Red Velvet - Mama Rocker! งานนี้หม่ามี๊ขอร็อค

ตอนที่ 6 : 21 Guns

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 76
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    10 ส.ค. 61

      คุณแม่ร่างเล็กนอนแผ่อยู่บนโซฟาให้ลูกนอนคว่ำเกาะอกแม่อยู่ข้างบน เนื่องจากไม่มีเตียงนอน ตั้งแต่เธอเลิกงานแล้วกลับห้องมานอนจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่หลับแต่อย่างใด 

     วงนี้จะไปรอดจริงๆเหรอเนี่ย? สภาพแบบนั้นเนี่ยนะ!? สภาพที่มีคนตั้งใจเล่นกันอยู่สองคน ส่วนที่เหลือทิ้งอาวุธแล้วพากันไปรุงรังตรงนั้นทีตรงนี้ที ขนาดจีซูเจ้าของผับยังควบคุมอะไรไม่ได้เลย

     เด็กหญิงขยับหัวช้าๆเงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นแม่ เธอดูงงๆนิดหน่อยที่ตัวเองไม่ได้อยู่ในห้องทำงานจีซูเหมือนก่อนนอน

     "เรากลับบ้านแล้วเหรอคะ?" ซึงอาถามอย่างสะลึมสะลือ

     "ใช่จ้ะ" เวนดี้ยิ้มน้อยๆพลางประคองลูกสาวให้ลุกขึ้นนั่งดีๆ เด็กน้อยมองไปรอบๆแล้วหันมาขมวดคิ้วใส่แม่

     "ไม่ได้กลับบ้านนี่คะ" ซึงอานึกว่าจะกลับไปยังบ้านเดิมที่เธอเคยอยู่

     "ที่นี่เป็นบ้านเราแล้วลูก"

     "แล้วคุณพ่อไม่อยู่ด้วยเหรอคะ?" คำถามของเด็กน้อยทำให้ซึงวานเงียบไป เธอไม่รู้จะตอบลูกยังไงดี

      "ไปอาบน้ำกันเถอะ เดี๋ยวไปโรงเรียนสายนะ" ซึงวานเลี่ยงไปพูดเรื่องอื่นแล้วดันลูกสาวเข้าห้องน้ำไป

     หลังจากที่อาบน้ำเรียบร้อย ซึงวานก็ปล่อยให้ลูกสาวแต่งตัวด้วยตัวเอง ส่วนผู้เป็นแม่รีบล้างเครื่องสำอางที่หนักหน้าออก เธอไม่กลัวหรอกที่ต้องออกไปข้างนอกโดยที่ไม่แต่งหน้า เพราะปกติก็เลี้ยงลูกหน้าสดอยู่แล้ว

     ทั้งสองแต่งตัวเรียบง่ายออกไปนอกหอตามปกติ แต่เมื่อเดินออกไปได้สักพักก็ได้พบกลุ่มประท้วงหน้าผับ แต่เธอก็ไม่ได้เอะใจอะไรเลยแม้แต่น้อย

     ไม่ได้เอะใจจนกระทั่งแกนนำกลุ่มผู้ปกครองทักขึ้น!

     "คุณแม่น้องซึงอา! มาทำอะไรแถวนี้คะ?" แกนนำประท้วงทักขึ้น

     "อ่ะ! เอ๋! คุณฮวัง!" ซึงวานตกใจทำอะไรไม่ถูก เมื่อได้สติถึงได้รู้ตัวว่าเธอให้พวกกลุ่มประท้วงเห็นตัวไม่ได้

     "คุณออกมาจากหอนั้นด้วยนี่นา เข้าไปทำอะไรเหรอคะ?" คุณฮวังถามต่อ เป็นไปได้ว่าเธอจำหน้าซึงวานตอนที่ออกมาจากผับไม่ได้เพราะเธอแต่งหน้าจัด

