[🚫งดอัพชั่วคราว] เป็นแฟนกันต์มั๊ย? MarkBam

ตอนที่ 5 : โวยวายทำไมให้มันใหญ่โต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 257
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    15 มิ.ย. 61

โวยวายทำไมให้มันใหญ่โต


บ้านกันต์พิมุกต์เองจ้า
   
            หลังจากที่ผมไปควานหายามาให้พี่มาร์คมันแล้ว ก็พบว่า 'ไม่มี' เลยทำให้ผมต้องวิ่งกลับขึ้นไปบนห้อง เพื่อบอกพี่มัน
     
            "พี่มาร์คคคค~ ไม่มียา....  อ้าว? พี่มาร์ค.. เฮ้ยู้วววว~ ..หลับแล้ว?"

            ผมโบกไม้โบกมือไปมาตรงหน้าคนที่นอนหลับตาอยู่บนเตียง แต่...พี่มาร์คก็ดูท่าว่าจะหลับไปซะแล้วจริงๆ เอาไงดีละเนี่ย... คือก็ไม่ได้เป็นห่วงอะไรพี่มันหรอกนะครับ 
            แต่คือกูไม่มีที่จะนอนไง...

            "พี่มาร์คคค ตื่นก่อนนน เขยิบที่ให้ผมนอนบ้างซี่..."
            "......zZzZ"

            นอกจากจะไม่ตื่นแล้ว ยังกรนใส่ผมอีกต่างหาก! บ้าหร๊อออ เล่นนอนซะกลางที่นอนขนาดนั้น แต่กลับทำท่าหลับเป็นตาย เกินไปมั๊ย!!
            บางทีผมก็สงสัยนะว่า... 
   
            'กูไปหายานานขนาดนั้นเลยหรอวะ?'

            ดังนั้นผมเลยต้องดัน! ถีบ! ผลัก! เพื่อให้พี่มันยอมเขยิบออกไปเว้นที่ให้ผมได้นอนบ้าง และจากการกระทำที่ผมทำนั้น ทำให้พี่มัน..... ไม่ขยับเลยซักนิด =_=  อะไรเนี่ย! ทำไมตัวหนักจังวะ?

            "เห้ออ! ผมเหนื่อยแล้วนะ!! ขยับให้หน่อยเห๊ออออ"

      ...ฟรึ่บ!

            "เหวอออ พี่..พี่มาร์ค!!"

            ผมเผลออุทานออกมาอย่างดัง ก็เพราะไอ้พี่มาร์คน่ะสิครับ... อุตส่าขยับตามคำขอร้องของผมก็จริงอ่ะ แต่มันก็ไม่ควรจะเป็นแบบนี้สิ!!

            "อืออออออ... หนาวว"
            "โธ่เอ้ย!! หนาวก็ห่มผ้าซี่! ไม่ใช่มากอดผม!!"

            ผมพูดพลางดันอกพี่มาร์คออก แต่....ผมก็สู้แรงควายของพี่มันไม่ได้จริงๆ เพราะพี่มันไม่ขยับเลยอ่ะ!! 

            "พี่ม๊าคคคคคคค!!"  ตะโกนใส่หูขนาดนี้ ไม่ตื่นก็ให้มันรู้ไป
            ".........."

            เฮ้ย!! ไม่ตื่นว่ะ! นอนนิ่งเลย .....มันจะเกินไปแล้วมั้ง

            ผมดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดของคนตัวโตอยู่นาน จนกระทั่งหมดแรง แต่ความแน่นก็ยังไม่คลายลง

            "เฮ้อออ...แล้วแต่พี่เลย ไฟแม่งก็ยังไม่ปิด ช่วยจ่ายค่าไฟด้วย...."
            "........"
            ".....ฮ้าวววว~......ฝัน..ดี...."
       
            ผมค่อยๆหลับตาลงด้วยความอ่อนเพลีย วันนี้ผมใช้พลังไปเยอะจริงๆ...

[MARK TALK]

            เมื่อแบมหลับแล้ว... ผมก็ค่อยๆลุกออกมาจากที่นอน เพื่อไปปิดไฟและเช็คความเรียบร้อยรอบๆบ้าน
            เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว ผมกลับขึ้นไปบนห้อง ปิดไฟและไปนอนกอดเจ้าหมูแบมต่อ...

