ตอนที่ 65 : เพื่อนจริงๆ(มั่ง)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 215
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    29 พ.ค. 61


 สายลมในเวลายามเช้าที่พัดผ่านมากระทบกับใบหน้าของเด็กนักเรียนชายคนหนึ่ง มันสามารถทำให้เด็กหนุ่มอยากหันเท้าทั้งสองข้างของตัวเองเปลี่ยนเส้นทางไปบ้านของตัวเองแทน ก็อากาศมันน่านอนนิเนาะบวกกับฝนตกอีก ถ้านอนอยู่ที่บ้านแล้วเปิดพัดลมเบอร์สุดนอนห่มผ้าด้วยนะ วุ้ย~โครตสบายอ่ะ เด็กหนุ่มเองก็เผลอยิ้มให้กับความคิดของตัวเองไม่ได้

.

.

.

.

 “กลับไปนอนก่อนไหม ชาญณรงค์” เสียงของอาจารย์วัยกลางคนถามลูกศิษย์ของเธอ ที่ตอนนี้กำลังเท้าคางเอาหน้าแนบกับมือ ดวงตาทั้งสองข้างที่ปิดสนิท

 แต่ดูเหมือนว่าอากาศจะดีเกินไปละมั่งมันถึงทำให้ชานไม่ได้ยินเสียงของอาจารย์ประจำวิชาภาษาไทย

 “ชาน ไอ้ชาน!” จนเพื่อนที่นั้งข้างๆต้องเขย่าแขนแรงและเรียกชื่อ เพื่อปลุกเพื่อนตัวสูงของห้องให้ตื่นก่อนที่ความหายนะจะมาเยือนเจ้าตัวเอง

 

 

 ปึง!

 “นายชาญณรงค์!” เสียงที่ดังของอาจรย์ในครั้งที่สองสามารถปลูกเด็กที่กำลังหลับอยู่ตื่นทันที แต่อีกส่วนหนึ่งก็คงมาจากเสียงที่อาจารย์เดินมาทุบโต๊ะเรียนของชานด้วยละ

 “ค..ครับ” คนที่หลับก็ตื่นขึ้นมาขานรับแบบงงๆและตกใจไปด้วย ไม่ตกใจได้ไงหน้าตาอาจารย์อลิชาเวลาโกรธหน้ากลัวจะตาย “ทำไมเธอถึงมาหลับในคาบของครู เมื่อคืนเธอทำอะไรถึงไม่ยอมหลับยอมนอน” อาจารย์อลิชาร่ายยาวถามเด็กหนุ่มที่กำลังพยายามหาคำตอบที่น่าฟังมาให้อาจารย์ตัวเอง

 “คือ..เมื่อคืน...เอ่อ..”

 “ถ้าคิดจะโกหกครูล้มเลิกความคิดไปได้เลยนะ” เหมือนอาจารย์จะรู้ทางนักเรียนจึงดักเอาไว้เสียก่อน ถ้าอาจารย์โง่ให้เด็กนักเรียนหลอกปานนี้ประเทศคงล้มจมแล้วละ

 “เมื่อคืนผมเล่นเกมส์ดึกไปหน่อยนะครับ” สุดท้ายแล้วชานก็ต้องยอมบอกความจริงอาจารย์ตัวเองไปอย่างช่วยไม่ได้

 “เฮ้อ...” อาจารย์อลิชาถอนหายใจและส่ายหน้าให้กับเหตุผลของลูกศิษย์ เข้าใจอยู่แหละว่ามันเรื่องปกติของเด็กผู้ชาย ลูกชายของเธอเองก็ติดเกมส์เหมือนกันแต่รายนั้นเรียนจบ ทำงานเรียบร้อยแล้ว แต่เอาเถอะในเหมือนผลการเรียนของเด็กหนุ่มที่เธอกำลังซักถามอยู่นั้นไม่ได้แย่ลง ผลการเรียนการก็อยู่ในเกณฑ์ดีที่สุดมาโดยตลอด ถึงผลการเรียนจะไม่เสียแต่ร่างกายพังเพราะนอนดึกทุกคืนเธอในถานะอาจารย์ก็อดเป็นห่วงลูกศิษย์ไม่ได้

 “ลุกออกไปล้างหน้าล้างตาให้ตื่นเถอะไป ไม่งั้นเธอคงเรียนวิชาครูไม่เข้าใจทั้งคาบแน่นอน”

 “ครับๆ” ชานพยักหน้ารับแล้วก็รีบลุกออกไปจากห้องเรียนตัวเองทันที

 “เอาละส่วนที่เหลือเรียนต่อ การอ่านเสียง บลาๆๆ” ไม่วายสุดท้ายอาจารย์ก็เรียกให้นักเรียนในห้องที่เหลืออยู่กับมาสนใจเรื่องที่เธอกำลังสอนอยู่

.

.

.

.

.

