ฟิคบีทูบี

ตอนที่ 34 : [Spin off] you are mine - I am yours #พืออิล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 76
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    17 เม.ย. 62

ต้องเตือน เตือนแรงด้วย อย่างแรก มัน #พืออิล อย่างที่สองคำพูดที่ใช้กัน pg-18 นะจ๊ะ และมีฉาก...เราจะกั้น red zone ไว้กันคนไม่โอเค ตัวหนังสือตรงนั้นจะเป็นสีแดง(มันจะร้อนไปไหม...ใครว่ามันร้อนไปก็แจ้งด้วย) เพราะฉากนั้นมันจะแบบอัพเป็นสิบแปดบวก โอเค เริ่ม

.

.

.

.

.

[Spin off] you are mine - I am yours


“มึงงงงงงงงงงงงง พีเนียลลลล”


“โอ้ย อะไร”


เขากรอกตาหนึ่งรอบถ้วนก่อนจะกระแทกเสียงถามคนที่โวยวายอยู่ด้านนอก แต่พอมันไม่หยุดโวยวายเขาเลยต้องลุกออกจากงานที่ทำอยู่แล้วเดินไปหามัน ลมแทบจะจับตอนที่เห็นอีกฝ่ายกำลังรื้อกองผ้าที่เขาอุส่าห์พับไว้เตรียมเอาเข้าตู้กระจัดกระจายเต็มพื้น


“มึงทำอาร๊ายยยยย หยู๊ดดดดดดดดดดดด”


เขาแทบโผไปหากองผ้า ใช้ตัวกันมันจากปีศาจร้ายที่กำลังรื้อกองผ้าอยู่ อิลฮุนพอเห็นเขาปรากฎตัวก็เริ่มเท้าสะเอวโวยวายเขาทันที


“กูต้องไปหาลูกค้า แต่กูหาเสื้อกูไม่เจอ มึงเอาไปซ้อนไว้ที่ไหน!!!”


“กูจะซ้อนทำไม มึงจะเอาเสื้อตัวไหนก็เดินไปถามกูก่อน อย่าทำร้ายกูโดยการรื้อกองผ้ากูแบบนี้”


“อ๋ออออ นี่มึงปกป้องกองผ้าแล้วเหรอ เดี๋ยวนี้เป็นแบบนี้ใช่ไหม! ไม่เห็นหัวกูแล้วใช่ไหม!”


แล้วทำไมอยู่ๆบทสนทนามันถึงกลายเป็นคล้ายผัวเมียทะเลาะกันเรื่องแฟนเก่าไปได้วะ ก่อนที่มันจะเลยเถิดแล้วกลายเป็นเถียงกันเรื่องไม่เป็นเรื่อง เขาเลยหายใจเข้าออกผ่อนคลาย ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นลงกว่าเดิมสามเบอร์


“อิลฮุนอ่า อยากได้เสื้อตัวไหนบอกเรา เดี๋ยวเราหาให้ นะ”


“เราเหี้ยไร แดกยาผิดเหรอ”


“โอ้ยไอ้สัส!!! อย่าลีลาแล้วบอกกูมาว่าจะเอาเสื้อตัวไหน จะเอากะหรี่ขนาดไหนก็บอกกูมา เร็ว!!!”เขาเหลือทนเลยตะโกนใส่หน้ามันจนมันสะดุ้งถอยไปสามก้าว


“งู่วววว อย่าเพิ่งโมโห เราอยากได้สีดำซีทรูน่ะ ตัวที่มันเป็นเสื้อกล้ามอ่ะ หาให้เราหน่อย”


อีกฝ่ายตอบเสียงสองใส่เขาก่อนจะยืนเจี๋ยมเจี้ยมกระพริบตาปริบๆรอเขาค้นให้ เขากรอกตาส่ายหัวใส่มันก่อนจะหาให้ ก็ไม่เข้าใจว่ามันค้นกระจัดกระจายขนาดนี้ทำไมยังไม่เจอของที่มันหา เขาแค่ยกผ้าออกไปไม่กี่ตัวก็เจอตัวที่มันหาแล้ว เขายื่นลวกๆไปให้มัน อินฮุลยิ้มหวานให้เขาก่อนจะรับของจากเขาด้วยท่าทางสุภาพ แต่เขาก็ดึงกลับมาก่อน


“ถอดก่อนเอา พูดตามกู ถอด.ก่อน.เอา”


“ถ้ากูจะเอาในห้องน้ำสาธารณะ กูก็ต้องถอดเหรอ”


“มึงจะเอาในห้องน้ำหรือในตรอกหรือกลางถนน มึงก็ต้องถอด! กูเป็นคนซักมึงไม่ซักมึงไม่รู้หรอกสัส พูด! ตาม! กู! ‘ถอดก่อนเอา’ พูด!!!”


“ถอดก่อนเอา...”มันพูดเสียงเบา


“ดังอีก!!!”


“ถอดก่อนเอา!!!”


“เออ!!! ไป! ไปได้!”


