ริมฝั่งรัก

ตอนที่ 26 : บทที่ 3 —- 45%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,335
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 116 ครั้ง
    30 ธ.ค. 62

“ลูกของน้องชายที่เป็นลูกน้าภูเอง ชื่อเจ้าดิน ลินยังไม่เคยเจอหรอก” ว่าพลางก็จูงมือเล็กให้เดินตามเขาไปด้วย แม่นะแม่... เกือบทำเขางานเข้าแล้วไหมล่ะ
          “แล้วทำไมถึงอยู่ที่นี่ อยู่กับป้ามน กับลุงนัย” คนที่ตั้งใจฟังมากๆ คิดอยู่แล้วว่าจะต้องเจอคำถามแบบนี้ เขายิ้ม ก่อนจะกระแอมเสียงตอบเล็กน้อย
          “ท้องไม่พร้อมน่ะ ส่วนน้าภูก็โสดเพราะหย่ากับน้าสะใภ้มาหลายปีแล้ว ไม่สามารถเลี้ยงน้องพราวได้ ก็เลยให้มาอยู่กับแม่ตั้งแต่สามเดือน”
          “แล้วแม่จริงๆ ของน้องพราวล่ะ” เมลินดาอดเอ็นดูรอยยิ้มพริ้มเพราที่น่ารักหนักหนานั้นไม่ได้ พลันก็คิดสงสารเด็กน้อยที่เกิดมาด้วยความไม่พร้อมจับใจ
          “ก็หายหน้าไปเลยนะ พอเอาลูกที่เพิ่งคลอดมาทิ้งไว้น้องชายภูที่ก็ไม่ค่อยเอาอ่าว หลังจากนั้นก็ไม่กลับมาดูอีกเลย โทรไปตามก็ตัดสายทิ้งจนน่าจะเปลี่ยนเบอร์ไปแล้วล่ะ”
          “ป้ามนกับลุงนัยเลี้ยงน้องมาตลอดเลยเหรอภู แล้วที่ท่านไปเยี่ยมภูล่ะ ใครดูน้องให้”
          “น้าภูจะแวะมาหาหลานนานๆ ทีน่ะ รอบที่ผ่านมาแม่น่าจะฝากน้าภูไว้ที่นี่” คนที่เข้าใจแล้วและเกิดความรู้สึกเอ็นดูเด็กน้อยพยักหน้าให้ ก่อนจะรู้สึกถึงแรงกระชับที่อุ้งมืออุ่นแน่นขึ้น
          “กลับบ้านคราวนี้ภูตั้งใจว่าจะบอกเรื่องของเรากับทุกคน ลินโอเคไหม”
          “แล้วมันเกี่ยวกับเรื่องน้องพราวตรงไหน” แก้มสาวแดงระเรื่อขึ้นทันทีที่ได้ยินความตั้งใจของอีกฝ่าย คนตัวเล็กเอ่ยถามเป็นประโยคตะกุกตะกัก
          “ก็ไม่เกี่ยวหรอก สำคัญมากกว่าต่างหาก” เขาดึงมือนุ่มขึ้นมาหอมอย่างไม่กลัวว่าใครจะผ่านมาเห็น บรรยากาศท่ามกลางสวนมะพร้าวที่มีคลองน้ำขุดผ่านสงบร่มรื่น เป็นคนตัวเล็กมากกว่าที่ต้องหันซ้ายมองขวาดูลาดเลาเองอย่างเขินๆ
          “ภู คือ”
          “มันคงดีมากเลยนะ ถ้าแม่ภูจะมีโอกาสเลี้ยงหลานตัวเองจริงๆ เพิ่มอีกสักคน” เขาพูดทั้งยังจ้องตาไม่ยอมให้เธอหลบไปทางไหน
          “เอ่อ คือว่า คือเรา เรายังไม่ได้บอกท่านว่าคบกันเลย มันจะยังไม่ขนาดนั้น เอ่อ หรือเปล่า” สาวที่ถูกคนเจ้าเล่ห์รุกไม่ถอยหน้าแดง มือที่ถูกกุมไว้ทั้งสั่นและเย็นเฉียบ
          “น้องพราวน่ารักมากนะลิน ถ้าได้อยู่กับแกลินจะต้องอยากมีเป็นของตัวเอง เชื่อภูสิ” เขายิ้มยียวนชวนใจสั่นมาให้อย่างไม่ลดละ
          “ลุงภู!”
          เสียงเล็กๆ ตะโกนมาจากหลังพุ่มไม้ เด็กหญิงตัวน้อยกางนิ้วทั้งห้าเพื่อปิดตาสองข้างแอบมอง มีเอียงหน้ากลมแป้นแสนน่ารักออกมาลับๆ ล่อๆ อย่างน่าเอ็นดู
          แม่คงให้เด็กอ้วนมาตามเขากับลินแน่ๆ... ว่าแต่ลุงกำลังจะคุยเรื่องสำคัญอยู่แล้วเชียว น้องพราวนะน้องพราว
          “ย่ามนให้มาเรียกค่า... น้องพราวหิวแย้ว”
          “หืม หิวข้าวเหรอ ป่ะ งั้นเราไปกินข้าวกัน” เขายิ้มตอบทันที ก่อนจะจูงมือที่ไม่ยอมปล่อยแต่แรกเพื่อพาเดินเข้าไปหาคนที่ทำหน้าที่มาเรียกตามคำสั่ง แล้วย่อตัวลงอุ้มเด็กน้อยขึ้นแนบอก
          “ป้าลินก็หิวแล้วครับ น้องพราวต้องตักกับข้าวอร่อยๆ ให้ป้าลินกินด้วย ทำได้ไหมเอ่ย” เด็กน้อยที่ยิ้มเขินรีบพยักหน้ารับอย่างแข็งขัน
          “ป้าลินเป็นแฟนลุงภูหยอ”
          “ถูกต้องครับ เห็นไหมลิน น้องพราวน่ารักและฉลาดมาก ดูแค่นี้ยังรู้เลย” คนหน้าระรื่นยิ้มภูมิใจ
          “ถ้าไม่จับมือไว้แบบนี้ก็อาจจะไม่รู้ก็ได้ ลองปล่อยก่อนสิ” เธอลองหยังเชิงขอ แต่มีหรือที่คนอย่างเขาจะทำตาม
          “ไม่ล่ะ เดี๋ยวแฟนลุงหาย ไปครับ กินข้าวกันดีกว่า” เขาเน้นคำว่า ‘แฟน’ ให้เด็กน้อยอีกคนฟัง เด็กตัวนุ่มที่อยู่ในอ้อมแขนหัวเราะคิก
          “แฟนลุงภูฉวย”



***********************************

เช้านี้ที่แพร่อากาศดีมากๆ เลยค่า แวะเอาความฟินมาฝากกกกน้าาาา

คิดถึงรีดเดอร์นะคะ คิกๆ
... ภณิตา ...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 116 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

219 ความคิดเห็น

  1. #145 che_ii (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 09:37

    อยากอ่าน e-book แล้วค่าาาา

    #145
    0
  2. #144 ondara (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 09:28
    ใช่ แฟนลุงภูฉวย ลุงภูฉวยตลอดเลยล่ะ
    #144
    0
  3. #143 berrybobie (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 08:51
    น่ารักจังหลานลุงภู
    #143
    0
  4. #142 aranyaorchid (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 08:32
    สวัสดียามเช้าเช่นกันค่ะ
    #142
    0