คัดลอกลิงก์เเล้ว

ห้อง 16

โดย Hypersonic

ระหว่างความเป็นเพื่อนมีบางอย่างบางสิ่งซ่อนอยู่ เมื่อหันกลับไปมองอดีตอีกหน ยังคงค้นพบมิตรภาพ

ยอดวิวรวม

155

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


155

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  18 มิ.ย. 62 / 09:02 น.
นิยาย ͧ 16 ห้อง 16 | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


เรื่อง : Hypersonic

ภาพ : แมวลั่ม

เนื้อเรื่อง อัปเดต 18 มิ.ย. 62 / 09:02


      "เที่ยงคืนหรือเที่ยงวันเงียบงันไร้ผู้คน ติดอยู่ในความฝันจนลืมตื่น ลาก่อนลมหนาวของค่ำคืน"

      บรรทัดของบันทึกหน้าหนึ่ง บรรจุประโยคนี้เอาไว้ ผมอ่านมันแล้วขนหัวลุกซู่ขนแขนชูชัน ใครกันเขียนประโยคนี้ทิ้งไว้ แถมมีกลอนเปล่าใต้บรรทัดบน ชวนให้ผมอ่านออกเสียงในใจต่อไป

      ...ลมหนาวละลายความเงียบเหงา เมื่อมีเขาคนนี้อยู่ใกล้ในราตรี ได้กกกอดคนดีที่แสนรัก อุ่นนักความรักในไอหนาว

      รักจ๊อบ ห้อง 16

      ผมสะดุ้งเฮือกใจหายวาบ ด้วยความบังเอิญละมั้ง แต่ลายมือก็คุ้นๆ นะ ผมหันซ้ายหันขวา ผมไม่ค่อยคุ้นชินกับสิ่งแปลกปลอมในห้องที่เพิ่งย้ายเข้ามาด้วยสิ
      ผมย้ายออกมายืนรับลมที่ระเบียงหอดีกว่านั่งจ้องหน้าสมุดบันทึกบ้าๆ นั่นที่ใครกันทิ้งไว้ก่อนย้ายออกไป
ผมเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ห้องหมายเลข 16 ของหอพักแห่งนี้หมาดๆ เพราะมันอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลกับสตางค์ในกระเป๋า พอเจอหอพักราคาถูกขนาดนี้ผมก็ต้องรีบคว้า 
      ผมตกงานแถมโดนแฟนสาวไล่ออกจากบ้าน เพียงแค่เธอเห็นผมเดินเบียดกับสาวอวบแฟนผู้จัดการ เท่านั้นเอง 
      เธอขี้หึงเป็นบ้า แม้ว่าเราเป็นเพื่อนกันตั้งแต่มัธยมจนบานปลายกลายเป็นแฟน แต่เธอก็ยังไม่เชื่อใจผม แล้วเธอก็ทำให้ผม...

      "หนาว...ซี้ด!"

      ผมแสบผิวจนต้องซี้ดปาก เพราะลมหนาวเย็นเฉียบของยามดึก หวดผิวจนเจ็บแปลบ ผมถูมือไปมาก่อนกอดตัวเองเอาไว้หลวมๆ หนาวจนอยากได้บุหรี่สักมวน แต่...

      "หนุ่มเอ๊ย!"

      เฮือก! ผมสะดุ้งโหยง ก่อนหันไปยิ้มแหยให้หญิงอายุรุ่นราวคราวพี่สาวแม่

      "เพิ่งย้ายมาอยู่เหรอ รู้จักกันไว้ไม่เสียหาย ป้าอยู่ที่นี่ตั้งแต่หอนี้ยังไม่สร้าง"
      รอยตีนกาบนใบหน้าของป้ายิ้มให้ผม

      ป้าในชุดลำลองสบายๆ แบบพร้อมไปจ่ายตลาด ปลายนิ้วคีบบุหรี่ รักแร้หนีบขวดเหล้า ดูป้าแกยังเฟี้ยวอยู่เลย ป้าส่งบุหรี่ในมืออย่างใจดีให้ผม ผมรีบยกมือขึ้นโบกปฏิเสธ

      "ไม่ครับ! ผมเลิกบุหรี่แล้ว ขอบคุณมากครับป้า"

      "งั้นป้ามีหมากฝรั่ง ขอบคงขอบคุณอะไรกัน ป้าขายไม่แพงหรอก ราคาห้าบาทเท่ากับร้านสะดวกซื้อ"
      ผมยืนมึน

      "อ้าว ไอ้หนุ่ม เอ็งก็เข้าใจอะไรยากนะ พูดหูซ้ายทะลุหูขวา ป้าบอกว่าขายเอ็งก็แค่รีบๆ ซื้อสิ"
      ผมจนมุมรับหมากฝรั่งมาเคี้ยวก่อนป้าทอนเงินให้ผม

