เส้นทางรัก วิเวียน-โรเวน [Fic. baramos]

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 3 : อีกหน้าของกษัตริย์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 373
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    15 ส.ค. 50

 

ตอนที่ 3 : อีกหน้าของกษัตริย์

 

โซมาเนีย มิสทรัลเดินเข้ามาในห้องส่วนพระองค์ของกษัตริย์แห่งเจมิไน โรเวนเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารปึกใหญ่ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะรอคอยลายเซ็นลงนามของโรเวนเดอะคิง

เป็นยังไงบ้าง หือ? กษัตริย์แห่งเจมิไน เจ้าหล่อนลากเสียงยาวและเลิกคิ้วสูงใส่คนที่ตนซื่อสัตย์ต่อตรงหน้า

โซมาเนีย ถ้าเธอจะมาแหย่เล่นแค่นี้ก็ไปนั่งรอก่อนเถอะ ฉันมีงานต้องสะสางให้เสร็จ

เพคะฝ่าบาท เจ้าหล่อนตอบขึงขัง

โรเวนถอนหายใจเฮือกใหญ่พอให้โซมาเนียได้ยิน อย่าเรียกฉันว่าฝ่าบาทสิ

จบประโยคก็พลันได้ยินเสียงหวานๆ ในหัวดังแผ่ว...

...เจ้าพี่อย่าเรียกหญิงว่าฝ่าบาท

วูบเดียวที่นัยน์ตาสีน้ำเงินหม่นแสงลงไป ก่อนมันจะกลับมาสงบดังเดิม แต่ไม่มีวันที่สายตาชั่ววูบนั้นละลอดผ่านตาของโซมาเนียไปได้

ได้ข่าวว่าเสด็จไปเวนอลมาเหรอ

อือ...

ไปทำไมล่ะ

เมื่อได้ยินคำถามดังกล่าว โรเวนก็ขยับยิ้มน้อยๆ แล้วตอบออกไป

องค์พระจักรพรรดินีวิเวียนนานีย่า เรียกตัวไป

เธอเองก็เป็นกษัตริย์แล้ว มีสิทธิ์ที่จะไม่ไป แถมนับด้วยอายุ เธอสูงกว่าเป็นไหนๆ เพราะอย่างนั้น ที่ไปวันนั้น อยากเจอวิเวียนใช่มั้ยโซมาเนียว่าอย่างรู้ทันเป็นชุดๆ ทอดสายตามองโรเวนอย่างพินิจราวกับอยากมองให้ทะลุปรุโปร่งเกี่ยวกับชายคนนี้...ที่เธอแสนสงสารสาวน้อยที่หลงรักเขา

แล้วเธอว่ายังไงล่ะ โรเวนเปรยถามขึ้น

โซมาเนียยิ้มให้อย่างรู้เท่าทัน แต่ตอบไปเพียงว่า

พระอาญามิพ้นเกล้า ฝ่าบาท หม่อมฉันเกรงว่าจะตอบแทนใจฝ่าบาทมิได้

โรเวนยักไหล่หนักๆ กับคำพูดของโซมาเนีย จากนั้นก็หันกลับมาสนใจเอกสารบนโต๊ะต่อ อย่างไม่คิดว่ามันจะเป็นการเสียมารยาท ที่คิดแบบนั้นไม่ใช่เพราะยศศักดิ์ แต่เพราะความสนิทสนม

นี่ ถามจริงๆ นะ โรเวน ไม่คิดสงสารจักรพรรดินีวิเวียนบ้างเหรอ ปีศาจอย่างเธอ เก่งก็เท่านั้น ถ้าไม่อยากให้เค้าเสียใจก็ตัดขาดกันไปเลยเป็นไง

โรเวนเงยหน้ามองเพียงนิด ก้มลงเซ็นเอกสารร้องเรียนอีกปึกใหญ่

เชื่อเขาเลย

เจ้าหล่อนกลอกตาพร้อมถอนหายใจ โรเวนยิ้มน้อยๆ ละสายตาจากเอกสาร ไปที่หน้าของโซมาเนียแทน วางปากกาลง พร้อมเจรจาอย่างไม่สนงานอีกต่อไป