            เนื้อตัวนุ่มนิ่มมีแต่ไขมัน นี่มันช่างน่าฟัดจริงๆเลย แต่ก็นะ....ผมยังไม่คิดจะทำอะไรน้องหรอก แค่ยังอ่ะนะ
            ผมอาจจะดูหื่นกามนะ แต่บอกไว้ก่อน...ผมไม่เคยล่วงเกินน้องนะค้าบบบ เพราะตอนนี้น้องอยู่แค่ม.4 และผมก็มีคาถาระงับอารมณ์ส่วนตัวด้วย

            'คุกไอ้มาร์ค มึงท่องไว้ คุก! คุก! คุก!'

            ครับ.... นี่แหละคาถาของผม ได้ผลชะงัดนักแล....

            แต่ต้องยอมรับครับว่า หนุ่มโสดอายุ 18 มันก็ต้องเกิดอารมณ์กันบ้าง โดยเฉพาะกับคนในอ้อมกอด 
            แต่ก็นะ......ผมไม่อยากโดนน้องเกลียดครับ เลยต้องให้มือมาเป็นเมียชั่วคราวไปก่อน พอน้องโตแล้วก็ค่อย.....

            เฮื่อยย....บางทีผมก็คิดนะว่า ทำไมผมรู้สึกว่าในหัวของตัวเองถึงมีแต่เรื่องแบบนี้วะ?

            ยังดีหน่อยที่ยังเหลือเวลาอีก 2 เดือน กว่าจัะปิดเทอม เพราะถ้าได้อยู่ด้วยกันตลอดเวลาในช่วงที่ผมยังปรับตัวไม่ได้แบบนี้ล่ะก็..... 
            ไม่ผมก็น้องนี่แหละได้ตายกันไปข้างนึงอ่ะ
            
            ผมอาจจะตายเพราะห้ามตัวเองไม่ให้ขย้ำน้อง ส่วนน้องก็อาจจะตายเพราะผม....ถ้าผมห้ามตัวเองไม่อยู่อ่ะนะ

            ถึงตอนนี้พวกคุณก็คงรู้แล้วสินะว่าผมน่ะชอบน้อง แต่เจ้าตัวนี่สิ!! 
 
            "เห้อออออ~ แบมเอ้ยย รู้ตัวซักทีสิ! กูชอบมึงมาตั้ง 7 ปีแล้วนะ"
     
            อาจจะเพราะตัวผมเอง..ชอบปากหมาใส่น้องมันก็ได้ แต่ลึกๆแล้วผมก็อยากให้น้องรู้นะ ว่าผมชอบ 

            'แต่คนมันไม่กล้าพูดนี่หว่า!!'

[MARK TALK END]

'กริ๊งงงงงง!!!'

            ผมตื่นขึ้นมาเพราะเสียงจากนาฬิกาปลุกมันดังลั่นขึ้นมาในโสตประสาท ให้ตายเถอะ!! คนยังง่วงอยู่เลยแท้ๆ แต่ทำไงได้ล่ะ มีหน้าที่เรียนก็ต้องตื่นไปเรียนอ่ะเนาะ แต่ที่ผมแปลกใจอยู่อย่างนึงก็คือ 
            ทำไมห้องถึงมืดล่ะ? ใครปิดไฟ? ก็เมื่อคืนจำได้ว่า พี่มาร์คกอดผมแล้วผมก็หลับไปนี่นา แล้วใครปิด?  ไฟดับหรอ?  

            'ช่างแม่งเถอะ นี่จะ 6 โมงละนะ!'

           ว่าแล้วผมก็มุดตัวออกมาจากกอดของพี่มาร์ค แต่รอบนี้ออกง่ายมาก ต่างจากเมื่อคืนลิบลับเลย แงะยังไงก็ไม่ออก 

           เมื่อผมพาตัวเองออกมาได้แล้วก็จัดการไปอาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อย จากนั้นก็เดินมาปลุกพี่มาร์คให้ลุกขึ้น ซึ่งก็น่าแปลกอีกตามเคย ก็พี่แกเล่นลุกขึ้นทันทีที่ผมเรียก ต่างจากเมื่อคืนมากครับ.... กูตะโกนจนเจ็บคอ ไม่มีกระดิกซักนิด!
 
