ตอนที่ 54 : แต่ปางก่อน Ep.10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 112
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    24 มี.ค. 61

  จงแดไม่รู้ว่าความรู้สึกตอนนี้มันคืออะไร เขาเสียใจที่ให้ในสิ่งที่บยอนต้องการไม่ได้ ไหนจะคริสที่ขโมบจุ๊ปแรกของเขา นี้มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี้ย! ทำไม...เรื่องของผู้ชายทั้งสามถึงเข้ามาพัวพันธ์กับเขาเยอะแบบนี้

 

 “นายกำลังคิดมาก”

 “อื้ม...ฉันแค่ปวดหัวเรื่องทั้งหมดที่มันเกิดขึ้นในชีวิตฉันนะ” จงแดหันหน้าไปตอบไค พร้อมฝืนยิ้มเศร้าๆของตัวเองส่งไปให้ไค ที่มองมาที่จงแดอย่างไม่ละสายตาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

 “...เรื่องของแบคหรอ?...”

  “นั้นก็เป็นส่วนหนึ่งและก็เรื่องพี่คริส...” เมื่อพูดคริสจงแดก็หลบสายตาที่จ้องมองไค หันหนีไปมองทางอื่นทันที เพราะไม่อยากให้ไครู้

 “เรื่องหมั่นของจงแดกับพี่คริส?”

 “...” จงแดลือกที่จะเงียบพร้อมพยักหน้ารับคำถามของไคทั้งๆที่มัน...มีมากกว่านั้น

 “จงแดกำลังโกหกอะไรเราอยู่หรือเปล่า?” ไคที่ไม่เชื่อกับคำตอบของคนตัวเล็กข้างหน้าตัวเอง ความรู้สึกบ้างอย่างมันบอกเขาว่า มันมีมากกว่านั้น

 “...ฉันโกหกอะไรไค?...” จงแดพยายามจ้องเขาไปในดวงตาคู่สวยของไคอย่างจริงจัง เพื่อหลบซ่อนความผิดของตัวเอง ทำไมมันถึงเป็นแบบละ จงแดกลัว กลัวว่าถ้าไครู้ว่าเขาจูบพี่คริสเมื่อเช้า กลัวไคจะโกรธ ทั้งๆที่...จงแดและไคเองก็ไม่ได้เป็นแฟนกัน เพื่อน...ก็ยังไม่สนิทขนาดนั้น แต่ทำไมละ ทำไมจงแดถึงแคร์ความรู้สึกของไคมากมายขนาดนี้หรือเพราะว่าตอนนี้ จงแดไม่มีแบคฮยอนแล้ว หรอ?

 “บอกฉันได้ไหม?ฉันไม่ชอบแววตานายที่จ้องฉันตอนนี้เลย นายอย่าพยายามโกหกฉันเลยจงแด นายบอกฉันได้ไหม...ว่านายปวดหัวกับเรื่องไหนอีก...ฉันพอที่จะช่วยนายได้ไหม...หรือนายไม่ไว้ใจฉัน” ประโยคคำถามยาวๆของไคที่ถามจงแด มันแฝงไปด้วยความเป็นห่วงที่ไคแสดงออกมาอย่างไม่มีเส้แสร้งแกล้งทำแต่อย่างใด จงแดรับรู้ถึงความรู้สึกนั้น ความรู้ที่ไคแสดงมนออกมาทางคำพูด แววตา

 “เมื่อเช้า...พี่คริสจูบเรา...” คำบอกเล่าสั้นๆของจงแด มันทำให้ไคนิ่งชะงักไปชั่วครู่พร้อมกับหัวใจที่มันบีบรัดอย่างกระทันหัน ความรู้สึกที่ไม่พอใจที่คริสจูบจงแด ไม่ชอบสิ่งที่คริสทำกับจงแด

   จงแดเองเมื่อบอกความจริงของตัวเองออกไปแล้ว เขากลัว กลัวทำให้โกรธและเขาก็แคร์ความรู้สึกของไคมาก จงแดที่ทนมองสายตานิ่งๆของไคที่มองมาที่ตนไม่ไหว ก็หันหน้าหนีสายตาครู่นั้นและลุกขึ้นออกจากเก้าอี้ของห้องเรียน

 “ง..งั้นฉันกลับบ้านก่อนนะ อ๊ะ!” จงแดที่ลุกออกจากเก้าอี้และพูดบอกลาคนตัวสูงที่ตอนนี้ยังนั้งอยู่ที่เก้าอี้ของตัวเอง แต่ยังไม่ทันที่จะเดินออกไปจากห้องเรียน ไคก็ลุกขึ้นและจับแขนเล็กๆของจงแดไว้ก่อน พร้อมกับดึงจงแดเข้ามาหาตัวเอง ทำให้ตอนนี้ดูเหมือนว่าไคกอดจงแดมาจากทางด้านหลัง

 “...ค..ไค...” จงแดที่เรียกชื่อของคนที่กอดตัวเองอย่างสะดุดคำพูด เขากลัวอีกแล้ว กลัวไคได้ยินเสียงหัวใจของเขา กลัวไคเห็นแก้มทั้งสองข้างของเขาที่มันแดงเหมือนกับลูกมะเขือเทศ ทำไม ทำไมมันเหมือนมีผีเสื้อหลายๆตัวมันบินอยู่ในท้องนะ