แล้วที่ฉันทำอยู่นี่เรียกว่าการให้ความหวังหรือ

เมื่อเห็นว่าโรเวนเลิกสนใจงานมากกว่าหัวข้อที่จะคุยกันก็ยิ้มกว้าง ตอบคำถามของกษัตริย์แห่งเจมิไนเสียงใส

มันก็ประมาณนั้น ถ้าเธออยากตัดจริงๆ แทนที่จะเสด็จไป ...ในเรื่องที่เธอก็รู้อยู่แล้ว โซมาเนียยักไหล่ เธอก็ควรบอกปฏิเสธไปตรงๆ นะ อย่าทำเป็นแคร์น้ำใจของจักรพรรดินีทั้งที่คนที่เธอแคร์จริงๆ คือเจ้าหญิงวิเวียนหน่อยเลย

โรเวนไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่เงียบให้โซมาเนียพูดต่อ

ถ้าอยากไปเจอหน้าเค้า ก็ทำให้เค้ายิ้มหน่อย ไม่ใช่ไปเจอเพราะความคิดถึงของเธอ แต่พอเจอแล้วก็ทำเขาร้องไห้ มันไม่มีประโยชน์ที่เธอจะมานั่งเสียใจทั้งที่คนทำจักรพรรดินีวิเวียนนานีย่าร้องไห้คือเธอเอง ฉันรู้ว่าเธอรักวิเวียนมากพอๆ กับที่รักเจมิไน แต่การที่เลือกเจมิไนแล้วไม่ยอมตัดขาดกับเจ้าหญิงวิเวียนมันเห็นแก่ตัวเกินไป โซมาเนียหลุบตาลงมองพื้น ก่อนมองคู่สนทนา นิ่งเงียบกันไปอีกพักหนึ่ง โดยที่โรเวนยังไม่ได้เปิดปากพูดอะไรอีกครั้ง ...ที่เธอเลือกเจมิไน...เพราะเจ้าหญิงวิเวียนเปลี่ยนเป็นจักรพรรดินีวิเวียนนานีย่า...ใช่ไหม? แต่จะยังไง วิเวียนก็คือวิเวียนนะ...

หล่อนหยุดพูดไปเมื่อโรเวนผินหน้าไปทางอื่น

โรเวน? เป็นอะไร

แรกทีเดียว โรเวนไม่ตอบ และโซมาเนียก็ไม่คิดว่าเขาจะตอบ แต่โรเวนกลับเปิดปากพูดในที่สุด

ที่เธอพูดมา มันอาจจะถูกทั้งหมด แต่ฉันก็เป็นกษัตริย์ วิเวียนก็เป็นจักรพรรดินี มันไม่มีทางเป็นไปได้ เข้าใจไหม น้ำเสียงของคนพูดเบาหวิว แววตาเศร้าๆ บ่งบอกว่าเจ้าตัวโศกเพียงใด แต่อย่างไร น้ำตาสักหยดก็ไม่มีออกมา

โซมาเนียฟังทุกๆ ถ้อยคำของโรเวนที่เจือกระแสความเศร้า แล้วจึงตัดสินใจพูดประโยคหนึ่งออกไป

ขอเถอะ ถ้ารักวิเวียน ก็บอกเขาไปซะ

ความเงียบแผ่อาณาเขตเข้ามาครอบคลุม โซมาเนียมองกษัตริย์แห่งเจมิไนที่ไม่เคยใช้เวลาในการคิดอะไรนานเท่านี้ ส่วนโรเวนเองก็เหม่อมองออกไปไกลในอดีต ภาพความทรงจำต่างๆที่มีกับวิเวียนเริ่มสั่นคลอนจิตใจให้หวั่นไหว จากที่เคยเชื่อมั่นและย้ำตลอดมาด้วยคำว่าเป็นไปไม่ได้... ด้วยคำว่าเจมิไนและเวนอล... ด้วยคำว่าน้องหญิงกับพระจักรพรรดินี...