           "พี่มาร์ค ตื่นแล้วก็ไปอาบน้ำซะ เดี๋ยวผมจะไปทำกับข้าว"
           ".....ค้าบบ"

           เหมือนจะสุภาพครับ แต่กวนตีนมากเว่อร์ ผมทำเป็นว่าไม่สนใจคนตรงหน้า แล้วเดินลงไปเข้าครัวเพื่อทำมื้อเช้าแทน เริ่มจากหุงข้าวก่อนเลย พอหุงเสร็จผมก็เดินไปที่ตู้เย็นเพื่อหาของมาทำกับข้าวให้ตัวเองและพี่มัน

           "ไหนดูซิ มีอะไรเหลือบ้าง.... หุ้ย!! ผัก ผัก ผัก ทำไมมีแต่ผักเนี่ย"

           ผมเริ่มบ่นกระปอดกระแปดเมื่อเปิดตู้เย็นแล้วเจอแต่ผักแล้วก็ผัก แม่นะแม่ รู้ว่าลูกตัวเองไม่ชอบนี่ซื้อมาจัง เมื่อผมค้นๆตู้เย็นไปได้ซักพัก ก็เจอกับ....หมู!! เย้!! ในที่สุดก็เจอซักที โห้ยยย สวรรค์ยังเมตตาผม

           "ดีนะเนี่ยที่มีหมู ไม่งั้นได้กินแค่ไข่ดาวแน่ ทำผัดผักดีกว่า เรากินหมูส่วนพี่มันกินผัก ฮุๆ"

           เมื่อผมตกลงกับตัวเองเสร็จแล้ว ก็จัดการเตรียมของแล้วทำผัดผักทันที 
           พอผมผัดผักเสร็จปุ๊บ พี่มันก็ลงมาปั๊บ! อื้มมม ดีครับ! ผมไม่ได้รู้สึกเซ็งเลยจริง จริ๊งง ที่พี่มันไม่ได้มาช่วยผมทำกับข้าว แต่มากินอย่างเดียวเนี่ย!!

           "หุ้ยยย~ ทำอะไรกินวะมึง หอมไปถึงข้างบนเลย"
           "ผัดผักใส่หมูอ่ะ"
           "นี่ลงทุนหั่นเนื้อตัวเองใส่ลงไปเลยหรอเนี่ย! กูไม่คิดเลยว่ามึงจะอดอยากถึงขั้นกินตัวเองแล้วอ่ะ"
           "พี่มาร์ค!! กวนละๆ ผมไม่ใช่หมูนะ! ไปตักข้าวมาเลย ผมทำเยอะละ"
           "เป็นเมียอ่อมาสั่งอ่ะ" พี่มันพูดพร้อมยักคิ้วให้ผมอย่างกวนๆ
           "จะกินมั๊ยข้าวอ่ะ"
           "กินจ้าาา กิน"

           ว่าแล้วพี่มันก็ไปตักข้าวมา 2 จาน จากนั้นเราก็กินข้าวไปเรื่อยๆจนเกือบหมด เพราะในจานกับข้าวนั้นยังเหลือหมูอีก 1 ชิ้น แถมชิ้นใหญ่ซะด้วยยย~ หุหุหุ หมูชิ้นนั้นมันต้องเป็นของผมแน่นอน เพราะจากที่ดูแล้ว พี่มาร์คแกไม่ค่อยจะกินหมูซักเท่าไหร่ เห็นตักแต่ผัก 
           ผมจึงจับซ้อมให้มั่น จากนั้นก็เอื้อมมือไป อีกนิดเดียวเท่านั้นจะถึงหมูแล้วววว

           'ฉึก!'

           หมูโดนจิ้ม!! แต่ผมไม่ได้เป็นคนจิ้ม! 

           "พี่มาร์คคคค" ผมหน้ามุ่ยทันทีที่ำีพี่มันจิ้มหมูของผม(?)ไป 
           "หลับตาซะสิ จะได้ไม่เห็นภาพบาดตาบาดใจ"
           
           ผมหลับตาตามที่พี่มันบอก ครับ...ภาพมันบาดตาจริงๆ

           "พี่มาร์คจะกินจริงๆหร....อุ้บ!"

           ผมพูดยังไม่ทันจบประโยค ปากผมก็ถูกปิดด้วยอะไรบางอย่าง ที่มันนุ่มๆ มันพยายามจะเข้ามาในปากผม ผมเลยอ้าปากให้กว้างขึ้น อืมม...ละมุนมาก
           หมูที่ผมทำเนี่ย....อร่อยจริงๆเลย นุ่ม ละมุน ชิ้นใหญ่ เต็มปากเต็มคำสุดๆ!!

