ริมฝั่งรัก

ตอนที่ 25 : บทที่ 3 —- 30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,346
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 120 ครั้ง
    28 ธ.ค. 62

เช้าวันออกเดินทางเป็นไม่กี่วันหลังจากที่เขาชวนเธอให้ไปรับรถด้วยกัน ทั้งสามคนขนสัมภาระลงเรือข้ามฟากแต่เช้าตรู่ เพื่อขึ้นฝั่งไปยังที่จอดรถที่พ่อกับแม่ของภูเขาปล่อยให้ร้านขนมปังเช่าทำหน้าร้าน ด้านหลังอาคารพาณิชย์อายุหลายสิบปีมีโรงจอดรถที่สามารถเข้าจอดได้สะดวก ปลอดภัยตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง
          ขับออกมาเกือบสามชั่วโมง ก็มาถึงบ้านสวนที่ปิดโรงงานใหญ่เพื่อเปิดบ้านต้อนรับลูกชายและครอบครัวที่รักใคร่คุ้นเคยกันเหมือนพี่น้องโดยเฉพาะ
          “อ้าวมากันแล้ว รี น้องลิน เข้าบ้านลูก” เจ้าบ้านมองผ่านลูกชายไปยังผู้หญิงตัวเล็กที่เปิดประตูฝั่งข้างคนขับลงมาสวัสดีอย่างดีใจ ลูกชายตัวจริงจึงอดยิ้มและทำน้ำเสียงตัดพ้อไม่ได้
          “ลูกชายคนนี้ก็มานะครับ แม่ไม่เห็นทักภูเลย น้อยใจชะมัด”
          “ขนของไปเก็บสิลูก อย่ามัวโอ้เอ้” นอกจากจะไม่สนน้ำเสียงชวนหมั่นไส้นั้นแล้ว ยังประคองกอดหลานสาวสุดที่รักและคล้องแขนเพื่อนสนิทเดินเข้าบ้านไปอย่างอารมณ์ดีต่อหน้าต่อตาอีก
          เมลินดาแอบอมยิ้ม หญิงสาวเหลือบสายตามองคนที่ทำฮึดฮัด แต่แววตากลับมีประกายแห่งความสุขก็ชักจะเขินขึ้นมานิดหน่อย
          “น้องพราวมาไหว้ลุงภู ย่ารี แล้วก็ป้าลินก่อนลูก” เดินผ่านซุ้มประตูหน้าบ้านเข้ามาด้านใน แขกผู้มาใหม่ก็ได้พบกับเด็กหญิงชุดกระโปรงบานสีชมพูที่มีผิวแก้มแดงปลั่ง ตัวกลมดิ๊กกับทรงผมสามจุกที่ถูกหวีจัดไว้เป็นอย่างดีทำให้ทุกคนที่สะดุดตาในความน่ารักอดที่จะส่งยิ้มให้ไม่ได้
เด็กน้อยขยับตัวเข้าไปแอบหลังผ้าม่าน โผล่มาแต่ตากลมๆ กับมือเล็กๆ ดูน่าเอ็นดู
          “มาหาลุงสิ ไหนย่ามนแต่งชุดอะไรให้น้องพราว มาให้ลุงภูดูหน่อย” คนที่เดินตามหลังสามสาวเข้ามากวักมือเรียก และพอคนตัวน้อยได้สบตากับคนที่เธอคุ้นเคย ก็วิ่งปรื๋อเข้าไปหาเขาอย่างสุดแสนคิดถึง
          “ลุงภูมาแล้ว”
          “หืม พูดชัดแจ๋วแล้วเหรอเนี่ย” เขาเอียงคอมองหน้าเด็กน้องที่ทำตาบลิ้งๆ ดีใจที่ได้พบกัน ก่อนจะวาดแขนออกไปคว้าตัวนุ่มนิ่มมากอด เด็กตาแป๋วไม่ได้โฟกัสที่คำชม เธอรู้แค่ว่าคุณลุงกำลังสวมกอดเธอ และแขนเล็กๆ ก็รัดแน่นเป็นการตอบแทนทันที
          “น้องพราวคิดถึง”
          “แน้ ช่างพูดแท้ๆ แต่เอ ไหนย่ายังไม่เห็นน้องพราวสวัสดีย่ารีกับป้าลินเลยลูก สวัสดีก่อนค่ะคนเก่ง” คนตัวน้อยโผล่หน้ามาทางแขกที่ไม่เคยพบก่อนจะปล่อยตัวคุณลุงและย่อตัวสวัสดีตามคำบอกของคุณย่าอย่างเขินๆ
          “ลูกสาวตาภูเค้าน่ะ เพิ่งจะสองขวบกว่า” คุณย่าว่าพลางอมยิ้ม ไม่ได้หันไปมองว่าหนึ่งในผู้ฟังคนสำคัญกำลังเบิกตาโตอย่างตกใจ



***********************************

ไรท์เดินทางกลับบ้านที่ ตจว.ค่า
คิดถึงรีดเดอร์น้า >< ที่จริงเมื่อคืนว่าจะมา แต่สัญญาณเน็ตไม่ค่อยดีค่ะ

... ภณิตา ...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 120 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

219 ความคิดเห็น

  1. #141 ยาย (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2562 / 15:11

    อ้าว! ซวยไหมละงานเข้าเฉยเลย

    #141
    0
  2. #140 Kanokwan Ruenarom (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2562 / 14:16

    รายงานตัวว่ารออ่านต่ออยู่นะคะ
    #140
    0
  3. #139 berrybobie (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2562 / 21:48
    อ่าวๆๆลุงมีลูกสาวได้งัย
    #139
    0
  4. #138 aranyaorchid (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2562 / 19:57
    หืม ลูกสาวพี่ภู คืออะไร รอคำตอบด่วน
    #138
    0
  5. #137 ondara (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2562 / 10:59
    ลูกแต่เรียกลุง ใจเย็น ใจเย็น อย่าเพิ่งสงสัย
    #137
    0