กว่าโรเวนจะกลั่นกรองคำพูดแต่ละคำนั้น เขาเองไตร่ตรองดีแล้ว

ไม่ใช่ไม่อยากบอก แต่บอกไม่ได้... ฉันรักเจมิไน วิเวียนเองก็รักเวนอล

แต่ถ้าคราวที่เดินทางไปเดมอสคราวนั้น เธอบอกวิเวียนไป วิเวียนก็จะเลือกเธอ ไม่ใช่แบบที่ตัดกับเวนอลก็ไม่ได้ จะตัดจากเธอก็ใม่ขาดอย่างนี้

โรเวนระบายรอยยิ้มมุมปากน้อยๆ คงเพราะรักวิเวียนมากไป...เลยบอกไม่ได้ ไม่ใช่ไม่ได้บอกหรอก

โซมาเนียได้ยินดังนั้น ก็ถอนหายใจกับความมีเหตุผลมากเกินไปของชายตรงหน้า ซึ่งบางครั้งก็ดูจะไม่ค่อยดีกับคนอื่นสักเท่าไร ตัวอย่างเช่น...วิเวียนนานีย่า แต่ก็ยังยั้งปากไว้ก่อนจะพูดอะไรมากเกินไป เพื่อให้โรเวนได้คิดด้วยหัวใจตัวเองเสียบ้าง มากกว่าจะแค่มองอย่างกษัตริย์แบบที่เป็นอยู่

เคลื่อนสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ก็รู้สึกว่าควรจะกลับไปได้แล้ว เพื่อให้โรเวนได้คิดอะไรเงียบๆ และบางที...ถ้าโรเวนอยากแสดงความอ่อนแอ หล่อนจะอยู่ไปเพื่ออะไร...? ให้โรเวนอยู่กับตัวเองแล้วคิดถึงวิเวียนนีย่าดีกว่าไหม เผื่อบางที...คราวนี้หัวใจอาจชนะเหตุผล

คิดได้ดังนั้น โซมาเนียก็เดินออกจากห้องโดยไม่มีการกล่าวอำลาใดๆ ทั้งสิ้น ซึ่งโรเวนก็ไม่ได้ทักท้วงแต่อย่างใด จะเพราะเข้าใจถึงเหตุผลของโซมาเนีย หรือจมอยู่ในความคิดจนไม่รู้ว่าโซมาเนียออกไปแล้วก็ไม่มีใครรู้...

ภาพของกษัตริย์แห่งเจมิไนวูบสุดท้ายไม่โซมาเนียเห็นก็คือแววตาหมองหม่นเลื่อนลอยกับความอิ่มเอมเบาบางที่เกิดจากหัวใจ และต่อจากนั้น ถ้าความอ่อนแอถูกเปิดเผยผ่านนัยน์ตา โซมาเนียก็จะปล่อยให้มันถูกเก็บไว้เป็นความลับตลอดกาล... ซึ่งแม้แต่หล่อนก็ไม่มีวันได้เห็นมัน

ความลับเรื่องว่าอีกหน้าของกษัตริย์ที่แสนเศร้า  

*********************** จบบทแล้วจ้า **************************

แสนจะภูมิใจที่จบบทซักที ส่วนบทต่อไปจะเป็นยังไงก็ต้องรอลุ้นน่ะนะ... 

เพราะยังไม่ได้วางพล็อต

แบบว่า เนี่ย นั่งปั่นทั้งฟิคนู้น ทั้งฟิคนี้ เออหนอ...สนุกดีเหมือนกัน แต่งเพลินเลย ^^

ขอบคุณสำหรับแรงกระตุ้นที่มาในรูปแบบคอมเม้นท์

ขอบคุณยิ่งขึ้นไปอีก สำหรับแฟนๆ ทั้งพันธุ์แท้และแฟนตามอ่าน

และสุดท้าย ของคุณเวลาที่อุตส่าห์สละมาแต่ง 555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

47 ความคิดเห็น

  1. #42 chatan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2552 / 12:42

    เส้าจังเลยค่ะ T^T

    #42
    0