีแต่เขา แต่เขาก็ไม่เคยรับรู้เรื่องนี้เลย..

ในที่สุดคุณกับซอกจินก็เดินมาจนถึงหน้าโรงหนัง

“(ชื่อคุณ)นั่งรอตรงนี้ก่อนนะ พี่ไปซื้อตั๋วก่อน ^^

“เดี๋ยว(ชื่อคุณ)ไปซื้อให้เองค่ะ พี่จินนั่งรอนี่ดีกว่า”

“ได้ไงล่ะ ตรงนั้นคนเยอะจะตาย เดี๋ยว(ชื่อคุณ)ก็โดนเบียดหรอก”

“ถ้างั้น- < คุณหยิบกระเป๋าสตางค์ขึ้นมา

“ไม่ต้องเลยๆ”

“ง่า…..

“พี่บอกแล้วไง พี่จะเลี้ยงเอง”

“อ่า..ค่ะ.. -////-

“รอนี่นะ เดี๋ยวพี่ไปซื้อตั๋วก่อน ^^

พูดจบ ซอกจินก็เดินไปซื้อตั๋วพร้อมกับป็อปคอร์นเซ็ตคิตตี้มาให้คุณ

O///Oคิตตี้!

“ชอบล่ะสิ ^^

“ชอบมากกกกกกกก >///<

“ฮ่าๆ ^^ ว่าแล้ว พี่เห็น(ชื่อคุณ)ชอบรีทวิตเกี่ยวกับคิตตี้อยู่บ่อยๆ”

“พี่จินเห็นด้วยหรอ ว่า(ชื่อคุณ)รีทวิตคิตตี้อะ O///O!!

“ทำไมจะไม่เห็นล่ะ ก็พี่ดูอยู่ทุกวันนี่ ^///^

O///O งะ..งั้นหรอคะ!?

“อื้ม ^^ ปะ เข้าโรงหนังกันเถอะ นี่ก็ใกล้เวลาฉายละ”

“ค่า ^///^

คุณกับซอกจินเดินเข้าไปในโรงหนังและนั่งลงบนเก้าอี้ เมื่อหนังเริ่มฉายซอกจินก็ยื่นกล่องป็อปคอร์นมาให้คุณ แต่ทว่าเมื่อคุณยื่นมือไปกำลังจะหยิบป็อปคอร์น เขาก็ดึงกล่องป็อปคอร์นกลับทันทีด้วยท่าทางยียวน

“อยากกินนะน่า~~ :P

“พี่จินนนน อย่าแกล้งซิ”

“ฮ่าๆๆ อยากกินเปล่า ^^

“อยากกกก”

^^ อะ”

มือหนาหยิบป็อปคอร์นมาชิ้นหนึ่งและยื่นไปใกล้ริมฝีปากบางของคุณ คุณอึ้งไปครู่หนึ่ง การกระทำของเขาทำให้คุณต้องใจสั่นไม่เป็นจังหวะ เพราะซอกจินกำลังจะ “ป้อน” ป็อปคอร์นให้คุณ!

“ทำไมไม่กินล่ะ ไม่อยากกินหรอ?< เขากล่าวด้วยน้ำเสียงออดอ้อนปนเสียใจอย่างน่ารัก

“ปะเปล่าค่ะ O///O

“งั้นก็กินสิ ^///^

“เดี๋ยว(ชื่อคุณ)กินเองดีกว่าค่ะ เอากล่องมาให้หน่อย” < คุณยื่นแขนไปจะหยิบกล่องป็อปคอร์นที่วางอยู่บนตักของพี่จินแต่ทว่า..

“ไม่ :P < ซอกจินรีบฉวยกล่องป็อปคอร์นนั้นหลบไปเสียก่อน

“พี่จินนนนน”

“ไม่ต้องมางอแงเลย ถ้าอยากกินก็กินจากที่พี่ป้อนสิ”

-//3//-

มือหนาของซอกจินยื่นป็อปคอร์นมาให้คุณอีกครั้ง คราวนี้เขาโน้มใบหน้ามาใกล้คุณมากกว่าเดิมและจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคุณราวกับเป็นการกระตุ้นให้คุณไม่ปฏิเสธที่จะกินป็อปคอร์นที่เขาป้อนให้

ง่ำ~~ ในที่สุดคุณก็ใจอ่อนกินป็อปคอร์นจากมือเขาจนได้ ซอกจินยิ้มออกมาอย่างดีใจที่คุณไม่ปฏิเสธเขา ก่อนจะหันกลับไปอมยิ้มคนเดียวเงียบๆอย่างอิ่มอกอิ่มใจ

ระหว่างที่หนังฉาย คุณเริ่มมีอาการปวดคอ คุณจึงหันไปเบาะข้างๆที่ไม่มีคนนั่ง เพื่อเอนศีรษะไปพิงเบาะว่าง แต่ทว่าศีรษะคุณก็ไถลลงมาเพราะเบาะมันไม่ได้มีไว้สำหรับให้คนพิงศีรษะ คุณพยายามเอนศีรษะไปพิงเบาะอีกครั้ง แต่ผลก็เหมือนเดิม ศีรษะคุณไถลลงมา จนกระทั่งซอกจินที่เห็นเช่นนั้นก็เอ่ยขึ้นว่า

“เมื่อยหรอ?