      "ป้าครับ พอจะรู้อะไรเกี่ยวกับคนที่ย้ายออกไปจากห้องหมายเลข 16 มั้ยครับ"
      ผมเคี้ยวหมากฝรั่งหมุบหมับกลิ่นมิ้นท์ฟุ้งขึ้นจมูก

      "อย่าให้ป้าพูดเลยนะไอ้หนุ่ม..."
       แต่ป้าก็เล่าเรื่องราวจากปากจนหมดจด



      คำบอกเล่าจากปากป้ามันทำให้ผมอยากค้นหา ผมคว้าเสื้อฮู้ด เหน็บบันทึกไว้กับตัว ไม่ลืมที่จะหยิบอาวุธติดมือมาด้วย

      "ก็แค่การเดินทางกลับเข้าไปในอดีต"ผมพูดกับไฟฉายอาวุธในมือของผม

      ลมหนาวบาดผิวกรีดลึกลงเนื้อจนเจ็บแสบใบหน้า แม้ว่าจะห่มด้วยฮู้ด เจ้ากระต่ายในดวงจันทร์กลมดิกยืนยิ้มร่าให้ผมอยู่บนยอดตึก แทงค์แชมเปญสีแดงอึมครึมยืนทะมึนในความมืดสีดำแห่งค่ำคืน อาคารสูงสี่ชั้นทาด้วยสีมิตรภาพ ที่นี่เคยเป็นเหมือนบ้านหลังหนึ่งของผม

      โรงเรียนเก่า

      มันไม่ยาก! ตอนนี้ผมก็แค่ปีนรั้วเข้าไปข้างในเหมือนกับตอนที่ผมโดดเรียน ต่างตรงที่ตอนนั้นผมปีนรั้วออกมาข้างนอก
      รู้ตัวอีกที รองเท้าไนกี้ของผมก็พาเท้าก้าวมาถึงห้องเรียนสมัยมัธยมปลาย

      ห้อง 16

      ผมเปิดประตูเข้าไปภายในห้องเรียนอย่างว่าง่าย ประตูไม่ได้ล็อค! ผมส่องไฟฉายไปทั่วห้อง โต๊ะ เก้าอี้ ล้วนเปลี่ยนแปลง มีเพียงความทรงจำเท่านั้นที่ยังคงที่ ทำให้ผมหวนคิดถึงวันนั้น ผมกับแฟนสาว และเพื่อนของเธอ

      "คิน"ผมงึมงำ

      ผมแน่ใจว่าสมุดบันทึกเล่มนี้เป็นของคิน จากปากคำของป้า และจากความทรงจำของผม 
      ลายมือตัวบรรจงของคินมานอนแอ้งแม้งในรายงานของผมที่ผมไม่คิดจะทำส่งครู
      ลายมือของคินนอนเล่นในสมุดจดงานของผมที่ผมขี้เกียจจด

      ผมทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ คินเคยนั่งอยู่ตรงนี้กับแฟนสาวของผม แล้วตอนนั้นผมนั่งอยู่ตรงไหน ทำไมผมจึงมองไม่เห็นคิน ถ้าผมไม่เปิดอ่านบันทึก ผมคงไม่สำนึก และยังคงมองไม่เห็นความรู้สึกของคิน กว่าจะรู้ผมก็ได้ทำเรื่องเลวร้ายที่สุดลงไปแล้ว 
      ผมขีดเส้นแบ่งคินบนโลกใบเดียวกัน ทั้งๆ ที่ผมก็มองว่ามันเป็นเรื่องปกติในยุคที่นิยายวายครองโลก แต่โลกของจิตใต้สำนึก ในใจลึกๆ ผมมองคินเป็นสิ่งผิดปกติที่พระเจ้าไม่ได้สร้าง กว่าผมจะรู้ว่าคนที่คินแอบรักมาตลอดคือ...

      ปัง!
 
      ผมสะดุ้งโหยง เสียงประตูกระแทกดังด้วยแรงลมหนาว ผมรีบเผ่นออกมาจากห้องเรียนก่อนที่จะถูกขังลืม ผมออกมายืนตรงระเบียงตึกเรียน แล้วระเบียงตึกเรียนฝั่งตรงข้ามก็เรียกร้องให้ผมจ้องมองมัน ผมเห็น นั่นเป็นเงาผู้หญิงหรือผู้ชาย มันโฉบมาเฉี่ยวที่หางตา เงาคนหรือว่าผี

      ปัง!!!