เขาอนุญาตให้มันเลิกระเบียบพักแล้วปล่อยมันไปแต่งตัว เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะจำใจนั่งลงเอาผ้าที่กระจัดกระจายมานั่งพับใหม่ เฮ้อออออ เหนื่อย...การอยู่กับมันเป็นอะไรที่เหนื่อยมากๆ และเขาก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาไม่แยกกับมันอยู่สักที อ่อ...ไม่สิ เขาเคยแล้ว แต่มันก็กลับมาแบบหน้าด้านๆเลย คือที่จริงคนที่แยกไปคนแรกคือมันเพราะได้แฟน แต่ไม่กี่อาทิตย์หลังจากนั้น แม่งก็กลับมา บอกเลิกแล้ว ครั้งแรกไม่เท่าไหร่ แต่พอเริ่มเป็นแบบนี้แบบสามารถนับเป็นครั้งได้ในแต่ละเดือน เขาก็ทนไม่ไหวแล้วบอกมันว่า


‘ถ้ามีผัว ไม่ต้องย้ายออก กูขี้เกียจหน้าด้านไปหาผัวเก่ามึงแต่ละคนเพื่อไปเอาของมึงกลับ’


แล้วมันก็ตกลง และก็เป็นแบบนี้แหละ เขากับมันเลยยังไม่แยกไปไหนแถมหลังๆนี้อิลฮุนไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตนสักที มีแต่นอนไปเรื่อย ว่าแต่วันนี้มันไปหาลูกค้า ลูกค้าไหนวะ ทำไมต้องแต่งแบบนี้


“อิลฮุน ลูกค้ามึงนี่ลูกค้าไหน”


“ก็งานเพลงประกอบโฆษณาไง ที่ให้มึงช่วยอ่ะ”


“อ๋อ”


“อะไร ถึงกูแต่งงี้กูก็ไม่ได้หมายความว่ากูจะไปขายนะเว้ย งานกูดีไม่จำเป็นต้องเอาตัวแลกหรอก”


“เหรอ”


“แต่พอดีลูกค้างานดีว่ะ ถ้ากูได้ก็รับโทรศัพท์กูด้วยนะ บาย”


“.........”


มันว่าแค่นั้นก่อนเดินออกไปเลยทิ้งให้เขาที่ยังไม่ทันให้เขาได้ตอบปฎิเสธมองตาหลังไปตาปริบๆ โอ้ยยยย เป็นพีเนียลต้องยากตลอดอ่ะ

.

.

.

.

.

[[พีเนียลลลลล กูอยู่ผับzzz มารับกูหน่อยยยยย]]


ขณะนี้เวลาตีสี่สี่สิบห้า เขาสะลึมสะลือตื่นมารับโทรศัทพ์ บอกเลยว่าคาดไว้แล้วว่าต้องโดนโทรมาเวลานี้เลยไม่ค่อยหัวเสียสักเท่าไหร่ แต่ที่แปลกใจคือมันเร็วกว่าที่เขาคิด อันนี้แปลว่าไม่ได้กิน


“เอาเสื้อเปลี่ยนไหม”


[[ไม่ต้อง กูไม่ได้แดก พูดแล้วรมณ์เสียว่ะ]]


นั่นไง เขาหัวเราะเยาะมันไปครั้งนึงก่อนบอกมันให้รออยู่ตรงนั้นแหละ เขาหยิบเอาเสื้อมาใส่ลวกๆก่อนจะหยิบกุญแจรถไปรับอิลฮุนที่ผับที่มันว่า ใช้เวลาไม่นานเขาก็ถึงที่นัด เขาจอดรถได้ก็วอมร่างกาย เผื่อต้องถึงขนาดอุ้มมันขึ้นหลังหรือต้องไปปะทะใคร... เขาเดินตรงไปที่ร้านและตรงไปที่บาร์ มันยืนอยู่กับผู้ชายที่กำลังนวนเนียมันแต่มันก็เอาแต่กดโทรศัพท์ มันไม่ได้สนใจและพยามจะเอาตัวออกมา เขารีบเร่งฝีเท้า ไม่ใช่อะไร กลัวมันของขึ้นแล้วไปต่อยตี แทนที่แม่งจะได้กลับบ้านต้องไปขึ้นโรงพักก่อน เสียเวลาอีก


“อิลฮุน!”


พอมันได้ยินเสียงเขามันก็หันมาแล้วผลักไอ้คนที่นัวอยู่ก่อนเดินมาทางเขา แต่ไอ้หมอนั่นยังคงไม่ปล่อย เขากรอกตาก่อนจะเดินไปดึงแขนหมอนั่นออกแล้วดึงอิลฮุนมา โอบไหล่มันให้มาอยู่กับเขา


“โทษครับ แต่นี้เมียผม กรุณาอย่ายุ่งครับ”


เขาบอกด้วยคำพูดสุภาพและยิ้มที่คิดว่าเป็นมิตรที่สุดให้หมอนั่นไป ส่วนอิลฮุนก็ไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่ยักคิ้วให้แล้วกดโทรศัทพ์ต่อ หมอนั่นทำหน้างงแต่ก็ปล่อยเราไป พอออกมาได้มันก็เริ่มคุยกับเขา วันนี้ดูมันไม่เมาเหมือนทุกที สงสัยอดจนไม่มีรมณ์เมา


“กูพัฒนาเป็นเมียมึงเมื่อไหร่”


“ตั้งแต่มึงเรียกกูผัวปลอม อีกอย่าง คำว่าเมียเนี่ย มันอิมแพคกว่าเว้ย มันจะปล่อยมึงเร็วขึ้น กูวิจัยมา”


“ฮ่าๆๆๆๆๆ ไอ้สัสถึงกับวิจัย”


“กลับเลยหรือหาไรแดก”


“ผู้ก็ไม่ได้แดก อย่างน้อยก็ให้กูอิ่มท้องที”