“เอ่อ นิดหน่อยค่ะ”

“พิงมาทางนี้ก็ได้นะ ^^

“มะไม่เป็นไรค่ะ O///O

พูดจบคุณก็เอนไปพิงเบาะว่างอีกครั้ง คุณยังคงไม่ละพยายามถึงแม้ว่าศีรษะคุณจะไถลลงมาจากเบาะสามสี่รอบแล้วก็ตาม ซอกจินเห็นเช่นนั้นก็เผลอหลุดขำออกมาด้วยความเอ็นดู

“คิกๆ ^^

-////- อย่าขำสิพี่”

“ก็มันตลกนี่นา คิกๆ^^

“ไม่เอนแล้วก็ได้ =3=

“โอ๋ๆๆ บอกว่าให้พิงมาทางนี้แทนไง”

“ไม่เอา =3=

“ดื้ออีกแล้ว”

ซอกจินเห็นว่าคุณไม่มีทีท่าว่าจะพิงไปทางเขา เขาจึงตัดสินใจยื่นแขนแกร่งอ้อมไปโอบไหล่คุณและกระชับร่างของคุณให้เข้ามาใกล้เขา มือหนาเลื่อนตำแหน่งมายังศีรษะของคุณพร้อมกับเคลื่อนให้ศีรษะคุณซบกับไหล่กว้างของเขาอย่างอ่อนโยน

^^ แบบนี้ค่อยดีหน่อยเนาะ” < พี่จิน

O///O

จากนั้นคุณก็ซบไหล่กว้างของซอกจินโดยมีมือหนาอันอบอุ่นโอบไหล่บางของคุณไว้ตลอดจนหนังจบ

พอหนังจบแล้ว ซอกจินไม่ลืมที่จะจับมือคุณตลอดทางที่เดินไปที่รถยนต์เพื่อส่งคุณกลับบ้าน

ในรถยนต์..

“วันนี้หนังสนุกมั้ย ^^< ซอกจิน

“สนุกค่ะ ^///^

“ดีจังที่(ชื่อคุณ)ชอบ”

“ป็อปคอร์นคิตตี้น่ารักด้วย อิอิ”

“สู้(ชื่อคุณ)ไม่ได้หรอก ^^

กึกซอกจินขับรถมาถึงหน้าบ้านคุณ

เขาเดินอ้อมมาเปิดประตูรถให้คุณอย่างสุภาพบุรุษก่อนจะเดินไปส่งคุณถึงตรงหน้าประตูบ้าน

“ขอบคุณสำหรับวันนี้นะคะพี่จิน (ชื่อคุณ)มีความสุขมากจริงๆ ^^” คุณกล่าวด้วยน้ำเสียงสุขปนเศร้าเพราะเวลาแห่งความสุขกำลังจะหมดลงแล้ว

“พี่เห็น(ชื่อคุณ)มีความสุข พี่ก็ดีใจแล้ว ^^

ซอกจินจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของคุณ มือหนาค่อยๆยกขึ้นมาเกลี่ยเส้นผมของคุณและทัดหูให้อย่างอ่อนโยน คุณรู้สึกว่าการกระทำของซอกจินวันนี้มันทำให้คุณเผลอคิดไปไกล และมีหวังมากขึ้นทุกที แต่ทว่าคุณก็รู้ตัวดีว่าเรื่องของคุณกับซอกจินไม่มีวันเป็นไปได้หรอก เขาเป็นใคร และคุณเป็นใคร มันเหมือนอยู่คนละโลกกันเลย คุณจึงยิ้มให้เขาบางๆก่อนจะหันไปที่ประตูอย่างช้าๆและค่อยๆเปิดมัน แต่อย่างไรก็ตาม! ไม่มีโอกาสไหนที่จะดีไปกว่าตอนนี้แล้วที่จะบอกบางสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายในใจของคุณมาตลอด สิ่งที่ซอกจินไม่เคยรู้! คุณตัดสินใจหันหน้ากลับไปหาเขาอีกครั้ง

“พี่จินคะ!

“หืม?