     "คะ--คือ มาเยี่ยมเพื่อนน่ะค่ะ แหะๆ" แม่ของซึงอาตกอยู่สถานการณ์สับสนสุดชีวิต

     "ได้ข่าวว่ามีนักร้องใหม่ที่ผับ เพื่อนคุณคงเป็นคนที่อุ้มน้องซึงอาออกมาเมื่อคืนใช่มั้ยคะ? ทำไมถึงปล่อยให้น้องเข้าไปในนั้นได้ล่ะค่ะ สถานที่แบบนั้นน่ะ"

     จริงด้วย แกนนำกลุ่มประท้วงจำเวนดี้ไม่ได้จริงๆ

     "หม่ามี๊ไม่ได้ทำอะไรผิดนะ หม่ามี๊ให้หนูเข้าไปนอนในนั้นตอนหม่ามี๊ทำงาน!" ในขณะที่สถานการณ์กำลังไปได้ด้วยดีเพราะเวนดี้สามารถแถได้ แต่จู่ๆซึงอาก็อยากจะปกป้องคุณแม่ของตัวเองขึ้นมาผิดเวลาสุดๆ!

     "ว้ายตายแล้ว!! เรื่องจริงเหรอคะคุณซนซึงวาน!? หรือว่าคุณคือคนที่มาใหม่ที่เขาว่ากัน!?" กลุ่มประท้วงที่ฟังพวกเธอคุยกันเริ่มทำหน้าแตกตื่นแล้วหันไปซุบซิบกันเอง เวนดี้ก็เริ่มทำตาเบิกโพล่งรีบเอามือหุบปากลูกสาว แต่ไม่ทันแล้ว

     "ขอตัวก่อนนะคะ" ว่าแล้วเวนดี้อุ้มลูกวิ่งหนีไปทางอื่นทันที

     แต่ยิ่งวิ่งหนีก็เหมือนจะยิ่งแย่ เพราะทุกคนต่างเดาพฤติกรรมของเธอออกเนื่องจากซึงวานไม่ได้แก้ตัวแต่อย่างใจ แต่เธอก็ไม่อยากสอนลูกว่าการพูดความจริงเป็นเรื่องผิด ทว่าเธอผิดเองนั่นแหล่ะที่ไม่เตี๊ยมกับลูกไว้ก่อนผลเลยออกมาเป็นแบบนี้

     ก่อนที่ซึงวานจะปล่อยซึงอาเข้าโรงเรียน เธอโน้มลงกระซิบกับเด็กน้อยเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง

     "ซึงอา ถ้ามีคนมาถามว่าหม่ามี๊ทำงานอะไรหรือที่ไหน อย่าบอกเขานะลูก เลี่ยงๆไปบอกว่าไม่รู้ก็ได้"

     "ได้ค่ะหม่ามี๊" เด็กน้อยยิ้มรับอย่างร่าเริงโดยที่ไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป ก่อนที่จะกระโดดปนวิ่งเข้าโรงเรียน

     สงสัยขากลับต้องเดินอ้อมแล้วมั้ง...




     ช่วงบ่ายผ่านไปอย่างรวดเร็ว เนื่องจากตั้งแต่กลับหอมาเธอก็นอนอย่างเดียว ตื่นอีกทีก็ไปรับลูกเลย ทว่ากลับมีบางสิ่งมารบกวนการนอนในชั่วโมงสุดท้ายของเธอจนได้

     ก๊อกๆๆๆๆ... ปังๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!

     เสียงทุบประตูรัวดังขึ้นจนเวนดี้ตกจากโซฟา วิ่งไปเปิดประตูด้วยความตกใจ แต่เมื่อเปิดออกไปกลับตกใจยิ่งกว่า เมื่อมีชายร่างสูงยืนอยู่ตรงหน้า และจงเขม่งมาที่เธอด้วยความโกรธจัด

     "คุณมาทำอะไรที่นี่?"