แล้วเขาก็พาไปร้านป้าจุงทีกินข้าวประจำหลังไปรับมันมาจากผับ ปกติจะได้กินข้าวแต่นี้ยังไม่หกโมงเช้าไม่รู้ว่าป้าแกเปิดหรือยัง และพอถึงที่ก็รู้สึกโชคดีว่าป้าแกเปิดแล้ว พอป้าแกเห็นก็ทักทายเลยทันที


“เอ้ย ยังเปิดไม่เสร็จเลย”


“ก็เอาให้เสร็จสิป้า จะได้กิน”


ถึงตะโกนบอกไปอย่างงั้นแต่มันก็เดินไปช่วยป้ายกโน่นนี้ เขาก็ไปช่วยยกเหมือนกันโดยไม่ลืมที่จะทักทายป้า พอทำอะไรเสร็จป้าก็เริ่มทำของที่พวกเขาชอบสั่ง แล้วเรากินกัน


“มึงไม่เมา? เซ็งอดผู้?”


“เซ็งผู้ที่เจอ เป็นผู้ของผัวเก่าอีกที”


เขาหัวเราะลั่นพลางหลบน้ำแข็งที่ปามา หน้ามันเซ็งจนอยากจะเห็นใจมันแต่ความสะใจมันมีมากกว่า มันกรอกตาก่อนจิ้มต๊อกเข้าปากไป


“ยิ่งเวลาผ่านไปโลกมันจะยิ่งกลมเรื่อยๆละ เริ่มจะแบบ วนมาเจอกันเอง เดี๋ยวนี้แม่งก็ต้องมานั่งดูว่าตอนนี้ผู้ใครเดี๋ยวแม่งทับไลน์นอนอีก อยากได้ก็ต้องรอ เซ็งชิบหายย ช่วงนี้เลยแม่ง ไม่ได้สักคน”


“เบื่อก็ซองแจสิ”


เขาว่าไปแบบนั้นเพราะมันเป็นเรื่องปกติที่มันจะเรียกกัน แต่อิลฮุนก็ส่ายหัวเซ็งๆ ก่อนกระดกน้ำไปหนึ่งอึก


“ไม่ใช่ว่ากูไม่โทร กูโทร แต่รู้แมะว่ามันว่าไง มันว่า ‘กูอยากหยุดสักพัก’ หยุดสักพัก!? สักพักห่าอะไรล่ะ ตั้งแต่ที่นอนกับกูครั้งแล้วแม่งก็ไม่เห็นมีข่าวคาวความมั่วของมันเลย ตอนนี้ลือกันชิบหายว่ามันแม่งเจอตัวจริง”


“คงไม่ลือแล้วมึงเรื่องตัวจริง”


“กูเลยสงสัยเนี่ยว่าการเจอตัวจริงมันทำให้คนขี้มั่วหยุดได้แบบนี้เลยเหรอวะ แบบหยุดดื้อๆเลยอ่ะไอ้เหี้ย มันไม่ได้ว่าอยู่ในสันดานเหรอวะ เลิกง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ”


“มันก็อาจจะเป็นสันดานที่ถ้าเจอตัวจริงแล้วหายก็ได้”


“เหรอวะ”


“ก็ใครจะรู้อ่ะ สักวันถ้ามึงเจอ มึงอาจจะหายขี้มั่วก็ได้”


“เหอะๆ”


มันหัวเราะแค่นั้น หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้พูดเรื่องนี้ตลอดการกินของเรา เขาถึงบ้านตอนเจ็ดโมงกว่าตัวเขาต้องไปข้างนอกต่อส่วนอิลฮุลก็เข้าห้องแล้วก็หลับไป


+++++++++++++++++++++++++


ไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองหรือเปล่า ไม่สิ เขาไม่ได้คิดไปเอง เขาว่าอิลฮุนเปลี่ยนไป อย่างแรกเลย มันไม่เที่ยว ตัดสินได้จากการที่มันอยู่แต่ในคอนโด และเขามั่นใจว่ามันไม่ได้ออกไปไหนตอนเขาไม่อยู่เพราะเสื้อผ้าในตะกร้ามันมีแต่ชุดอยู่บ้าน และเขาก็ได้รับโทรศัพท์เหมือนเดิม แต่เป็นโทรศัพท์สั่งข้าวไม่ใช่ไปรับที่โรงแรมหรือบ้านผู้ชาย เป็นแบบนี้มาเป็นอาทิตย์สองอาทิตย์แล้ว แรกๆเขาก็ว่าดี ตอนนี้เริ่มประสาทแดก ทนที่อยู่ๆมันก็เปลี่ยนไปไม่ได้ และวันนี้เขาคิดว่าต้องคุย พอเขาซื้อข้าวเย็น เข้าห้อง แกะกล่องเสร็จก็เรียกมันออกมา อิลฮุนในสภาพอยู่บ้าน หัวยุ่งๆและตาโหลๆเดินออกมาจากห้อง มันนั่งได้มันก็แดกและเขาก็เริ่มคุยทันที


“เราต้องคุยกัน”


“เรื่อง?”


“มึง”


“กู?”


“เออมึง”


“เรื่อง?”


“......”