“คือคือ

คุณได้แต่กำมือแน่นและก้มหน้าอย่างเดียวไม่กล้าสบตาคนตรงหน้าเพราะคุณก็รู้คำตอบนั้นอยู่แล้วว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้

 

“เปล่าค่ะ : ) กลับบ้านดีๆนะคะ”

 

“ครับ ^^ งั้นพี่ไปก่อนนะ”

 

“ไม่นะ! อย่าไป!

 

แต่ตอนนี้คุณเริ่มควบคุมความรู้สึกของตัวเองไม่อยู่แล้ว มันเหมือนกับว่าแผ่นหลังกว้างนั้นกำลังจะหายไปอย่างไม่มีวันกลับมาอีก ถ้าหากคุณไม่รั้งเขาหรือทำอะไรสักอย่างตอนนี้ เขาก็อาจจะหายไปตลอดกาลเลยก็ได้

 

“พี่จิน!

 

“ว่าไง^^ < เขาหันกลับมา

 

“คือ.. คือ…O///O

 

???

 

“(ชื่อคุณ)ชอบพี่ค่ะ! >////<

 

!!!

 

“ตลอดเวลา (ชื่อคุณ)แอบมองพี่มาตลอดเลยแต่พี่คงไม่รู้หรอก รอบข้างพี่มีแต่คนสวยๆ ซึ่ง(ชื่อคุณ)รู้ตัวดีว่า(ชื่อคุณ)ไม่เหมาะกับพี่ พี่เป็นคนที่ใครๆก็ชื่นชอบ (ชื่อคุณ)ไม่เคยคาดหวังให้พี่มารู้จัก มาคุย มาสนิทสนมกับ(ชื่อคุณ)ขนาดนี้เลย แต่วันนี้ ขอบคุณมากจริงๆนะคะที่ทำให้(ชื่อคุณ)มีความสุขมาก (ชื่อคุณ)มีความสุขจริงๆที่ได้อยู่ใกล้ๆพี่ ถึงแม้มันจะแค่ไม่กี่ชั่วโมงและกำลังจะจบลงแล้วก็ตาม แต่(ชื่อคุณ)ก็จะไม่ลืมวันนี้เลย มันจะอยู่ในความทรงจำของ(ชื่อคุณ)ตลอดไปค่ะ แล้วพี่จิน ทำไมพี่ถึงได้ ชวน(ชื่อคุณ)ไปดูหนังวันนี้หรอคะ พี่จินรู้สึกยังไงกับ(ชื่อคุณ)กันแน่?

 

“พี่

 

“ไม่! พี่จินไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น (ชื่อคุณ)ไม่อยากรับรู้อะไรหลังจากนี้แล้ว!!

 

คุณรีบหันหลังให้กับซอกจินและยกมือสองข้างมาปิดหูตัวเองเอาไว้อย่างรวดเร็ว เสี้ยววินาทีน้ำตาของคุณก็เริ่มไหลออกมาด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นที่แอบรักข้างเดียวมาตลอด วันนี้คุณได้สารภาพรักเขาแล้ว เขารับรู้ความรู้สึกคุณแล้ว แต่คุณก็ยังทำใจไม่ได้กับความเจ็บปวดที่กำลังจะตามมา เพราะความจริงเป็นสิ่งที่เลวร้าย เขาไม่มีวันชอบคุณหรอก คุณรู้คำตอบนั้นดี

 

“อย่าร้องไห้สิ : (”

 

ซอกจินค่อยๆหมุนตัวคุณให้หันหน้ามา ก่อนจะบรรจงสวมกอดคุณอย่างอ่อนโยน

 

“ฮึกกกทำไม..พี่ต้องทำแบบนี้กับ(ชื่อคุณ)ด้วยคะพี่รู้มั้ย ว่ายิ่งพี่ทำแบบนี้ (ชื่อคุณ)จะยิ่งทำใจไม่ได้นะคะ ถ้าพี่ไม่รู้สึกอะไรกับ(ชื่อคุณ) พี่ก็อย่าทำแบบนี้เลย เพราะมันทำให้(ชื่อคุณ)มีความหวัง ถึงแม้มันจะเป็นหวังลมๆแล้งๆก็ตาม แต่มันก็อดไม่ได้ที่จะเผลอคิดเข้าข้างตัวเองไปไกล ฮือออ

 

“ถ้าพี่ไม่รู้สึกอะไรกับ(ชื่อคุณ) พี่จะทำแบบนี้ทำไมล่ะ”

 

O///O!

 

คุณเงยหน้าขึ้นไปสบตากับคนตัวสูง เขายิ้มออกมาอย่างมีความสุข และค่อยๆปาดน้ำตาบริเวณแก้มให้คุณอย่างเบามือ

 

“พี่ชอบ(ชื่อคุณ)นะ : )”

 

O///O! มะ ไม่จริง ไม่จริงใช่มั้ยคะ…! พี่อย่าล้อเล่นกันแบบนี้ได้มั้ย มันจะเป็นไปได้ยังไง ไม่มีทาง อุ๊บ!