     "ฉันต่างหากที่ต้องถาม เธอนั่นแหล่ะมาทำอะไรที่นี่!?" เสียงหนาของผู้ชายดังก้องไปทั่วอาคาร ทำเอาซึลกิที่กำลังขนอุปกรณ์มาซ่อมประตูถึงกับหยุดชะงัก

     "ฉันมาทำงาน แล้วคุณเจอฉันได้ยังไง?"

     "คุณฮวังโทรหาฉัน บอกว่าเธอทำงานในผับโสโครกนี่ แล้วยังเอาลูกเข้าไปในผับด้วย รู้ตัวมั้ยว่าเธอทำอะไรอยู่!?" สามีเก่าของเวนดี้เล่าเหตุการณ์ทั้งหมด

     "แล้วจะให้ฉันทำยังไง!? ทิ้งลูกไว้ในหอคนเดียวเหรอ?"

     "แล้วทำไมต้องทำงานที่นี่ล่ะห้ะ รู้ไม่ใช่เหรอว่าแถวมันแหล่งมั่วสุม คิดยังไงเอาเด็กมาอยู่ที่นี่"

     "คุณไล่ฉันออกมาเองนะ มันก็ต้องหาทางอยู่รอดใช่มั้ยล่ะ" เวนดี้เถียงหัวชนฝา

     "ใช่ ฉันไล่เธอออกมา แต่ไม่เคยบอกให้เอาซึงอาไปด้วยนะ..."

     สิ่งที่เขาพูดทำเอาซึงวานพูดไม่ออก ความจริงเธอทิ้งลูกไว้บ้านนั้นก็ได้ แต่เธอกลับเลือกให้ซึงอาออกมาลำบากกับเธอด้วย แต่เธอก็ไม่ไว้ใจให้สามีเก่าดูแลลูกอยู่ดี

     "เอาอย่างงี้นะ" ชายร่างสูงพูดต่อ "ฉันให้เลือก ว่าจะลาออกจากจากงานแล้วกลับไปอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม หรือให้ซึงอากลับไปกับฉันคนเดียว"

     "ไม่ ฉันไม่มีวันกลับไปเป็นทาสคุณอีก" เวนดี้ยืนหยัดหนักแน่น

     "เป็นทาสงั้นเหรอ? ของแบบนั้นมันหน้าที่ผู้หญิงอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง?"

     "แต่การต้องมารองรับอารมณ์คุณมันไม่ใช่หน้าที่ฉัน..."

     เมื่อซึงวานพูดอย่างนั้น จู่ๆเขาก็แสยะยิ้มน่าขนลุกแล้วเอื้อมมือไปปิดประตูและล็อคอย่างแน่นหนา

     "จะทำอะไร" เวนดี้เริ่มหวาดระแวง

     "เรายังเป็นสามีภรรยาอยู่ใช่มั้ย..." เขาเริ่มถอดเสื้อนอกแล้ววางทิ้งไปที่พื้น ก่อนที่จะค่อยๆก้าวเข้าใกล้ซึงวานอย่างช้าๆ สาวร่างเล็กจึงรีบถอยกรูดวิ่งเข้าไปซ่อนห้องน้ำ 

     แต่อนิจจา ประตูพัง...

     "กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด!!!"

     เขาเปิดประตูพรวดเข้าไปแล้วจับสาวร่างเล็กคว่ำหน้าติดกับผนังห้องน้ำ ชายร่างใหญ่เอาแผงอกกดทับและพยายามล็อคแขนทั้งสองด้วยมือข้างเดียว

     "ปล่อย!!" ซึงวานส่งเสียงร้องปนกรีดร้องด้วยความตื่นกลัวจนหัวใจเต้นผิดจังหวะ แต่ไม่มีประโยชน์เมื่อเขาพยายามเอามือที่เหลืออยู่แกะกระดุมเสื้อเวนดี้ออกอย่างรวดเร็ว

     "ได้โปรด... หยุดเถอะ..." เธอเริ่มเปลี่ยนจากการโวยวายเป็นการขอร้องพร้อมกับน้ำตาที่ค่อยๆซึมออกมา