      เสียงประตูปิดดังปังอีกครั้ง คราวนี้มันดังเหมือนกับเสียงปืน ตามติดด้วยเสียงกุกกักดังอยู่ข้างหู ผมหันขวับ เงานั่นย้ายมาอยู่ข้างหลังผม

     รวดเร็วกว่าที่คิด! เงาดึงตัวผมเข้าไปกอดไว้แน่น จนรู้สึกวาบไปทั้งตัว

      "คิน!"เฮ้ย! กอดของผู้ชายมันทำให้ใจหวิวได้ด้วย

      "กอดหน่อยสิ หนาว"
      คินอ้อนขออ้อมกอด

      ผมค่อยๆ กอดหลวมๆ"อุ่นขึ้นมั้ย"

      "จูบหน่อยสิ"
      คินขอ

      "เฮ้ย!...เอ่อ...เอ่อ"ผมอึกอัก

      "นายแอบอ่านบันทึกของเราแล้ว แต่นายก็ยังไม่เข้าใจ นั่นสิ แม้แต่ครอบครัวของเราเองก็ยังไม่เข้าใจ พวกเขาอับอายขายหน้าที่มีลูกชายแต่เหมือนได้ลูกสาว มันน่าเจ็บใจนะ ถ้าเลือกเกิดได้ เราจะไม่เกิดมาเป็นแบบนี้อีก"

      ผมปากสั่นหงึกๆ ฟันกระทบกันกึกๆ แต่ผมก็เผลอจูบหน้าผากคินไปแล้ว

      "นายจะเป็นอะไรก็ได้ คนหูหนวกยังเล่นดนตรีได้ คนตาบอดยังวาดภาพได้ แล้วทำไมนายจะรักผู้ชายด้วยกันไม่ได้ล่ะ จงใช้ชีวิตให้คุ้มกับที่พระเจ้าให้ชีวิต เพราะชีวิตมันเป็นสิทธิ์ของเรา"
      คินพยักหน้ารับ ผมหลับตาพริ้ม ยิ้มให้คินในอ้อมกอดก่อนลาจาก

      ผมกลับถึงหอพักราวๆ ตีสอง สวนกับเจ้าของหอที่เมาปลิ้นกลิ่นเหล้าหึ่ง ฉับพลันสายตาผมสะดุดกับป้ายให้เช่าที่แปะไว้หน้าประตูห้องป้า

      "เอ่อ พี่ครับ ป้าที่อยู่ข้างห้องผมเพิ่งย้ายไปเมื่อกี้เหรอครับ"

      "ป้าเป้อที่ไหนไม่มีหรอก ห้องนี้ไม่มีคนอยู่ตั้งแต่ป้าแกโดนลูกหลงจากพวกอันธพาล ลูกปืนเจาะเข้าขมับขวาทะลุซ้ายตายคาที่ ตรงที่แกขายลูกอมอยู่หน้าหอนั่นแหละ ไม่ต่างอะไรกับห้องที่น้องเช่าอยู่หรอก ห้องนั้นก็เพิ่ง...อุ๊บส์!"
      เจ้าของหอพักเอามืออุดปาก

      ผมยืนตัวแข็งทื่อ หนาวยิ่งกว่าโดนลมหนาวสะบัดใส่ผิว

      "ป้าก็ไม่เว้น"ผมพึมพำพลิกสมุดบันทึกในมือที่พกติดตัวไปด้วย บันทึกหน้าเดิมเพิ่มเติมมาอีกคำว่า"ขอบคุณ"ด้วยลายมือของคิน



      "จ๊อบ"

      แฟนสาวของผมก้าวขึ้นบันไดหอพักทีละขั้นจนถึงตัวผม เธอโผเข้าหาผม โอบกอดเอาไว้แน่น ราวกับกลัวผมจะหายไป เธอปล่อยโฮสะอื้นฮึก

      "จ๊อบยังอยู่ ยังไม่หายไปไหน ไม่ร้องไห้นะคนดี"ผมปลอบเธอ

      "จ๊อบ! คินประสบอุบัติเหตุ ฮือๆ คินตายแล้ว!"

      "จ๊อบรู้แล้ว...เอ่อ ป้าข้างห้องเล่าให้ฟังแล้ว คินไม่เป็นอะไรหรอก พระเจ้าจะดูแลคิน"

      "ฮือๆ!"

      "อย่าร้องไห้นะ เรามาคืนดีกันเหอะ ต่อไปจ๊อบจะไม่ทำอีกแล้ว จ๊อบรักเมย์นะ"

      "ฮือๆ!!!"

      "ไม่เอาน่าอย่าร้อง จ๊อบเห็นเมย์เศร้าแล้วจ๊อบเครียด"

      "หนุ่มเอ๊ย! เอาซะหน่อยมั้ยแก้เครียด"
      ป้ายื่นแขนยาวเหยียดส่งหมากฝรั่งให้ผม

      ผมหันไปหาป้า หลังจากนั้นหันมาหาเมย์ จับมือนุ่มของเธอเอาไว้แน่น 
แล้วผมก็พาแฟนสาววิ่งปะทะลมหนาวของค่ำคืน

ผลงานอื่นๆ ของ Hypersonic

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น