 

ซอกจินไม่ปล่อยให้คุณพูดอะไรอีกต่อไป เขาประกบริมฝีปากหนาลงบนริมฝีปากบางของคุณอย่างที่คุณไม่ทันตั้งตัว สัมผัสอันอบอุ่นที่เขามอบให้ ทำให้คุณรู้สึกราวกับฝันไป มือหนาค่อยๆเลื่อนมาโอบเอวคุณอย่างเนิบช้า มืออีกข้างก็เลื่อนมาสัมผัสตรงหลังคอของคุณอย่างบรรจง ซอกจินยังคงหลับตาพริ้มอย่างเคลิบเคลิ้มและวนเวียนริมฝีปากหนาไปรอบๆปากบางของคุณก่อนจะค่อยๆถอนริมฝีปากออกเมื่อคุณเริ่มหายใจหอบแรงขึ้นด้วยความตกใจ

 

“พะพี่จิน O/////O

 

“มัดจำไว้ก่อน ^///^

 

O////O

 

“เริ่มมืดแล้ว พี่กลับก่อนนะ ^////^

 

ร่างสูงหันหลังกลับไปที่รถยนต์ของเขาและกำลังจะเดินไปขึ้นรถ แผ่นหลังกว้างนั้นกำลังจะหายไป ทำไมคุณต้องรู้สึกเศร้าราวกับว่าจะไม่เจอเขาอีกด้วยล่ะ สิ่งที่เกิดขึ้น .. มันดีเกินไป ดีเกินไปราวกับว่ามันเป็นไปได้ด้วยหรอที่พี่จินจะชอบคุณ!? ไม่จริงหรอก ไม่จริงหรอกน่า คุณเพ้อเจ้อไปเองหรอ!?

 

“พี่จินน!

 

คุณตะโกนเรียกพี่จินก่อนที่เขาจะเปิดประตูเข้าไปในรถ

 

“หืม?

 

“เราจะได้เจอกันอีกมั้ยคะ!?

 

“ทำไมถามแบบนั้นล่ะ”

 

“พี่จิน อย่าไปเลยนะ ฮึก…TT ฮือออ”

และคุณก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ความรู้สึกที่พี่จินกำลังจะจากไปทำให้คุณรู้สึกราวกับกำลังจะสูญเสียเขาไปตลอดกาล

 

“ร้องไห้อีกแล้วนะ งอแงจริงๆเลยเด็กคนนี้นิ”

 

“พี่จินนน TT ฮือออ”

 

“เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ก็มาหาใหม่ไง ^^ ไม่ต้องร้องนะ”

 

“สัญญาได้มั้ย”

 

“พี่สัญญา ^^

 

“สัญญาแล้วนะ พี่ต้องมาหา(ชื่อคุณ)นะ”

 

“อื้มมม ^^

 

ซอกจินเดินขึ้นรถไปก่อนจะโบกมือลาคุณด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม และคุณก็เดินกลับเข้าบ้านไปด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน โลกนี้มันช่างสดใส มองอะไรก็เป็นสีชมพู จะทำอะไรก็อารมณ์ดีสุดๆ คืนนั้นคุณนอนหลับไปทั้งรอยยิ้มที่ไม่สามารถหุบได้เลย        Zzz..

 

ติ๊ดดดด~~~~ เสียงนาฬิกาปลุกที่คุ้นเคยดังขึ้น

08.00 นาฬิกา

คุณบิดขี้เกียจก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงนอนและไปอาบน้ำแปรงฟันแต่งตัวไปโรงเรียนตามปกติ

ที่โรงเรียน คุณเปิดโทรศัพท์ขึ้นมาดูรูปของพี่จิน ฟังเพลงของพี่จิน และนั่งอมยิ้มอยู่อย่างนั้นแทบทั้งวันจนเพื่อนในห้องถึงกับต้องทัก

“ฟังไรอะ”

“พี่จินร้องเพลง”

“ไหนขอฟังมั่งดิ”

คุณยื่นหูฟังให้เพื่อนข้างหนึ่ง

“ฟังไม่เห็นรู้เรื่องเลย ภาษาเกาหลีหรอ”

“อื้ม”

“แกฟังออกด้วยหรอ?

