ตอนที่ 53 : หัวใจนายอนู่ไหน?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 211
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    21 มี.ค. 61

 

ผมไม่รู้ว่าตัวเองยังเป็นคนรักของเขาอยู่หรือเปล่า คบกันอยู่ทุกวันผมได้ใจเขาหรือยังหรือได้มาแค่กาย...

 “จงแดวันนี้เราไปเที่ยวข้างนอกกันดีไหม” ผมถามคนข้างกายที่กำลังนั้งดูทีวีสาระคดีสัตว์โลกอยู่ จงแดเขาละสายตาจากทีวีแล้วหันมาผม

 “ไม่ละ...เราขี้เกียจ...เลย์ไปคนเดียวเถอะครับ” เขาพูดกับผมเสร็จแล้วกลับไปดูทีวีต่อ

  “หรอ...ถ้าจงแดไม่ไปเราก็ไม่ไปเหมือนกันไว้อาทิตย์เราค่อย-“

  “อาทิตย์หน้าเราไม่ว่างทั้งอาทิตย์เราต้องสรุปผลการดำเนินงานนะคงไม่ได้” จงแดเขาพูดทั้งที่สายตาของเขายังดูทีวี นี้เราก็ไม่ได้ไปเที่ยวกันเหมือนเดิมสินะ

   “เลย์อ่า~อย่างอนเขาน้า~เดี๋ยวหลังจากที่เราเคลียร์งานเสร็จเดี๋ยวเราไปเที่ยวกันเนอะๆอย่างอนน้า~” ท่าทางของจงแดที่เอาหัวทุยๆของตัวเองมาถูที่แขนผม ถ้าโดนอย่างนี้ผมคงจะงอนลงอยู่หรอกครับ

   กริ๊กก!

  “เดี๋ยวเรามา” หลังจากโดนจงแดอ้อนเสียงโทรศัพท์ของจงแดก็ดังขึ้นมาครับ ก่อนที่เขาจะขอตัวไปคุยข้างนอก มันมีอะไรหรือเปล่า? ทำไมต้องออกไปคุยข้างนอก? ปกติเวลามีใครโทรมาหาเจ้าตัวก็รับและคุยตอนหน้าผมและทำไม ชั้งเถอะ!อย่าคิดมากซิ จาง อี้ชิง คงไม่ใช่...แฟนเก่าจงแดหรอก

  “เครๆเดี๋ยวเราเจอกันนะ...ได้ๆเดี๋ยวเราเอางานไปให้นะ...ได้ๆงั้นแค่นี้ก่อนมาร์ค” มาร์ค ต้วน หรือเปล่า? แต่คนชื่อมาร์คก็มีตั้งเยอะอาจจะเพื่อนที่ทำงานก็ได้แต่ว่า...มาร์ค ต้วน มันก็ทำงานที่เดียวกับจงแดนิ...

  จงแดยังไม่เดินเข้ามาในห้องนั้งเล่น พร้อมกับยิ้มอย่างมีความสุขให้กับโทรศัพท์ของตัวเอง เขาลืมไปแล้วหรือเปล่าว่าผมยังอยู่นะ

  “ใครโทรมาหรอจงแด?” ถามให้มันจบๆไปนั้นและดีแล้วเลย์ เราจะได้ไม่ต้องมานั้งกังวลอยู่แบบนี้

   จงแดมีท่าทางนึกครุ้นคิดสักพัก...อะไรกันทำไมต้องคิดด้วย...ก่อนจะส่งยิ้มเหมือนลูกแมวน่ารักๆ...อ่า~และเป็นอีกครั้งที่ผมยอมเขาอีกแล้ว

    “อ๋อ...เพื่อนที่ทำงานนะบอกให้เราเอาเอกสารไปส่งให้วันนี้นะ...งั้นเดี๋ยวเราเอาเอกสารไปให้เพื่อนก่อน” อะไรที่ผมชวนไปเที่ยวกลับบอกว่าขี้เกียจ งานมันสำคัญขนาดนั้นเลยหรอ?

     “อ...อ๋อ...ให้เราไปส่งไหม?”

      “ไม่ต้อง!คือ...เราไปเองได้นะ...เลย์รออยู่นี้ที่ห้องนี้ละ...งั้นเราไปเอางานไปให้เพื่อนก่อนนะ”  

  พอจงแดบอกว่าจะไปเองผมก็ได้แต่นั้งมองเจ้าตัวที่ตอนนี้กำลังมองตัวเองในกระจกเพื่อสำรวจความ้รียบร้อยของตัวเอง โดยที่ในมือยังถือซองสีน้ำตาลที่ผมคิดว่าน่าจะเป็นงานที่จงแดจะเอาไปให้เพื่อนเขาสินะ

  “เราไปก่อนนะ” จงแดว่าแค่นั้นและส่งยิ้มมาให้ผม ผมเองก็ส่งยิ้มตอบรับไปเขาเหมือนกัน

  ปัง!

