Identity v l [ The Ripper & Mercenary ] Don't Toy With Me.

ตอนที่ 2 : First Toy ...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,438
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 142 ครั้ง
    1 ต.ค. 61

ตอนนี้ผมอยู่ที่โบถส์ร้างภายในเกมส์ผู้เอาชีวิตรอดที่อยู่ในเกมส์ตอนนี้ ทุกคนจะถูกกระจายออกไปกันคนละที่และต้องช่วยกันถอดรหัสให้ครบทั้ง 5 เครื่องและหนีออกไปทางประตูและจะต้องไม่พลาดโดนจับเสียก่อน นั่นคือวิธีเล่นพื้นฐาน... แต่ฝั่งของฆาตกรเองก็ไม่ใช่เล่นๆ พวกเขาต่างก็เป็นบุคคลเลื่องชื่อกันทั้งนั้น






"ต้องหาเครื่องถอดรหัสก่อน" ทันทีที่คิดได้ดังนั้นขาผมก็ออกตัววิ่งทันที และอาจจะเป็นความโชคดีในโชคร้ายก็ได้ เพราะ ผมเห็นเครื่องถอดรหัสแล้ว แต่สถานที่ที่ผมอยู่ก็มักจะเป็นจุดที่ฆาตกรอยู่เช่นกัน






"เป็นไงเป็นกัน" ยังไงผมก็เป็นตัวจู๊คอยู่แล้ว ถ้าล่อให้มาตามผมได้ก็จะได้ให้คนอื่นถอดรหัสกันต่อไป









ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก









'ใกล้มาก!' ผมยังคงปั่นต่อไป ผมมันพวกปั่นช้าถึงช้ามากหน้าที่ของผมจึงมักเป็นตัวล่อ ..แต่ก็ไม่ใช่ว่าผมจะชอบให้ฆาตกรมาตามไล่หรอกนะ! มันเป็นหน้าที่ต่างหาก






ตึกตึก ตึกตึก ตึกตึก ตึกตึก ตึกตึก








'เผ่นล่ะ!!'








ทำไมหมอกมันถึงได้หนาขนาดนี้กันนะ ปกติไม่เคยมีเรื่องแบบนี้แท้ๆ ฆาตกรเป็นใครก็ไม่รู้ถึงจะหันไปมองบ้างแต่ก็หาไม่เจอ แต่เสียงหัวใจที่เต้นรัวเวลาเจอฆาตกรมันก็ยังคงเต้นอยู่ ..แถมยังเร็วมาก!






"แฮ่กๆ เร็วมาก.. เร็วกว่าทุกครั้งที่เคยเจอมาเลย"






ตึกตึก ตึกตึก ตึกตึก ตึกตึก ตึกตึก






ม-- ไม่ไหวแล้ว! โดนตีแน่! แต่ไม่เป็นเป็นไรแค่ครั้งเดียวคงไม่---





ฉึก!!





"อ๊ะ!" ไม่จริง! Terror shock หรอ! ผมนั่งกอดตัวเองอยู่กับพื้น เลือดสีแดงสดไหลออกจากบาดแผลทางด้านหลัง มันเจ็บมากจริงๆ เจ็บจนผมอยากจะร้องไห้เลย..






"จับได้แล้ว.. วิ่งเล่นกับเธอมันก็สนุกดีเหมือนกันนะ พ่อหนุ่มน้อยชาเขียว~" ชาเขียว? มันเป็นชื่อที่ผมไม่เคยได้ยินใครเรียกมาก่อนไม่ว่าจะเป็น ฆาตกร หรือ เพื่อน คนไหนก็ตาม แล้วเสียงทุ้มเจ้าเล่ห์แบบนั้นก็ไม่เคยได้ยินด้วย ผมชักสงสัยแล้วสิว่าฆาตกรคนนี้เขาเป็นใคร... ผมค่อยๆหันหลังกลับไปมอง และเบื้องหน้าของผมคือ ชายร่างสูงโปร่ง สวมชุดสีดำดูดีเสียอย่างเดียวคือกรงเล็บยาวที่มีเลือดผมติดอยู่ด้วย และสิ่งสุดท้ายที่ผมอยากจะร้องไห้ในตอนนี้มากที่สุดก็คือ เขาไม่มีใบหน้า!!