“ไม่ออกหรอก”

“เอ้า”

เพื่อนคนนั้นเดินออกไป แต่คุณก็ยังคงนั่งยิ้มลำพังและคิดในใจกับตัวเองไปว่า เหตุผลที่ฉันชอบฟังเพลงเกาหลีก็เพราะมันฟังไม่รู้เรื่องนี่แหละ ทำไมน่ะเหรอ? ก็เพราะว่า เรื่องของเพลง ดนตรี เสียงร้อง มันเป็นเรื่องของอารมณ์ความรู้สึก มากกว่าเรื่องของ "ภาษา" ที่นักร้องร้องออกมาตรงๆ ถึงจะฟังไม่รู้เรื่องแต่พอฟังดีๆแล้วมันก็ "รู้สึก" ได้โดยที่ไม่ต้องอ่านความหมายหรืออ่านเนื้อเพลงเลย ^^

“(ชื่อคุณ) ดูไรอยู่อะ ยิ้มจนปากจะฉีกถึงหูแล้ว” < เพื่อนอีกคนเดินเข้ามาหาคุณ

“ดูรูปพี่จิน ^///^

“ไหนดูมั่งซิ”

คุณยื่นโทรศัพท์ของคุณให้เขาดูอย่างภูมิใจนำเสนอ แต่ทว่า

“นี่ศัลยกรรมไปเท่าไรเนี่ย หน้าพลาสติก”

!!!

“ชอบแบบนี้หรอ?

“พี่จินไม่ได้ศัลยกรรมนะ!

“รู้ได้ไง เป็นแฟนเขาหรอ”

….

“รักเขาชอบเขา แต่เขารู้จักมึงเปล่า?

….

“มึงก็น้า หลับหูหลับตารักศิลปินแต่ไม่ดูความเป็นจริงเล้ย”

“ทำไมพูดแบบนี้ รู้มั้ยว่า ฉันไม่ได้ชอบพี่จินแค่หน้าตานะ แต่รวมไปถึงความสามารถกับนิสัยด้วย”

“เกาหลีก็แค่เต้นๆ ขายหน้าตา ไปวันๆแหละ อย่าไปบ้ามากเลย ตื่นเถอะ เกาหลีมันเกลียดไทยจะตาย ยังจะไปอวยมันอีก”

….

“ไปหาไรทำที่มันมีสาระกว่านี้มั้ยมึง”

 

ทำไมถึงพูดทำร้ายจิตใจกันแบบนี้นะ รู้มั้ยว่าเมื่อคืนคุณสารภาพรักกับเขาไปแล้ว และเขาก็บอกรักคุณกลับเหมือนกัน คุณกับเขาไปเดทกัน ทานอาหารด้วยกัน ดูหนังกัน จับมือกัน เขากอดคุณอย่างอบอุ่น และมอบจูบแรกที่ไม่มีวันลืมให้คุณด้วย

 

ถึงจะเพิ่งรู้ว่า ตื่นมาตอนเช้าแล้วเรื่องทั้งหมด มันเป็นแค่ “ความฝัน” ที่คุณฝันถึงเขาเมื่อคืนก็เถอะ

 

แต่ทำไมคุณกลับรู้สึกว่ามันเกิดขึ้นจริงๆกับตัวคุณกันนะ

 

“ตื่นเถอะมึง อย่ามโนเล้ย กูวงวารร”

เสียงของเพื่อนเรียกสติให้คุณนึกถึงความเป็นจริง แต่ทว่ามันกลับทำให้คุณรู้สึกเจ็บปวดขึ้นทุกที

 

“มันสำคัญด้วยหรอ ว่าเขาจะรู้จักฉันมั้ย แค่ฉันรู้จักเขามันก็พอแล้ว แค่นี้ฉันก็มีความสุขแล้ว”

 

“เออๆ แล้วแต่มึงเฮอะ”

เพื่อนคนนั้นกล่าวส่งๆก่อนจะเดินจากคุณไป

 

ตริ๊ง~~!! //เสียงข้อความจากทวิตเตอร์ของคุณดังขึ้น คุณจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

“(ชื่อคุณ) ทำรายอยู่”

“เฟลๆอะพี่เค้ก”

“เป็นไรงะ?

“โดนเพื่อนบอกมา ว่าติ่งเกาหลีไร้สาระไปวันๆไรประมาณนี้แหละ”

“อย่าไปสนใจเลย พวกเขาไม่เข้าใจเราหรอก”

“อื้อ (ชื่อคุณ)ก็พยายามจะไม่สนใจ แต่ที่เพื่อนพูดก็จริงอยู่อะ”

“เพื่อนบอกว่าไงอะ”

“รักเขา ชอบเขา แล้วเขารู้จักเรารึเปล่า หลับหูหลับตาไม่ดูความเป็นจริง”

“โห แรง”