  หลังจากเสียงประตูปิดลงผมก็นั้งนิ่งๆคิดอะไรไปเรื่อยๆ ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็น...โทรศัพท์ของจงแดบนโต๊ะหน้าทีวี...เขาคงรีบมาซะจนลืมมันสินะ

  ผมเอนตัวเองไปข้างหน้าและหยิบโทรศัพท์ยี่ห้อแพงของจงแดมาดู ชั่งใจอยู่สักพักว่าจะเปิดดีไหม? จงแดจะว่าไหม? คงไม่หรอกถ้าเขาไม่มีความลับอะไรกับผมนะ

  ผมกดปุ่มเปิดเครื่องก่อนที่จะใช้นิ้วมือตัวเองเลื่อนมันขึ้น password? อะไรละ? วันเกิดจงแดหรอ? ผมคิดว่าน่าจะเป็นวันเกิดของเจ้าตัวก่อนจะกดตัวเลขใส่ไป

 21993...น่าจะใช้นะ

  ไม่ใช่...อะไรละ? ผมลองใส่วันเกิดตัวเองก็ไม่ได้...

   “เลขอะไรว่ะ?” ใส่ไปใส่มาจนตอนนี้ผมเริ่มจะหงุดหงิดขึ้นมาแล้ว ก่อนที่จะคว่ำโทรศัพท์ขงจงแดไว้ที่โต๊ะข้างหน้าตัวเอง หนวดขมับนิดๆ หลับตาซักพักและลืมตาขึ้นมาและมองไปที่โทรศัพท์ของจงแดอีกครั้งและก่อนที่จะเห็น...กระดาษอะไรอยู่ในเคสทีศัพท์?

 เกิดความสงสัยสักพักก่อนที่รีบคว้าโทรศัพท์ของจงแดมาอีกรอบและแกะเคสทรศัพท์ออก...สิ่งที่ผมเห็นคือกระดาษใบเล็กๆที่เขียนว่า...4993M คือ? อะไร? จิตใต้สำนึกของผมตอนนี้มันบอกว่านี้และอาจจะใช่รหัส ซึ่งผมว่ามันน่าจะบ้ามากถ้าจงแดจะเขียนรหัสโทรศัพท์ตัวเองแล้วมาใส่ไว้ที่เคส แต่ผมก็นึกขึ้นได้ว่าจงแด...เป็นคนขี้หลงขี้ลืมมากๆ เจ้าตัวก็คงจะเอามาใส่ไวเพื่อกันลืมละมั่ง...แล้วทำไมถ้าคิดได้อย่าง...ไม่ใส่รหัสดูหน่อยละเลย์?

 “เอาว่ะ” ผมพูดกับตัวเองเสร็จก็กดรหัสในใบกระดาษเล็กนั้น...

 ได้แล้ว!

  เมื่อกดเข้ามาในโทรศัพท์ของจงแดได้แล้วสิ่งแรกที่ผมจะกดเข้าไปดูก็คือ...Line

สิ่งที่ผมเห็นเมื่อกดเข้ามาดูก็เห็นแชทที่จงแดกับเพื่อนและคนอื่นเยอะมาก...เลื่อนมาสุดก็เจอ...mark_94 หืม? แฟนเก่าจงแด...ผมเลื่อยมาถึงความหนึ่งที่สองคนคุยกัน...มันบีบหัวใจผมมากครับ

 

Chen21: มาร์ค

Chen21: เรากลับมารักกันอีกไม่ได้หรอ?

...เรายังรักมาร์คอยู่นะ

                                                                 mark_94: จงแด

                                                          mark_94: ตอนนี้เราทั้ง                สอง              

คนต่างก็มีคนของตัวเองอยู่แล้ว

                                                         และเราก็รักแบม

mark_94: นายเองก็มีเลย์อยู่แล้ว

Chen21: แต่เราไม่ได้รักเลย์

Chen21: เรารักมาร์ค...

mark_94: เราคิดกับจงแดแค่เพื่อน...ขอโทษนะ

Chen21: อืม...แต่เราก็ยังรักมาร์คอยู่นะ

 

  ....จนถึงทุกวันนี้ผมก็ได้แค่ร่างกายเขาสินะ...ถ้าเขาไม่ได้รักผม...แล้วมาคบกับผมทำไม? เอาไว้เป็นที่พักใจหรอ?

 

 

 

18.49น.

    ทีวีที่เปิดมาตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ผมก็ไม่รู้ว่าตอนนี้มันเล่นรายการอะไรอยู่? ตอนนี้หกโมงเย็นแล้วจงแดยังไม่กลับมา...

   แอ๊ดด~

    ปัง!