เขาถึงกับต้องพักมาหายใจเข้าหายใจออกแปบนึง สนทนานี้ยังอีกนาน เขาต้องใจร่มๆ ต้องไม่หัวร้อนก่อน ไม่งั้นไม่ได้เรื่องแน่


“เรื่องมึง ที่เป็นห่าอะไร”


“กูเป็นอะไร”


“อาการเดียวกับซองแจแต่แย่กว่า ตรงที่มึงไม่มีตัวจริง”


มันหยุดเคี้ยวทันที กลืนที่อยู่ในปากลงท้องแล้วถอนหายใจยาวใส่เขา


“ตกลงเป็นไร”


“เฮ้อ...คือกูอ่ะแบบ...ตั้งแต่ตอนที่คุยกับมึงอาทิตย์แล้ว กูก็คิดเว้ย ถ้าเจอตัวจริงแล้วจะเลิกมั่ว แล้วถ้ากูเลิกมั่วกูจะเจอตัวจริงเปล่า”


“ห๊ะ...ตรรกะไรของมึงเนี่ย ถ้ามึงไม่ออกไปหา แล้วมึงจะเจอไหม”


“นั่นแหละมึง กูก็มารู้ตัวอีกทีหลังรับงานมาราธอนและกลายเป็นว่ากูก็ไม่ได้ออกไปไหนเพราะงานท่วมหัว โคตรเหี้ย อยากสัส”


มันว่าก่อนลูบหน้าลูบตา เอาตรงๆหน้ามันเหมือนคนขาดของ สำหรับคนหักดิบแบบมัน คงเป็นเรื่องที่ทรมานน่าดู แต่เขาก็ไม่แน่ใจว่าเป็นเรื่องที่ควรเห็นใจไหม แต่ถ้าในฐานะเพื่อนเขาก็คงต้องเป็นเพื่อนที่ดีเห็นใจมันหน่อย


“กูไม่เคยอดนานขนาดนี้ ช่วยตัวเองยังไม่ทำเลย แล้วกูต้องมานั่งทำงานที่กูรับมาแบบโง่ๆ”


“ทำไมมึงรับมาขนาดนั้นวะ”


“เป็นประกันว่ากูจะไม่ออกไปด้านนอก แล้วกูก็ไม่ได้ออกไปจริงๆ! ขนาดแม่งจากออกไปซื้อข้าวมาแดกกูยังทำไม่ได้เลย~”


มันว่าเสียงโหยหวนก่อนกระดกน้ำลงอึกใหญ่แล้วเอนพิงพนักพิงอย่างแรง มันทำตาลอยใส่เขาจนเหมือนวิญญาณไม่อยู่กับร่าง ไม่คิดว่าเขาจะพูดแบบนี้ แต่…


“ออกไหม อย่างน้อยก็ไปซื้อกิน กูจ่ายให้ก็ได้ กูเห็นมึงแล้วโคตรสมเพชเลยว่ะ”


“ไม่มีเวลา ถ้าจะเอาต้องเอาที่นี่แหละ เอาเสร็จแล้วลุกมาทำงานต่อ”


“กูยกให้เลย เดี๋ยวกูออกไปข้างนอก”


“สัสไม่ต้อง กูก็ไม่เหี้ยขนาดว่าจะเอาแล้วไปเดือดร้อนเพื่อนไหม ยกเว้นเพื่อนนั้นแหละจะเอากับกู อันนั้นไม่มีใครเดือดร้อน...”


เขาหัวเราะหึๆใส่มัรอมันหัวเราะตอบแต่กลายเป็นว่ามันเงียบไป เขาเลยเงยหน้ามองมันดีๆ กลายเป็นว่ามองหน้าเขานิ่ง แล้วอยู่ๆมันก็เบิกตากว้างใส่เขาแล้วตบโต๊ะอย่างแรง


“เหี้ย!!! ทำไมกูคิดไม่ได้”


“อะไร!?”


“เพื่อนเอากูไง! มึงไงพีเนียล! ถ้ามึงเอากู กูก็จะหายอยาก แถมไม่ต้องให้มึงออกไป เพราะมึงจะเป็นคนเอากู ไอ้เหี้ย จีเนียส!!!”


มันว่าเองสรุปเองจนเขาเกือบจะคล้อยตาม แต่ติดที่ว่ามันไม่ใช่ ต้องไม่สติขนาดไหนเนี่ยถึงคิดได้ เขาแย้งเลยทันที


“แม่มึงสิอิลฮุน มึงต้องตั้งสตินะ มึงต้องไม่ให้ความอยากครอบงำมึง มึงจะมาอยู่ๆให้กูเอามึงไม่ได้”


“ทำไมจะไม่ได้วะ เอาก็คือเอา”


“แต่มึงจะเอากับเพื่อนมึงไม่ได้”


“ทำไมจะไม่ได้ กูยังเอากับซองแจได้เลย”


“ไม่เหมือนกันอิลฮุ๊นนนนน แล้วเดี๋ยวๆๆๆๆๆ มึงจะทำอะไร๊”


เขาร้องเสียงหลงทันทีที่อยู่ๆมันก็ลุกมาจากเก้าอี้แล้วคุกเข่าลงตรงหว่างขาเขา แถมยังเอามือมาปลดเข็มขัดเขา เขาพยายามยื้อไว้ พยามคุยด้วยเหตุผล แต่รู้สึกว่าความอยากของมันทำให้มันหน้ามืดตามัว จนไม่สนแล้วว่าอะไรได้หรือไม่ได้


“อิลฮุน กูขอล่ะ มึงต้องใจเย็นๆ”


“มึง...มึงอยากช่วยเพื่อนมึงไหม นี่แหละทางออกที่ดีที่สุด”


“มันมีอีกหลายทางโว้ย”


“ตอนนี้ทางนี้คือเร็วที่สุด”


“อิลฮุน--”