 “ฟู่~ตื่นสักที่ไอ้ชาน” หลังจากที่ออกจากห้องเรียนมาแล้ว ชานที่โดยอาจารย์สั้งให้มาล้างหน้า ก็รีบมาที่ก๊อกน้ำข้างๆตึกเรียนของตัวเอง

 “เอ้า ชานทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้หรอ?” เสียงใสๆติดออกแหลมของเพื่อนสนิท(คิดไม่ซื่อ)ต่างห้องถามคนที่กำลังยืนส่งยิ้มมาให้คนถาม

 “เราเล่นเกมส์ดึกจนเผลอหลับในคาบอาจาย์อลิชานะ” บอกแค่สาเหตุและอาจารย์ประจำวิชาของคาบไป คนที่ถามก็เข้าใจทันที

 “ฮ่าฮ่าฮ่า เราก็บอกแล้วให้รีบนอนชานก็เอาแต่บอกว่า เดี๋ยวขอเล่นตานี้ก่อน จนถึงตีไหนอ่ะ?” ร่างบางของคนที่ถามไม่เลือกถามเป็นทุ่มแต่เลือกถามเป็นตีมากกว่า คนอย่างชาญณรงค์ไม่มีทางนอนหลังสามทุ่มแน่นอน

 ร่างสูงของชานยกนิ้วขึ้นมาสามนิ้วเป็นท่าประกอบคำตอบของตน

 “สามทุ่ม” ทั้งที่รู้อยู่แล้วแต่ก็แกล้งเล่นมุขกับร่างสูงตรงตน

 “ตีสามนะ”

 “ฮ่าฮ่าฮ่า ว่าแล้วเชี๊ยวว”

 “แล้วฉัฐอ่ะมาทำอะไร?” คุยกับร่างบางมานานก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่าคนที่ถามเขาเป็นต่อยหอย ลงมาอะไรในเวลาเรียนแบบนี้  อีกฝ่ายไม่ตอบอะไรนอกจากยิ้มเหมือนคนบ้าแล้วชูถุงอะไรไม่รู้สักอย่างมาให้เขาดู “อาจารย์สุพรรษาใชใหไปซื้อของให้นะ”

 “อ๋อ แล้วนี้จะขึ้นห้องแล้ว?”

 “อืม งั้นเราไปเรียนก่อนนะชาน”

 “ตั้งใจเรียนละฉัฐนะ” มือของชานวางลงบนหัวเล็กของฉัฐก่อนจะโยกไปมาเบาๆพอให้นักเรียนที่ลงมาเข้าห้องน้ำหรือดื่มน้ำพอจิ้นๆกัน ส่วนมากก็เป็นนักเรียนละนะ

 “ชานเองก็เหมือนกันอย่าไปหลับอีกละ” ร่างบางเองก็เอามือของตัวเองไปวางทับกับมือของคนที่บอกให้ตั้งใจเรียน

 “อืม ไปก่อนนะ”

 “อ่าห๊ะ”

 เมื่อต่างฝ่ายต่างบอกลากันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็ต่างคนต่างไปห้องเรียนของตัวเอง ห้องเรียนที่ชานเรียนอยู่ชั้นสาม ส่วนของฉัฐนั้นอยู่สอง

.

.

.

.

.

  หลังจากที่เรียนคาบเช้ากันไปเต็มที่แล้ว  ก็ถึงเวลาพักเที่ยงเวลาที่นักเรียนทุกระดับรอคอยกันมาแสนเนิ่นนาน “ชานๆถามจริงๆเถอะว่ะแกกับฉัฐยังไงว่ะ”ชานเองที่กำลังเก็บของลงใต้โต๊ะ ก็เลิกคิ้วหันไปหาเพื่อนผู้หญิงในห้องประมาณห้าคนที่กำลังยืนล้อมเขาอยู่ และไหนจะคำถามของพวกหล่อนที่เล่นเอาคนที่กำลังก้าวเท้าออกจากห้อง ต้องหันมามองและยืนฟังอย่างใคร่รู้(เสือก)

 “เพื่อนไง”

 “เพื่อนบ้าอะไรว่ะ เล่นไปส่งกันตอนเย็นทุกวันและไหนจะเวลาที่พวกแกคุยด้วยกันอีกนะ โอ๊ย!ออร่าของความจิ้นแม่งออกอ่ะ!” เสียงของหญิงสาวร่างอวบของห้องที่บอกออกมาอย่างชัดเจนเลยว่า เธอไม่เชื่อกับคำตอบของเพื่อนร่างสูงอย่างแน่นอน ถ้าบอกว่ากำลังตามจีบอยู่อันนั้นเธอถึงจะเชื่อ

 “เพื่อนจริงๆ”

 “พวกกูไม่เชื่อ!” ชานละสงสัยจริงๆว่าเวลาอาจารย์ให้อ่านหนังสือพร้อมกันทั้งห้องมันจะสามัคคีเหมือนตอนที่กำลังรุมเขาตอนนี้ไหม

 ชานไม่ตอบอะไรนอกจากเดินออกมาจากกลุ่มผู้หญิงที่กำลังล้อมรุมเหมือนกำลังหาเรื่องเขา แต่ไม่วายทิ้งท้ายให้ได้เสียงกริ๊ดของเพื่อนผู้หญิงในห้อง...