“(ชื่อคุณ)ชอบพี่จินมันผิดมากเลยหรอ ทำไมต้องพูดทำร้ายความรู้สึกกันขนาดนี้ด้วย คือไม่ได้ชอบแค่หน้าตาพี่เขาแต่ชอบความสามารถกับนิสัยพี่เขาด้วยอะ ทำไมต้องมองว่าติ่งเกาหลีไร้สาระ”

“อย่าไปเก็บคำพูดของคนที่ไม่รู้จริงมาคิดมากเลย”

“ก็มีแค่พี่เค้กนี่แหละที่เข้าใจความรู้สึกของ(ชื่อคุณ)”

“ไม่ต้องเศร้าไป เอางี้ ไปงานแฟนมีตพี่จินกัน”

“หือ!? มีด้วยหรอ”

“ยังไม่รู้หรอ ไปเปล่าๆ”

“แปลกจัง ไม่เห็นจะมีข่าวอะไรเลยนะพี่เค้ก”

“(ชื่อคุณ)ไม่ตามข่าวเอง พี่จินเขาจะมาแบบเงียบๆ”

“จริงดิ *0*

“อื้อ”

“แล้วพี่เค้กล่ะไปเปล่า?

“ก็จะไปนี่ไงถึงมาชวน”

“แล้ว(ชื่อคุณ)จะรู้มั้ยเนี่ยว่าพี่เค้กคือคนไหน”

“ถ้าถึงแล้วเดี๋ยวบอก แต่พี่คิดว่าพี่คงจำ(ชื่อคุณ)ได้แน่ ^^ ผมสั้นๆตัวเตี้ยๆ ฮ่าๆๆ”

“เดี๋ยวๆ เตี้ยตรงไหน พี่เคยเห็นตัวจริง(ชื่อคุณ)แล้วรึไง”

“ก็เดาเอา :P

“งั้นเจอกันเดี๋ยวรู้เลย”

“จัดปายยยยย ^^

 

@งานแฟนมีต คุณมองหาพี่เค้กแต่ทว่ากลับไม่เจออะไรที่เป็นสัญลักษณ์บ่งบอกถึงงานแฟนมีตพี่จินเลย คุณจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดทวิตเตอร์

“พี่เค้ก”

“จะถึงแล้วววว”

“เดี๋ยวๆ พี่เค้กแน่ใจหรอว่าเขาจัดแฟนมีตพี่จินที่นี่อะ”

“แน่ใจสิ รอแป๊ปนะกำลังจะถึงแล้ว”

“พี่เค้กกก แต่มันเงียบมากเลยนะอย่างกะป่าช้า ถ้าพี่จินจะมา คนต้องมารอกันเยอะแล้วสิ”

พี่เค้กเงียบไป

“เฮ้ออออ : (” คุณถอนหายใจและนั่งลงตรงม้านั่งยาวอย่างสิ้นหวัง พลางนึกถึงความฝันอันเพ้อเจ้อของคุณ

 

“เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ก็มาหาใหม่ไง ^^ ไม่ต้องร้องนะ”

“สัญญาได้มั้ย”

“พี่สัญญา ^^ < พี่จิน

 


 

ตริ๊งงงง~! //เสียงข้อความทวิตเตอร์ของคุณดังขึ้น

“รออยู่ตรงไหน?< พี่เค้ก

“นั่งอยู่ตรงม้านั่งยาว : ( ถึงยังอะพี่”

“ถึงแล้วๆ กำลังวิ่งไปอยู่”

“ค่ะ”

 


“อ้อ! เห็นละ” < พี่เค้ก

“พี่เค้กล่ะอยู่ตรงไหน? < คุณ

“เดี๋ยวเดินไปหา ^^

“(ชื่อคุณ)ว่าเรากลับกันเถอะ พี่จินไม่มาหรอก” < คุณ

พี่เค้กไม่ตอบข้อความ

เฮ้ออออคุณไม่ควรหวังลมๆแล้งๆ เพราะเรื่องราวทั้งหมดมันก็แค่ความฝัน ที่ไม่มีวันเป็นจริ-

 

“รอนานเปล่า?

 

เสียงนี้ทำไมรู้สึกคุ้นหูจัง

 

คุณหันไปทางต้นเสียง

 

O/////////////////////////////////////O !!!!!!!!!!!!!!!!!


“ใช่(ชื่อคุณ)จริงๆด้วย บอกแล้วว่า พี่ต้องจำได้แน่ๆ ผมสั้นๆตัวเตี้ยๆ ^^

“พะพี่จิน O////O!

“อะไรรร พี่จินไหน? นี่พี่เค้ก เพื่อนในทวิตเตอร์ของเธอต่างหากยัยเตี้ย :P

“นะนี่มัน เรื่องจริงใช่มั้ยเนี่ย O///O!