เขากำลังจะเรียกสติมันอีกครั้งแต่อยู่ๆมันก็ตบลงบนขาสองข้างของเขา เฉียดจุดสำคัญไปนิดเดียวจนเขาใจหายวาบ


“พีเนียล! มึงฟังกู ถ้ากูไม่ทำตอนนี้ กูอาจจะเป็นบ้า แล้วสุดท้ายกูก็อยากจะไปขายตัว มึงอยากให้กูทำแบบนั้นเหรอ”


“มันก็ไม่ขนาดนั้นไหมมึง”


“มันขนาดนั้นแหละ!! เอาล่ะ...ถ้ามึงไม่ให้กูทำตอนนี้ กูจะไปขายตัว กูจะโดนเอาเหมือนหมา แล้วนอนตายอยู่กลางตรอก มึงอยากให้เป็นอย่างนั้นเหรอ”


“เหี้ยยยยยย มันจะน่ากลัวไปแล้ว มึงต้องใจเย็นๆ กูขอออออ”


“โอ้ยยยย พีเนียลกูขอล่ะ กูไม่ไหวแล้ว”


มันร้องเสียงครวญครางพลางชี้ให้เขาดูที่เป้ากางเกงของมันที่กำลังตุงขึ้นมา เขาล่ะอยากจะโทษอดัมกับอีฟที่ทำให้เกิดบาป ยิ่งไอ้บาปตัณหาเนี่ย ตัวดีเลยสำหรับเขาตอนนี้ เขาไม่รู้จะพูดอะไร มันรุนแรงมันสาหัส เขารับไม่ได้ เขากำลังจะอ้าบอกมันอีกว่าไม่ได้ แต่สายตาที่มันมองเขามา ทั้งอยากจนทรมาน ทั้งอ้อนวอนจนแทบจะกราบกราน ทำให้สิ่งที่เขาจะบอกมันถูกกลืนกลับเข้าไปเหมือนเดิม


ชีวิตเขามันเหี้ยอะไรเนี่ย….

.

.

.

.

.

-------------------------------------WARNING RED ZONE--------------------------------------


“อิลฮุน...มึง...”


เขากลืนน้ำลายลงอึกใหญ่ พยามเรียกอีกฝ่าย แต่เสียงที่ออกมาแม่งก็บังคับลำบากเหลือเกิน ตาสีน้ำตาลชอนมองเขาขณะที่ของๆเขายังคาอยู่ในปากมัน สายตาที่เต็มไปด้วยตัณหาทำเอาเขาพูดไม่ออก เขารู้อยู่แล้วว่ามันเป็น...แบบนี้ แต่เขาไม่ใช่คนที่นอนกับมันสักหน่อย เขาไม่เคยเห็นตอนมันมีอะไรกับคนอื่น และตอนนี้เขาก็เพิ่งรู้ว่ามัน...ขนาดไหน อิลฮุนหลับตาก่อนจะกลืนมันลงไปทั้งหมด แล้วค้างไว้ เขารู้สึกว่ามันไปชนหลังคอของอีกฝ่าย ความร้อนและแรงรัดกับของเขาทำเอาเขาแทบเป็นบ้า พอมันคายออกมา น้ำใสๆไหลตามปากและคอมัน มือเรียวจับของเขาแล้วรูดขึ้นรูดลงขณะที่มันพักหายใจ


“อ้าาาาา ไอ้เหี้ย โคตรดี”


มันทำเสียงเหมือนได้กินเบียร์เย็นๆหลังวันทำงานที่หนักหน่วง แต่มันไม่ใช่ไง ไอ้ที่มึงเอาลงคอไปเมื่อกี้มันไม่ใช่ ตอนนี้เขาไม่รู้จะพูดอะไร ประกายที่ตาเหมือนเจอของถูกใจยิ่งทำเขาไม่รู้จะพูดอะไรยิ่งกว่าเดิม ทำไมเพื่อนเขามันถึงได้…


“ทำไมมึงถึงได้ทำตัว...”


“ร่าน?”


มันตอบแบบไม่ใช่ใจอะไรทั้งนั้น เขาไม่อยากจะยอมรับแต่ก็พยักหน้าตอบมันไป เริ่มเข้าใจว่าไอ้พวกที่มันเสพติดเซ็กส์น่ะ มันเป็นยังไง


“มึงนี่มันฝรั่งจริงๆเลย”


มันว่าพลางเลียของเขาตั้งแต่โคนขึ้นมาที่ปลาย ดูดเบาๆแล้วกดมันลงคอไปอีกครั้ง โอยๆๆๆๆ ไม่ไหวๆ รับไม่ได้ เขาจับหน้าของมันให้คายของเขาออกมา สายตามันไม่พอใจมากๆ แต่เขาก็ไม่อยากให้เขาไปเสร็จในปากเหมือนกัน


“ใช้มือเหอะ”


“กูอยากให้มันแตกในปากกู”


“โนว อิลฮุน โนวๆ”


เขาเริ่มพูดภาษาแม่ออกมาเพราะสติเริ่มเตลิด แถมยังต้องมาแบ่งสติเอาไว้ห้ามอิลฮุนทำอะไรห่ามๆอีก แต่สักพักมันก็สะบัดมือเขาออกก่อนลุกขึ้นยืนแล้วมาคร่อมบนตักเขาแทบจะทันที อะไรอีกมึง อะไรอี๊กกกกกกก


“ไม่แตกในปากกู ก็ไปแตกในตัวกูซะ”