 

 

 

 “เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่ออ่ะ”

 

 

 “กริ๊ดดด!!

 “กูว่าแล้วว่ามันไม่ใช่แค่เพื่อนแน่นอน”

 “อีชานแม่งร้ายเงียบอ่ะมึง แล้วฉัฐมันยิ่งใสๆซื่อๆอยู่จะตามอีชายทันไหมเนี้ยยย”

 

 และก็คำพูดมากมายที่คุยกันหลังจากที่สาเหตุของเรื่องได้ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้...

.

.

.

.

.

 

 “ชานๆชานว่าแปลกไหมอ่ะ?” น้ำเสียงสงสัยของคนข้างกายที่เดินอยู่ด้วยกัน ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาของชาญณรงค์หันมามองและรอฟังอีกฝ่ายพูดต่อ

 “ก็ตอนที่เราสองที่เราสองคนเดินออกมาใช่ไหมอ่ะ ฉัฐอ่ะนะเห็นพวกผู้หญิงมองกันมาที่เราสองคนแล้วก็หันไปซุบซิบกันด้วยอ่ะ บางคนอ่ะนะยังยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายด้วย” ชานละไม่เข้าใจจริงๆคนทั้งโรงเรียนนะรู้กันหมดแล้ว ว่าเขาคิดยังไงกับอีกฝ่ายหมาในโรงเรียนยังดูออกเลย มีแต่คนข้างกายที่ซื่อมากๆๆ

 “อืมแล้วไงอ่ะ”

 “ก็แบบเราสงสัยไงว่าชานไปทำอะไรไว้หรือเปล่าคนทั้งโรงเรียนถึงได้มองมาที่เราสองคนและยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แบบนั้น อ๋อๆและก็เมื่อตอนกลางวันอีกมีรุ่นน้องคนนึงมาพูดกับเราว่า กับพี่ชานนานๆนะคะพี่ฉัฐ แล้วก็ให้ดอกกุหลาบเรา เรานี้งงมากๆเลย” นอกจากจะซื่อแล้วชานว่าคนที่กำลังสงสับนะบื่อด้วยอีกต่างหาก เฮ้อ...

 ชานหยุดเดินแล้วคว้าข้อมือเล็กๆของคนที่กำลังเดินข้างๆหันมาตัวเอง แล้วก็....

 

 

 “อื้อ!ๆ” ประกอบจูบอีกฝ่ายทันที โดยไม่แคร์ว่าตรงนั้นมันมีคนเยอะมากน้อยเพียงใด คนที่เดินผ่านไปผ่านมาก็ตกตะลึงกับการกระทำของเด็กหนุ่มม.ปลายทั้งคู่ แต่ในเวลาเดียวกันก็มีเด็กนักเรียนหญิงโรงเรียนเดียวกันของคนที่กำลังยืนจูบกันอยู่ ผ่านมาเห็นพอดี เจ้าหล่อนรีบยกโทรศัพท์มาถ่ายทันทีพร้อมกับความฟินนิดๆของตัวเอง

 “แฮกๆๆช..ชานทำอะไร”

 “จูบไง” พูดเสร็จก็จุ๊ปเบาเน้นๆที่ปากได้รูปเป็นกระจับของฉัฐ

 “ต..แต่เพื่อนที่ไหนเขาจูบกันละชาน” ร่างบางพูดอย่างนั้นแต่ในใจของตัวเองนั้นแทบเต้นระรัวหลังจากที่ได้ฟังคำตอบของเพื่อนร่างสูง ที่คิดว่าอีกไม่นานคงจะได้ขยับเลื่อนขั้นมาในสถานะที่เรียกว่า.....แฟน

 

 

 

 

 “เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อไง”

 

 

 

 THE END.


- เดี๋ยวนี้ไรท์อาจจะมาๆหายๆเนอะ เพราะช่วงนี้ที่โรงเรียนเตรียมรับเสด็จจร้า และไรท์ก็ได้เปิดฟิคใหม่(อันเก่ามึงยังดองอยู่เลย) แฮร่ๆ ฟิคเรื่องจะรวมตอนสั้นๆของชานกับเฉินจร้า และเรื่องนี้ก็เป็นตอนแรกของฟิคด้วยจร้า ลองไปหาอ่านกันดูนะถ้าใครชอบชานเฉิน Fic Sf/Os#ChanChen ขอโทษนะคะที่ไม่สะดวกลงลิงค์ให้เด้ออ 

 - #ยังมิได้ตรวจคำผิด



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

255 ความคิดเห็น

  1. #175 c0921 (@c0921) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 12:51
    555 ชานร้ายจริงๆด้วย
    #175
    0
  2. #174 Mochi. (@mmatchima) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 22:02
    พี่ชานนน คนเยอะแยะ55555
    #174
    0