Red Velvet - Mama Rocker! งานนี้หม่ามี๊ขอร็อค

ตอนที่ 7 : Wherever You Will Go

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 88
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    1 ต.ค. 61

      ซึงวานรีบยืมเอาจักรยานของซึลกิปั่นไปโรงเรียนลูกสาวทันที เนื่องจากกลัวว่าสามีเก่าจะไปตามลูกที่นั่น แต่โชคดีที่โรงเรียนนั้นเพิ่งเลิก ทำให้ซึงอาออกมาเจอหน้าแม่เป็นคนแรกพอดิบพอดี

     "อู้ววว ทำไมวันนี้มีจักรยานล่ะคะ?" เด็กน้อยถาม

     "อ๋อ หม่ามี๊ยืมพี่ซึลกิมาน่ะจ้ะ จะได้รับลูกเร็วๆไง" คุณแม่ไม่ยอมบอกเหตุผลจริงๆให้ลูกฟัง

     "หม่ามี๊ไม่อยากเจอคุณฮวังขนาดนั้นเลยเหรอคะ?"

     คำถามของเด็กหญิงทำให้ซึงวานนึกถึงกลุ่มประท้วงนั้นมาจนได้ เมื่อเธอมองไปรอบๆสนามก็ต่างเห็นผู้ปกครองคนอื่นๆเริ่มกระซิบกระซาบกันเอง พร้อมกับมองเธอกับลูกด้วยสายตาที่แปลกไปกว่าเดิม

     เมื่อเห็นดังนั้นเธอรีบอุ้มลูกสาวขึ้นเบาะหลังแล้วพุ่งจักรยานเผ่นทันที!

     แต่จะไปทางปกติก็ต้องไปเจอกลุ่มประท้วงอีก เธอจึงใช้ทางอ้อมแล้วปั่นช้ากว่าเดิมเล็กน้อยเพื่อความปลอดภัย

     ทั้งสองเดินขึ้นบันไดไปยังห้องของตัวเอง ระหว่างพวกเธอก็ได้ยินเสียงคีย์บอร์ดเล่นเพลงเพราะๆดังก้องมาจากข้างบน ทันใดนั้นซึงวานก็เห็นเด็กสาวร่างสูงคนหนึ่ง ซึ่งเธอไม่คุ้นหน้าวิ่งลงมาจากห้องของจอยมาหยุดตรงหน้าเธอด้วยสีหน้าลนลาน

     "ยู โปลิซ?" เด็กสาวคนนั้นถามกับซึงวาน

     "No" สาวร่างเล็กตอบแบบงงๆ

     จากนั้นเธอก็วิ่งปีนหน้าต่างที่อยู่ตรงกับบันไดหนีออกไปทันที ก่อนที่จะมีเสียงไซเรนตำรวจขับผ่านหน้าหออย่างรวดเร็ว

     "ใครเหรอคะหม่ามี๊?" เด็กสาวตัวน้อยถาม

     "ไม่รู้เหมือนกันจ้ะ" เวนดี้ยังทำหน้างงอยู่ ดูแล้วไม่น่าใช่คนเกาหลีก็อาจจะเป็นคนโดดวีซ่าทำงานก็เป็นได้

     ซึงวานเปิดประตูห้องไปเจอกับซึลกิกำลังซ่อมประตูห้องน้ำให้พอดี แต่ก่อนที่จะไปถึงตัวสาวตาตี่ เวนดี้ก็พบว่ามีเบาะนอนวางอยู่ที่พื้นพร้อมกับปูที่นอนไว้เรียบร้อย

     "ซึลกิ นี่อะไร?" เวนดี้ถาม

     "อ๋อ เบาะนอนของฉันเอง เห็นว่าห้องเธอมีแต่โซฟา แต่นอนกันสองคนคงจะลำบากน่ะ" ซึลกิอธิบาย

     "แล้วเธอนอนไหนล่ะ"

     "ก็นอนโซฟาห้องเธอไง"

     ยังไม่ทันที่ซึงวานจะพูดต่อ ซึงอาวิ่งขึ้นไปกระโดดเล่นบนเบาะนุ่มแล้วกลิ้งไปมาด้วยความซุกซน พร้อมกับดึงแม่ลงมาที่เบาะด้วย

     "ไม่ได้ว่าเรื่องที่จะนอนห้องฉันนะ แต่ว่าซึงอาชอบทำเสียงดังมันจะไม่รบกวนเธอเหรอ?"