เขาอ้าปากค้างทันที โอ้มายก๊อด นี้มันบทให้หนังโป๊ที่เขาดูเป็นบางครั้ง ไม่ดิ...บทหนังโป๊มันยังไม่รุนแรงเท่านี้เลย ตอนอยู่ในหนังมันก็บันเทิงดีแต่พอเอามาพูดจริงๆแล้วแม่ง รับไม่ได้ มันมากไป ทำไมเพื่อนกูเป็นคนแบบนี้ อินฮุนใช้มือข้างหนึ่งอ้อมไปด้านหลังมันแล้วก็ครางเบาๆออกมา เขาได้แต่ตาค้างไม่รู้จะต้องทำอะไรหรือพูดอะไร ภาพตรงหน้าถึงจะเกินรับ แต่ก็ต้องยอมรับว่าเพื่อนเขาตอนนี้ มันฮ๊อทมากๆ อิลฮุนยกยิ้มมุมปากก่อนก้มลงมาหาเขาใกล้ขึ้น


“จูบกู”


“ไม่”


“จูบกู!!!”


ว่าแล้วมันก็ใช้มืออีกข้างที่ว่างบีบหน้าเขาแล้วก้มจูบทันที ไม่ต้องพิธีรีตอง ลิ้นร้อนแทรกเข้ามาแทบจะทันทีที่ปากประกบกัน เขาได้แต่ร้องไห้ในใจแล้วจูบตอบมัน จูบของคนตรงหน้าตอนนี้มันดูกระหายมากๆ นี่มึงอดอยากปากแห้งขนาดนั้นเลยเหรอวะ แล้วมันก็ถอนออกแทบจะทันทีที่มันพอใจ แถมยังครางเสียงหวามอีก


“กูไม่ไหวละ มึงนั่งนิ่งๆนะ”


“มึงจะทำอะไร๊--”


พูดยังไม่ทันจะจบประโยคเขาก็รู้สึกถึงความร้อนและแรงรัดจากในร่างของอีกฝ่าย เขาหลับตารับความรู้สึกใหม่ อดไม่ได้ที่จะครางเสียงต่ำระบายความหวาม อิลฮุนไม่ต้องพูดถึงเลย พอมันนั่งลงมาจนเขารู้สึกว่าเขาอยู่ในตัวอีกฝ่ายทั้งหมด มันก็ร้องเสียงหลงและพูดเหมือนคนได้ของที่ขาดมานาน มันเริ่มขยับทันทีทำเขาถึงกับหายใจติดขัด


“ใช่...อ่า...ดีสุดๆ”


“เชี่ย...อิลฮุน...”


“อยู่เฉยๆ แล้วมันจะดีเอง”


มันว่าก่อนจะขยับเร็วขึ้น ทั้งเสียงหอบครางและลมหายใจร้อนที่รดคอเขา เขาก็ผู้ชายคนหนึ่งที่เจออะไรแบบนี้ก็คุมสัญชาตญาณดิบไม่ค่อยอยู่เหมือนกัน เขาเริ่มสัมผัสอีกฝ่าย ไล่มือสองข้างจากต้นขาขยับไปขยำอยู่ที่สะโพก อิลฮุนครางข้างหูเขาอย่างชอบใจ กระซิบบอกเขาอย่างเย้ายวน


“เอาอีก...เอาแรงๆ”


โว้ยยยยย เขาร้องในใจก่อนจะยอมปล่อยความรู้สึกผิดสุดท้ายแล้วหันมายอมรับความจริง เขายกสะโพกอีกฝ่ายแล้วลุกขึ้น มันเกี่ยวขาเกาะกับเอวเขาทันที เขาเดินไปที่โซฟาโดยมีอิลฮุนคลอเคลียอยู่ที่หูไม่ห่าง พอถึงที่เขาก็ทิ้งมันกับโซฟา แล้วจัดการกระแทกใส่มันจนสุดทันที ร่างด้านใต้เขาบิดเกร็งร้องครางออกมาอย่างช่วยไม่ได้ แต่เขาก็เห็นแววตาหยาดเยิ้มของมัน ดูก็รู้ว่ามันชอบขนาดไหน มือมันเลื้อยขึ้นมาตามแขน ไปที่หลังแล้วจิกเล็บลงกับเนื้อเขา เขารู้สึกเจ็บเลยปัดมือมันลงมา ก่อนจะรวบข้อมือแล้วดึงไว้ให้ตัวมันเข้ามาหาเขาลึกขึ้น อิลฮุนแอ่นตัวรับความรู้สึก เสียงครางสุขสมของมันก้องไปทั่วห้อง ไม่นานมันก็เสร็จโดยที่เขาไม่ได้สัมผัสมันโดยตรงเลยแม้แต่น้อย ร่างด้านใต้สั่นน้อยๆ ตามันเลื่อนลอยตอนที่เสร็จ เขารอมันลงมาจากอารมณ์เมื่อกี้เล็กน้อยก่อนจะจับมันพลิก กดมันลงกับโซฟา ดึงเแขนมันให้พาดอยู่กับหลัง ก่อนจะแทกซ้ำเข้าไปอีก


“พีเนียล~”


“อย่าเรียกชื่อกู”