"ม-- ไม่มีหน้า!! ผีครับ! ช่วยด้วยผีหลอกผม!!" สิ่งที่ผมกลัวมากกว่าฆาตกรก็คือผีนี่แหละครับ ผมพยายามคลานออก ณ ที่ตรงนั้นอย่างทุลักทุเล แม้มันจะเป็นอย่างนั้นผมก็ยังคงพยายาม





"ฮึๆๆ"






เหมือนผมจะได้ยินเสียงหัวเราะจากคนด้านหลังเบาๆ ก่อนจะขาของผมจะถูกดึงให้กลับไปทีเดิม เขาจับร่างของผมให้นั่ง ในขณะที่เขาเองก็ย่อตัวลงมาประจัญหน้า โดยที่ผมพยายามออกห่างให้ได้มากเท่าที่จะทำได้



"ฉันไม่ใช่ผีซะหน่อย.. ดูดีๆสิ"




"ห..หน้ากาก?" พอดูดีๆแล้วเป็นหน้ากากจริงๆด้วย เขาพยักหน้าให้ผม





"อยากนั่งเก้าอี้หรือเปล่า?" เขาถาม ซึ่งผมยังไม่ได้ตอบเขากลับไปในทันทีเพราะความสงสัย ปกติเขาต้องถามกันด้วยหรอ?




"ถ-- ถ้าเป็นไปได้ ..ไม่ครับ" ผมตอบเขากลับตามตรงถ้ายังอยู่แบบนี้ก็พอจะรักษาตัวเองได้ 1 ครั้ง เนื่องจากเป็นตัวช่วยของเกมส์นี้ แต่ถ้าถูกพาไปนั่งเก้าอี้แล้วล่ะก็ทางเดียวที่จะรอดคือต้องรอเพื่อนมาช่วยเท่านั้น





"เธอนี่แปลกดีนะ"






'คนที่แปลกมันคุณต่างหาก' ผมได้แต่ตอบกลับในใจ เพราะ ถ้าเผลอหลุดปากพูดออกมาล่ะก็มีหวังได้ไปนั่งเก้าอี้ประหารจริงๆแน่





"คือ ..ผมไม่เคยเจอคุณมาก่อนเลย" ผมเริ่มหาเรื่องคุยเนื่องจากไม่อยากให้บรรยากาศมันดูน่าอึกอัดจนเกินไป แค่อยู่กับฆาตกรสองต่อสองก็อึดอัดจะตายอยู่แล้ว




"ฉันพึ่งเล่นเป็นครั้งแรก"




"หรอครับ" แล้วบทสนทนาก็จบลง..













"ฉันชื่อ 'ริปเปอร์' แต่เวลาเราอยู่ด้วยกันสองคนเธอจะเรียกฉันว่า 'แจ็ค' ก็ได้นะ ยินดีที่ได้รู้จักพ่อหนุ่มชาเขียว" เขาบอกชื่อกับผม แล้วผมล่ะควรตอบเขากลับไปหรือเปล่า ผมช่างใจอยู่ประมาณ 10 วินาที ก่อนจะตอบกลับไป




"ผ-- ผม 'นาอิบ ซูบีดาร์'"





"มีชื่อที่สั้นกว่านี้หรือเปล่า?" เขาถามผม จะว่ามีมันก็มีแต่ผมไม่ค่อยให้ใครเรียกชื่อนี้สักเท่าไหร่ จะให้ก็แต่เฉพาะคนสำคัญเท่านั้น ..แต่กับผู้ชายคนนี้ควรจะบอกเขาน่าจะดีกับตัวผมกว่าสินะ..




"ไนบ์"




"ไนบ์ ฉันอยากจะเห็นใบหน้าของเธอจังเลย แล้วก็อยากรู้จักเธอให้มากขึ้นด้วย... ได้หรือเปล่า?" เสียงทุ้มต่ำของแจ็คดังขึ้นเบาๆข้างใบหูของผม มันทำให้รู้สึกตกใจมากแต่ก็ตื่นเต้นไปในเวลาเดียวกัน ผมรู้ได้ทันทีว่าใบหน้าใต้ฮู้ดของผมคงจะแดงมาก เพราะ ผมรู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่ตัวเองควบคุมไม่ได้






มือข้างที่ไร้กรงเล็บเอื้อมมาดึงฮู้ดของผมออกทั้งๆที่ปกติผมไม่ค่อยให้ใครมาเห็นใบหน้าของผมสักเท่าไหร่หากไม่สนิทจริงๆ แต่กับคนๆนี้ผมรู้สึกได้เลยว่า ผมไม่สามารถปฏิเสธเขาได้...



"สวยมาก.."






ตึกตัก!