“แล้วคิดว่าจริงมั้ยล่ะ”

“ไม่จริงอะ ฝันไปแน่ๆ”

“ฮ่าๆๆ นี่แน่ะ! ^^

ซอกจินหยิกแก้มคุณด้วยความหมั่นเขี้ยว

“ทำอะไรเนี่ยยย เจ็บนะ >///<!

“จะได้รู้ไงว่าไม่ได้ฝันไป คนอะไรชอบงอแงแถมยังเพ้อเจ้ออีก พี่คุยทวิตกับแกมาตั้งหลายปี เพิ่งจะได้เจอตัวจริงก็วันนี้แหละ เป็นไง หายเครียด หายดราม่ายัง?

“พี่จินอ้ะ >//O//< ทำไมมันเกินคาดแบบนี้ (ชื่อคุณ)จะร้องไห้แล้ววว T///T

“เฮ้ยยยย ใจเย็นนนนๆ! อย่าร้องงงงง O[]O

T////T ไม่ทันแล้ววว”


เพิ่งจะรู้สึกมีความสุขจนกระทั่งน้ำตาไหลเป็นครั้งแรกก็ตอนนี้นี่แหละ น้ำตาแห่งความสุขสินะ < คุณ


^///^

ซอกจินยื่นมือมาลูบหัวคุณเบาๆเพื่อปลอบ

“อย่าทำงี้ดิ T///T ยิ่งทำแบบนี้ มันก็จะยิ่งร้องนะ”

“อ้าวแล้วจะให้ทำยังไง? พาไปดูหนังดีไหม ^^

O///O!ดะดูหนังงั้นหรอคะ?!

“ว่าแต่กินอะไรมารึยัง?

“ยะ….ยังค่ะ O////O

“อยากกินอะไรหรอ เดี๋ยวพี่จะได้แวะก่อนไปดูหนัง”

O///O! อ้อ ไม่เป็นไรค่ะ (ชื่อคุณ)ยังไม่ค่อยหิว”

“ไม่หิวได้ยังไง มื้อเช้าเป็นมื้อที่สำคัญนะ เดี๋ยวพี่พาไปร้านนึงละกัน เป็นร้านโปรดพี่เลย หวังว่า(ชื่อคุณ)จะชอบนะ ^^ เป็นร้านเปิดใหม่ ชื่อร้าน Chocolate

 

---จบแล้วจ้า---

แรงบันดาลใจเรื่องนี้มาจากหลายๆอย่างตั้งแต่

1. ความฝันของไรท์ 555 เคยฝันถึงพี่จิน ฝันว่าได้ไปนั่งกินข้าวด้วยกันแล้วพอไรท์กินเสร็จไรท์ก็เริ่มเพ้อใส่หน้าพี่จินว่า จะได้เจอกันอีกมั้ย จะได้เจอกันอีกเมื่อไร ทำไม่รู้สึกเหมือนจะไม่ได้เจอกันอีกแล้วเลยล่ะ แต่ในฝันพี่จินไม่พูดอะไร เอาแต่ยิ้มอย่างเดียว มีความเศร้าเด้อ TwT บวกกับหลอนเบาๆ

2. พวกที่ชอบว่าติ่งเกาหลี ซึ่งบางทีก็เป็นเพื่อน (ที่ไม่สนิท) มาว่าแหละ แบบเราก็ติ่งเงียบๆของเราคนเดียวปะว้า ทำไมต้องมา judge มาตัดสินว่าศิลปินที่เราชอบไม่ดีอย่างงู้นอย่างงี้ทั้งๆที่ไม่ได้รู้จักดีจริง หรือมาว่าเราไร้สาระอะไรแบบเนี้ย ไม่ชอบเลย

3. เพลง Tell me you love me – bolbbalgan4 ไรท์ฟังแล้วรู้สึกว่ามันสุขปนเศร้าอะ ในความแอบรักมันก็มีความเจ็บแต่มันก็มีความสุขปนอยู่ด้วย โดยเฉพาะท่อนที่บอกว่า “ว่าแต่จำเรื่องเมื่อคืนได้มั้ยที่คุณบอกว่าชอบฉันน่ะ ใต้ดวงไฟข้างถนนที่สวยงาม คุณบอกว่าคุณชอบฉัน ถึงแม้ว่าคุณจะทำเป็นไม่รู้ (และไม่ได้ทำจริงๆ) แต่คุณต้องรู้ไว้นะว่า วันนั้นคุณบอกว่าคุณชอบฉัน” เป็นแรงบันดาลใจชั้นยอดเลยค่ะ เพราะมันเหมือนกับเราไม่ยอมรับความจริงอันแสนเจ็บปวดที่เขาไม่ได้ชอบเรา เราเลยเลือกที่จะมโนไปว่าเขาชอบเราทั้งๆที่ลึกๆก็รู้แหละว่ากูแค่มโนไปเองทั้งหมด มันย้อนแย้งดีนะ น่าสนใจมากๆซึ่งไรท์ก็เคยรู้สึกแบบนี้เหมือนกันและคิดว่าหลายๆคนก็คงเคยรู้สึกแบบนี้เช่นเดียวกัน ฮ่าๆๆ