เขาว่าก่อนเอาคว้าเอาผ้าแถวนั้นมาอุดปากมัน ขนาดว่าเป็นเสียงในลำคอ เขายังรู้เลยว่ามันชอบขนาดไหน เขาไล่มือสัมผัสมันและก็รับรู้ว่ามันมีอารมณ์ขึ้นมาอีกแล้ว เขาดึงแขนมันขึ้นมาให้มันลุกขึ้นมาอยู่ในท่าชันเข่า จับแขนสองข้างของมันไว้ด้านหลัง อิลฮุนเชิดหน้าขึ้นตอนกระแทกเข้าไปแรงจนสุด ทำแบบนั้นซ้ำๆจนเขาทนไม่ไหว ลืมทุกสิ่งทุกอย่าง เขาเสร็จในร่างของอีกฝ่ายและอิลฮุนก็เสร็จอีกครั้งเช่นกัน เขาหอบหายใจก่อนทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา โดยมีอิลฮุนล้มลงมาทับเขาอีกที เขาเอื้อมมือไปเอาผ้าที่อยู่ในปากมันออก พอมันพูดเท่านั้นแหละ เขาอยากจะเอายัดกลับเข้าไปใส่เหมือนเดิม


“ดี...ดีเหี้ยๆ เพิ่งรู้ว่ามึงแม่งโคตรเถื่อน”


“ไอ้สัส เงียบไปเลย”


มันหัวเราะคิกคักก่อนจะยกตัวเองออก น้ำสีขาวขุ่นไหลออกมาไปตามขาของมัน เขาแทบจะพุ่งไปหาทิชชู่ก่อนที่มันจะหยดลงบนโซฟา


“ไม่ทันละมั้งมึง”


เขาขมวดคิ้วก่อนจะหันไปตามที่มันชี้ ลมแทบจะจับตอนที่เห็นรอยเปื้อนเป็นทางตรงโซฟาฝั่งข้างเขา มันหัวเราะอีกครั้งก่อนจะเปลี่ยนท่ามาเป็นนั่งคร่อมเขาเหมือนเดิม เขาจะดันมันออกแต่มันก็ดันให้เขาติดกับโซฟาก่อนจะก้มลงมาคลอเคลียกับเขาอีก


“ขออีกได้ป่ะ”


“พอๆ ไอ้เหี้ย กูเหนื่อย”


“งั้นมึงนอนนิ่งๆ เดี๋ยวกูขย่มเอง”


“ไม่เอา พอแล้ว อิลฮุน--”


ดูท่ามันจะไม่ฟังอะไรเขาอีกแล้ว มันประกบปากเข้ามาจูบกับเขา ไล่ลิ้นไปตามริมฝีปากอ้อนวอนให้เขาจูบตอบและเขาก็ดันยอมซะงั้น จูบมันไม่ได้หื่นกระหายอย่างทีแรก แต่เหมือนกับออดอ้อนเขาเสียมากกว่า พอมันถอนออกมาก่อนจะพูดสองเสียงใส่เขา


“นะมึงนะ ขออีกสักครั้งแล้วจะตั้งใจทำงาน”


“....แน่นะ?”


“แน่...”


เขามองตาชั่งใจอยู่นาน แต่ก็ตัดสินใจโน้มไปจูบอีกฝ่ายอีกครั้งหนึ่ง เสียงหัวเราะคิกคักดังผ่านเข้าหูตลอดตอนเขาอุ้มเจ้าตัวไปยังห้องนอนมัน หลังสัมผัสเตียงไม่เท่าไหร่เขาก็ไล่สัมผัสอีกฝ่ายทั้งตัวจากขา หน้าท้อง ยอดอก ซอกคอ และมาหยุดอยู่ที่ปาก จูบซ้ำๆจนเขาพอใจแล้วจึงละออกมามองคนที่อยู่ใต้ร่าง สายตามันมองเขาเหมือนมีอะไร


“พีเนียลอ่า”


มันเรียกเขาพลางโน้มคอให้ก้มลงไปใกล้ ริมฝีปากร้อนคลอเคลียกับใบหูของเขา เสียงแหบพร่านั่นช่างยั่วยวนแต่เทียบไม่ได้กับประโยคที่มันเอ่ยกับเขา


“Break...me...”


เขาเงียบไปก่อนยันตัวมองสายตาซุกซนและเย้ายวนนั้น และมันทำให้ด้ายเส้นสุดท้ายของเขาขาด เขายกยิ้มก่อนจะจับมือของอีกฝ่ายให้พาดเหนือหัวแล้วเอาเข็มขัดรัดมัน ร่างด้านใต้ส่งเสียงตกใจเล็กน้อยก่อนจะร้องไม่เป็นภาษาตอนที่เขาใช้นิ้วสอดเข้าไปในร่างอีกฝ่าย


แวบนึงที่เขาเห็นแววตาคิดผิดจากมัน แต่ก็นะ...ไม่ทันแล้ว…


“You have no idea...what you’re asking for...

.

.

.

.

-------------------------------------WARNING RED ZONE--------------------------------------


+++++++++++++++++++++++++++++


“กูก็ไม่ได้อยากจะเสือกมากอ่ะนะ แต่กูทนรับโทรศัทพ์จากสองแฝดไม่ไหวแล้ว”


“อ่าว สองแฝดเกี่ยวอะไรวะ”


“เกี่ยว เพราะมันโทรมาหากูเรื่องมึง เรื่องที่มึง ‘เลิกมั่ว’ มันจริงหรือเปล่า”


คำถามเหมือนจะเดจาวู ที่จริงมันก็เดจาวูนั่นแหละ ผิดแต่คนที่ถามไม่ใช่คนข้างตัวเขาแล้ว แต่เป็นเพื่อนขึ้มั่วที่หลังๆมาเริ่มจะใช้ว่า ‘เคยมั่ว’ แทนไปแล้ว เขามองซองแจที่กอดอกถามคนข้างตัวที่ไม่ได้ยินดียินร้ายอะไร แถมยังตอบกลับแค่ยักไหล่ด้วยท่าทางน่าเตะเป็นที่สุด


