Identity v l [ The Ripper & Mercenary ] Don't Toy With Me.

ตอนที่ 1 : Zero Toy ...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,703
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 139 ครั้ง
    1 ต.ค. 61


หากผมสามารถขออะไรก็ได้เพียงสักอย่างหนึ่ง ...ในตอนนี้ผมจะขอ...








..ให้ผมไม่รักคุณ.. 'แจ็ค'















ไม่รู้ว่าเพราะอะไรและตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ผมต้องมาติดอยู่ในเกมส์มรณะอย่างไม่จบไม่สิ้นนี้ ครั้งแรกเมื่อผมมาที่นี่ คือเมื่อผมลืมตาขึ้นมาหลังจากที่หลับใหลอยู่ภายในห้องของตัวเอง แม้จะยังไม่เข้าใจสถานะการณ์ในตอนแรกและหวาดกลัวอยู่บ้างแต่ 'คุณเอมิลี่' คุณหมอสาวที่อยู่ที่นี่มาก่อนผมนานพอสมควร เธอก็ช่วยเหลือผมในทุกๆเรื่องที่เธอพอจะสามารถทำได้ และจนถึงตอนนี้ผมก็ยังคงไม่ชินกับมัน กับการที่ต้องวิ่งหนี 'Hunter' หรือ 'ฆาตกร' และคอยถอดรหัสต่างๆมากมายเพื่อหาทางรอดจากกิจกรรมยามค่ำคืนที่คนที่อยู่ที่นี่เรียกมันว่าเป็น 'เกมส์' แม้จะเป็นเกมส์ที่แลกมาด้วยความหวาดกลัวและความทรมานก็ตาม




"นาอิบ วันนี่เธอถูกเลือกให้เป็น 'Survival' นะ เมื่อวานที่ต้องปล่อยเธอให้อยู่ในนั้นคนเดียว ฉันขอโทษด้วยนะ.." 'เอ็มม่า' สาวชาวไร่สวมหมวกฟางเธอเอ่ยกับผมด้วยความรู้สึกผิดเสียเต็มประดา บอกตามตรงผมไม่รู้สึกโกรธเธอเลยสักนิด ไม่ว่าใครต่างก็รักชีวิตตัวเองทั้งนั้นแถมผมยังเป็นคนบอกให้เธอออกไปเองด้วยทั้งๆที่ความจริงเธอตั้งใจที่จะมาช่วยผม ..แต่ผมเป็นผู้ชายนะ จะปล่อยให้เอ็มม่าบาดเจ็บได้ยังไง




ในเกมส์นี้มีความแปลกอยู่อย่างหนึ่ง ในขณะที่เล่นเกมส์อยู่นั้นจะล่าจริง เจ็บจริง แต่ไม่ว่าจะรอดออกไปนอกประตู โดนจับไปนั่งเก้าอี้ หรือแม้แต่ถูกปล่อยให้นั่งตายอยู่ตรงนั้น สุดท้ายก็ต้องถูกส่งกลับมาที่คฤหาสน์แห่งนี้ทุกครั้งไป





















"เฮ้~ ริปเปอร์ แกไม่ลองลงเล่นเกมส์บ้างหรอว่ะ สนุกออกน้าา~ ได้ออกล่าพวกลูกนกที่พยายามจะเอาชีวิตรอด ฮ่าๆๆ" Ember Hell ฆาตกรที่มีเบื้องหลังอันน่าสงสาร 'ลีโอ' เขาพูดกับพวกของตนที่ขึ้นชื่อมีความโรคจิตในตัวเองสูงมาก 'The Ripper' หรือ 'แจ็ค' ชื่อที่ไม่เคยมีใครได้ล่วงรู้มาก่อน ใบหน้าเองก็เช่นกัน..



"ไม่เห็นจะน่าสนใจ"

"อุตส่าแนะนำเกมส์สนุกๆให้แล้วเชียว"



"เพราะนายไม่เคยลองเล่นต่างหากถึงได้บอกว่าไม่น่าสนใจ ..แต่ระวังได้เล่นแล้วจะติดใจแล้วกันนะ" แจ็คที่ยืนฟังอยู่นานถอนหายใจก่อนจะเดินหันหลังกลับเตรียมเดินออกจากบทสนทนาที่แสนน่าเบื่อสำหรับเขา



"เข้าใจแล้วน่า วันนี้จะเล่นด้วยก็ได้" เขาตอบกลับไปเพื่อตัดรำคาญ โดยที่มีคนชวนยืนยิ้มอยู่ด้านหลัง ก่อนจะเดินไปตามทางของตนบ้าง





"สนุกแน่ๆคืนนี้~"















"ก.. กลัวจังเลย คืนนี้ฆาตกรจะเป็นใครกันนะ ถ้าไม่เป็นลีโอหรือเกอิชาก็ดีสิ พวกเขาหน้าตาน่ากลัวมากเลย" เสียงสั่นๆของ 'เทรซี่' นักประดิษฐ์สาว เรียกสายตาของเหล่าผู้ถูกเลือกในค่ำคืนนี้ และนั่นรวมถึงผมด้วย ทุกคนเองก็ดูจะกลัวอยู่เหมือนกันเพียงแค่ไม่แสดงออกมาเท่านั้น


"ไม่เป็นไรนะ ..เดี๋ยวคืนนี้มันก็ผ่านไปแล้ว" คุณเอมิลี่ก็ยังคงพยายามปลอบใจทุกคนเหมือนปกติ เธอสมกับที่เป็นคนที่อยู่ที่นานที่สุดและยังคงพึ่งพาได้เสมอ ทั้งๆที่ตัวคุณหมอเองก็สั่นระริกอยู่เหมือนกันแท้ๆ ..จิตวิญญาณที่อยากช่วยเหลือคนอื่นหรือไงกันนะ



"คุณหมอ.. นั่นสินะคะ" เทรซี่พยักหน้ารับก่อนจะเริ่มเช็ดน้ำตาออก ตอนนี้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง ผมได้แต่นั่งกังวลและกลัว ผมเคยได้ลงเล่นเกมส์นี้หลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยที่จะชินกับมันได้เลย






'ใครจะไปชินกับความเจ็บปวดได้กัน...'





และยิ่งนานวัน ผมก็เริ่มไม่คิดถึงสาเหตุที่ทำให้ตัวเองต้องมาอยู่ในที่แห่งนี้แล้ว ...






กึก!








ทันทีที่เสียงสัญญาณดังขึ้น นั่นเป็นสัญญาณเตือนที่ว่า 'เกมส์' นั้นได้เริ่มขึ้นแล้ว








. ____________________________________________________ .
B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 139 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

193 ความคิดเห็น

  1. #109 ยัยสาวโอตาคุ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 07:22
    นาอิบลูกถ้าไม่รักแจ๊คแล้วหนูจะไปรักใครล่ะลูก//สนุกอ่ะและก็ขอบคุณค่อยติดตามนิยายเค้านะตอนนี้เค้ามาติดตามคุณมั่งล่ะนะ
    #109
    1