ใบหน้าของผมดูเหมือนจะเห่อร้อนขึ้นกว่าเดิมเมื่อเขาเอ่ยปากชม แต่ผมเป็นผู้ชายนะ!! ทำไมผมต้องใจเต้นตอนเขาบอกว่าผมสวยด้วยล่ะ ผมควรจะโกรธสิ!!




"ม-- มไม่ได้สวยสักหน่อย ผมเป็นผู้ชายนะ!"




"ฉันรู้ ..แต่นายสวยฉันก็ต้องชมสิ" มือข้างที่สวมกรงเล็บยาวเชยคางผมขึ้นเบาๆ และตอนนี้ผมรู้แล้วว่ามันคมมากขนาดไหน เพราะขนาดเขาสำผัสแค่เบาๆถึงเบามากร่างกายของผมก็สามารถเกิดรอยแผลได้ ผมจึงได้แต่ไปตามในทิศทางที่เขาต้องการเท่านั้น




"เด็กดี" เหมือนเขาจะรู้ว่าไม่ใช่เขาที่บังคับผมแต่เป็นผมต่างหากที่ไปในทางที่เขาต้องการมากกว่า








ปัง!!


 




"นาอิบ! วิ่งเร็ว!" เสียงปืนกับกลุ่มหมอกควันโขม่งรอบตัวก่อนที่มือของทหารสาว 'มาร์ธ่า' จะมาดึงตัวผมให้วิ่งออกไปด้วยกัน แต่เพราะแผลลึกที่กลางหลังทำให้ผมวิ่งช้าลงมากแต่ผมก็ยังพยายามวิ่งให้เร็วพอที่จะสามารถตามคุณมาร์ธ่าที่อุตส่ามาช่วยผม


"คุณหมอก็อยู่แถวๆนี้เราจะไปหาเธอกัน อดทนหน่อยนะนาอิบ" อุตส่าเอากระสุนที่ใช้ได้เพียงนัดเดียวต่อเกมส์มาเพื่อช่วยผมแทนที่จะเก็บไว้ปกป้องตัวเองหรอ..



"ขอบคุณนะครับ คุณมาร์ธ่า"




"สบม.เธอเองก็ช่วยพวกเราไว้ตั้งหลายครั้งนี่น่า"








"จะไม่มีใครหนีฉันไปไหนได้ทั้งนั้นหรอกนะ"








"เอ๊ะ!!" เข้าใกล้ขนาดนี้แต่เสียงหัวใจกลับไม่ดัง ..เป็นไปไม่ได้



"ว้าย!!" แจ็คฟาดกรงเล็บลงมากระหว่างกลาง คุณมาร์ธ่าจึงตัดสินใจผลักผมออกจนตอนนี้เราแยกกันเป็นสองทาง และแขนของเธอก็โดนโจมตีเข้าจังๆ



"แสบมากนะยัยทหาร ฉันจะส่งเธอกลับคฤหาสน์คนแรกเลยแล้วกัน" แย่ล่ะสิ! คุณมาร์ธ่าโดนเพ่งเล็งแล้ว อาวุธก็ไม่มีแล้วด้วย ..ช่วยไม่ได้




"ริปเปอร์!" ผมตะโกนเรียกเขาที่กำลังตามคุณมาร์ธ่าอยู่ และเขาก็หันกลับมาหาผมจริงๆ "ตามมาสิ!!" สิ้นคำผมก็ออกตัววิ่งทันทีไม่รู้หรอกว่าจะตามมาจริงๆหรือเปล่าแต่ก็ดีกว่าให้เพื่อนมาเสียสละตัวเองแทน





ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก





ตามมาจริงๆด้วย!!!






"หึหึ ถึงจะบาดเจ็บอยู่แต่เล่นกับเธอก็คงสนุกกว่าจริงๆ หนีไปให้สุดชีวิตล่ะ .."












"และจง สิ้นหวัง เมื่อต้องกลับมาอยู่ในกำมือของฉัน... 'ไนบ์ ซูบีดาร์'






. ___________________________________________________ .
 
B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 142 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

193 ความคิดเห็น

  1. #191 TheLoli (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 19:31
    ดีมากลูก~ อิแจ็คยังรับรู้ได้ถึงความอร่อยแบบไม่ต้องอ่อย
    #191
    0
  2. #110 ยัยสาวโอตาคุ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 07:29
    สนุกมากกกกก//แจ๊คถ้าแกทำอะไรลูกชายฉัน ฉันตามไปฆ่าแก
    #110
    1
  3. #6 Efilmcomback (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 20:14

    ฟินยิ่งนักเจ้าค่ะ

    #6
    1