“ข่าวลือก็คือข่าวลือ”


“แปลว่าไม่จริง”


“ไม่เชิง...กูแค่หยุดชั่วคราว”


“ทำไม”


“พอดีกูเจอของดีใกล้ตัว”


คำตอบมันยังทำให้ซองแจหรี่ตาหนักกว่าเดิม เขาส่ายหัวให้กับคำตอบก่อนจะกระดกไอ้น้ำใสๆข้างตัวลงคอเผื่อมันจะทำให้เขาหายเครียดบ้าง แต่พอพูดถึงความเครียดปุ๊บ มันก็มาหาเขาปั๊บ อยู่ๆอิลฮุนก็คว้าหมับที่แขนเขา ไม่พอเอาหัวมาซบด้วย หน้ายุ่งๆของซองแจบอกได้ถึงความไม่เข้าใจมากๆว่าเกิดอะไรขึ้น จนคนข้างตัวเขาเอ่ยเท่านั้นแหละ เหล้าแทบกระเด็นออกปาก


“พอดีผัวปลอมกูอัพเกรดเป็นผัวจริงแล้ว และใช้ได้ดีด้วย กูเลยว่าจะใช้ให้คุ้มซะหน่อยยยย”


“โอ้...”


ซองแจพูดออกมาแค่นั้นก่อนเบนสายตามาที่เขาเหมือนถามว่าจริงไหม เขาไม่ได้ตอบแต่เพราะเงียบแบบนี้นี่แหละเลยทำให้อีกฝ่ายเข้าใจได้อย่างง่ายดาย มันหัวเราะเยาะเขาก่อนจะเอ่ยประโยคที่อยากจะเดินไปโดดน้ำตาย


“ยินดีด้วยนะ ‘ไอ้เยกเพื่อน’ ”


มันว่าพลางทำหน้าล้อเลียนเขา มันย้อนเขาได้เจ็บแสบมาก ไม่พออิลฮุนก็ยกแก้วก่อนพูดว่า ‘แด่ไอ้พวกเยกเพื่อน’ แล้วบอกให้เขาชน เขาจำใจชนก่อนจะกระดกรวดเดียวหมด


ทำไม่เป็นพีเนียลมันยากขนาดนี้วะ…


“เป็นไรผัว”


“สัส อย่ามาเรียกกูผัว”


เขาว่าให้มันก่อนจะหลบให้มันเข้าไปในรถไฟฟ้า รอบสุดท้ายคนแทบไม่มี โบกี้เขามีแค่พวกเรา อิลฮุนยังคงยิ้มร่าใส่เขาก่อนจะเดินมาใกล้เขา มันใกล้แบบที่ไม่ใช่ระยะปลอดภัย


“ให้กูเรียกว่าไรอ่ะ”


“เรียกชื่อกู”


“ไหนว่าไม่ชอบไง”


“เมื่อไหร่”


“ตอนเอากู”


“กูไม่ได้หมายถึงตอน...ไอ้สัสมึงทำกูความดันขึ้น กูไม่เคยอยากจะพูดแบบนี้เลยแต่เมื่อไหร่มึงจะกลับไปมั่วเนี่ย กูเหนื่อยที่มึงกระโจนใส่กูทุกคืนแล้ว”


เขาล่ะเกลียดตอนที่มันหัวเราะชอบใจตอนเขาหัวเสีย เขายืนมองมันหน้าเบื่อๆ มองมันหัวเราะจนกว่าจะพอใจ พอมันหยุดมันก็เริ่มเข้ามาใกล้เขาอีกแล้ว สองมือยกขึ้นโอบคอเขา ริมผีปากสวยยื่นเข้ามาคลอเคลีย ก่อนจะจูบเขาเบาๆอย่างออดอ้อน


“ก็มึงบอกว่าเจอที่ใช่แล้วจะหยุดมั่วไง”


“....คนที่ใช่ของมึงต้องไม่ใช่กูอ่ะ”


“ฮ่าๆๆ กูไม่ได้หมายถึงใช่แบบนั้นกับมึง กูหมายถึงใช่ในเรื่องเอาอ่ะ”


“สัส ไม่ได้อยากใช่แบบนั้นเลย”


มันหัวเราะคิกคักก่อนจะเอาจมูกมาชนกับเขา เขาหลับตารับก่อนจะมองมันอีกครั้ง ไม่รู้เพราะอะไรเขาถึงโน้มไปจูบมัน จูบเนิบนาบไม่ได้เร้าร้อน ไม่ได้อ่อนหวาน แต่มันรู้สึกดีในเวลานี้ ไม่นานก็ผละออก รอยยิ้มน่ารักน่าหมั่นใส่ถูกมอบให้เขา


“ไม่แน่ เราอาจจะพัฒนาเป็นตัวจริงกันก็ได้”


“ไม่แน่”


“นั่นแหละ...”


เขาไม่รู้ว่ามันจะไม่แน่ยังไง...จะเป็นตัวจริงกันไหม…


แต่ตอนนี้เขาหลับตามอบจูบอุ่นๆให้อีกฝ่ายอีกครั้งแล้ว...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

108 ความคิดเห็น

  1. #88 num (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 01:29

    อู้ววววว มันช่างร้อนแรงเหลือเกิ๊นนน

    #88
    0