     "งั้นเลือกมาสิ ว่าจะเอาอย่างไหน" เขาหยุดมือและกระซิบข้างหู แต่ในขณะที่เธอกำลังเสียขวัญ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านนอก



     แก๊ก  




     "เห้ย!!!!!" เสียงตะโกนของจอยดังสนั่นห้อง ก่อนที่ฝ่ายชายที่หันหลังอยู่นั้นถูกลากออกไปนอกห้องทันทีราวกับถูกกระชากวิญญาณ ไม่กี่วินาทีสาวหน้าหมีก็วิ่งเข้ามาในห้องน้ำเพื่อให้รู้ว่าซึลวานยังปลอดภัย

      "ไม่เป็นไรใช่มั้ย?" ซึลกิถามเวนดี้ที่ล้มลงไปนั่งกับพื้น

     "..." ซึงวานไม่ตอบอะไรนอกจากสายตาที่ว่างเปล่าและน้ำตาที่ไหลริน สักพักเธอก็สะอื้นแล้วร้องไห้โฮออกมา



     สาวร่างสูงลากสามีเก่าของเวนดี้ออกมาแล้วโยนออกไปนอกหอ ไอรีนที่รออยู่หน้าประตูใหญ่ก็มองหน้าชายคนนั้นด้วยความหงุดหงิด

     "รู้มั้ยว่านี่มันหอหญิง?" ไอรีนถามชายคนนั้น

     "ผมเข้าไปหาเมียผม พวกคุณมายุ่งอะไรล่ะ!"

     "อ้าวเฮ้ย! มีธุระอะไรไม่รู้เวล่ำเวลา รู้มั้ยว่ามันกี่โมงกี่ยามแล้ว!?" ไอรีนตะโกนถาม

     "บ่ายสอง ผมไม่รู้เวลาตรงไหน!?" เขขาถามกลับด้วยความงุนงง

     "ก็นี่มันเวลานอนของฉันยังไงล่ะ ไอ้บ้าเอ้ยยย!!"

     ว่าแล้วไอรีนก็ปิดประตูหอดังปัง แล้วเดินตึงตังจะกลับเข้าห้องตัวเอง เธอก็โผล่หน้าออกมาหาจอยเสียก่อน ไอรีนเกาหัวสักพักนึงแล้วตัดสินใจถามสาวร่างสูง

     "จอย ไปโดนตัวไหนมา ถึงลากผู้ชายตัวเบ่อเร่อออกมาได้"

     "อ๋อๆๆๆๆ แอมเฟตามีน" จอยตอบอย่างคึกคัก

     "พูดภาษาง่ายๆหน่อยสิ" ไอรีนเริ่มหงุดหงิดอีกรอบ รู้งี้กลับไปนอนตั้งแต่แรกดีกว่า

     "พี่ไอรีน พี่ว่าฉันควรเล่าเรื่องนี้ให้เยริฟังมะ?" จอยถามต่อ ก่อนที่ไอรีนเกือบจะปิดประตู

     "ก็รอมันกลับจากโรงเรียนสิ สงสัยได้เพลงใหม่แหง"



..............................

21 Guns - Green Day


     

          
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น

  1. #14 Winterrin (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 05:53
    ให้ฟีลอนิเมะเล็กๆไอรีนมีของไรงี้ แต่รำคาญสามี”เก่า”เวนดี้จริงๆ
    #14
    0
  2. #13 awesomestme (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 09:16

    สงสารซึงวานอ่ะแงงงง สู้ๆนะคะ??’?

    #13
    0
  3. #12 Blind Justice (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 11:35

    นี่จอยหรือฮัค 555 ตอนแรกนึกว่าซึลกิโยน โอ้โหวววว แอมเฟตามีนทำได้ขนาดเน้ 55555555555555555

    #12
    0
  4. #11 missmissCT (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 10:08

    เวนดี้ต้องสู้ๆเด้อค่ะ ฮึบไว้ๆ ส่วนคนแต่งก็สู้ๆนะะะะ//โดเนทกำลังใจ

    #11
    0