   พูดจบก็มาแล้ว...จงแดยิ้มหน้าบานมาเลยละครับ...คงมีความสุขมากสินะ

  “มีความสุขไหม?” จงแดหุบยิ้มลงแล้วมองมาทางผมยังไม่เข้าใจคำถามของผม

   “อะไร? เออ!เลย์เห็นโทรศัพท์เราไหม?” จงแดถามผมกลับแล้วถามถึงโทรศัพท์ของตัวเอง

   “อยู่นั้นไง...” ผมเอ่ยเสียงเรียบๆแล้วพยักหน้าไปที่โต๊ะหน้าทีวี ที่โทรศัพท์ของจงแดวางอยู่

   “อ่า~นึกว่าทำให้ไว้ที่ไหนที่แท้ก็อยู่นี้เอง ขอบคุณนะ” จงแดเดินมาที่หน้าทีวีแล้วก้มหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะ และเอ่ยพรึมพรำกับตัวเองก่อนที่เจ้าตัวจะส่งยิ้มให้ผมพร้อมกับคำขอบคุณ?...ขอบคุณที่ไม่รู้รหัส...หรือขอบคุณที่อยู่เป็นที่พักใจตัวเอง

   “เราถามว่ามีความสุขไหม?” เขาหันมาหาผมที่นั้งอยู่ที่โซฟาอย่างงงๆ

   “มีความสุขอะไร? คบกับนายเราก็มี-“

   “ที่คุยกับไอ้มาร์คแล้วบอกรักมันนะ!มีความสุขไหม?!” จงแดเบิกตากว้างเขาคงไม่คิดว่าผมจะรู้รหัสผ่านเขา

    “นี้!นายแอบเปิดโทรศัพท์เราหรอ!นี้มาร์คยังไม่เคยยุ่งวุ้นวายกับของๆเราเลย นายนี้มันแย่จริงๆ!

    “ถ้ามันดีมาก!แล้วมึงมาคบกับกูทำไม?!หรือเพราะกูเป็นที่พักใจชั่วคราวของมึง” ตั้งแต่คบกันมาผมกล้าพูดได้เลย!ว่าไม่เคยขึ้น มึง กู กับจงแดแต่นี้มันไม่ไหวแล้วจริงๆ

    “เรา...” เขานิ่งเงียบแล้วเสหน้าไปที่อื่นที่ไม่ใช่ใบหน้าผมแค่หน้าผม...เขายังไม่มองเลย!

    “มึงรู้ไหม?มึงคือทั้งชีวิตของกู คือลมหายใจของกู แล้วกูละ? กูเป็นอะไรในชีวิตมึง!? พื้นที่ใจมึง...มีชื่อกูอยู่ในนั้นบ้างไหมว่ะ...หรือมีแต่คนที่ชื่อมาร์ค...”

   “....”

   “....” เงียบ...เราทั้งสองเงียบทั้งคู่ เขาไม่คิดที่จะพูดอะไรเลย...

    “ทุกวันนี้ที่ได้...เราก็คงได้แค่ร่างกายใช่ไหม?...งั้นก็เอาร่างกายของนาย...ตามหัวใจนายเถอะ...ถ้านายคิดว่ามันคือคนที่นายรัก...ก็เชิญไปหามันเถอะส่วนเรา...ก็จบกันแค่นี้ละ...ให้คำว่าเรามันจบเถอะ” เขาหันหน้ามองหลังจากที่มองไปที่อื่นเป็นเวลานาน

    “ไม่!ๆๆเรา-“ จงแดปฏิเสธผมทันควัน

     “จงแด...เราเจ็บ...เรายังไม่รู้เลยว่าถ้าเราเป็นให้ทั้งชีวิตกับนาย...แล้วนายละ?...นายจะเป็นอะไรให้เราบ้าง...เราจะมีสภาพเป็นไงบ้างในวันข้างหน้า...ให้พอซะตั้งแต่วันนี้...”  หลังจากนั้นผมก็ไม่ได้พูดอะไรต่อนอกเสียจากหันหลังให้เขาและเดินออกจากห้องนี้ไป

  ส่วนจงแดก็ทรุดตัวนั้งร้องไห้อยู่กับพื้นห้อง...ผมรู้ว่าเขาเจ็บ...แล้วผมละ?ไม่เจ็บเหมือนเขาหรอ?

  

 

 

 

  THE END...


- มันมีกลิ่นของมาม่า~~อย่าด่าไรท์เด้อออ!!55+

                                                           




 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

255 ความคิดเห็น

  1. #122 คอเป็ด (@cn2211) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 07:28
    แงงง ทำไมเป็นอย่างนี้ มีภาคต่ออะไรยังไงมั้ยอ่ะ อยากรู้เหตุผลของจงแด
    สู้ๆนะคะ
    #122
    0
  2. #121 c0921 (@c0921) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 23:15
    เอ้า จงแดดด
    #121
    0
  3. #120 nuclear2003 (@nuclear2003) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 08:53
    จงแดดดดดด
    #120
    0
  4. #119 Mochi. (@mmatchima) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 20:21
    ยังไงละทีนี้
    #119
    2
    • #119-1 Ploy15546 (@Ploy15546) (จากตอนที่ 53)
      11 มีนาคม 2561 / 23:18
      ไม่รู้เหมือนกานนน
      #119-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  5. #118 V.R.1 (@ninoeyycls) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 12:28
    จงแดลูกกกกกก
    #118
    1
    • #118-1 Ploy15546 (@Ploy15546) (จากตอนที่ 53)
      11 มีนาคม 2561 / 23:18
      มีกลิ่นของมาม่าน้าา
      #118-1
  6. #117 V.R.1 (@ninoeyycls) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 12:28
    จงแดลูกกกกก
    #117
    0