 “....ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงทำแบบนี้ แต่สิ่งที่ฉันทำกับนาย...มันมาจากใจฉันทั้งนั้น ฉัน...ฉันไม่ชอบ...ไม่ชอบที่นายโดนพี่คริสจูบทั้งๆที่...ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับนาย...ฉัน...” ไคระบายความรู้สึกของตัวเองออกมาบ้างพร้อมกับกระชับอ้อมกอด ที่กอดจงแดเข้ามาแนบชิดกับอกของตัวเองเข้ามาอีก

 “....” จงแดเองก็นิ่งเงียบไม่ขยับหนีจากอ้อมกอดไค ตรงกันข้ามเขาอยากให้ไคกอดเขาแบบนี้ตลอดได้ไหม เขารู้สึกผูกพันธ์กับอ้อมกอดของไค คิดถึง รัก อบอุ่น ปลอดภัย

 “เราไม่รู้ว่าจะเรียกความรู้สึกที่เรามีให้จงแดว่าอะไร...ตั้งแต่ที่เราเจอจงแด...หัวใจเราของเรามันก็เต้นแรงซะจนเรากลัว กลัวว่ามันจะหลุดออกมา ถ้านายเคยบอกฉันว่า..นายเหมือนเคยเจอฉันที่ไหนซักที่นึง...มันใช่ที่เดียวกับฉันไหม?...ในความฝัน...” จงแดที่ยังอยู่ในอ้อมกอดของไคก็ต้องตกใจในสิ่งที่ไคพูดออกมา

 “....”

 “....” นิ่งเงียบ ตอนนี้สิ่งที่ได้ยินในห้องเรียนนี้ คงเป็นลมหายใจของคนทั้งสอง

  ไคเองที่เห็นจงแดไม่ตอบตัวเอง เขาก็ปล่อยจงแดออกจากอ้อมกอดตัวเอง

 “หึ...ฉันคงบ้า...คนบ้าอะไรจะเคยเจอกันในความฝัน”

  “....งั้นฉันคงบ้าด้วยสินะ...” จงแดเอ่ยออกมาหลังจากที่เงียบมานาน พร้อมกับหันหน้ามาหาไค

 “จงแด...”

 “ฉันเองหลังจากที่เจอนายความฝัน...ที่มีนายมาตลอดทั้งอายุตอนนี้มันก็ไม่มีอีกเลยหลังจากที่เจอนาย...ทั้งรู้สึกผูกพันธ์ คิดถึง ร..รัก ฉันไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร ถึงไม่กล้าเล่าเรื่องที่โดนพี่คริสจูบให้นายฟัง กลัว...กลัวว่านายจะโกรธ ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงแคร์ความรู้สึกนายมากมายขนาดนี้ไค อ๊ะ!” จงแดที่พูดเสร็จก็โดนไคดึงเข้ามากอดอีกครั้ง พร้อมกับที่มือของไคลูบผมของจงแดอย่างรักใคร่

 “ฉันรักนาย” นี้ก็เป็นสิ่งหนึ่งที่ไคพูดออกมาจากใจ ไม่ได้กลั่นกรองจากความคิดของตัวเองมาก่อน

 “ไค...”

 “นายละ...รักฉันไหม?” ไคว่าแล้วก้มมองคนที่อยู่ในอ้อมกอดของตัวเองอย่างต้องการคำตอบ

 “....ไม่รู้สิ...เวลาอยู่ใกล้นายมันเหมือนมีผีเสื้อหลายๆตัวมาบินวนอยู่ในท้องฉัน ใจฮันเองก็มักจะเต้นแรงตลอด รู้สึกร้อนตรงแก้มทุกครั้งเวลาอยู่ใกล้นาย...มันเรียกว่า...รักนายได้ไหม?” จงแดเอ่ยออกมาโดยไม่สบสายตาที่ไคมองมากลับบ้าง

 “น่ารัก...” เอ่ยออกมาแค่คำเดียวสั้นๆไคก็กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นไปอีก

 “....”

 “....” ตอนนี้ทั้งสองคนก็รู้ความรู้สึกตัวเองทั้งคู่โดยไม่ต้องพูดอะไรมากมาย


TBC.


TALKกับไรท์


- หายไปนานเลยเนอะ~~ไรท์เห็นว่ามีคนอย่างให้ต่อเรื่อง อันที่จริงไรท์ก็ว่าจะเทเรื่องนี้แล้วเหมือนกันค่ะ เพราะว่าช่วงนี้มันยุ่งไปหมด เพราะไรท์ต้องอ่านหนังสือเพื่อเตรียมตัวสอบขึ้นม.4จร้าา อังคารหน้าก็ต้องไปยื้นใบสมัคร สอบว่าตัวเองจะต้องอยู่ห้องไหน เรียนปรับพื้นฐานม.4 กลังจากนั้นก็ต้องไปกระชับมิตรน้องม.1 พี่ม.4 เอ้อ...เยอะแยะไปหมดค่ะ แต่ไรท์ก็จะพยายามมาเขียนเรื่องนี้ต่อให้เสร็จนะคะ ออเจ้าาา~~~55+ ผิดพลาดตรงไหนขอโทษนะค่าาาา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

255 ความคิดเห็น

  1. #125 Mochi. (@mmatchima) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 19:35
    สู้ๆนะคะ
    #125
    0
  2. #124 V.R.1 (@ninoeyycls) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 19:17
    สู้ๆนะคะ อย่าเพิ่งเทน้าาาา มาต่อไวๆเน้อออ
    #124
    0