4. เพลง some – bolbbalgan4 โดยเฉพาะท่อนที่บอกว่า “ไปให้พ้นเลยนะ ไม่สิ!! อย่าไปไหนเลยนะ แสดงให้ฉันเห็นหัวใจของคุณที ไม่สิ!! ไม่ต้องแสดงให้เห็นหรอก” คือมันมีความแอบรักสูงมากกกก เชื่อว่าทุกคนก็คงเคยแอบรักใครสักคนแล้วก็อยากรับรู้ความรู้สึกของอีกฝ่ายบ้างว่าเขารู้สึกกับเรายังไง แต่อีกใจก็ไม่อยากจะรับรู้ความรู้สึกของเขาเพราะกลัวเจ็บ (คือลึกๆเราก็รู้อยู่แล้วว่าเขาไม่ชอบเราแน่ๆ อะไรแบบนี้) ก็เลยมีความย้อนแย้งว่า แสดงให้ฉันเห็นหัวใจของคุณที (อยากรู้ว่าคิดยังไง) ไม่สิ! ไม่ต้องแสดงให้เห็นหรอก (เพราะรู้ว่ายังไงเขาก็ไม่ชอบเรา และเรากลัวที่จะเจ็บถ้ารับรู้ความรู้สึกจริงๆของอีกฝ่าย)

5. ไรท์เคยมีเพื่อนในเกมออนไลน์แล้วเข้าใจผิดคิดว่าเป็นผู้หญิงมาตลอด เพราะชื่อหวานมาก แถมไม่เคยพูด “ครับ” พูดแต่ “จ้า” เขาเป็นรุ่นพี่ไรท์2ปี เล่นเกมด้วยกัน คุยกันจนสนิทมากกกก แล้วมารู้ทีหลังว่าเขาเป็นผู้ชายก็ตอนที่มีเบอร์ไว้โทรตามให้มาเล่นเกมนี่แหละ พอได้ยินเสียงเขาก็ เงิบเลย! O[]O ผู้ชายหรอฟะ!!? ประเด็นคือ หล่อด้วย 55555555555 สูง180 อ๊ากกก แต่ไม่ทันละ สนิทจนรู้ไส้รู้พุงหมดแล้วว T///T

 

สุดท้ายขอบคุณทุกคนที่อ่านมาถึงตรงนี้น้า เรื่องนี้เป็นเรื่องสั้นเรื่องแรกของไรท์

เดี๋ยวดูกระแสตอบรับก่อนถ้าดีหรือไม่ดียังไง จะเก็บไปพิจารณาว่าควรแต่งเรื่องสั้นแนวอื่นๆอีกดีมั้ย อิอิ

ผลงานอื่นๆ ของ รูมเมทอินุ่ม2

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. #4 Tkkatanan
    วันที่ 12 ธันวาคม 2562 / 12:30

    ไรท์ขอเบอร์พี่เข้าหน่อย


    #4
    1
    • #4-1 PopYamano
      12 ธันวาคม 2562 / 19:57
      ศูนย์แปดแปด
      #4-1
  2. วันที่ 27 กันยายน 2561 / 10:08

    ร้องไห้คาโทรศัพท์เลยอะ????????????????

    #3
    1
    • #3-1 PopYamano
      28 กันยายน 2561 / 10:21
      ร้องไห้ตะมายยย โอ๋ๆ
      #3-1
  3. วันที่ 15 มกราคม 2561 / 01:02
    ถ้าเจอแบบนี้จริงๆ คงไม่ร้อง น่าตะกรี๊ด คือ แก ซอกจินนะเว้ย ซอกจินอะ กรี๊ดสลบคาอกพี่ไหล่555
    #2
    1
    • #2-1 PopPoppuri
      15 มกราคม 2561 / 02:31
      555555555555 ลากเข้าป่าค่ะ
      #2-1
  4. #1 InIn chanyapoon
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 21:28
    ถ้ารี๊ดเจอแบบนี้ รี๊ดคงได้สลบคาเท้าพี่จินแน่ 555+
    #1
    1
    • #1-1 PopPoppuri
      6 ธันวาคม 2560 / 21:50
      แอร้ยยยย ตามมาเรื่องนี้ด้วยหรอเนี่ย >< 5555 แต่งไปเขินไป
      #1-1