     "ไม่เป็นไร ฉันอยู่คนเดียวมานานแล้ว พี่ไอรีนก็อยู่แต่ในห้อง เยริก็ไปโรงเรียน จอยก็..." ซึลกิหันไปมองซึงอาที่กลิ้งเล่นอยู่แถวนั้น "จอยก็ชอบเพ้ออยู่กับเพื่อนที่เป็นต่างด้าวน่ะ"

     "อืมมม เป็นต่างด้าวอย่างที่คิดจริงด้วย" ซึงวานนึกถึงเด็กสาวที่ปีนเผ่นออกหน้าต่างไปเมื่อไม่นาทีที่แล้ว

     "แต่ว่าเหตุการณ์นี้พวกเราว่าจะไม่เล่าให้เยริเอาไปแต่งเพลงดีกว่า ไอรีนคิดว่าเราควรทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น" ซึลกิอธิบายถึงตอนที่สามีเก่าซึงวานบุกเข้ามา

     "ขอโทษนะที่ทำให้เดือดร้อนกันหมด"

     "เหอะน่า เขาเข้ามาที่นี่ครั้งหน้าไม่ได้แล้ว" ซึลกิยิ้มบอกให้คุณแม่ลูกติดสบายใจได้



     เหล่าสาวๆต่างซ้อมเล่นดนตรีกันก่อนเริ่มงาน โดยมีซึงอาวาดรูปเล่นอยู่ตรงมุมห้องโดยไม่รบกวนคนเป็นแม่แต่อย่างใด ขณะเดียวกันเยริที่เพิ่งเปลี่ยนชุดเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับชีทเนื้อเพลง

     "เหตุการณ์ช่วงบ่ายวันนี้ทำให้หนูได้เพลงใหม่มาล่ะ"

     เวนดี้เดินไปดื่มน้ำ ขณะที่เยริกำลังแนะนำเพลงใหม่

     "ชื่อเพลงว่า บุรุษชั่ว"

     พรูดดดดด!! เวนดี้สำลักน้ำออกจมูก เธอรีบเช็ดหน้าออกแล้วไปดูเนื้อเพลงทันที

     "พี่ไอรีนเล่าให้เยริฟังเหรอ!?" ซึลกิถามหัวหน้าวง

     "เปล่า" เธอตอบสั้นๆ

     "หรือว่าจอยเล่า!?" ซึลกิลนลาน

     "เล่าเรื่องอะไรอ่ะ?" จอยถามกลับด้วยสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ขณะเดียวกันเวนดี้ก็เอื้อมมือไปแตะหลังมือกลองของวงเบาๆให้หันกลับมาดูเนื้อเพลง

     ถึงชื่อเพลงจะเป็นอย่างนั้น แต่เนื้อเพลงไม่ได้เกี่ยวอะไรกับตอนที่สามีเวนดี้บุกเข้ามาเมื่อตอนบ่ายเลยสักนิด

     "พวกพี่มีความลับอะไรกับหนูอีกป่ะเนี่ย?" เยริถามขึ้นหลังจากยืนงงอยู่นาน

     "ไม่มี!!" พี่ๆในวงตอบพร้อมกัน 

     ระหว่างเวนดี้กำลังปวดหัวอยู่นั้นก็ได้มีนิ้วน้อยๆมาสะกิดเอว ซึงอากระโดดขึ้นลงเพื่อให้แม่ของตัวเองสนใจ ซึงวานหันมามองด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ลูกสาวตัวน้อยจึงโชว์ภาพที่ตัวเองวาดให้ดู

     "อันนี้คือหม่ามี๊ ซึงอา แล้วก็คุณพ่อ พวกเราไปเที่ยวสวนสัตว์ด้วยกันค่ะ"

     ซึงวานทำหน้านิ่งระหว่างที่มองดูรูปภาพ แม้แต่ทั้งสมาชิกในวงก็นิ่งเงียบอยู่ชั่วครู่ จนกระทั่งจอยพูดขึ้นมากลบความเงียบ

     "ซึงอาอยากไปสวนสัตว์เหรอคะ?"

     "ค่ะ! ซึงอาอยากไปค่ะ!" เด็กน้อยพูดเสียงดังฟังชัด

     "งั้นพรุ่งนี้พวกเราไปสวนสัตว์กันมั้ยคะ?" จอยชักชวน เล่นเอาทั้งห้องหันมามองมือคีย์บอร์ดร่างสูงคนนี้เป็นตาเดียวกัน 

     จนกระทั่งเวนดี้เริ่มขยับปากบอกว่า ไม่มีเงิน

     แน่นอนไอรีนก็ขยับปากตอบกลับไปว่า เงียบๆไปซะ

     "หม่ามี๊ขา พรุ่งนี้เราจะไปสวนสัตว์กันใช่มั้ยคะ?" ซึงอาหันมาอ้อนผู้เป็นแม่

     เวนดี้เริ่มมองทุกคนอีกครั้ง เยริสะกิดซึลกิแล้วขยับปากบอกว่า อยากไปแต่งเพลง จากนั้นทั้งห้องก็เริ่มพยักหน้าไปตามๆกัน จนในที่สุดมติก็เป็นเอกฉันท์