           "อาอ่อยอ้ากกกก" ผมได้กล่าว
           "อี้อ้ากไอ่อินอ่อ?" 
           "กูคงฟังมึงรู้เรื่องหรอก อี้อ้ากอะไรของมึง ของกินเต็มปากแล้วยังจะพูด" พี่มันบ่นอุบหลังจากที่ฟังผมพูด

           ผมจึงใช้ความพยายามในการเคี้ยวหมูจนหมดปาก แล้วพูดอีกครั้ง

           "ผมบอกว่า อร่อยม๊ากกก พี่มาร์คไม่กินหรอ?"
           "ถ้ากูแดก หมูมันจะไปอยู่ในปากมึงมั๊ยล่ะ?"
           "เออจริง"
           "ไปๆเอาจานไปเก็บมัวชื่นชมหมูอยู่นั่นแหละ มึงจะไปมั๊ยโรงเรียนอ่ะ" ผมยู่ปากใส่พี่มันไปทีนึง พร้อมลุกไปเก็บจานตามที่โดนสั่ง

           หลังจากที่เก็บจานเสร็จ ผมก็พบว่าพี่มันเตรียมจักรยานไว้เรียบร้อยแล้ว ขาดก็แต่ผมนี่แหละครับ 

           "เร็วเด้! ล็อคบ้านเสร็จแล้วก็รีบมาซ้อนท้ายได้ละ"
           "หืม? อ้าว..."
           "อ้าวอะไรของมึง?"
           "พี่ไม่ได้เอามอไซค์ไปหรอ?" ผมถามพี่มันทันที เมื่อเห็นว่าพี่แกขึ้นไปประจำยังเบาะคนปั่น

           "ไม่อ่ะ.... อยากออกกำลังกาย"
           "จริง?" ไม่น่าเชื่อ หุ่นแบบนี้ยังต้องออกกำลังกายอีกหรอวะ
           "เอออ ขึ้นมาเร็วๆดิ๊! เดี๋ยวสาย" อ่ะๆแล้วแต่พี่เล้ย เอาที่สบายใจอ่ะ 
           "จ้าพ่อ" ว่าแล้วผมก็กระโดดซ้อนท้ายจักรยารทันที
           "ลมออกหมดแล้วมั้งน่ะ กระโดดมาได้"
           "พี่มาร์ค! ผมไม่ได้หนักขนาดนั้นซักหน่อยนะ!" 

           'ป้าบ'

           พูดแล้วก็อดไม่ได้ที่จะตีพี่มันจริงๆ 

           'เรื่องน้ำหนักไม่ใช่เรื่องตลก!'

           "มาตีคนหล่ออย่างกูได้ไงเนี่ย เดี๋ยวก็เรียกค่าปรับซะหรอก"
           "โห~ ไหนอ่ะคนหล่อ หลงตัวเองว่ะพี่"
           "ฮื้มม~ หน้าหยั่งงี้ใครก็หลงว่ะจริงๆ" พี่มันพูดพร้อมกับส่งยิ้มกวนๆมาให้ผม

           "แหวะ! มองทางไปสิพี่ จะมองผมทำไม" 
           "มองทางก็ได้ว้า~" อะไรของเค้าวะ?

           และไม่นานนักผมก็มาถึงโรงเรียนจนได้ รอบนี้ดีหน่อยครับ ที่พี่มันไม่ค่อยแว้นซักเท่าไหร่ ไม่งั้นล่ะก็.....ผมจะว้ากให้พี่มันฟัง อารมณ์แบบร็อคเกอร์ฮาร์ดคอร์ไรงี้

           แล้วสุดท้ายผมก็ยังคงทำหน้าที่ในการเอาจักรยาน(ตัวเอง)ไปเก็บให้เข้าที่ โดยไม่ลืมแวะคุยกับอากาศและนางไม้แถวนั้นเหมือนอย่างเคย ไม่แน่ใจเหมือนกันครับว่าเริ่มทำตอนไหน รู้ตัวอีกทีก็ทำทุกวันซะแล้ว

           "ไงมึง วันนี้มาช้ากว่าไอ้ยูคนะ พี่มาร์คไม่ซิ่งหรอ?"
           "เออไม่ซิ่ง แถมวันนี้ยังต้องทำข้าวเช้าให้พี่มันอีก"
           "หืม? ทำให้พี่มาร์ค?" คำตอบของผมทำให้ไอ้ยูคที่กำลังลอกการบ้านแจอยู่นั้น ถึงกับเงยหน้าขึ้นมาถามด้วยความสงสัย