     "ไปมั้ยคะ?" ซึงอาถามซ้ำอีกครั้ง

     "ไปก็ได้จ้ะ" เวนดี้ยิ้ม

     โกซึงอากระโดดโลดเต้นดีใจ ทำเอาทั้งห้องเอ็นดูหนูน้อยคนนี้ ยกเว้นเวนดี้ที่ยังทำหน้ากังวลอยู่ ไอรีนจึงตบบ่าแล้วขยับปากบอกว่า ไม่เป็นไร ฉันออกให้เอง 

     


     ซึงวานจูงลูกสาวมาอยู่ในห้องทำงานของจีซูเหมือนทุกครั้ง แต่คราวนี้ซึงอาเอาแต่จ้องหน้าเธอไม่ยอมกระพริบตา 

     "มีอะไรจ๊ะซึงอา?" ซึงวานถามลูกสาวหลังจากวางเธอลงบนโซฟา

     "เหมือนหนูจำหน้าหม่ามี๊ไม่ได้เลยค่ะ" ซึงอายังคงมองหน้าที่หนักไปด้วยเครื่องสำอางและลวดลายแฟนตาซีของคุณแม่ ถ้าไม่พูดกับเด็กหญิงอยู่ๆเรื่อย เธอคงไม่เชื่อว่าเป็นแม่อย่างแน่นอน

     "ฮะๆ หม่ามี๊ก็ไม่อยากให้คนที่โรงเรียนจำหน้าได้เหมือนกันจ้ะ" ซึงวานหัวเราะเบาๆ แต่จู่ๆซึงอาก็ทำสีหน้ากังวลออกมา "มีอะไรเหรอจ๊ะ?"

     "หม่ามี๊คะ ขายตัวแปลว่าอะไรคะ?"

     "ไปเอาคำนั้นมาจากไหนคะ?" หัวใจซึงวานเริ่มเต้นตุบๆ

     "วันนี้คุณครูถามเพื่อนๆค่ะว่าพ่อแม่ทำงานอะไร พอครูถามหนูก็เลยตอบไปว่าบอกไม่ได้ เพื่อนคนอื่นก็ถามว่าหม่ามี๊ทำงานแบบไหน หนูเลยบอกว่า ทุกเย็นแม่จะแต่งหน้าจนแทบจำไม่ได้ แล้วก็ทำงานตอนกลางคืน หนูเข้าไปไม่ได้เพราะหม่ามี๊บอกว่าเป็นพื้นที่ของผู้ใหญ่ แล้วพวกเราก็เจอกันอีกทีตอนเช้าค่ะ" ซึงอาอธิบาย

     "แล้วยังไงต่อลูก"

     "เพื่อนคนนั้นเลยบอกว่าหม่ามี๊ขายตัวค่ะ"

     ซึงวานตบหน้าผากตัวเองไปแรงๆ เด็กพวกนี้ไปเอาศัพท์มาจากไหนกันนะเนี่ย หรือว่าที่พวกผู้ปกครองหันมามองเธอกันเยอะๆคือได้ข่าวลือว่าเธอขายตัวล่ะ!?

     คุณแม่ตัวเล็กจึงรีบเอาโทรศัพท์มาเปิดห้องแชทผู้ปกครองดูทันที

     'ต๊ายยย คุณแม่น้องซึงอาขายตัวเหรอคะเนี่ย!?'

     'ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณซนซึงวานจะขายตัว'

     'ทำไมคุณแม่ซึงอาต้องเอาตัวเข้าแลกขนาดนี้คะ'

     และอีกมากมายจากผู้ปกครองคนอื่นๆ ทำเอาซึงวานถอนหายใจเฮือกใหญ่

     "มีอะไรเหรอคะหม่ามี๊?" ซึงอาถามอย่างไร้เดียงสา

     "ไม่มีอะไรจ้ะ" คุณแม่พยายามยิ้มกลบเกลื่อนแต่พยายามเท่าไหร่ก็ยิ้มไม่ออก "ซึงอากลับไปบอกเพื่อนคนนั้นนะคะว่า หม่ามี๊เป็นนักดนตรี ไม่ได้ขายตัวนะคะ" ไหนๆพวกผู้ปกครองก็รู้แล้วว่าเธอทำงานในผับนี้ บอกว่าเป็นนักดนตรีก็คงไม่แย่เท่าไหร่หรอก

     "หม่ามี๊คะ"

     "จ๋า?"

     "ตกลงขายตัวแปลว่าอะไรคะ?"



.........................

Wherever you will go - The Calling


      

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น

  1. #17 Blind Justice (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 22:38

    เพลงแบดบอยใช่มั้ย 5555+ มาได้จังหวะมากๆ ยิ่งเนื้อเพลงอิ้งคือใช่ XD

    #17
    0
  2. #16 missmissCT (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 21:48
    บุรุษชั่วคือแบดบอยม่ะง่ะ แต่บอกว่าเวนดี้ขายตัวคือร๊ายยยยย พี่แกร้องเพลงจ้าาาาาา
    #16
    0