           "อืม ก็มีอยู่คนเดียวนั่นแหละ ขาเก่าเจ้าเดิม"
           "แล้วทำไมมึงถึงต้องทำกับข้าวกินเองอ่ะ ไมแม่มึงไม่ทำ?" 
           "แม่ไม่อยู่ ไปต่างจังหวัด อีก 6 เดือนกลับ"
           "อ้าวแล้วมึงอยู่ได้หรอวะ? ไหนว่ากลัวผี"  คราวนี้ไอ้แจเป็นฝ่ายตั้งคำถามบ้าง
           "นั่นแหละประเด็น เพราะแม่รู้ไงว่ากูกลัวผี เลยให้ไอ้พี่มาร์คมาอยู่เป็นเพื่อนกู"

           "ห๊ะ!!!/ห๊ะ!!!" ไอ้ 2 คนนั้นถึงกับตะโกนดังลั่นเมื่อได้ยินคำตอบ

           "อะไรของพวกมึงเนี่ย! จะตะโกนทำไม!?"
           "ก็กูตกใจไง"
           "โห่แจ มึงก็ตกใจเกินเหตุไง เรื่องแค่นี้...เอง" ผมพูดด้วยเสียงที่เจื่อนลงเล็กน้อย ไม่อยากเล่าให้เสียฟอร์มว่าวันนั้นกูนี่ตกใจยิ่งกว่ามึงอีก 

           "แล้วพี่มาร์คเค้าจะโอเคมั๊ยวะ"
           "ยูค...มึงควรห่วงกูแมะ ไม่ใช่พี่มัน"
           "เอ๊า!! ก็พี่มาร์คเค้า..อุ๊บ" ยังพูดไม่ทันจบประโยคดี ไอ้แจก็เข้ามาปิดปากไอ้ยูคไว้ซะก่อน
           "พี่มาร์คบอกว่าอะไร มึงลืมแล้วหรอยูค!" แถมยังกระซิบอะไรกันอยู่ 2 คนไม่ยอมบอกผมอีกต่างหาก 

           "กระซิบอะไรกันห้ะ! กูยังสำคัญอยู่มั๊ย? ฮัลโหลววว" ผมพูดเพื่อเรียกร้องความสนใจจากพวกมัน

           "สำคัญสิแหม เพื่อนกูทั้งคน"
           "งั้นเมื่อกี้ ไอ้ยูค! มึงจะพูดอะไร"
           "กู กู...กูต้องรีบปั่นการบ้านว่ะโทษที อย่าพึ่งชวนกูคุยนะ เดี๋ยวไม่เสร็จ!"

           "....แจ ตอบกูมา" เมื่อไอ้ยูคไม่ตอบผมจึงหันไปคาดคั้นไอ้แจแทน
           "กูไม่รู้ว่ะ กูขออ่านนิยายต่อก่อนนะ"

พวกมึงก็เป็นซะแบบนี้ไง....เพื่อนชั่ว

-----------------
#เป็นแฟนกันต์มั๊ย
#ฟิคแฟนกันต์

@MTBBgot7Ahgase
ทักได้ ทวงได้ เด้อออ~

กว่าจะได้ 100% ช่างลำบากจริมๆ
ใครไปคอนพน.แจกันเด้อ!!

อ่าน เฟป เม้น เย้!!
1 เม้น 1 กำลังใจ
กำลังใจดีฟิคไหลนะเออ


ขอบคุณที่(หลง)เข้ามาอ่าน และ Enjoy reading!!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น

  1. #15 Facebook12345 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 15:51

    มีแบมคนเดียวทึ่ไม่รู้สินะ

    #15
    1
    • #15-1 Point_of_View(จากตอนที่ 5)
      8 สิงหาคม 2561 / 22:20
      สงสารนางเนาะ
      #15-1
  2. #9 Titima124 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 15:58
    ต่อค่ะะะะะ^-^
    #9
    2
  3. #8 onlyyounger (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 09:03
    อย่าลืมมาต่อนะคะ รออยู่ค่ะ
    #8
    1
  4. #7 Titima124 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 22:36
    ต่อค่ะไรท์รอน้าา :)
    #7
    3